TS9 [Fic อ้นตั้ม] Loveable Story รักนะ...เจ้าเงาะของผม

ตอนที่ 7 : Loveable Story : Chapter 6

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 426
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    15 มิ.ย. 56

+❥ Free theme mouse. naru
















***************************************************************
 

            [Aon’s part]
 

            วันนี้ผมตื่นเช้ากว่าปกติ เนื่องจากต้องรีบขึ้นมาจัดบอร์ดแนะนำอาชีพที่ยังทำไม่เสร็จ ถ้าผมไปสายมีหวังได้โดนเจ้าเงาะป่าว่าแน่ๆ ไหนจะเรื่องเมื่อวานที่ผมแอบแกล้งละเลงสีบนหน้าของเขาตอนหลับอยู่อีก เหอะๆๆ ผมว่ายังไงผมก็คงต้องโดนเจ้าเงาะเอาคืนอยู่แล้วล่ะ
 

            ผมเดินมาถึงหน้าโรงเรียนและรีบตรงดิ่งไปที่ซุ้มของตัวเองอย่างรวดเร็ว ผมเห็นตั้มกับดิว และเพื่อนผู้หญิงอีกสองคนยืนอยู่แล้ว และนั่นทำให้ผมรู้ตัวว่าผมมาสายเป็นที่เรียบร้อย
 

            “ไม่มาซะชาติหน้าเลยล่ะพี่กฎ” นั่นไง! คำถามเดิมๆหลุดออกมาจากปากเจ้าเงาะของผมอีกแล้ว
 

            “พี่ไม่ให้น้องรอถึงชาติหน้าหรอกครับ แค่ชาตินี้พี่ก็รอจนเจ็บปวดจะแย่อยู่แล้ว” ผมทำหน้าทะเล้นพร้อมยักคิ้วให้ตั้มข้างหนึ่ง ผมไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมผมถึงพูดคำแบบนั้นออกไป เจ็บปวดงั้นหรอ?...ผมไปเอาคำพูดแปลกๆพวกนี้มาจากไหนกัน
 

            ตั้มแยกเขี้ยวให้ผมก่อนจะหันไปลงมือจัดบอร์ดอย่างไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น ส่วนผมก็ได้แต่แอบยิ้มอยู่ในใจ พักหลังๆมานี้ผมยิ้มให้ตั้มบ่อยผิดปกติ มันเป็นเพราะอะไรกันนะ? อาจเป็นเพราะตั้มทั้งน่าแกล้งแล้วก็น่ารักล่ะมั้ง ^^ …โอยย กรกฎ นายหยุดไร้สาระสักทีได้ไหมผมสะบัดหน้าเตือนสติตัวเอง แล้วรีบช่วยตั้มจัดบอร์ดให้เสร็จ
 

            อาจารย์ประจำชั้นของห้องผมมาเยี่ยมเยียนซุ้มแต่เช้า ซึ่งก็ทำให้พวกผมที่กำลังยุ่งๆกันอยู่ยกมือสวัสดีแทบไม่ทัน อาจารย์ยิ้มกับพวกผมแล้วพูดว่า “เป็นไงบ้าง เหนื่อยกันล่ะสิท่า หน้าตาดูโทรมกันเยอะเลยนะ”
 

            “ก็เหนื่อยนิดหน่อยครับครู แต่ก็สนุกดี ได้ทำงานร่วมกับเพื่อนๆ” ผมพูด
 

            “ผมว่าผมยังไม่เห็นพี่ทำงานอะไรเลยนะ” ตั้มตอบทั้งที่มือยังคงยุ่งอยู่กับการจัดบอร์ด
 

            “แล้วเพราะใครล่ะครับ” ผมยิ้ม ส่วนตั้มก็หันมาย่นจมูกใส่ผมอย่างขัดใจ
 

            “ว่าแต่ ครูครับ ซุ้มของพวกเราเป็นยังไงบ้าง เริ่ดสมใจครูหรือเปล่า” แหมๆ เปลี่ยนเรื่องพูดเลยนะตั้ม กลัวครูจับได้ละสิท่า ฮ่าๆๆ
 

            “อืม จัดสวยมากเลยล่ะ ครูนึกไม่ถึงเลยว่าพวกเธอจะเลือกอาชีพเชฟและทำร้านอาหารสไตล์หลอนๆแบบนี้ ความคิดใครบ้างล่ะเนี่ย เก่งจังเลยนะ” คุณครูพูดชมพวกเราจากใจจริง
 

            “ก็ช่วยๆกันระดมสมองคิดครับ แต่คนออกแบบตกแต่งร้านน่ะ ผมเองน้า” ตั้มตอบโดยที่ไม่ลืมพูดถึงตัวเองด้วย เหอๆๆ ไม่ค่อยเลยนะน้องตั้ม
 

            “ได้ข่าวว่าออกแบบแต่ข้างในไม่ใช่หรอ” ดิวพูดสวนขึ้นมาทำให้ตั้มถลึงตาใส่ดิวอย่างเคืองๆ ฮ่ะๆ ดิวพูดโดนใจผมมากเลยครับ
 

            “เอาเถอะ ใครจะเป็นคนออกแบบก็ไม่สำคัญหรอก สำคัญอยู่ที่ว่าพวกเธอสามารถทำงานร่วมกันได้อย่างมีประสิทธิภาพหรือเปล่า ถ้าพวกเธอสามารถผ่านจุดนี้ไปได้ครูก็ชื่นชมพวกเธอทุกคนนั่นแหละ ในทางกลับกัน ถ้าพวกเธอไม่สามารถทำงานร่วมกันได้ ผลงานก็จะออกมาไม่ดีเท่าที่ควร สิ่งเหล่านี้ถือเป็นเครื่องพิสูจน์ให้พวกเธอได้รู้จักถึงคำว่า เสียสละ และ มิตรภาพ ซึ่งพวกเธอก็แสดงให้ครูเห็นแล้วว่าพวกเธอสามารถก้าวผ่านมันไปได้ด้วยดี”
 

            พวกผมรับคำชมเชยและโอนอ่อนไปตามคำพูดของคุณครูกันทุกคน มันก็จริงนะ งานที่ต้องทำร่วมกันถ้าไม่อาศัย ความสามัคคี ของคนในห้อง เราก็ไม่สามารถทำให้สำเร็จมาจนถึงตอนนี้ได้หรอก
 

            “ครูแวะมาหาแค่นี้แหละ ไปแล้วนะเด็กๆ ตั้งใจทำงานกันล่ะ” คุณครูพูดก่อนจะเดินออกไปจากตรงนั้น ทิ้งให้พวกผมค่อยๆนั่งซึมซับคำพูดเข้าไปในหัวอย่างช้าๆ
 

            “เรามาจัดบอร์ดกันต่อเถอะ” ตั้มพูด พวกเราจึงเร่งรีบกันจัดบอร์ดแนะนำอาชีพต่อจนเสร็จ ผมมองตัวบอร์ดที่พวกเราอุตส่าห์แหกขี้ตาตื่นกันมาแต่เช้าเพื่อทำอย่างอึ้งๆ ตัวบอร์ดมีสีออกแดงๆปนดำนิดๆ ให้เข้ากับคอนเซ็ปต์ร้านอาหารหลอน ด้านบนบอร์ดมีรูปเชฟใส่เสื้อสีดำๆยืนถือตะหลิวอยู่ ข้างๆมีพวงกุญแจรูปฟักทองจิ๋วห้อยอยู่ด้วย ว้าว! พวกเรานี่ช่างสรรหาอุปกรณ์ตกแต่งมาดีจริงๆ ไม่แน่ว่ารางวัลซุ้มป๊อปปูล่าร์โหวตอาจเป็นของห้องเราก็ได้!
 

            ผมยืนชมบอร์ดอย่างอิ่มเอิบใจ แต่พอหันมาอีกที พวกตั้มต่างก็หายไปกันหมดแล้ว เฮ้ย! ไหงไปเร็วขนาดนั้นอ่ะ นี่ผมจะยืนชื่นชมสิ่งที่ผมเพิ่งทำเสร็จต่อไม่ได้เลยหรอ
 

            เนื่องจากไม่มีใครอยู่ตรงนั้นแล้ว ผมจึงเริ่มเดินสำรวจทั้งภายในและภายนอกซุ้ม ผมกล้าพูดได้เต็มปากเต็มคำว่า ซุ้มของห้องเราดูเริ่ดกว่าหลายๆห้องซะด้วยซ้ำ น่าดีใจจริงๆ
 

ผมเดินอมยิ้มอ้อมไปยังด้านหลังของซุ้มที่ซึ่งพ่อครัวแม่ครัวทั้งหลายต่างมารวมตัวกัน เวลานี้เป็นเวลาเช้าอยู่จึงมีคนไม่มากนัก และสายตาของผมก็เหลือบไปเห็นเจ้าเงาะกำลังทำอาหารอย่างตั้งอกตั้งใจ
 

อ้า! อยู่นี่เอง คิดว่าไปไหนซะอีก ผมเดินไปหาเจ้าเงาะ ทำเป็นยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆแล้วพูดว่า “ทำอะไรอยู่หรอตั้ม”
 

ตั้มสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะตอบกลับมาว่า “ดูทีวีอยู่มั้ง!” ผมลอบยิ้มในใจ ฮ่า! เจอหน้าเป็นต้องกวน นี่แหละเจ้าเงาะของแท้ ฮ่าๆๆ
 

อยู่ๆผมก็นึกอยากแกล้งตั้มขึ้นมา ผมจึงหันหลังไปหยิบซอสมะเขือเทศเทลงบนฝ่ามือจนเต็ม ผมเรียกตั้มให้หันหน้ามาแล้วจัดการป้ายซอสมะเขือเทศบนใบหน้านั้น [เฮ้ย ผมไม่ได้ป้ายหมดนะ ผมแค่ป้ายให้หน้าตั้มกลายเป็นแมวเท่านั้นเอง =w=]
 

“ไอ้พี่กฎ! พี่ทำอะไรฮึ” ตั้มพูดอย่างโมโหพลางถูหน้าตัวเองจ้าละหวั่น ฮ่าๆ หน้าเละหมดแล้วเจ้าเงาะ ตอนนี้น้องจะกลายเป็นเงาะป่าเคลือบซอสมะเขือเทศอยู่แล้ว!
 

ในระหว่างที่ผมหัวเราะ เจ้าเงาะก็เอาแป้งสาลีที่วางอยู่ใกล้มือมาป้ายบนหน้าผมเช่นกัน แป้งมันเข้าปากผมเลยอ่ะ แถมหัวของผมก็กลายเป็นสีขาวโพลนอย่างกับมีหิมะมาตกบนหัวยังไงยังงั้น เฮ้ย ตั้ม นี่พี่อุตส่าห์เซ็ตผมมาอย่างดีเลยนะ น้องทำให้ผมพี่เสียทรงหมดแล้ว!
 

“ฮ่าๆๆ อย่างกับโคอาล่าแก่หงำเหงือก ฮ่าๆๆ” ผมพ่นแป้งออกมาจากปาก ก่อนจะเดินไปล้างหน้าล้างตาอย่างรวดเร็ว หน็อย! เจ้าเงาะ! ให้มันรู้ว่าใครเป็นใครซะบ้าง
 

ตอนนี้ผมไม่สนแล้วว่าอาหารที่ตั้มทำกำลังจะไหม้ ผมผละมือออกจากก๊อกน้ำแล้วพุ่งเข้าไปจี้เอวตั้มทันที ผมเพิ่งรู้ว่าเจ้านี่บ้าจี้มากถึงมากที่สุด เพียงแค่แหย่มือไปนิดเดียวตั้มก็ลงไปนั่งกองกับพื้นเรียบร้อยแล้ว หึๆ ในที่สุดก็หาจุดอ่อนของเจ้านี่เจอจนได้!
 

“ไอ้พี่กฎ! หยุดเดี๋ยวนี้นะ ฮ่าๆๆ โอย ฮ่าๆ อย่าจี้ผม หยุดน้า ฮ่าๆๆ ผมไม่ไหวแล้ว ไอ้พี่กฎฎฎฎ!!!” ตั้มร้องออกมาไม่เป็นภาษา ส่วนมือของผมก็จี้เอวตั้มอย่างไม่หยุดหย่อน พอผมเห็นว่าตั้มเริ่มทนไม่ไหวจึงละมือออกแล้วเปลี่ยนมาเป็นยืนขำแทน
 

“ฮ่าๆๆ ไม่นึกว่าน้องจะบ้าจี้ขนาดนี้” ตั้มเหลือกตาใส่ผมอย่างโกรธๆ เขาลุกขึ้นยืนและหันไปหยิบถังน้ำขนาดใหญ่มาครอบหัวผมแทบจะทันที ผมที่ยังไม่ทันได้ตั้งหลักก็สูดน้ำเข้าไปในจมูกเต็มๆ แค่กๆ โอย เจ้าเงาะ! แสบเหลือร้ายเกินไปแล้ว!
 

“ฮ่าๆๆ ไม่นึกว่าหมีโคอาล่าอยากอาบน้ำ” ตั้มเลียนแบบคำพูดผมแล้วทำหน้าล้อเลียนส่งมาให้ โอเคๆ ผมผิดเองที่ไปแกล้งเจ้าเงาะนี่ก่อน ซวยจริงๆที่ดันไปเล่นกับคนอย่างหมอนี่ เฮ้ออ...ผมถอนหายใจอย่างปลงๆ
 

ตอนนี้ที่ครัวเริ่มมีเพื่อนๆมากันเยอะแล้ว แต่ละคนที่เห็นสภาพผมกับตั้มต่างก็งงงวยไปตามๆกัน มีเพื่อนคนหนึ่งมาถามผมด้วยว่า พี่ไปทำอะไรมาเนี่ยผมก็ได้แต่ส่งยิ้มแหยๆให้เป็นเชิงว่าไม่มีอะไร
 

แต่ทันทีที่ฝ่ายเครื่องแต่งกายมาเห็นสภาพผมกับตั้มก็แทบร้องกรี๊ด เนื่องจากวันนี้ผมต้องขึ้นแสดงกับตั้ม ทำให้ทางฝ่ายนั้นค่อนข้างหงุดหงิดพอสมควร ตั้มถูกเรียกให้ไปเช็ดหน้าเช็ดตาและเปลี่ยนเสื้อผ้าเตรียมตัวขึ้นแสดง ส่วนผมน่ะหรือ ผมถูกไล่ให้ไปอาบน้ำมาใหม่น่ะสิ ให้ตาย! ชุดผมเปียกไปหมด แล้วอย่างนี้ผมจะมีเสื้อใส่กลับบ้านไหมเนี่ย T_T
 

หลังจากผมทำความสะอาดตัวเองใหม่เรียบร้อยแล้ว ผมก็ถูกเรียกตัวให้ไปแต่งหน้าทำผมเหมือนกัน ผมนึกอยากรู้ว่าตั้มจะแต่งตัวออกมาเป็นยังไง แต่ตอนนี้ผมคงต้องเก็บความสงสัยนั่นไปก่อน แล้วจัดการกับตัวเองให้ดีที่สุด
 

เพื่อนของผมคนหนึ่งหยิบชุดที่ผมต้องใส่ออกมา ผมจ้องมองชุดนั้นตาค้าง ว้าว! เท่ห์เป็นบ้า! ใส่ออกมาแล้วต้องหล่อแน่! ฮ่าๆๆ ชุดนั้นเป็นชุดที่ออกแนวสไตล์แดร็กคูล่า คือภายนอกเป็นผ้าคลุมสีดำสนิทส่วนภายในเป็นสีแดง คอปกเสื้อเป็นแบบตั้งๆช่วยขับเน้นใบหน้าให้ดูโดดเด่นขึ้น ผมหันไปถามเพื่อนคนนั้นว่า “ตั้มใส่แบบพี่หรือเปล่า”
 

“ใช่ แบบเดียวกันเป๊ะเลยพี่อ้น” ฮ้า! อยากเห็นตั้มเร็วๆจัง แต่งตัวเต็มยศออกมาแล้วจะเป็นยังไงนะ
 

พอผมเปลี่ยนชุดจนเสร็จ พวกผู้หญิงที่อยู่ฝ่ายแต่งหน้าทั้งหลายก็พากันจ้องมองผมอย่างหลงใหล เอ่อ สายตาแบบนี้บางทีก็น่ากลัวไปนะ...ผมคิดอย่างหวาดๆ
 

ผมเดินออกไปยังที่พักหลังเวทีแสดงหมายจะเจอเจ้าเงาะ แต่อ้าว ตั้มยังไม่มาเลยนี่ ช่างเถอะ ผมเล่นกีตาร์คอยก็ได้ ว่าแล้วผมก็หยิบกีตาร์ตัวโปรดขึ้นมาเล่นอย่างอารมณ์ดี
 

เป็นเวลานานเท่าไรไม่รู้ที่ผมเล่นกีตาร์ รู้แต่เพียงว่าทันทีที่ผมเล่นจบ ก็ได้ยินเสียงปรบมือจากใครคนหนึ่ง ผมเงยหน้าขึ้นมองก็พบว่าตั้มกำลังยืนยิ้มกวนๆให้ผมอยู่
 

“หึ เล่นเก่งเหมือนกันนี่ หมีโคอาล่า”
 

“ขอบคุณครับ เงาะป่า” ผมยิ้มกวนประสาทกลับพลางมองสำรวจตั้มตั้งแต่หัวจรดเท้า ฝ่ายคนที่ถูกมองก็ดูท่าจะประหม่าไม่น้อย เจ้าตัวจึงรีบหลบไปนั่งเก้าอี้ข้างๆอย่างรวดเร็ว
 

ผมว่าเวลาตั้มแต่งตัวเต็มยศนี่ค่อนข้างดูดีเลยล่ะ ไม่ใช่ดูดีในแบบชายหนุ่มรูปงามนะ แต่เป็นดูดีในแบบชายหนุ่ม น่ารัก เสียมากกว่า ผมยอมรับว่าวันนี้ตั้ม น่ารัก มากจริงๆ ผมลอบมองตั้มโดยที่ไม่รู้เลยว่าตัวเองเผลอยิ้มออกมาตั้งแต่เมื่อไร
 

“ยิ้มทำไมอ่ะ” ตั้มถาม ส่วนผมก็หุบยิ้มแทบจะทันทีแล้วรีบแกล้งเปลี่ยนเรื่องคุยโดยเร็ว
 

“ว่าแต่ เราต้องแสดงตอนไหนเนี่ย”
 

“ผมจะไปรู้เรอะ เดี๋ยวก็มีคนมาบอกเองแหละ”
 

ทันทีที่ตั้มพูดจบ ก็มีเพื่อนคนหนึ่งเดินมาแล้วพูดว่า “หนุ่มๆ มีลูกค้ามาร้านของเราแล้ว เตรียมตัวต้อนรับดีๆล่ะ”
 

ผมกับตั้มเดินขึ้นเวที เพียงแค่เท้าแตะเวทีเท่านั้นแหละ เสียงกรี๊ดก็ดังกระหึ่มมาจากที่ไหนไม่รู้ โอ้! นี่คนเยอะขนาดนี้เลยหรอ ท่าทางร้านของพวกเราจะฮอตใช่เล่น
 

ตั้มพูดใส่ไมโครโฟนว่า “ขอบคุณที่ให้เกียรติมาร่วมใช้บริการในร้านอาหารของเรานะครับ ทางเรายินดีเสมอที่จะต้อนรับพวกคุณ” แล้วเสียงกรี๊ดก็ดังมาอีกระลอก
 

“วันนี้พวกผมทั้งสองคนจะมาสร้างความสุขมอบเสียงเพลงให้กับพวกคุณ อยากฟังเพลงอะไร จัดมาเลยครับ” ตั้มพูด “แต่เดี๋ยวก่อน วันนี้ทางร้านเรามีโปรโมชั่นพิเศษด้วยนะ”
 

เอ๋ โปรโมชั่นพิเศษหรอ ผมไม่ยักจะรู้ ตั้มหันมามองผมด้วยสายตาเจ้าเล่ห์แปลกๆ นั่นไง! เอาอีกแล้ว! สายตาที่อันตรายแบบนี้ เจ้าเงาะคิดจะเล่นอะไรแผลงๆอีกหรือเปล่าเนี่ย
 

“โปรโมชั่นพิเศษของทางร้านเราก็คือ คนที่ซื้ออาหารได้มากที่สุดจะได้ไปเที่ยวชมงานกับพี่อ้นเป็นเวลาหนึ่งชั่วโมงเต็ม!” ตั้มผายมือมาทางผม ผมสะดุ้ง เฮ้ย! จู่ๆมาเอาผมเป็นโปรโมชั่นของร้านได้ยังไงกัน! เจ้าเงาะแสบเอ้ยยย ยังแกล้งพี่ไม่พอช่ายม้ายยย!!!
 

ตอนนี้เสียงกรี๊ดจากพวกผู้หญิงดังกระหึ่มยิ่งกว่าครั้งไหนๆเสียอีก ผมได้แต่มองลงไปเบื้องล่างอย่างปลงตก สาวๆดูท่าทางจะถูกอกถูกใจกันมาก มิหนำซ้ำพวกเธอยังเอามือขึ้นมาเหมือนอยากจะจับตัวผมอีกด้วย อึก! บางทีพวกผู้หญิงก็ดูน่ากลัวเกินไปแล้ววววว!!!

*****************************************************
Talk with writer

มาต่อแล้วจ้าาาาา
จริงๆไรท์กะจะลงตั้งแต่เมื่อวานแหละ
แต่คอมไรท์มีปัญหานิดหน่อย เหอๆๆ

รีดผู้น่ารักยังติดตามไรท์อยู่ใช่มั้ยยยยย ขอเสียงหน่อยยยยย ฮิ้ววววว
เอ้อ ไรท์จะบอกว่าเรื่องนี้ไม่มี NC นะจ๊ะ ไรท์แต่งไม่เป็นอ่ะ
[ไรท์ยังบริสุทธิ์ผุดผ่องอยู่ 555+]


เม้นให้กำลังใจไรท์ด้วยจ้าาาาา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

120 ความคิดเห็น

  1. #114 pip4L36 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 มกราคม 2557 / 20:21
    555555แกล้งกันไปแกล้งกันมาน่ารักเป็นบ้าเลย
    #114
    0
  2. #77 !Mymimz :) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2556 / 23:45
    พี่เงาะแกล้งพี่หมี 5555
    #77
    0
  3. #59 แพมมี่จัง (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2556 / 19:11
    หนุกมากๆๆๆ><อัพไวๆน้าาปล่อยให้เค้ารออ่านนานมากอ่ะ🙏🙏
    #59
    0
  4. #58 AonTum28FC (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2556 / 15:37
    สองคนนี้นะ แกล้งกันไป แกล้งกันมาอยู่นั่น อ้นมองตั้มน่ารักด้วย อ้ายยย
    #58
    0
  5. #56 อั้มต้น (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2556 / 01:04
    อร๊ายยย น่ารักจังคะ แกลังกันไปแกล้งกันมา จะมีไหมที่กฎชนะเงาะเนี่ย อิอิ



    มาอัพอีกเรื่อยๆนะคะไรท์ สู้ๆคะ ติดตามคะ
    #56
    0
  6. #55 Respire (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2556 / 21:14
    55555 แกล้งกันไปแกล้งกันมา น่ารักเป็นบ้าเลยคู่นี้
    #55
    0
  7. #54 เธออยู่ในใจฉันเสมอ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2556 / 19:12
    ไม่ต้องถึงขั้น NC ก็ได้ ให้พี่กฎของน้องตั้มแกล้งกันไปมา แค่นี้ก็ฟินบ้านแตกแล้ว ไรท์จ้า
    #54
    0