TS9 [Fic อ้นตั้ม] Loveable Story รักนะ...เจ้าเงาะของผม

ตอนที่ 4 : Loveable Story : Chapter 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 446
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    24 พ.ค. 56

+❥ Free theme mouse. naru

























***********************************************************

 

[Aon’s part]
 

หลังจากผมสัญญาว่าจะกินอาหารพิเศษให้หมด ผมก็ต้องจำใจกินอย่างยากลำบาก ผมล่ะอยากเปลี่ยนคำพูดตัวเองจริงๆเล้ย เพราะตอนที่ผมตักสปาเก็ตตี้เข้าปาก  รสชาติหวานฝาดๆแปลกๆก็แทรกซึมเข้าสู่โสตประสาทของผมอย่างรวดเร็ว ผมมีความรู้สึกอยากจะอ้วกเสียตรงนั้น แต่ก็ต้องรักษาภาพพจน์ไว้หน่อย เดี๋ยวไม่หล่อ!
 

“น้องเอาอะไรให้พี่กินเนี่ย!!!” ผมถามตั้ม
 

“แล้วพี่คิดว่าอะไรล่ะ” เจ้าเงาะป่ายิ้มแป้น แล้วยักไหล่แบบกวนๆให้ผม นั่นไง! ผมว่าแล้ว ในที่สุดหมอนี่ก็แกล้งผมจนได้ นิยามคำเดียวที่ผมมีให้ตั้มตอนนี้ก็คือ แสบสุดๆ’ …ผมอยากจะบ้าตาย! ผมโดนเจ้าเงาะเอาคืนแบบเต็มๆซะแล้ว
 

“เห็นพี่ทำหน้าอย่างนี้แล้วมันสะใจชะมัด ฮ่าๆๆๆ” ตั้มระเบิดหัวเราะเสียงดัง “ผมจะบอกให้ก็ได้ว่าชื่อเมนูพิเศษนี้คืออะไร...มันคือ...สปาเก็ตตี้ไวท์ครีมซอสเคลือบแผลในกระเพาะอาหาร โรยหน้าด้วยใบยูคาลิปตัสหอมหวนสดชื่น อภินันทนาการโดยหัวหน้าห้องสุดหล่อ...ตั้มเอง ฮ่าๆๆๆๆๆ”
 

เคลือบแผลในกระเพาะอาหาร? เฮ้ย! งั้นที่ผมกินเมื่อกี้ก็คือสปาเก็ตตี้ราด ยาลดกรด หรอเนี่ย ม่ายยย!
 

“พี่ถอนคำพูดได้ไหม” ผมถามทั้งที่น่าจะรู้คำตอบอยู่แล้ว
 

“ไม่ได้! อย่าลืมกติกาของพวกเราสิ ถ้าพี่ไม่ทำตาม พวกเราจะไม่ยอมรับพี่ในฐานะ...”
 

“รู้แล้วๆ ไม่ต้องเน้นย้ำมากนักก็ได้” ผมชิงพูดก่อนที่ตั้มจะต่อประโยคจบ ให้ตาย! ไม่รู้จะบรรยายความแสบของเจ้านี่ยังไงดี เกินเยียวยาจริงๆ = =
 

ผมรีบกิน เมนูพิเศษตรงหน้าอย่ารวดเร็วด้วยหวังว่าการกินเร็วๆจะทำให้รับรู้รสชาติอาหารได้ยากขึ้น แต่มันไม่ใช่เลย! ยิ่งกินเร็วเท่าไร ผมยิ่งเอียนมากขึ้นเท่านั้น โอยยย ไม่ไหวแล้ว
 

พอผมกินอาหารคำสุดท้ายเสร็จ ผมก็รีบหยิบน้ำโค้กที่วางไว้ในถาดอาหารกินอย่างหิวโหย แต่น้ำโค้กนี้ไม่ใช่น้ำโค้กปกติ รสชาติปะแล่มๆที่ไหลผ่านลำคอลงไปให้ความรู้สึกน่าสะอิดสะเอียนเป็นที่สุด นี่ผมโดนแกล้งอีกแล้วเรอะ! จะเอาทั้งอาหารทั้งเครื่องดื่มเลยใช่มั้ย!
 

“โอย ลิ้นพี่จะพังแล้วตั้ม” ผมโอดครวญ
 

“ฮ่าๆๆๆ ชื่อของเครื่องดื่มนี้ก็คือ...โค้กสุดพิสดาร ส่วนผสมได้แก่ น้ำโค้ก น้ำแดง น้ำปลา ซีอิ๊ว น้ำส้มสายชู พริกไทย น้ำตาล และกะปิ อภินันทนาการโดยหัวหน้าห้องสุดเท่ห์...ตั้มเองครับ ฮ่าๆๆๆ” แหม่ น้องตั้ม มีการโพสต์ท่าตรงคำว่าเท่ห์ด้วยนะครับ = =
 

สงสัยว่าต่อมรับรสชาติของผมจะไม่สามารถทำงานได้อีกสักระยะ ก็เล่นมาครบทุกรสแบบนี้อ่ะนะผมฝืนกินเครื่องดื่มแหยงๆต่อไป ในใจก็คิดว่า คนอื่นที่เคยเป็นนักเรียนใหม่ต้องโดน ต้อนรับอย่างผมแบบนี้หรือเปล่า
 

แต่ละคนมองผมด้วยสายตาหลากหลาย มีทั้งสงสาร เห็นใจ สะใจ และสายตาที่สื่อความหมายประมาณว่า ฉันก็เคยโดนมาแล้วเหมือนกัน เหอะๆ นักเรียนห้องนี้คงจะชินชากับความเกรียนของหัวหน้าห้องซะแล้วล่ะ ทุกคนก็เลยมองเรื่องแบบนี้เป็นปกติไปหมด!
 

“ทำใจเถอะครับพี่อ้น” ดิวพูดปลอบผม “ผมว่าพี่โดนน้อยกว่าผมอีกนะ”
 

“ดิวโดนตั้มต้อนรับยังไงอ่ะ” ผมถามอย่างสงสัย ถ้าผมโดนน้อยกว่า อย่างดิวก็ไม่รู้จะพูดยังไงแล้ว
 

ดิวกลอกตาเป็นเชิงว่าไม่อยากนึกถึงเหตุการณ์ในตอนนั้นอีก ผมรู้สึกว่าบนใบหน้าของเขามีร่องรอยความขยะแขยงเป็นที่สุด
 

“วันนั้นเป็นวันแรกที่ผมหิ้วกล่องข้าวมาโรงเรียน พอถึงเวลาพักกลางวันจู่ๆกล่องข้าวของผมก็หายไป ผมเลยต้องไปซื้อข้าวที่โรงอาหารกิน พอกลับมาเปิดกระเป๋าดูอีกที กล่องข้าวก็กลับมาอยู่ที่เดิมแล้ว แต่ในนั้นดันมีพวกหนอน ไส้เดือน และตะขาบอยู่เต็มแทน ผมทนดูไมไหวเลยต้องเอาไปทิ้งทั้งกล่อง ผมกลับบ้านไปโดนแม่ด่าเลยอ่ะ ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมาผมก็ไม่กล้ากินข้าวกล่องอีกเลย เพราะจะทำให้ผมนึกถึงอดีตอันโหดร้าย
 

โห ถ้าเป็นผม ผมก็ทิ้งล่ะครับ ใครจะไปทนกับพวกไส้เดือนกัน แหวะ! นึกแล้วจะอ้วก! ไส้เดือนเป็นหนึ่งในสัตว์ที่ผมเกลียดเลยล่ะ ถ้าผมเจอแบบดิวผมขอกินน้ำโค้กสุดพิสดารนี้ดีกว่า!
 

“น้อยๆหน่อยไอ้ดิว เว่อร์ไปและ อดีตอันโหดร้าย พูดซะน้ำเน่าเลยนะ ฉันไม่ได้แกล้งนายแรงขนาดนั้นสักหน่อย” ตั้มพูด
 

“เหรอออออ นายทำให้ฉันต้องโดนแม่ด่าเนี่ยนะไม่แรง” ดิวเถียงกลับ
 

“ก็แค่โดนแม่ด่าเอง เฮอะ”
 

“นายไม่รู้หรอกว่าเวลาแม่ทำข้าวกล่องให้ฉันกินทีไร ฉันก็จะปฏิเสธอยู่ตลอด นั่นก็เพราะนายทำให้ฉันนึกถึงสัตว์เลื้อยคลานพวกนั้น แม่ฉันน้อยใจเลยรู้ไหมที่ฉันไม่ยอมกินข้าวที่แม่ตั้งใจทำให้” ดิวพูดอย่างเศร้าๆ
 

“เออๆ ขอโทษละกันว่ะ ใครจะไปรู้ว่านายเป็นพวกเซ้นซิทีฟขนาดนั้น ฉันขอโทษเว่ย” ตั้มเดินไปตบไหล่ดิวอย่างให้กำลังใจ ส่วนดิวก็ยิ้มออกมาแบบไม่ถือสา
 

วันนี้เป็นวันที่ผมได้เห็นอีกมุมหนึ่งของดิวและตั้ม ดิวเป็นคนที่รักครอบครัวมาก ไม่ชอบเห็นคนในครอบครัวเสียใจหรือน้อยใจ ส่วนตั้ม ถึงแม้ภายนอกจะเป็นคนกวนๆ แต่จริงๆแล้วเขาเป็นคนที่รักเพื่อนและพร้อมที่จะยอมรับผิดเสมอเมื่อตัวเองทำผิด
 

“นี่หนุ่มๆ ทำซึ้งกันเสร็จหรือยังจ๊ะ พวกเรารอหัวหน้าเปิดปาร์ตี้จนอาหารเย็นชืดหมดแล้วนะ” นักเรียนหญิงคนหนึ่งพูดขึ้น ทำให้ตั้มกระแอมไอเบาๆก่อนจะพูดว่า
 

“ตอนนี้พี่อ้นได้กินเมนูพิเศษไปเป็นที่เรียบร้อยร้อยแล้ว ผมขอเปิดงานปาร์ตี้อย่างเป็นทางการ” นักเรียนทั้งหลายต่างวิ่งกรูกันมาที่โต๊ะอาหารอย่างเนืองแน่น เหอๆๆ ทำอย่างกับว่าเป็นมดตอมน้ำตาลไปได้ ท่าทางเจ้าพวกนี้จะหิวจัด ผมไม่นึกเลยว่าคนพวกนี้ต้องรอให้ผมกิน เมนูพิเศษ เสร็จก่อนแล้วตัวเองถึงจะกินอาหารที่อยู่บนโต๊ะได้ นี่น้องตั้มต้องการให้ทุกคนเห็นผมทำหน้าพะอืดพะอมใช่ไหม!
 

“เป็นไง เมนูพิเศษ ฝีมือผม ถูกใจพี่ป่ะ” ตั้มยื่นหน้ายียวนกวนประสาทเข้ามาเหอะๆ สมกับเป็นตั้ม ทำซึ้งได้แค่ไม่กี่วิก็กลับมากวนประสาทตามเดิมแล้ว
 

“อร้อย อร่อย ครับ น้องต้องลองมากินเองดู จะได้รู้ว่ามันเป็นยังไง = =” ผมตอบประชด
 

“อร่อยหรอ งั้นคราวหน้าผมจะทำให้พี่กินอีกนะ หึๆ” พ่อคุณ! ผมกำลังประชดครับ! ประชด! ไม่ต้องจริงจังกับคำพูดผมขนาดนั้นก็ได้
 

“เกรงใจครับ พี่ไม่อยากกินเมนูพิเศษอีกแล้ว อยากกินแค่ เงาะ อย่างเดียว” ผมเจาะจงพูดคำว่า เงาะ ไป หมายจะแกล้งหัวหน้าห้องสุดเกรียน แต่ไม่รู้ว่าเจ้านั่นจะเข้าใจสิ่งที่ผมสื่อหรือเปล่า
 

“เงาะหรอ ปาร์ตี้นี้ไม่มีเงาะนะ มีแต่สับปะรด” ตั้มตอบตรงๆ เจ้านั่นไม่เข้าใจจริงๆด้วย! ไม่มีเงาะงั้นหรอ แล้วไอที่อยู่ตรงหน้าผมมันคืออะไรล่ะ
 

ผมเห็นสีหน้าตั้มดูกระอักกระอ่วนแปลกๆ หรือเจ้านั่นเข้าใจความหมายที่ผมพูดกันนะ ฮ่าๆๆ ถ้าเป็นงั้นก็ดี ผมว่าการแกล้งตั้มด้วยคำพูดที่มีความหมายสองแง่สามง่ามนี่แหละสนุกที่สุด!
 

“พี่กินอาหารอย่างอื่นได้ไหมอ่ะ ตอนนี้หิวชะมัดเลย” ผมถามตั้ม
 

“ตามใจ อยากกินไรก็กิน”
 

“รวมถึง เงาะ ด้วยหรือเปล่า” ผมแกล้งยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆตั้ม ส่วนตั้มก็รีบถอยออกห่างจากผมอย่างรวดเร็ว ฮ่าๆๆ สนุกชะมัดยาด!
 

ผมเดินเข้าไปที่โต๊ะอาหาร แต่ยังไม่ทันได้ตักอะไร ของกินหลากหลายก็มาอยู่ในจานผมหมดแล้ว พวกผู้หญิงต่างพากันแห่มาตักของกินให้ผมอย่างไม่ลดละ เอ่อ เพลาๆก็ได้ครับ เยอะขนาดนี้ผมกินไม่หมดหรอกนะ ผมรู้สึกถึงสายตาอิจฉาของพวกผู้ชายในห้องที่ส่งมายังผม อย่าพึ่งหมั่นไส้ผมนะ ผมลำบากใจรู้ไหม ผมก็ไม่ได้อยากเกิดมาหน้าตาดีขนาดนี้หรอกครับ!
 

ผมจัดการอาหารตรงหน้าด้วยความเร็วสูง ผมยอมรับว่าไอ้เมนูพิเศษเมื่อกี้สูบพลังผมไปพอสมควร ไม่รู้ว่าพอผมกลับบ้านไปจะท้องเสียหรือเปล่า ผมภาวนาอย่าให้เป็นอย่างนั้นเลย ท้องเสียแล้วรู้สึกทรมานเป็นบ้า
 

ผมเดินไปที่ทิ้งจานกระดาษ แต่ก็มีพวกผู้หญิง(อีกแล้ว)ตักขนมหวานสีสวยมาให้ผม ผมก็รับมาแบบไม่ค่อยจะเต็มใจนัก เพราะตอนนี้ผมอิ่มมากถึงมากที่สุด แต่พอผมรู้ว่าใครเป็นคนทำขนมพวกนี้แล้ว ผมก็รีบกินอย่างเต็มใจทันทีไม่นึกว่าคนอย่างตั้มจะทำขนมหวานเป็น เหอๆๆ มันดูขัดๆอย่างไรไม่รู้
 

เมื่อเวลาล่วงเลยมาพอสมควร พวกเราก็ปิดปาร์ตี้ และช่วยกันเก็บข้าวเก็บของกันให้เรียบร้อย ผมถูกเพื่อนๆในห้องสั่งห้ามไม่ให้ช่วยเก็บของด้วยเหตุผลที่ว่า ปาร์ตี้นี้เป็นปาร์ตี้ต้อนรับผม เพราะฉะนั้นผมจึงไม่ต้องทำงานอะไรมาก ตอนแรกผมไม่ยอม แต่เพื่อนๆก็กึ่งพากึ่งลากผมให้กลับบ้าน ผมจึงกล่าวขอบคุณทุกคนแล้วตรงดิ่งกลับบ้านทันที

......
.....
....
...
..
.

 

เมื่อถึงบ้าน
 

“กลับมาแล้วครับแม่” ผมพูดเสียงดังหลังจากเปิดประตูบ้าน ผมเห็นแม่กำลังนอนดูทีวีอย่างสบายใจในห้องนั่งเล่น
 

“ทำไมวันนี้กลับช้าจังลูก แอบไปเที่ยวที่ไหนมา” แม่ของผมพูด ทำอย่างกับว่าผมเป็นคนชอบหนีเที่ยวยังไงยังงั้นเลยนะครับ
 

“ไม่ได้ไปไหนหรอกครับ ก็อยู่ที่โรงเรียนนั่นแหละ เพื่อนๆที่โรงเรียนเขาจัดปาร์ตี้ต้อนรับผมอ่ะครับ”
 

“อ๋อ เพื่อนๆของลูกนี่น่ารักจังนะ ว่าแต่ลูกกินอะไรมาหรือยัง ในตู้เย็นมีสปาเก็ตตี้ไวท์ครีมซอสอยู่นะ แม่เพิ่งไปซื้อมาเมื่อเย็นนี้เอง”
 

ห๊ะ! สปาเก็ตตี้ไวท์ครีมซอส! แค่นึกก็อยากจะอ้วกแล้ว รสชาติของมันยังติดปากผมอยู่เลย ต่อไปนี้ผมคงเกลียดอาหารชนิดนี้อย่างแรงแล้วล่ะ “อะ...เอ่อ...กินแล้วครับ...กินแล้วครับ สปาเก็ตตี้อะไรนั่นน่ะผมไม่เอานะ แม่กินไปได้เลย ผมขึ้นห้องก่อนนะครับ”
 

“ปกติลูกก็ชอบกินไม่ใช่หรอ ไม่เป็นไรๆ ถ้าหิวน้ำก็มีโค้กในตู้เย็นนะจ๊ะ” เฮ้ย! นี่แม่แกล้งผมหรือเปล่าเนี่ย ของกินแต่ละอย่างน่าแหวะทั้งนั้น ไม่นึกว่าเจ้าตั้มจะทำให้ผมเกลียดอาหารที่ผมเคยชอบได้มากขนาดนี้!
 

“ครับๆ” ผมรีบวิ่งขึ้นห้องนอนอย่างรวดเร็ว แล้วกรอกน้ำเปล่าลงคออยู่หลายอึก ให้ตาย! ทำไมรสชาติอาหารพวกนั้นมันถึงติดอยู่ในปากผมไม่รู้ลืมกันนะ ยังไม่ทันได้คิดจบ ท้องไส้ของผมก็เริ่มประท้วง มันส่งเสียงครืดคราดออกมาเป็นสัญญาณบอกว่าข้าศึกกำลังจะบุกแล้ว!
 

เจ้าเงาะป่า!!! น้องทำให้พี่ต้องทรมานกับการเข้าห้องน้ำ พี่จะหาทางแกล้งน้องกลับให้ได้เลยยยย!!! อูยยย ไม่ไหวแล้วโว้ยยยย!!! ห้องน้ำ ห้องน้ำ ห้องน้ำที่ร้ากกกกกก รอผมก่อนนะ ผมกำลังจะไปหา!



*******************************************************
Talk with writer

มาอัพแล้วจ้าาาาา
คิดถึงกันบ้างป่ะเนี่ย 555
เจ้าเงาะทำให้พี่กฎของเราท้องเสียไปเรียบร้อย อิอิ
บอกคำเดียวเลยว่า "แสบ!!!" ไม่มีอะไรจะแสบได้เท่าเจ้าเงาะอีกแล้ว ว่ะฮ่าๆๆ

ใครอยากรู้ว่าหนูตั้มของเราจะแสบได้อีกแค่ไหน
ขอเม้นด้วยนะฮ้าาา
ไรท์ชอบอ่านเม้นอ่ะ อ่านแล้วมีความสุข ทำให้มีกำลังใจในการปั่นฟิคต่อไป...

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

120 ความคิดเห็น

  1. #40 EvilKing (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2556 / 20:39
    แต่งต่ออออออ
    #40
    0
  2. #39 khun (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2556 / 01:39
    น้องตั้มแสบได้ใจมากกกกกกก ระวังพี่อ้นเอาคืนนะ อิอิ
    #39
    0
  3. #38 !Mymimz :) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2556 / 22:21
    ฮาพี่อ้นได้อีก 55555 
    #38
    0
  4. #36 AonTum28FC (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2556 / 10:42
    กร้ากกกกกกก~พี่อ้นน่าสงสารจริงๆแต่ตลกมากกว่า ตาตั้มเล่นเอาซะหลอนเลย แสบมากๆ เอาคืนด่วนเลย//แต่หลังจากถ่ายเสร็จนะ 'พี่ไม่อยากกินเมนูพิเศษอยากกินแค่เงาะ' เขินนนนนนนนนน
    #36
    0
  5. #35 Respire (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2556 / 23:46
    แค่คิดก็แหยงแล้วเจ้าอ้นกินไปได้อย่างไรกัน ช่้างแกล้งนักนะพ่อเงาะ น่าตี(ด้วยปาก)จริงๆ
    #35
    0
  6. #34 ชะเอม (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2556 / 15:06
    555 ฮามากกกกก



    อัพเร็วๆๆๆๆ นะจ๊ะ



    สงสารพี่กฏ 555
    #34
    0
  7. #33 Jutamas Wasombut (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2556 / 22:14
    555555 สงสารพี่อ้น สปาเก็ตตี้ราดยาลดกรด 55555555 
    #33
    0