TS9 [Fic อ้นตั้ม] Loveable Story รักนะ...เจ้าเงาะของผม

ตอนที่ 5 : Loveable Story : Chapter 4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 445
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    1 มิ.ย. 56

+❥ Free theme mouse. naru
















***********************************************************************

[Tum’s part]
 

“อารมณ์ดีเพราะมีความสุขได้แกล้งพี่กฎแล้วมีความสุขยิ่งกว่าอะไร…^^” ผมเดินฮัมเพลงที่แต่งมั่วๆในระหว่างทางไปโรงเรียนอย่างสนุกสนาน เมื่อวานนี้ผมสะใจสุดๆ ได้เห็นสีหน้าพะอืดพะอมของไอ้พี่กฎแล้วรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก ว่ะฮ่าๆๆ ในที่สุดผมก็ได้แกล้งพี่กฎได้สมน้ำสมเนื้อสักที ฮ่าๆๆ
 

“บ้าเปล่าวะ เดินยิ้มอยู่คนเดียว” อยู่ๆไอ้ดิวก็โผล่มาจากไหนไม่รู้ มันเดินมาข้างๆผมแล้วออกปากด่าผมแต่เช้า
 

“ถ้าฉันบ้า นายก็บ้ายิ่งกว่า เพราะคนปกติเขาคุยกับคนบ้าที่ไหน” ผมตอกกลับแบบนิ่มๆแต่ก็ทำไอ้ดิวถึงกับสะอึก ฮ่า! ก็บอกแล้วไงว่าอย่ามาเล่นกับคนอย่างนายวราวุธ หุๆๆ
 

“โอเคๆ ฉันผิดเองที่ไปด่านายแบบนั้น รู้ทั้งรู้ว่าไม่มีทางเถียงชนะ เหอะๆๆ” ไอ้ดิวส่ายหน้าอย่างระอา “ว่าแต่เมื่อวานอ่ะ พี่อ้นเขาว่าไงบ้างวะ”
 

“เอ่อก็ก็ไม่ได้ว่าไงหรอก” ผมพูดติดอ่างเล็กน้อยเมื่อนึกถึงคำพูดของพี่กฎเมื่อวาน ตอนนี้ พี่อยากกินแค่เงาะ ผมไม่เข้าใจว่าทำไมหมอนั่นต้องพูดจาชวนเข้าใจผิดอยู่เรื่อย ตอนเจอหน้ากันครั้งแรกก็พูดว่า ฝากตัวฝากใจ ฮึ่ย! มันต้องการอะไรจากผมกันแน่ แกล้งให้ผมอารมณ์เสียเล่นงั้นหรือ หรือว่ามีจุดประสงค์อื่น? โวะ ช่างเถอะ คิดไปก็รกสมองเปล่าๆ
 

“ตั้ม เหม่อไรอยู่วะ นายเดินเลยโรงเรียนแล้วนะโว้ย” ไอ้ดิวพูดขัดความคิดของผม นี่ผมเหม่อขนาดนี้เลยเรอะ ถึงกับเดินเลยโรงเรียนตัวเอง = =
 

“ไม่ได้เหม่อ แค่คิดอะไรเพลินๆน่ะ” ผมตอบพลางลากเท้ากลับไปหน้าโรงเรียน
 

ปกติเวลาผมเดินมาโรงเรียนผมจะเจอครูประจำชั้นยืนต้อนรับอยู่ทุกเช้า แต่วันนี้กลับไม่มีใครยืนอยู่สักคน มีแต่ยามที่เฝ้าหน้าโรงเรียนเท่านั้น คุณครูที่ยืนเวรหายไปไหนกันหมดเนี่ย ผมเข้าไปในโรงเรียนอย่างงงๆ ไม่ใช่แค่คุณครูที่ต้อนรับหน้าโรงเรียนเท่านั้น คุณครูคนอื่นๆก็หายไปหมดด้วย มีอะไรกันหรือเปล่านะ
 

“ไอ้ดิว ครูทั้งหลายหายไปไหนกันหมดวะ” ผมถามเพื่อนของผม
 

“ฉันกำลังจะถามนายพอดี” มันตอบกลับมาหน้าตาย เวรกรรม! พวกผมก็เดินมาด้วยกันนี่นะ ผมไม่น่าไปถามมันเลย
 

“พวกครูเขาอาจจะประชุมกันอยู่ก็ได้มั้ง” ไอ้ดิวสันนิษฐาน
 

“ประชุมกันแต่เช้าเลยเนี่ยนะ”
 

“อาจจะมีเรื่องเร่งด่วนก็ได้”
 

“คงงั้น เราขึ้นห้องเรียนกันเถอะ” ผมพูดพลางเดินขึ้นอาคารเรียนสิบชั้น ผมไม่อยากจะบ่นเป็นรอบที่ล้านหรอกนะว่า ทำไมต้องทำอาคารสูงขนาดนี้ด้วย! เวลาเดินขึ้นมันเหนื่อยนะครับ พวกคุณเข้าใจหัวอกคนเป็นนักเรียนอย่างผมบ้างไหม!
 

โอย สังขารผม! ผมหอบหายใจแฮ่กๆไม่ต่างไปจากไอ้ดิว ตอนนี้พวกเรามาถึงหน้าห้องเรียนแล้วครับ ผมเปิดประตูเข้าไปก็เห็นไอ้พี่กฎนั่งหน้าซูบซีดอยู่หลังห้อง เฮ้ย! หมอนั่นไปทำอะไรมา ทำหน้าอย่างกับว่าไม่ได้กินอาหารมาทั้งเดือนอย่างนั้นแหละ แต่แล้วจู่ๆพี่กฎก็ลุกพรวดขึ้นมาหาผม เขาพูดว่า
 

“ไอ้เงาะป่า นายทำกับพี่อย่างนี้ จะรับผิดชอบยังไงฮึ”
 

“ผมทำอะไรพี่” ผมขมวดคิ้วมองคนที่กำลังทำหน้ามึนอย่างงุนงง
 

“ก็เมนูพิเศษเมื่อวานมันทำพิษพี่ เมื่อคืนพี่แทบไม่ได้นอนเลยรู้ไหม มัวแต่วิ่งเข้าห้องน้ำ” พี่กฎตอบด้วยใบหน้าที่เหมือนจะหลับแหล่มิหลับแหล่ ฮ่าๆๆ นี่ผมแกล้งจนถึงขนาดนี้เลยหรอเนี่ย ตลกชะมัด มัวแต่วิ่งเข้าห้องน้ำงั้นหรอ อยากเห็นสภาพแบบนั้นด้วยตาตัวเองจัง หึๆ
 

“ชดใช้ให้พี่เลยนะคร่อก” อ่าวเฮ้ย! นึกจะหลับก็หลับได้ทุกที่เลยนะ ผมต้องเอามือไปประคองตัวพี่กฎเอาไว้ไม่ให้หน้าทิ่มพื้น แล้วพาเขากลับไปนอนฟุบบนโต๊ะของตัวเอง ให้ตาย! ไอ้หมีโคอาล่าขี้เซาจริงๆ! เฮ้อ ถ้าเรื่องที่ผมแกล้งพี่กฎจนมีสภาพเป็นแบบนี้ไปเข้าหูคุณครูล่ะก็ มีหวังผมไม่รอดแหงๆ T_T
 

ตอนนี้ถึงเวลาเข้าเรียนแล้ว แต่ครูก็ยังไม่มาสอนเสียที ผมนึกสงสัยว่าคุณครูกำลังประชุมอย่างที่ไอ้ดิวบอกจริงๆหรือเปล่า ผมยังไม่ทันได้สงสัยอะไรไปมากกว่านี้ประตูห้องก็เปิดขึ้นตามด้วยร่างของคุณครูที่เดินเข้ามาอย่างเหนื่อยหอบ
 

“ขอโทษด้วยเด็กๆ พอดีมีประชุมด่วนแต่เช้าน่ะ” ครูหอบหายใจอย่างช้าๆ พยายามควบคุมน้ำเสียงให้กลับมาเป็นปกติ “ครูมีข่าวจะมาแจ้งให้พวกเธอทราบ”
 

แล้วทั้งห้องก็ส่งเสียงวิพากษ์วิจารณ์ต่างๆนานาขัดขึ้นมา ทำให้ครูต้องรีบเอ่ยเตือนก่อนที่ห้องเรียนนี้จะกลายเป็นตลาดสดยามเช้าไปเสียก่อน
 

“ทุกคนเงียบแล้วฟังครูให้ดีนะ เมื่อวานที่ผ่านมา ทางผู้ใหญ่เขาได้ลงมติกันว่าโรงเรียนของเราได้รับคัดเลือกให้เป็นตัวแทนในการจัดงานแนะแนวอาชีพในปีนี้ และต้องเตรียมงานให้เสร็จภายในวันพรุ่งนี้ด้วย ครูขอความร่วมมือพวกเธอทุกคนให้ช่วยกันจัดงานกันอย่างสุดความสามารถ พวกเธอจะต้องจัดซุ้มของอาชีพใดอาชีพหนึ่ง หรือสองอาชีพก็ได้ จงไปคิดว่าจะจัดอย่างไรให้ดูโดดเด่นและสะดุดตาผู้เข้าชมงาน อ้อ แล้วก็จะมีการจัดโหวตซุ้มที่ชื่นชอบด้วยนะ ซุ้มที่มีผลโหวตมากที่สุดจะได้รับทุนการศึกษาห้าพันบาทพร้อมกับทุนเรียนฟรีหนึ่งปี!
 

โอ้! งานงอกแล้วครับ ที่แท้พวกครูทั้งโรงเรียนหายไปหมดก็เพราะเหตุผลนี้นี่เอง แต่ว่ามันกะทันหันไปหน่อยไหม อยู่ๆจะให้มาจัดซุ้มงานโรงเรียนให้เสร็จภายในพรุ่งนี้เนี่ยนะ อย่างนี้ก็ต้องทำงานไม่ต้องหลับไม่ต้องนอนกันเลยเซ่!
 

“ครูคะ งานมีวันไหนหรอคะ ทำไมถึงเร่งให้พวกเราจัดให้เสร็จภายในพรุ่งนี้ด้วยล่ะ มันหนักเกินไปไหม” ผู้หญิงคนหนึ่งถามได้ตรงใจผมสุดๆ
 

“งานมีวันมะรืนนี้” แล้วทั้งห้องก็ร้อง หา!’ ขึ้นมาพร้อมๆกัน โอยยย ถ้ามันจะเร่งรีบขนาดนี้อ่ะนะ
 

“ทำไมพวกเขาถึงมาบอกกะทันหันอย่างนี้ล่ะครับ” พี่กฎถามขึ้น อ้าว ตื่นตั้งแต่เมื่อไรเนี่ย เมื่อกี้ยังหลับอยู่เลย
 

“ทางผู้ใหญ่เขาบอกมาว่าคนจากต่างประเทศจะมาดูงานที่เมืองไทย ทางเราก็เลยต้องจัดงานต้อนรับพวกเขาให้ดีเสียหน่อย และมติก็ออกมาว่าต้องเป็นโรงเรียนเราที่เป็นผู้ต้อนรับน่ะ”
 

เฮ้อ ซวยซ้ำซวยซ้อนจริงๆครับ งานมันจะเยอะไปถึงไหน...คิดโปรเจกอาชีพที่ต้องทำ ตกแต่งซุ้มให้สวยงามและแหวกแนวจากคนอื่น เตรียมอุปกรณ์ต่างๆ แค่คิดก็ปวดตับแล้วครับ! แต่ก็ดีหน่อยที่รางวัลมันคุ้มค่า ได้เรียนฟรีหนึ่งปีเลยนะ! โอ้ สวรรค์โปรด ห้องผมต้องจัดซุ้มให้เริ่ดกว่าคนอื่นให้ได้!
 

“ครูฝากความหวังไว้ที่พวกเธอด้วยล่ะ หวังว่าพวกเธอคงจะคิดโปรเจกออกมาดีนะ อย่าลืมว่าห้องอื่นก็ต้องหมายรางวัลเหมือนกัน ทำให้ดีที่สุด ครูจะเอาใจช่วยนะจ๊ะ” คุณครูให้กำลังใจทุกคน “อ้อ เรื่องงบประมาณ พวกเธอมาเบิกที่ครูได้เลย เพราะมีผู้ให้เงินสนับสนุนมาค่อนข้างสูงเลยล่ะ เพราะฉะนั้นไม่ต้องกลัวว่าเงินจะไม่พอ ขอให้ทุกคนเต็มที่ไปเลย โชคดีจ้ะ”
 

“แล้ววันนี้ยังต้องเรียนอีกไหมครับครู” ผมถาม
 

“ไม่ต้องเรียนแล้ว พวกเธอมีเวลาจัดซุ้มทั้งวันเลยล่ะ” มีเสียงเฮดังกระหึ่มไปทั่วห้อง ไอเรื่องที่ไม่ต้องเรียนเนี่ย ขอให้บอก เพราะห้องของผมมันชอบกันทุกคนอยู่แล้ว ฮ่าๆๆ
 

“อย่าเพิ่งดีใจขนาดนั้น เพราะพวกเธอยังมีงานหินรอคอยอยู่ อย่าลืมล่ะ หึๆ” คุณครูยิ้มเย็น ทำเอาทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบสงบอีกครั้ง
 

“ครูไปก่อนนะ ฝากด้วยเด็กๆ มีอะไรไม่เข้าใจมาถามได้เสมอนะ” แล้วคุณครูก็เดินออกจากห้องไป ทิ้งให้พวกเรานั่งมองตากันปริบๆในห้อง
 

“เอ่อ พวกเราจะเอายังไงกันดี” ผมถามเพื่อนร่วมห้องกว่าสี่สิบชีวิต
 

“อย่างแรกเลย คิดโปรเจกอาชีพกันก่อน ว่าเราจะเอาอาชีพอะไรกัน” พี่กฎตอบผม
 

 “อาชีพตำรวจดีไหม” นักเรียนคนหนึ่งถามขึ้น
 

“แล้วจะจัดซุ้มยังไงล่ะ”
 

“เอ่อก็แสดงละครตำรวจจับผู้ร้ายล่ะมั้ง”
 

“ปัญหาก็คือใครจะเป็นตัวแสดงนี่แหละ” พี่กฎพูดอย่างจนปัญญา แต่แล้วเพื่อนๆในห้องทุกคนก็หันหน้าไปทางพี่กฎอย่างพร้อมเพรียงกัน “เฮ้ยๆ พี่ขอบายนะ แสดงละครเนี่ย ไม่ไหวๆ พี่เป็นคนพูดไม่ค่อยเก่ง”
 

หรออออผมแอบลากเสียงยาวอยู่ในใจ พูดไม่เก่งต่อหน้าคนอื่นงั้นสิ ทีต่อหน้าผมล่ะก็นะ พูดเอาๆ แถมกวนประสาทเก่งอีกด้วย -*-
 

“งั้นเรื่องอาชีพตำรวจก็ไม่ผ่าน” นักเรียนหญิงคนหนึ่งพูดขึ้น
 

“อาชีพเชฟล่ะ ทำร้านอาหาร ตกแต่งแบบหรูๆไม่ก็แบบแหวกแนวเชิญชวนให้คนมาลิ้มลอง” ทุกคนหันมาทางดิว ซึ่งก็ทำให้เจ้าตัวประหม่าไม่น้อย “เอ่อฉันแค่คิดเล่นๆน่ะ อย่าถือจริงจังเลย”
 

“ไม่หรอกดิว ฉันว่าความคิดนายโคตรเข้าท่าเลย” เพื่อนคนหนึ่งพูดเสริม
 

“ในห้องมีใครทำอาหารเป็นบ้าง” ผมถามขึ้น แล้วห้องทั้งห้องก็มีคนยกมือกันพึ่บพั่บ สบายแล้วงานนี้ ห้องเรามีแต่คนทำอาหารเป็นเยอะเลย
 

“เอาแบบมั่นใจในฝีมือตัวเองนะ ทำแล้วอร่อยสุดๆอ่ะ” เพื่อนในห้องก็ยังยกมือค้างกันอยู่อย่างนั้น เจ๋ง! งานนี้รอดแล้วโว้ย!
 

“แต่ทำอาหารขายอย่างเดียวมันดูน่าเบื่อไปนะ” อยู่ดีๆก็มีคนพูดแทรกขึ้นมา “เราต้องหาอะไรใหม่ๆมาให้ผู้ชมงานด้วย”
 

“นั่นสิ ฉันว่าเราตกแต่งร้านอาหารให้ออกแนวสไตล์บ้านผีสิงกันมั้ย ถ้าเป็นอย่างนี้คนต้องแห่กันเข้ามาเยอะแน่เลย”
 

“ใช่ๆ เป็นความคิดที่ดีนะ แต่ฉันอยากให้มีการแสดงเล็กๆน้อยๆด้วยอ่ะ อย่างเช่นร้องเพลงกับเล่นดนตรีเป็นต้น”
 

“ก็เอามันทั้งสองอย่างเลยสิ ในเมื่อห้องเราก็มีคนที่ร้องเพลงกับเล่นดนตรีเก่งอยู่แล้วนี่นา” สายตาทุกคู่เบนมาสบผมกับไอ้พี่กฎ เดี๋ยวก่อนๆ ทำไมต้องมองพวกเราแบบนั้นด้วยวะครับ
 

“จัดไปเลยไอ้ตั้ม” ไอ้ดิวตบไหล่ผม “นายร้องเพลงเพราะที่สุดในห้องแล้วนะโว้ย”
 

“ห๊ะ ฉันเนี่ยนะ” ผมชี้หน้าตัวเอง “นายก็ร้องเพลงได้ไม่ใช่หรอวะไอ้ดิว นายไปร้องเองดิ”
 

“ตลกเหอะ ฉันขอไปทำอาหารดีกว่า” ไอ้ดิวปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย เออดี! จำไว้เลยนะเว่ย! ไอ้เพื่อนบ้า! แล้วผมต้องแสดงร่วมกับไอ้พี่กฎเนี่ยนะ ม่ายยยย!!!
 

“ถ้าแสดงกับตั้ม พี่ก็ยินดีครับ ^^” พี่กฎยิ้มแบบดีใจสุดๆ เหอะ ทำเป็นปากดี ไอ้พี่กฎ พี่จะแกล้งอะไรผมอีกหา!
 

“งั้นตกลงตามนี้นะครับ” พี่กฎสรุปเสร็จสรรพ ทุกคนก็พยักหน้าเห็นด้วย นี่พวกคุณถามความสมัครใจของผมสักคำไหมครับ ไม่เห็นใจหัวหน้าห้องผู้น่าสงสารคนนี้เลยหรอ T_T


**************************************************************
Talk with writer

สวัสดีค่านักอ่านทุกท่าน
บทนี้ก็สบายๆเนอะ ยังไม่ค่อยมีอะไรมาก
ช่วงนี้เปิดเทอมรู้สึกสมองตันแปลกๆอ่าา
ถ้าลงช้าก็ขอโทษด้วยนะคะ

ไรท์จะบอกว่าไรท์อัพฟิคเรื่องนี้อาทิตย์ละครั้งค่ะ

สุดท้าย
เม้น ด้วยน้าาาาาา *o*


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

120 ความคิดเห็น

  1. #47 AonTum28FC (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2556 / 19:44
    พี่เล่นดนตรี น้องร้องเพลง ฟินนนนน~!!!✊✋
    #47
    0
  2. #46 แพมมี่จัง (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2556 / 21:02
    ฟินอ่ะอัพไวๆนะคะสู้ๆ><~

    #46
    0
  3. #45 !Mymimz :) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2556 / 22:43
    ฟินนนนน -///-~
    #45
    0
  4. #44 Jutamas Wasombut (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2556 / 19:40
    แอร๊ยยยย รอตอนหน้านะคะ >< จะเป็นยังไงนะงานนี้
    #44
    0
  5. #42 ชะเอม (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2556 / 15:11
    55555

    ร้องเพลงเล่นดนตรี

    เอ้ยยยย ฟิน >///<

    รออ่านนะจ๊ะ

    #42
    0
  6. #41 Respire (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2556 / 12:34
    อั๊ยยะ พี่กฎเล่นดนตรีแล้วน้องตั้มร้องแถมมองตาแบบซึ้งๆ แค่คิดก็ฟินแล้ว
    #41
    0