Fanfic Detective Conan มาเป็นช่วงๆ (BL)

ตอนที่ 4 : Fic Detective Conan: contact

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 157
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    22 ส.ค. 62




Fic Detective Conan: contact

Pairing: Okiya Subaru X Amuro Tooru

Rate: PG

 

 

 

            เวลาผ่านไป 3 เดือนอย่างรวดเร็ว สึบารุได้รับรู้ถึงความน่ารักของอามุโร่คุงมากขึ้นทุกวัน เขาก็ยิ่งเอ็นดูอีกฝ่ายมากขึ้นทุกที

            แต่สิ่งหนึ่งที่สึบารุลืมไปก็คือ เขาลืมขอช่องทางการติดต่อกับอามุโร่คุง นี่เขาเอาแต่เฝ้ามองอีกฝ่ายอย่างเพลิดเพลินเกินไปหรือเปล่า

            สึบารุครุ่นคิด เขายังมองไม่ออกว่าอามุโร่คุงคิดยังไง อาจจะเห็นเขาเป็นแค่เพื่อน ดีไม่ดีเป็นแค่คนรู้จักกันก็ได้

            แย่แล้ว นี่เขาใจเย็นเกินไปหรือเปล่า เขาต้องรีบให้มากกว่านี้

            ไม่ได้การล่ะ เขาต้องหาวิธีขอช่องทางการติดต่อกับอามุโร่คุงให้เร็วที่สุด

 

            ทุกวันนี้ ลูกค้าแทบจะทั้งร้าน ไม่ว่าจะเป็นเพศไหนต่างส่งสายตาไปให้อามุโร่คุงกันหมด สายตาเร่าร้อนอันแฝงไปด้วยความเอ็นดูนั่น มีแค่เขาเท่านั้นที่จะส่งไปให้อีกฝ่ายได้คนเดียว

            เฮ้อ เจ้าตัวจะรู้ไหมนะ ว่าทำให้คนอื่นหลงเสน่ห์กันทุกเพศทุกวัยหรือบางทีเจ้าตัวอาจจะรู้อยู่แล้วเลยอยากจะลองบริหารเสน่ห์ดู

            ถ้าอามุโร่คุงเป็นของเขาแค่เพียงคนเดียวแล้วจะดีแค่ไหนกันนะ สึบารุจินตนาการโลดแล่นไม่สิ้นสุดถึงการมีอามุโร่คุงคอยอยู่เคียงข้างเป็นกำลังใจให้เขา

 

           

บ่ายวันหนึ่ง ช่วงที่ไม่ค่อยมีคนพลุกพล่าน สึบารุรวบรวมพลังใจ แล้วยืนขึ้นด้วยหัวใจที่เต้นรัว ระหว่างที่เดินเขาก็ครุ่นคิดว่าจะขอช่องทางติดต่ออามุโร่คุงอย่างไรดี

เขาระงับความตื่นเต้นไว้ไม่ได้ ก้าวแล้วก้าวเล่า ค่อยๆเข้าไปใกล้อีกฝ่าย

ในที่สุดสึบารุก็มายืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์ อามุโร่คุงกำลังขะมักเขม้นในการเช็ดทำความสะอาดอยู่

“อะแฮ่ม”

“คุณอามุโร่ครับ” สึบารุเรียกชื่อเสียงไม่ดังเกินไปนัก

“ครับ?” อามุโร่คุงหันมาตอบรับ

“ผมขอช่องทางการติดต่อกับคุณได้ไหมครับ?” สึบารุพูดพร้อมยื่นโทรศัพท์มือถือของตนเองให้อีกฝ่าย

อามุโร่คุงยืนมองโทรศัพท์ครู่หนึ่ง

“ได้สิครับ แต่ขอผมปิดร้านก่อน คุณสึบารุรบกวนรอผมที่เดิมนะครับ” อามุโร่คุงพูดด้วยรอยยิ้ม แล้วหันกลับไปทำความสะอาดต่อ

สึบารุที่โดนรอยยิ้มของอามุโร่คุงเข้าไป พยักหน้าตอบรับอย่างเลื่อนลอย

ผ่านไปสักพัก สึบารุจึงค่อยๆเดินกลับมานั่งเก้าอี้ที่โต๊ะเดิม แล้วนั่งจิบกาแฟรออีกฝ่ายอย่างใจเย็น

สึบารุนั่งมองอามุโร่คุงอย่างเพลิดเพลินมา 3 เดือน รออีกไม่กี่ชั่วโมงแค่นี้สบายมาก

ระหว่างนั่งจิบกาแฟ เขาก็นั่งคิดว่าอามุโร่คุงจะให้ช่องทางติดต่อแบบไหนกับเขา

ถ้าเป็นไปได้อย่างน้อย ขอเป็นเบอร์โทรศัพท์ดีกว่าอีเมล์ เพราะยังได้ยินเสียงของอามุโร่คุง เว้นแต่ว่าอีกฝ่ายจะบอกให้ส่งซองจดหมายติดต่อกัน แบบนั้นคงจะโรแมนติกอยู่ดี

เมื่อใกล้ถึงเวลาจะปิดคาเฟ่ สึบารุก็เรียกอามุโร่คุงมาคิดเงิน เพราะวันนี้พนักงานหญิงลาหยุด อามุโร่คุงจึงต้องทำงานในร้านคนเดียว คงจะเหนื่อยน่าดูเลย เขาได้แต่นั่งให้กำลังใจอยู่ไกลๆ ทั้งที่อยากจะเข้าไปเช็ดเหงื่อให้ใจจะขาด แต่อีกฝ่ายไม่มีเหงื่อสักหยด แถมยังทำงานด้วยรอยยิ้มตลอดเวลาแทบไม่ได้หยุดพัก

พอจ่ายเงินค่าอาหารเสร็จ สึบารุก็เดินออกจากร้านอย่างไม่รีบร้อน แล้วไปรออามุโร่คุงตามที่นัดไว้

 

เวลาผ่านไปไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง สึบารุก็เห็นอามุโร่คุงค่อยๆเดินมาทางเขา

“รอนานไหมครับ” อามุโร่คุงเอ่ยขึ้นตอนเดินมาถึง

“ไม่นานครับ” สึบารุตอบ

ให้รอทั้งชีวิตก็ได้ครับ สึบารุคิดในใจ

“ผมรอได้เสมอ” ถ้าเป็นคุณ ประโยคหลังเขาไม่ได้พูดออกไป

“ครับ งั้นก็...” อามุโร่คุงแบมือออกมา

สึบารุจึงหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาปลดล็อคแล้วยื่นให้อามุโร่คุง

อามุโร่คุงรับโทรศัพท์มือถือมา แล้วกดอยู่สักพัก ก่อนจะส่งกลับมาคืนเขา

“ขอบคุณครับ” สึบารุยิ้มให้อามุโร่คุง

“ยินดีครับ” อามุโร่คุงยิ้มกลับให้

“วันนี้ผมขอตัวกลับก่อนนะครับ” อามุโร่คุงพูดแล้วก้มหัวให้เขา ก่อนจะเดินออกไป

“กลับบ้านดีๆนะครับ เดินทางปลอดภัยครับ” สึบารุรีบบอกอีกฝ่าย

 

ระหว่างทางที่กลับบ้าน สึบารุคิดไปเรื่อยเปื่อยว่าอามุโร่คุงจะให้ช่องทางการติดต่อแบบไหนกับเขา

เขาอยากให้เป็นเบอร์โทรศัพท์ เพราะอยากได้ยินเสียงของอีกฝ่าย

 

 

เมื่อกลับถึงบ้าน สึบารุรีบเช็คโทรศัพท์มือถืออย่างรวดเร็ว

เขาลองเปิดดูอีเมล์เป็นอย่างแรก แต่ไม่พบอีเมล์เพิ่มมาแต่อย่างใด

ต่อมาเขาจึงลองเปิดดูรายชื่อในสมุดโทรศัพท์ พบว่ามีรายชื่อใหม่ที่เพิ่มขึ้นมา บันทึกไว้ว่า อามุโร่ โทรุพร้อมเลขเบอร์โทรศัพท์ครบทุกตัว

สึบารุแทบไม่เชื่อสายตาตัวเองว่าอามุโร่คุงจะให้เบอร์โทรศัพท์กับเขาจริงๆ

เขาไม่รอช้ารีบโทรกลับที่เบอร์นั้นทันที

รอฟังสัญญาณสักพักก็มีคนรับสาย

“สวัสดีครับ” เสียงอีกฝ่ายช่างนุ่มนวลเหลือเกิน

“สวัสดีครับ ใช่คุณอามุโร่ โทรุหรือเปล่าครับ ผมโอกิยะ สึบารุนะครับ” เขารีบพูดอย่างรวดเร็วกลัวอีกฝ่ายจะวางสายไปซะก่อน

“ครับ” อามุโร่คุงตอบรับ

“ถึงบ้านหรือยังหรอครับ?” สึบารุถามด้วยความเป็นห่วง

“ถึงแล้วครับ” อามุโร่คุงตอบกลับมา

“ทานข้าวหรือยังครับ?”

“ทานแล้วครับ”

“แล้วคุณล่ะครับ?” อามุโร่คุงถามเขากลับ

“ทานเรียบร้อยแล้วครับ ผมเพิ่งกลับถึงบ้านครับ”

“ครับ งั้นผมขอวางสายก่อนนะครับ พรุ่งนี้ต้องตื่นมาเปิดคาเฟ่แต่เช้า”

“ครับ คืนนี้ราตรีสวัสดิ์นะครับ”

“ราตรีสวัสดิ์ครับ”

สึบารุยังไม่ได้กดวางสายโทรศัพท์ เขารอให้อามุโร่คุงเป็นคนวางสายก่อน อามุโร่คุงเงียบไปสักพักก่อนจะกดวางสาย ปล่อยให้สึบารุยิ้มกับโทรศัพท์ไปอีกกว่าค่อนคืน

 

 

------------------------------------------------


***ในที่สุดก็ได้ช่องทางการติดต่อมาแล้ว ดีใจกับสึบารุด้วยนะ สู้ๆต่อไปล่ะ***



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5 ความคิดเห็น