ครั้งหนึ่งวันนั้นของเจ้าหญิงทรอยแมร์

ตอนที่ 11 : ครั้งหนึ่งวันนั้น...ที่ฉันอยากลักพาตัว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 20
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    27 พ.ค. 62

เดินมาไม่นานก็มาถึงประตูเมืองแล้วค่ะ และนาวิก็ตะโกนขึ้นมาว่า 

"สโนว์ฟีเรีย!!"

แค่มองก็รู้แล้วไหมอ่ะ เมืองที่มีหิมะในเกมก็มีแค่เมืองนี้ไม่ใช่หรอ 

แต่คิดไปคิดมาฉันไม่พูดดีกว่า เพราะเกมมันยังเปิดด่านไม่หมดเลยด้วยซ้ำ อาจจะมีเมืองหิมะเมืองอื่นโผล่ขึ้นมาตอนไหนก็ได้

"ผมอยากมาเมืองนี้นานแล้วครับ"
ลูคเอ่ยขึ้น

"นี่  อากิ ลูค..พวกเราจะชมประตูเมืองเมื่อไรก็ได้นะ แต่ตอนนี้ พาเมดี้ไปที่อุ่นๆก่อนเถอะ "

พอหันกลับไปมองเมดี้ดีๆอีกครั้งตามที่อาร์วี่บอก แม่ค่ะ เสื้อเมดี้สีตกไปที่ปากแล้วค่ะ ม่วงมากๆเลย

เมดี้พยายามจะพูดแต่อ้าปากไม่ได้...วงวารจริงๆ




ก่อนเที่ยง พวกเราสี่คนกับหนึ่งก้อนปุกปุยก็หาที่พักอุ่นๆสำหรับคืนนี้ได้
เมดี้ค่อยๆฟื้นคืนชีพอยู่หน้าเตาผิงของห้องพักในโรงแรม พร้อมกับโกโกอุ่นๆ ในขณะที่พวกเราออกมาหาเสื้อกันหนาวตัวใหม่กัน

สีอะไรดีนะ จะมีฮู้ดไหม หรือเอาที่ปิดหูหรือเปล่า?

และฉันก็นึกขึ้นมาได้ เรื่องสำคัญซะด้วยสิ


"แล้วใครจะจ่ายตังค์ค่าเสื้อ?"
ปากฉันไวไปอีกแล้ว แต่ยังดีที่เสียงไม่ดัง จึงได้ยินแค่ในหมู่พวกเรา

อาร์วี่หัวเราะน้ำตาเล็ด 
"อากิ เธอควรกังวลเรื่องนี้ก่อนที่จะออกจากเมืองนะ มากังวลอะไรตอนนี้ ฮ่าๆ นาวิว่าไง" 

"แฮะแฮ่ม เห็นแบบนี้ พ่อบ้านนาวิก็มีเงินทุกสกุลของโลกนี้นะขอรับ ไม่ต้องกังวลไป องค์หญิง...."

นาวิบอกอย่างร่าเริง แต่สายตามันไม่ใช่อ่ะแม่ ดูสิ 
รอยยิ้มที่ไม่ถึงดวงตานั้น...บอกให้ฉันใช้เท่าที่จำเป็นก็พอสินะ

ค่ะ

และก็จบลงที่เสื้อโค้ชสีน้ำตาลดูหนาแต่เบาตัวหนึ่ง เจ้าหญิงตัวจริงจะชอบสีแบบไหนฉันก็ไม่รู้ แต่เอาแบบที่ฉันชอบไปก็ล่ะกัน

เมื่อเลือกของตัวเองเสร็จ ฉันก็เลือกเสื้อกันหนาวให้เมดี้ต่อ เขาดูขี้หนาวซะด้วย ฉันเลยหาที่ปิดหู และถุงมือที่เข้าคู่กันไปให้ด้วย แน่นอนว่าสีม่วงอ่อนที่น่าจะเข้ากับชุดที่เขาใส่อยู่

และระหว่างที่รออาร์วี นาวิ และลูคเลือกชุด ฉันก็เอาชุดของเมดี้มาลงยันต์....ไม่ใช่ดิเห้ย เอามาลงเวทไว้ อันไหนลงได้ ก็สงบไป อันไหนลงไม่ได้ก็มีเสียงแก้วแตกดังขึ้น  แต่พอฉันมองไปรอบๆกลับไม่มีใครสนใจ...คือ ฉันได้ยินคนเดียวหรือ?

ช่างเถอะ ในร้านขายเสื้อผ้าจะมีแก้วที่ไหนมาให้ทำแตกได้ล่ะ




...

เมดี้ที่ได้ชุดกันหนาวไปแล้วก็คืนชีพโดยสมบูรณ์ ลูคถึงกับต้องอุดหูกับคำพูดของเมดี้ที่ไหลออกมาไม่หยุด จะขอบคุณก็ดี จะศิลปะก็ดี หรือความหนาวก็ดี 

มันทำให้ฉันรู้สึกว่า เมดี้ที่เงียบ เท่ากับ ป่วย ต้องรักษา ไปซะแล้วล่ะ


พวกเราเดินไปรอบๆเมือง เพื่อลากปีศาจกินฝันออกมา แต่แน่นอนว่ามันไม่ปรากฏตัวออกมาเลย จนเมื่อพวกเราเดินมาถึงที่ทะเลสาปน้ำแข็งนอกเมือง...พวกเราถึงเห็นปีศาจกินฝัน ที่กำลังรุมผู้ชายผมขาวคนหนึ่งอยู่

ฉันว่าฉันรู้จักคนคนนี้นะ
ตาสีแดงที่ดูลึกลับและน่ากลัวไปในเวลาเดียวกัน 

"หยุด อย่าพึ่งไป" 

ฉันบอกทุกคน...และพวกเขาก็ทำหน้างง แต่ไม่ถามอะไร และลงมานั่งรอที่พุ่มไม้ข้างๆฉัน
จนเมื่อปีศาจกินฝันหายไปจำนวนมากแล้ว แต่คนคนนั้นก็ยังสู้ไม่ถอย

"องค์หญิง จะไม่ไปช่วยเจ้าชายเกรเซียจริงๆหรือ"

"อีกสักนิด นาวิ ฉันอยากเห็นเจ้าชายตอนกลายเป็นแหวน"
ฉันตอบโดยไม่ละสายตาจากการต่อสู้ตรงหน้า

เจ้าชายสามคนหันมามองฉันด้วยสีหน้าประหลาดๆ แน่นอนว่าฉันเห็น เพราะพวกเขายังอยู่ในระยะสายตาของฉัน

"ความอยากรู้ฆ่าคนได้นะ อากิ"
นาวิพูดขู่เบาๆและลูบผมของฉันช้าๆ

"เฮ้อ ครับ ครับ องค์หญิงและพรรคพวกจะเข้าไปรุมปีศาจกินฝันเดี๋ยวนี่้ล่ะครับ ไปกัน"
ฉันตอบแบบกวนๆ และดึงแขนอาร์วีออกไปด้วยกัน

มืออีกข้างของฉันเขวี่ยงหินที่ลงเวทย์ไว้แล้วออกไปปีศาจกินฝันก็หาไปตัวหนึ่ง อาร์วีก็เข้าไปฟันร่างควันของปีศาจกินฝันตัวอื่น ลูคเป่าขลุ่ยของเขาเพื่อเสริมพลังให้พวกเรา และตามไปร่วมกับเมดี้ที่กำลังเอาพู่กันลงเวทย์ฟาดปีศาจกินฝันอยู่

ลูคก็คงห่วงเมดี้ละนะ

ฉันลากลูกแก้วแบบเซ็งๆ และคอยเขวี้ยงหินในปีศาจกินฝันที่เข้ามาใกล้ฉัน

นาวิ ฝากไว้ก่อนเถอะ!!

.
.
.

หลังจากนั้นไม่นาน ปีศาจกินฝันก็หมดไป

"ขอบคุณพวกนายมากนะ ที่มาช่วย ไอเราก็นึกว่าจะตายซะแล้ว"
เจ้าชายเกรเซียบอก เขาดูเป็นมิตรกว่าที่เห็นในเกม  แต่ช่างเถอะ  ขอแค่เอาเขามาเป็นพวกได้ ฉันก็สบาย

ว่าแต่จะลากเขาเข้ากลุ่มยังไงดีล่ะ  ลองคุยดูละกัน
"ไม่เป็นไรหรอก..ว่าแต่..."
ฉันพูดไม่ทันจบ นาวิก็ชิงพูดตัดขึ้นมาก่อน

"ยินดีที่ได้รู้จักเจ้าชายเกรเซียขอรับ ทางนี้คือ..."

และนาวิก็แนะนำพวกเราให้รู้จักกัน

ฉันมองนาวิตาขว้าง แต่เหมือนเขาจะไม่เห็น เพราะมัวทำความเข้าใจกับเจ้าชายเกรเซียว่าตนเองไม่ใช่ตุ๊กตาพูดได้ แต่เป็นพ่อบ้าน

ใจเย็น อากิ 
ไม่เป็นไร อากิ
ยังมีโอกาส อากิ


ฉันเลยเปิดหน้าจอฝึกซ้อมขึ้นมา และก็เห็นแท๊ปของเจ้าชายเกรเซียขึ้นมาให้เลือก...

เลือกว่าจะเอาเขาเข้ามาในทีมของฉันไหม

แต่ฉันก็ปิดหน้าจอพวกนี้ไปก่อน

ยัง ยังไม่ถึงเวลา

ต้องลงมือแบบ ทีเดียวจบ จะได้ไม่มีใครมาขวางฉัน

เพราะตามเนื้อเรื่อง เจ้าชายเกรเชียไม่ได้เดินทางไปด้วยกัน

คิคๆ ต่อให้ฉันต้องลักพาตัวเจ้าชายเกรเชียจากสโนว์ฟีเรีย  ฉันก็อยากจะทำเพราะฉันอยากได้สกิวของเขา เข้ามาในทีมของฉัน 

ไอระเปิดห้าลูกตู้มต้ามนั้น มันแทบจะเปลี่ยนวิกฤติเป็นโอกาสได้ดีทีเดียวล่ะ


หลังการพูดคุย ด้วยหน้าตาของพวกเราที่ดูใจดีและยิ้มแย้ม
พวกเราก็ได้รับเชิญไปที่ปราสาทของสโนว์ฟีเรีย 

หึหึ  ฉันลอบหัวเราะในใจ  จะพูดยังไงให้พี่ชายที่หวงน้องปล่อยน้องออกมาดีนะ? ถ้าไม่ยอม จะลักพาตัวยังไงดีน้า~~

ลูคที่บังเอิญหันหลังมามองฉันก็สะดุ้ง ฉันเลยยิ้มให้เขาไปอีกทีและพูดโดยไม่มีเสียงว่า

"เงียบ"

To be continue...





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

16 ความคิดเห็น

  1. #16 My min@Tea (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 12:20

    วนมาอ่านอีกรอบก็ยังสนุกเหมือนเดิมเลยค่ะ ไม่เบื่อเลย ชอบความคิดอากิมาก55555555

    #16
    0