TS9 [Fic อ้นตั้ม] Loveable Story รักนะ...เจ้าเงาะของผม

ตอนที่ 6 : Loveable Story : Chapter 5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 436
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    7 มิ.ย. 56

+❥ Free theme mouse. naru
















*****************************************************************



[Tum’s part]
 

วันนี้เป็นอีกวันที่พวกผมวิ่งวุ่นอยู่กับการจัดซุ้มแนะแนวอาชีพ ตั้งแต่ที่อาจารย์บอกอย่างกะทันหันว่าโรงเรียนของเราจะจัดงาน พวกเราจึงต้องเร่งงานกันอย่างหัวปั่นชนิดที่แทบไม่ได้หลับไม่ได้นอนกันเลยทีเดียว
 

เมื่อวานหลังจากพวกเราคิดโปรเจกงานกันเสร็จแล้ว ก็ต้องรีบเร่งไปหาซื้ออุปกรณ์ต่างๆนานานับไม่ถ้วน คุณครูบอกว่าเรื่องงบประมาณไม่มีปัญหาใช่ไหม ถ้างั้นพวกผมก็จะ จัดหนัก เลยแล้วกัน
 

เพื่อนๆห้องผมต่างช่วยกันจัดของอย่างขยันขันแข็ง ยกเว้นคนหนึ่งไอ้พี่กฎ! เจ้านั่นอ้างว่าตัวเองเพิ่งจะท้องเสียมาหมาดๆก็เลยไม่สามารถช่วยงานอะไรได้มากนัก เพื่อนๆในห้องก็ทำท่าเห็นอกเห็นใจ แหม่ นี่มันก็เลยมาวันนึงแล้วนะพ่อคุณ ทำอย่างกับว่าตัวเองยังไม่หายดีงั้นแหละ ทีเมื่อวานตอนที่รู้ว่าจะได้ร้องเพลงกับผมก็ทำท่ากระดี๊กระด๊าใหญ่เชียว ผมไม่เชื่อหรอกว่าพี่กฎยังป่วยอยู่ หมอนั่นอยากจะอู้งานมากกว่า!
 

ที่แรกที่ผมเดินไปตรวจดูงานก็คือบริเวณหน้าซุ้ม โอ้โห! จัดได้เจ๋งแฮะ หน้าซุ้มตกแต่งคล้ายๆร้านอาหารสไตล์อเมริกัน เพียงแต่ว่าจัดบรรยากาศได้หลอนสุดๆ มีหุ่นตุ๊กตาผีหัวขาดขนาดเท่าคนจริงวางเอาไว้ข้างขวา ส่วนข้างซ้ายเป็นหุ่นตุ๊กตาผีดูดเลือด บนซุ้มมีรูปค้างคาวห้อยต่องแต่งลงมา แถมยังมีแสงไฟสลัวๆสีส้มส่องออกมาจากในซุ้มด้วย
 

พื้นที่ที่ผมเลือกจัดซุ้มเป็นพื้นที่ที่ค่อนข้างเหมาะกับการจัดร้านอาหารผีสิงมากมายเลยล่ะ ด้านหลังซุ้มมีหญ้าขึ้นสูง และเป็นที่ที่แสงอาทิตย์ส่องมาไม่ค่อยถึง ดีตรงที่ว่าแถวนี้มีคนเดินผ่านไปผ่านมาค่อนข้างเยอะ อาจเป็นเพราะว่าเป็นสถานที่ที่คนชอบมาหลบแดดล่ะมั้ง
 

ผมไปช่วยเพื่อนคนหนึ่งระบายสีตกแต่งป้ายหน้าร้านที่เขียนว่า ร้านอาหารหลอน ถ้าอยากดื่มด่ำกับความหลอนเคล้าความอร่อย เชิญมาที่แห่งนี้ พวกเรายินดีต้อนรับคุณ โห! ช่างสรรหาคำมาเชิญชวนลูกค้าจริงๆนะเนี่ย
 

“หัวหน้าไม่ต้องมาช่วยหรอก ไปซ้อมร้องเพลงเถอะ หัวหน้าทำงานมาเยอะแล้ว” ก็จริงที่ผมทำงานเยอะกว่าทุกคน แต่ผมอยากช่วยนี่ ดีกว่าไปซ้อมร้องเพลงกับไอ้พี่กฎล่ะนะ = =
 

“ไม่เป็นไรๆ” ผมตอบ “งานจะได้เสร็จเร็วขึ้น”
 

“อ้า! หัวหน้าอยู่ตรงนี้เอง มาให้วัดตัวหน่อย เราจะได้ไปเช่าชุดถูก” ผู้หญิงคนหนึ่งเดินมาหาผมพร้อมถือสายวัดมาด้วย
 

“ชุดอะไร?” ผมถามอย่างงงๆ
 

“ก็ชุดสำหรับการแสดงสิจ๊ะ นี่คิดจะใส่ชุดนักเรียนขึ้นร้องเพลงหรือ เสียบรรยากาศร้านอาหารสุดหลอนหมด” ผู้หญิงคนนั้นบ่นพลางวัดตัวผมไปด้วย
 

“แล้วชุดเป็นยังไงอ่ะ”
 

“รอลุ้นพรุ่งนี้เอาเองละกันท่านหัวหน้า รับรองนายหล่อแน่ ไม่ต้องห่วง” เธอรับประกัน โว้! ในที่สุดผมก็จะได้หล่อกับเขาสักที ฮ่าๆๆ แต่ถ้าไอ้พี่กฎแต่งตัวออกมาแบบผม เจ้านั่นก็ต้องหล่อกว่าผมสิ ผมไม่ยอมหรอกโว้ย!
 

            “พี่กฎล่ะ แต่งตัวยังไง”
 

            “ก็บอกแล้วว่าพรุ่งนี้ให้ไปลุ้นเอาเอง เออ พูดถึงพี่อ้น นายเห็นเขาบ้างหรือเปล่า ฉันต้องไปวัดตัวเขาอีก” ผมส่ายหน้า ตั้งแต่เช้าผมยังไม่เห็นหมอนั่นเลย ไม่รู้ไปแอบอู้อยู่ที่ไหน
 

            “หรอ เดี๋ยวฉันไปหาเองละกัน ไปล่ะ” เธอวิ่งจากไป ท่าทางจะรีบมากจริงๆนะนั่น
 

            ผมเดินออกมาจากโซนตกแต่งซุ้มภายนอกไปยังในตัวซุ้ม ในนี้ก็จัดได้เริ่ดไม่แพ้กัน โต๊ะอาหารต่างๆถูกจัดวางเป็นระเบียบเรียบร้อย บนโต๊ะประดับไปด้วยดอกกุหลาบที่มีแจกันเป็นรูปหัวกะโหลกอันเล็กๆ แสงไฟสลัวๆที่ติดตามตัวซุ้มส่องสะท้อนออกมายิ่งขับเน้นความหลอนให้มากยิ่งขึ้น ตรงหัวมุมของซุ้มมีรูปปั้นรูปคนยืนอยู่ทำให้ดูเหมือนว่ามีใครกำลังจ้องมองมาตลอดเวลา
 

            ทางด้านหนึ่งของห้องมีพื้นยกสูงขึ้นมาเล็กน้อย ซึ่งผมคาดว่าน่าจะเป็นเวทีที่ผมต้องขึ้นไปแสดงกับไอ้พี่กฎพรุ่งนี้ หน้าเวทีมีการตกแต่งระบายสีสวยงามให้เหมือนกับเลือดที่ไหลย้อยลงมาฝ่ายศิลป์ห้องเรานี่เจ๋งเป็นบ้า วาดซะเหมือนเลือดจริงเลย
 

            ฮ่า! น่าภูมิใจจริงๆ ผมไม่อยากจะโม้ว่าผมเป็นคนออกแบบภายในนี้เองทั้งหมด แต่ไอ้การออกแบบนี่ก็ทำให้ผมแทบไม่ได้นอนเมื่อคืน นอนอยู่แค่สามชั่วโมงเอง ง่วงชะมัด
 

            ผมเดินผ่านภายในซุ้มไปยังหลังซุ้มซึ่งเป็นสถานที่ที่พวกพ่อครัวแม่ครัวฝึกหัดต้องใช้ในการประกอบอาหาร ในนี้ก็วุ่นวายไม่แพ้ข้างนอก เสียงโคร้งเคร้งโช้งเช้งจากการล้างพวกเครื่องครัวดังออกมาเป็นระยะ ผมกวาดตามองหาไอ้ดิวที่น่าจะอยู่ตรงนี้สักพักก่อนจะเจอมันกำลังยืนเช็ดกระทะอยู่
 

            “เฮ้ย ไอ้ดิว ในนี้เรียบร้อยดีไหม” ผมถาม
 

            “เรียบร้อยดีๆ ว่าแต่นายไม่ไปซ้อมร้องเพลงหรอวะ ถ้าผิดคิวขึ้นมาได้ฮาแตกแน่”
 

            “ฉันขี้เกียจว่ะ อีกอย่างฉันไม่อยากเจอหน้าหมอนั่นสักเท่าไร มันหงุดหงิด = =
 

            “พอพูดถึงพี่อ้นทีไรทำไมต้องหงุดหงิดด้วยวะ” ไอ้ดิวถามอย่างงงๆ
 

            “ก็หมอนั่นมันชอบกวนประสาทฉัน แล้วเรื่องที่ฉันต้องลำบากมานั่งร้องเพลงก็เพราะเจ้านั่นสรุปเองเสร็จสรรพน่ะสิ ฮึ่ย! ยิ่งคิดยิ่งเซ็ง” ผมบ่นอย่างหัวเสียสุดๆ
 

            “เอาน่าๆ ทุกอย่างต้องผ่านไปได้ด้วยดีแน่ๆ”
 

            “เฮอะ นายเองก็เหมือนกันแหละ มาคะยั้นคะยอให้ฉันร้องเพลงอยู่ได้ อย่าให้ถึงทีฉันนะโว้ย นายไม่รอดแน่” ผมฉีกยิ้มชั่วร้ายให้ไอ้ดิว ส่วนเจ้านั่นก็โบกไม้โบกมือเป็นพัลวัน
 

            “ไม่เกี่ยวกับฉันว้อย ก็นายร้องเพลงเพราะสุดในห้องแล้วนี่ จะให้คนร้องเพลงเพี้ยนๆขึ้นไปโชว์หรือไง” ผมแค่นเสียง หึ ใส่หน้าไอ้ดิวอย่างหมดอารมณ์
 

            “เออ นายพาฉันไปดูข้างนอกหน่อยดิ ตั้งแต่เช้าฉันก็อุดอู้อยู่แต่ตรงนี้ ยังไม่ออกไปไหนเลย” ไอ้ดิวพูดก่อนจะวางงานในมืออย่างรวดเร็ว สายตาของมันดูเหมือนเด็กที่อยากออกไปเผชิญโลกภายนอกเต็มแก่
 

            “เออๆ” ผมเดินนำมันออกไปข้างนอกและเริ่มแนะนำสถานที่ต่างๆให้มันได้รู้จัก ส่วนมันก็ตำตาโตราวกับเพิ่งค้นพบสิ่งมหัศจรรย์ของโลกมาก็ไม่ปาน แต่พอตอนที่มันรู้ว่าผมเป็นคนออกแบบภายใน มันก็ทำตาโตยิ่งกว่าตอนแรกเสียอีก มันน่าประหลาดนักหรือไงที่ผมออกแบบของพวกนี้น่ะหา! หมอนี่ก็เอาแต่ทำตาปูดโปนจนจะกลายเป็นปลาทองอยู่ได้!
 

            ผมเดินพาไอ้ดิวออกมาหน้าซุ้ม ตอนนี้หน้าซุ้มตกแต่งจนใกล้จะเสร็จเรียบร้อย แต่มันรู้สึกเหมือนขาดอะไรบางอย่างอยู่ เป็นอะไรบางอย่างที่สำคัญมากๆเสียด้วย
 

“เราลืมอะไรไปหรือเปล่า” ผมถาม
 

“ไม่น่าจะลืมนะ พวกของก็มีป้ายซุ้ม โต๊ะอาหาร เวที ของตกแต่งบ้านผีสิง เสื้อผ้านักแสดง อุปกรณ์ทำครัว ครบหมดแล้วนี่นา” ดิวร่ายรายการของต่างๆให้ผมฟัง
 

“ก็ลืมจัดบอร์ดไง” พี่กฎโพล่งขึ้นมา ผมอยากจะด่าจริงๆว่าทำไมหมอนี่ถึงโผล่มาเอาป่านนี้ แต่คำพูดของพี่กฎก็ทำให้ผมเบิกตากว้างทั้งยังกลืนคำด่าลงคอจนหมด เฮ้ย! งานเข้าแล้ว! นี่ผมลืมไปได้ไงนะว่าต้องมีบอร์ดแนะนำอาชีพด้วย ถ้านึกได้ช้ากว่านี้มีหวังจัดไม่ทันแน่
 

ผมกวาดตามองหาคนที่น่าจะว่างอยู่ แต่ดูท่าทางจะไม่มีใครว่างกันสักคน สงสัยคงต้องจัดบอร์ดพรุ่งนี้เช้าแล้วล่ะ ผมหันหน้าไปหาเพื่อนๆก่อนจะพูดว่า “ทุกคน พอจะมีใครช่วยหาข้อมูลอาชีพเชฟหน่อยได้ไหม เราต้องเอามาจัดบอร์ดกันพรุ่งนี้เช้า”
 

“ฉันเองๆ ฉันหาได้ แต่ขอคนช่วยหาหน่อยได้ไหม หาคนเดียวไม่ไหวหรอก” เพื่อนผู้หญิงคนหนึ่งพูดขึ้น
 

“งั้นฉันช่วยเธอเอง” คนที่ยืนอยู่ข้างๆขันอาสา
 

“โอเคๆ พรุ่งนี้พวกเธอต้องรีบมาหน่อยนะ เดี๋ยวพวกฉันจะจัดบอร์ดให้” ผมพูดพลางชี้ไปที่ไอ้ดิวกับพี่กฎ
 

“อือ” ดิวตอบรับ ส่วนพี่กฎก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย หึ! คงจะขี้เกียจตื่นล่ะสิเจ้าหมีโคอาล่า! แต่ดูเหมือนผมจะคิดผิดไปเล็กน้อย เพราะพี่กฎยิ้มรับคำแถมยังเดินมากระซิบกับผมอีกด้วยว่า “โหมงานหนักไปก็ไม่ดีนะตั้ม น้องต้องพักผ่อนบ้าง”
 

ผมแยกเขี้ยวใสไอ้พี่กฎ เฮอะ! ทำมาเป็นห่วงผม ห่วงตัวเองตื่นเช้ามากกว่าล่ะมั้ง!
 

“เรื่องของผมน่า” ผมตอบปัดๆ
 

ผมรู้สึกเพลียอย่างบอกไม่ถูก ตอนนี้เวลาก็ล่วงเลยมามากพอสมควรแล้ว แต่ซุ้มก็ยังจัดไม่เสร็จดี ผมเป็นคนคอยประสานงานทุกอย่างตั้งแต่ของเล็กๆน้อยๆอย่างทิชชู่ไปจนถึงของใหญ่ๆอย่างตัวซุ้ม มิหนำซ้ำยังต้องมาร้องเพลงร่วมกับไอ้พี่กฎอีก ให้ตาย! ผมทำงานตั้งแต่เมื่อวานจนถึงตอนนี้ยังไม่ได้พักผ่อนเต็มที่สักที รู้สึกเหนื่อยชะมัด อยากหาเวลานอนจริงๆ
 

ผมเดินแยกออกมาจากกลุ่มเพื่อนตรงไปยังม้านั่งหินอ่อนของทางโรงเรียนหวังจะไปพักเสียหน่อย แต่ในที่สุดความง่วงงุนก็เอาชนะผม มันฉุดกระชากผมลงสู่ห้วงนิทราทั้งที่ผมยังไม่ต้องการหลับเลยสักนิด
 

ผมรู้สึกถึงแรงสัมผัสเบาๆบริเวณศีรษะของตัวเอง มีใครกำลังลูบหัวผมอยู่งั้นหรอ ผมพยายามปรือตาขึ้นแต่ก็ไม่สำเร็จ ผมปล่อยให้มือปริศนานั้นลูบหัวผมต่อไป จะว่าไปมันก็สบายดีเหมือนกันนะ ผมคิดอย่างเพลินๆก่อนจะผล็อยหลับลงไปอีกครั้ง
 

            ผ่านไปประมาณครึ่งชั่วโมงผมก็ลืมตาตื่นขึ้นมาในสภาพที่มึนงงสุดๆ รู้สึกอยากนอนต่อให้รู้แล้วรู้รอด แต่เมื่อนึกถึงงานในส่วนต่างๆที่ผมต้องรับผิดชอบแล้ว ผมก็ต้องจำใจลุกจากม้านั่งอย่างช่วยไม่ได้ ผมสังเกตเห็นว่าข้างๆที่นั่งของผมมีกระดาษแปลกๆติดเอาไว้ ผมจึงหยิบมันขึ้นมาดูอย่างสงสัย
 

            “ใครเอากระดาษมาแปะกัน?” ผมดูข้อความที่อยู่ในกระดาษแล้วก็ต้องอ้าปากค้าง คุณพี่กฎนั่นเองที่เป็นคนแปะโน้ตนี่ไว้ให้ผม ข้อความในกระดาษเขียนไว้ว่า พักผ่อนไปเถอะ งานที่เหลือเดี๋ยวพี่จัดการเอง สู้ๆนะเจ้าเงาะ ^^’ ตามด้วยรูปเงาะป่าอุ้มหมีโคอาล่าที่พี่กฎเคยบอกว่ามันเป็นสัญลักษณ์ระหว่างผมกับเขา
 

            “หึ ก็เป็นคนดีเหมือนกันนี่นา” ผมยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยก่อนจะเก็บกระดาษโน้ตแผ่นนั้นลงกระเป๋ากางเกง
 

            ผมเดินอมยิ้มไปที่ห้องน้ำหมายจะไปล้างหน้าล้างตาเอาความง่วงงุนออกไปให้หมด แต่ทันทีที่ผมมองเห็นหน้าตัวเองในกระจกเท่านั้นแหละ ผมก็แทบร้องจ้ากทำไมน่ะหรือ ก็เพราะตอนนี้ใบหน้าของผมถูกละเลงไปด้วยสีจนเต็มน่ะสิ แถมยังเป็นรูปเงาะป่าอีกต่างหาก! ไอ้บ้าที่ไหนมาทำผมวะเนี่ย!
 

            ผมหยิบกระดาษโน้ตในกระเป๋ากางเกงมาสำรวจดูอีกครั้งก็พบตัวหนังสือตัวเล็กๆเขียนตรงมุมล่างของกระดาษว่า ปล.สีบนหน้าลบออกได้นะ ไม่ต้องกังวล อิอิ ^^’
 

            ไอ้พี่กฎบ้า! ไอ้หมีโคอาล่านิสัยเสีย! ชอบมาแว้งกัดตอนคนเขาหลับ ไอ้บ้าเอ้ย! ผมไม่น่าไปหลงเชื่อเลยว่าพี่เป็นคนดี ผมขอถอนคำพูด!!!
 

            ผมขยำกระดาษในมือจนแน่นก่อนจะเขวี้ยงมันลงถังขยะอย่างไม่ใยดี แล้วรีบลงมือล้างหน้าล้างตาเอาสีออกให้หมด ว้อยยย!!! หงุดหงิดๆๆ คอยดูเถอะ พรุ่งนี้ผมจะแกล้งพี่กลับให้สาสมไปเลย!


********************************************************
Talk with writer

มาถึงตอนที่ 5 แล้วจ้า
รู้สึกยังไงกันบ้างเอ่ย...ฟินป่ะ? 555

ฟิคนี้เป็นฟิคสั้นเน้อ 10 ตอนจบ [ไม่รู้ว่าน้อยไปหรือเปล่า]
ก็ไรท์ไม่ค่อยมีเวลาเท่าไรอ่า ขอโทษนะคะ T^T


เม้น ด้วยน้าาาาาา *o*

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

120 ความคิดเห็น

  1. #113 pip4L36 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 มกราคม 2557 / 11:04
    น่ารักอะ
    #113
    0
  2. #102 kate (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2556 / 22:14
    อ่านแล้วอยากจะเห็นรูปเงาะป่าอุ้มหมีโคอาล่า ซะแล้วสิ

    คู่นี้แสบกันสุดๆๆๆๆ จริงๆๆๆ อ่ะ
    #102
    0
  3. #65 เซนยะ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2556 / 16:50
    น่ารักอ่ะค้า >O<
    #65
    0
  4. #53 !Mymimz :) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2556 / 22:20
    ชอบคู่นี้มากกกกกก แกล้งกันไปมา >\\\\<
    #53
    0
  5. #52 Respire (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2556 / 13:52
    ต่างคนต่างแกล้ง แหม มันช่างน่ารักน่าหยิกกันเสียจริง
    #52
    0
  6. #51 AonTum28FC (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2556 / 11:12
    น่ารักจริงๆ พี่กฎยังขี้แกล้งเหมือนเดิมเลย
    #51
    0
  7. #50 อั้มต้น (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2556 / 00:04
    น่ารัก
    #50
    0
  8. #48 I'กุ๊บกิ๊บ ใสใส (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2556 / 21:46
    น่ารักกกกกกกก
    #48
    0