Fanfic Detective Conan มาเป็นช่วงๆ (BL)

ตอนที่ 1 : Fic Detective Conan: Before Christmas day 2018

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 612
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    23 ก.ย. 63

Fic Detective Conan : Before Christmas day 2018

Pairing : Okiya Subaru X Amuro Tooru

Theme : Christmas Eve 2018

Rate : PG

 

 

 

            [1]ในบางประเทศนั้นมีการเฉลิมฉลองวันคริสต์มาสอีฟด้วยมื้ออาหารสำหรับครอบครัวขนาดใหญ่ที่มีอาหารคริสต์มาสแบบดั้งเดิม ในบางวัฒนธรรมมีการแลกเปลี่ยนของขวัญและเปิดในคืนวันคริสต์มาสอีฟ บ้านหลายหลังมีต้นคริสต์มาสของพวกเขาสว่างไสว แขวนพุ่มมิสเซิลโท และของประดับตกแต่งคริสต์มาสอื่น ๆ เช่น ฮอลลี่และไอวี่ในเวลานี้ของปี

บางคนจัดกลุ่มนักร้องที่ไปฉลองคริสต์มาสจากประตูบ้านหรือร้องเพลงคริสต์มาสในสถานที่สาธารณะ นอกจากนี้ยังเป็นเวลาสำหรับเด็กในหลายประเทศทั่วโลกเพื่อแขวนถุงน่องคริสต์มาสของพวกเขา (หรือปลอกหมอน) หวังว่าของขวัญจะมาจากซานตาคลอสในวันคริสต์มาสซึ่งเป็นวันที่ 25 ธันวาคมในปฏิทินเกรโกเรียน

 

 

 

ถึงแม้ว่าวันนี้จะเป็นวันคริสต์มาสอีฟ แต่คาเฟ่ปัวโรต์ก็ยังคงเปิดทำการบริการสม่ำเสมอเหมือนเช่นทุกวัน

 

 

โอกิยะ สึบารุ นักศึกษาปริญญาเอก ผู้ออกมาเดินเล่นในเมืองเพื่อมาชมบรรยากาศฉลองช่วงคริสต์มาส ค้นพบว่าร้านค้าต่างๆในเมืองปิดเกือบหมดทุกร้าน เพื่อเตรียมตัวฉลองในวันพรุ่งนี้ซึ่งเป็นวันคริสต์มาส เขารู้สึกว่าอากาศเริ่มหนาวเย็นลงเรื่อยๆ แถมหิมะยังตกไม่หยุดอีก จึงคิดจะแวะพักคาเฟ่สักแห่งในเมือง ก่อนที่จะหนาวไปมากกว่านี้ เขาก็เดินมาถึงหน้าคาเฟ่ที่ชื่อว่า ปัวโรต์ พอดี

เมื่อมองเข้าไปในร้าน เขาเห็นพนักงานกำลังทำงานต้อนรับลูกค้าอย่างแข็งขัน มีพนักงานผู้หญิงกำลังรับออเดอร์จากลูกค้าคู่รัก เขาสงสัยว่าคนเยอะขนาดนี้ ทำไมถึงมีพนักงานแค่คนเดียว ผู้คนมากมายต่างนั่งจับจองที่นั่งกัน เขาได้แต่หวังว่าจะมีที่นั่งสำหรับเขา เพราะเขาก็อยากไปนั่งพักบ้างหลังจากเดินไปมาเกือบจะทั่วเมืองแล้ว เมื่อคิดได้ดังนั้น เขาจึงลองเดินเปิดประตูเข้าไป

พอเปิดประตูเข้ามาในร้าน เสียงพนักงานหญิงคนนั้นก็ดังขึ้นว่า “ยินดีต้อนรับค่า” เหมือนมีตาที่สามเลยแฮะ ทั้งที่กำลังบริการลูกค้าอีกโต๊ะหนึ่งโดยยืนหันหลังให้เขาอยู่นะเนี่ย เขาก็รีบเล็งมองหาที่นั่งว่างๆ ก่อนจะพาตัวเองไปนั่งที่โต๊ะนั้นอย่างรวดเร็ว

ขณะที่เขากำลังจะนั่งก็มีเสียงเปิดประตูดังขึ้น เขาหันไปมองหน้าร้านแต่ไม่มีใครเข้ามา จึงหันไปมองทางประตูสำหรับพนักงาน พบว่ามีพนักงานผู้ชายคนหนึ่งเดินเข้ามา

แค่มองแวบเดียว โอกิยะ สึบารุ ก็รู้ได้ทันทีว่าพนักงานชายคนนั้นคือ อามุโร่ โทรุคุง ที่เขาเคยได้ยินชื่อว่าทำงานที่คาเฟ่จากเจ้าหนูมาก่อนนี่เอง

เจ้าเด็กคนนั้นเวลาที่แวะมาหาเขาพร้อมกับเพื่อนๆชอบชมว่าคุณอามุโร่ที่คาเฟ่ปัวโรต์ทำอาหารเก่ง ทำอะไรก็อร่อย ทั้งๆที่เขาทำสตู[2]ที่คุณผู้หญิงสอนทำ ให้กินอยู่ตลอดแท้ๆ โอกิยะ สึบารุนึกอยากเจออามุโร่คนนั้นจริงๆ เพราะทำให้เขานึกถึงคนๆหนึ่งที่ทำอาหารเก่งเหมือนกันขึ้นมา ทั้งที่รู้อยู่แก่ใจว่าอยากเจอเพราะเขาไม่ได้พบหน้าอีกฝ่ายมานานแล้ว ตั้งแต่ออกจากที่นั่นมา

อา..ช่างบังเอิญจริงๆเลยนะ ไม่สิ ความบังเอิญไม่มีอยู่บนโลกนี้หรอก เขาคิด

เขาจำหน้าอีกฝ่ายได้แม่น ไม่นึกว่าจะเป็นคนๆเดียวกับเบอร์เบิ้นที่เขาคำนึงถึงมาตลอด

เสียงเรียกให้รับใบเมนูดังขึ้น เขาจึงหลุดจากภวังค์และหันหน้าไปหาพนักงานขณะที่ฟังเสียงพนักงานคนนั้นพูดขึ้นอีกครั้ง

“นี่เมนูนะครับ คุณลูกค้า อีกสักพักผมจะมารับออเดอร์ครับ” พนักงานผู้ชายคนนั้น อามุโร่ โทรุ คุง กำลังส่งยิ้มมาให้เขา

 

เขาตะลึงไปสักพักนึง

ก่อนจะตอบกลับไปว่า “ครับ”

 

หลังจากอามุโร่คุงเดินกลับไป เขาก็หันมองตามอีกฝ่ายอย่างไม่วางตา เขาเห็นอามุโร่คุงเดินไปบริการลูกค้าคนอื่นต่อด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

ไม่ได้เจอกันนาน เหมือนอามุโร่คุงจะดูดีน่ารักขึ้นมากกว่าแต่ก่อนเยอะเลย แถมยังยิ้มง่ายขึ้น ถึงแม้จะเป็นรอยยิ้มการค้าก็เถอะ เขาเป็นห่วงอีกฝ่ายมาตลอด ถึงจะได้ข่าวคราวมาบ้างแต่ก็ยังไม่เคยเข้าใกล้จนได้เจอหน้ากันเลยสักครั้ง เพราะว่าเขายังรู้สึกผิดกับคนนั้นอยู่ตลอดมา

แต่ถึงแม้เขาจะอยากบอกอามุโร่คุงแค่ไหนว่าเขาคือใคร อีกฝ่ายคงจะผลักไสเขาแน่นอน แถมขับไล่ไสส่งเขาอีกต่างหาก

หรือว่าเขาจะถือโอกาสนี้ชวนอีกฝ่ายเดตดีนะ เพราะอีกฝ่ายจำตัวเขาในตอนนี้ไม่ได้แน่นอน เขาคิดว่าอามุโร่คุงน่ารักมาแต่ไหนแต่ไร แม้ว่าตอนที่อยู่ที่นั่นอีกฝ่ายจะเป็นเบอร์เบิ้นที่แสนเย็นชา แต่เขาก็หลงเสน่ห์ความเย็นชาที่แฝงไปด้วยความน่ารักนั้น

เขารู้ดีว่าอามุโร่คุงทำอาหารอร่อย เขาก็เคยได้กินตอนอีกฝ่ายทำให้สก็อตเพื่อนรัก ซึ่งบางทีเขาก็ไปแจมด้วย แล้วก็กินหมดตลอด

เขาคิดแล้วก็ยิ้มออกมา หมายมั่นว่าจะค่อยๆชวนอีกฝ่ายคุยแล้วไปเที่ยวด้วยกันให้ได้

 

เวลาผ่านไปสักพัก แต่ก็เหมือนนานในความคิดของเขา อามุโร่คุงก็เดินยิ้มมารับออเดอร์จากเขา

ช่างน่ารักจริงๆ เขาคิด

“เอสเปรสโซร้อน 1 กับแซนวิชแฮม 1 ครับ” เขาบอกอีกฝ่าย

“รับทราบครับ เอสเปรสโซร้อน 1 ที่ กับแซนวิชแฮม 1 ที่นะครับ คุณลูกค้าสนใจรับอะไรเพิ่มเติมหรือไม่ครับ” อามุโร่คุงถามเขา

“ไม่แล้วครับ แค่นี้ครับ” สึบารุพูดแล้วส่งยิ้มให้

“รับทราบครับ คุณลูกค้า กรุณารอสักครู่นะครับ” อามุโร่ยิ้มรับ แล้วเดินไปกลับทำตามที่เขาออเดอร์

สึบารุมองตามอามุโร่คุงไป เห็นอีกฝ่ายทำงานด้วยความขยันขันแข็ง มีรอยยิ้มให้กับทุกคนเสมอ เขาอิจฉาคนอื่นๆที่ได้รับรอยยิ้มนั้นไป เขาอยากให้รอยยิ้มของอามุโร่คุงเป็นของเขาคนเดียว

 

รอสักครู่หนึ่ง พนักงานหญิงก็ยกของมาเสิร์ฟให้เขา

“ขอโทษที่ให้รอนะคะ เอสเปรสโซร้อนกับแซนวิชแฮมที่สั่งได้แล้วค่ะ” พนักงานหญิงพูดพร้อมกับยื่นเมนูที่เขาสั่งวางไว้ที่โต๊ะ

เมื่อเขาถามถึงพนักงานอีกคน

“อ๋อ อามุโร่คุงกำลังทำแซนวิชแฮมให้ลูกค้าท่านอื่นๆค่ะ” พนักงานหญิงตอบ

“เพราะแซนวิชแฮมที่อามุโร่คุงทำอร่อยมาก ไม่สิ ทำอาหารได้อร่อยทุกอย่างเลยล่ะค่ะ” เป็นคำตอบที่คลายข้อสงสัยว่าทำไมอีกฝ่ายถึงไม่ว่างมาเสิร์ฟให้เขา

“จนเคยมีคนจากร้านอื่นมาตามตื้อขอสูตรด้วยค่ะ” พนักงานหญิงยังคงเล่าต่ออย่างเพลิดเพลิน

“หืม?” เขาขมวดคิ้ว

“เอ่อ..ไม่เชิงตามตื้อขนาดนั้นหรอกค่ะ ผู้ชายคนนั้นแค่มานั่งคอยเฝ้ามองอามุโร่คุงทำอาหารทุกวัน แค่นั้นเองค่ะ” พนักงานหญิงรีบแก้คำพูด

“ผู้ชาย?!” คิ้วของเขายิ่งขมวดเป็นปมขึ้นทุกที

“ฉะ..ฉัน ขอตัวไปเสิร์ฟโต๊ะอื่นก่อนนะคะ” พนักงานหญิงคงสังเกตท่าทีของเขาได้ จึงรีบตัดบทเดินไปที่อื่นอย่างรวดเร็ว

ให้ตายสิ เขาก็พอรู้ว่าอีกฝ่าย ไม่ว่าจะทำอะไร ขยับตัวยังไง ก็มีเสน่ห์ไปหมด เฮ้อ อยากจะจับขังไว้ในใจเขาคนเดียว ไม่ให้คนอื่นได้พบเจออีกเลย สึบารุได้แค่คิดอยู่ในใจ

เมื่อพนักงานหญิงเดินกลับไปที่เคาเตอร์ ก็หันไปพูดอะไรกับอามุโร่สักอย่าง อามุโร่คุงเลยหันมามองมาทางนี้ เขาเลยส่งยิ้มกลับไปให้ อีกฝ่ายยิ้มกลับอย่างมีมารยาทเหมือนกับที่ยิ้มให้กับลูกค้าคนอื่น สักวันเขาจะเปลี่ยนให้เป็นรอยยิ้มที่มีให้กับเขาคนเดียว

โอกิยะ สึบารุ นั่งละเลียดจิบกาแฟพร้อมกินแซนวิชไปเรื่อยๆจนใกล้ถึงเวลาปิดร้าน เห็นได้จากคนเริ่มน้อยและพนักงานหญิงเริ่มเก็บของในร้าน

จนกระทั่งพนักงานหญิงเดินมาบอกว่าเขากำลังจะปิดร้าน เขาจึงได้เรียกพนักงานให้มาเก็บเงิน แล้วลุกออกจากร้าน เดินไปดักรออามุโร่คุงที่หน้าร้าน

 

ผ่านไปสักพักใหญ่ๆ สึบารุก็เห็นพนักงานหญิงเดินออกมาที่หน้าร้านพร้อมอามุโร่คุง พนักงานหญิงทำท่าโบกมือกับอามุโร่คุง พอหันมาเห็นเขาก็ก้มหัวให้ แล้วรีบเดินไปอีกทาง ส่วนอามุโร่คุงมองมาที่เขาอย่างไม่เข้าใจ

“เอ่อ..ไม่ทราบว่าคุณลูกค้ามีอะไรรึเปล่าครับ” อามุโร่คุงถามขึ้นมา

สึบารุดันแว่นแล้วพูดออกไปว่า “อ๋อ คือว่าผมอยากจะถามคุณมีสถานที่อะไรแนะนำในช่วงวันคริสต์มาสอีฟมั่งไหมครับ พอดีว่าผมเพิ่งย้ายมาแถวนี้คนเดียว เลยไม่ค่อยรู้จักสถานที่น่ะครับ”

“วันนี้ยังไม่ค่อยมีอะไรนะครับ ต้องเป็นวันคริสต์มาสพรุ่งนี้ที่จะมีอีเว้นท์” อามุโร่คุงทำท่าคิดสักครู่ก่อนตอบเขา

“ผมได้ยินว่าพรุ่งนี้จะมีการจัดแสดงน้ำพุประกอบเพลงที่จัตุรัสกลางเมืองครับ”

“โอ้! นั่นมันน่าสนใจมากเลยครับ ว่าแต่...จัตุรัสกลางเมืองอยู่ตรงไหนหรอครับ” สึบารุทำท่าสงสัย

“ถ้ายังไง พรุ่งนี้คุณว่างไหมครับ ผมอยากให้คุณช่วยนำทางพาผมไปที่นั่นได้ไหมครับ”

 

 






“ก็ได้ครับ” อามุโร่คุงนิ่งไปสักครู่ แล้วตอบกลับเขาด้วยรอยยิ้ม

“พรุ่งนี้มาเจอกันที่นี่ตอน 9 โมงเช้านะครับ” สึบารุรีบนัดเวลากลัวว่าอีกฝ่ายจะเปลี่ยนใจ

“ตกลงครับ” อามุโร่คุงตอบ

“แล้วเจอกันนะครับ” สึบารุยิ้มอย่างดีใจ

“เจอกันครับ” อามุโร่คุงก้มหัวให้เขาแล้วค่อยๆหันหลังเดินไปอีกทาง

 

คริสต์มาสนี้คงจะน่าสนใจมากแน่ๆ สึบารุคิด


--------------------------------------------



[1] บทความวันคริสต์มาสอีฟจากเว็บไซต์ https://www.timeanddate.com/holidays/common/christmas-eve

[2] อาหารคาวชนิดหนึ่ง นำเนื้อหรือไก่ เป็นต้น เคี่ยวในน้ำสต๊อกให้นุ่มด้วยไฟอ่อน ๆ ใส่ผัก เช่น มะเขือเทศ ถั่วแขก มันฝรั่ง มีน้ำข้น (stew) จาก พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน  พ.ศ.๒๕๕๔

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5 ความคิดเห็น

  1. #3 Ainaemoroe (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2562 / 01:43

    แง ฮือ มีหวงงง

    #3
    1
    • #3-1 ~PiToN~(จากตอนที่ 1)
      8 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:29
      ดูท่าจะหวงมากด้วย
      #3-1
  2. #1 blackisbasic (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2561 / 23:13
    ติดตามนะคะ สนุกมากเลยค่ะ
    #1
    1
    • #1-1 ~PiToN~(จากตอนที่ 1)
      28 ธันวาคม 2561 / 02:53
      ยินดีเลยจ้าา ^^
      #1-1