TS9 [Fic อ้นตั้ม] Loveable Story รักนะ...เจ้าเงาะของผม

ตอนที่ 3 : Loveable Story : Chapter 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 483
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    18 พ.ค. 56

+❥ Free theme mouse. naru















 






 




 

            
*******************************************************************





             [Tum’s part]
 

            หลังจากผมโซ้ยอาหารฟรีที่อยู่ตรงหน้าครบหมดแล้ว ผมก็รีบเดินออกมาจากตรงนั้นทันที เนื่องจากไม่อยากเห็นใบหน้ากวนประสาทของเจ้าหมีโคอาล่าเวลากินข้าวมากนัก ใบหน้านั่นทำให้ผมกินข้าวไม่ลง! แถมตอนที่ผมกินอยู่ไอ้พี่กฎก็เอาแต่จ้องผมอยู่นั่นแหละ ไม่ทราบว่าคุณว่างมากหรอครับ ถึงมาจ้องคนอื่นกินข้าวเนี่ย ให้ตาย!
 

            ผมทิ้งให้ไอ้ดิวกับพี่กฎนั่งคุยกันต่อสองคน แล้วเดินไปยังสวนหลังโรงเรียนที่ปลูกต้นไม้นานาชนิด จริงๆผมไม่ได้พิศวาสที่แห่งนี้มากหรอกนะ เพราะมันให้ความรู้สึกอับๆชื้นๆอย่างไรไม่รู้ นานๆทีผมถึงจะมาเยี่ยมเยียนที่แห่งนี้บ้างสักครั้ง
 

            พวกคุณสงสัยใช่ไหมว่าคนอย่างผมจะมาในสถานที่ที่ตัวเองไม่ชอบทำไม คำตอบก็อยู่ตรงหน้าผมนี่แหละ ผมเอื้อมมือไปหยิบใบไม้สีเขียวๆมาสองสามใบยัดลงในกระเป๋ากางเกง ฮ่า! งงล่ะสิ ผมกำลังจะบอกพวกคุณว่า เจ้าสิ่งที่ผมเก็บลงไปเมื่อกี้น่ะ มันคือ ใบยูคาลิปตัสสดๆจากต้น เห็นเขาว่ากันว่าหมีโคอาล่าชอบกินใบยูคาลิปตัสใช่มั้ย หึๆ ผมจะเป็นคนยัดเยียดให้ไอ้พี่กฎกินใบยูคาลิปตัสด้วยมือของผมเอง ฮ่าๆๆ
 

            ผมเดินออกมาจากสวนหลังโรงเรียนอย่างร่าเริง เมื่อไรจะถึงตอนเย็นสักทีนะ ผมรอเวลา ต้อนรับนักเรียนใหม่ไม่ไหวแล้ว อยากเห็นสภาพหมอนั่นเร็วๆจัง ช่วงเวลาแห่งการ เอาคืน จะมาอยู่ในมือผมแล้ว ว่ะฮ่าๆๆ
 

            ผมลากสังขารตัวเองขึ้นบันไดสิบชั้นอย่างยากลำบาก ไม่เข้าใจจริงๆว่าทำไมต้องทำตึกสูงๆให้นักเรียนเดินลากเท้าขึ้นไปด้วย เสียเวลาเป็นบ้า ผมไม่อยากจะบอกว่าความจริงตึกนี้ก็มีลิฟต์นะ แต่มันเก่ากึกจนไม่มีใครกล้าขึ้นน่ะสิ เฮ้อ
 

            เมื่อมาถึงทางเดินหน้าห้องเรียน ผมก็ได้ยินเสียงกรี๊ดกร๊าดดังออกมาจากห้องของผม นี่มันเกิดจลาจลในห้องผมหรือไง เสียงวี้ดว้ายของพวกผู้หญิงมันแสบแก้วหูชะมัด คุณเธอทั้งหลายไปเอาเสียงจากที่ไหนมามิทราบ
 

            ผมเปิดประตูห้องก็พบว่าพวกผู้หญิงกำลังมะรุมมะตุ้มใครสักคนอยู่ ด้วยความอยากรู้ ผมจึงแหวกฝ่าฝูงชนเข้าไป แล้วผมก็ได้เห็นคุณพี่กฎกำลังนั่งไขว่ห้างเล่นกีตาร์อย่างสบายใจเฉิบ แหม่ พ่อคู้นนน จะหว่านเสน่ห์ไปถึงเมื่อไรครับ หมั่นไส้ว่ะ! คนอะไร นับวันยิ่งเด่นเกินหน้าเกินตาผมเข้าไปทุกที เซ็งว้อยยย!
 

            “อ้าวตั้ม ไปไหนมาล่ะ พี่คิดว่าน้องจะขึ้นห้องมาแล้วซะอีกนะเนี่ย” พี่กฎหยุดเล่นกีตาร์และหันหน้ามาทางผม เฮ้อ คุณกรกฎครับ ทำเป็นไม่เห็นผมก็ได้นะ เพราะตอนนี้พวกผู้หญิงต่างส่งสายตาเคืองๆมาที่ผมแล้ว ผมไม่อยากจะขัดจังหวะความสุนทรีย์ของพวกเธอหรอกนะครับ คุณหมีโคอาล่า
 

            “ไปไหนมาก็เรื่องของผม ไม่เห็นจำเป็นต้องบอกพี่เลยนี่” ผมตอบปัดๆ
 

            “พี่จะได้รู้ไงครับ ว่าเจ้าเงาะน้อยของพี่แอบไปทำอะไรไม่ดีมาหรือเปล่า” ไอ้พี่กฎฎฎฎ!! ขยันกวนประสาทผมมากไปแล้ว คอยก่อนเถอะ เย็นนี้ได้เห็นดีกันแน่!
 

            “ผมจะไปทำอะไรแล้วมันหนักหัวพี่หรือ” ผมเถียงกลับ ส่วนพี่กฎก็หัวเราะออกมาเสียงดังแบบไม่เกรงใจใคร
 

            “ฮ่าๆๆ ตั้มนี่ตลกดีนะ ฮ่าๆ”
 

            ผมถลึงตาใส่ไอ้พี่กฎอย่างโมโห ไอ้บ้าเอ้ย! ผมไม่ใช่ตัวตลกนะเฟ้ย! มาหัวเราะกันได้ ผมเห็นเพื่อนๆในห้องต่างกลั้นขำกันอย่างสุดความสามารถ เออดี! เอาเข้าไป จะหัวเราะก็หัวเราะออกมาเลยเซ่! กลั้นจนหน้าบวมอย่างนั้นระวังเป็นโรคคางทูมไม่รู้ด้วยนะ!
 

            ผมอยากจะบอกว่าตั้งแต่ไอ้พี่กฎจอมกวนประสาท (เฉพาะผม) คนนี้ย้ายเข้ามาอยู่ในห้อง ชีวิตของผมก็วุ่นวายขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เมื่อก่อนน่ะมีใครกล้าต่อปากต่อคำกับผมซะที่ไหน ใครจะกล้าแหย่หางคนอย่างผม เพราะทุกคนต่างรู้ดีว่าผมจะกัดคืนคนๆนั้นอย่างเจ็บปวดที่สุด แต่ไอ้พี่กฎนี่สิ ทั้งกล้าล้อ กล้าเถียง กล้ากวน_ จนถึงตอนนี้ผมยังกัดเจ้าหมีโคอาล่าจอมกวนประสาทคนนี้ได้ไม่เจ็บพอซะด้วยซ้ำ มันน่าโมโหนัก!
 

            ผมเดินไปที่โต๊ะเรียนของตัวเองอย่างหัวเสียสุดๆ แต่ยังไม่ทันได้นั่ง ผมก็เห็นรอยชอล์กเลอะอยู่เต็มโต๊ะ มิหนำซ้ำยังมีรูป เงาะป่าอุ้มหมีโคอาล่าวาดอยู่ด้วย ไอ้บ้าเอ้ย ไอพี่กฎ!!! จะกวนผมมากไปแล้วนะ
 

            “ไอ้พี่กฎฎฎฎ!!! พี่ทำอะไรกับโต๊ะผมห๊ะ” ผมหันไปตะโกนใส่หน้าพี่กฎเสียงดังจนเพื่อนๆหันมามอง
 

            “ทำอะไรครับ พี่ยังไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย” เฮอะ ยังลอยหน้าลอยตาตอบได้อีกนะ
 

            “แล้วนี่มันคืออะไร” ผมชี้ไปที่โต๊ะของตัวเอง พลางมองพี่กฎด้วยสายตาเคียดแค้น
 

            “อ้อ ชอล์กนั่นน่ะหรอครับ คือว่า พอดีพี่นึกสนุกไปหน่อยก็เลยวาดรูปเล่นน่ะ ^^
 

            “แล้วทำไมไม่วาดโต๊ะตัวเองวะครับ -*-
 

            “ก็พี่อยากวาด สัญลักษณ์ระหว่างเรา ให้ตั้มดูอ่ะ เวลาตั้มเจอสัญลักษณ์นี้เมื่อไรตั้มจะได้รู้ว่าพี่อยู่ตรงนั้นไง ฮ่าๆๆ” ไอ้พี่กฎหัวเราะอย่างอารมณ์ดีสุดๆ แต่ผมนี่สิ! ผมเริ่มทนไม่ไหวแล้วนะ จะแกล้งผมไปถึงเมื่อไรหา! เมื่อไรผมจะได้เอาคืนวะ โว้ยยย หงุดหงิดๆๆๆๆ
 

            ผมสูดหายใจลึก พยายามทำใจให้เย็นเข้าไว้ ใจเย็น ใจเย็น ใจเย็น ผมท่องคำๆนี้ในหัวเป็นล้านครั้ง นึกปลอบตัวเองว่า อีกไม่นานก็จะถึงเวลาเอาคืนแล้ว อีกไม่นานๆๆ...




(ต่อ)




 

            [Aon’s part]
 

            ในที่สุดก็ถึงเวลาเย็นสักที วันนี้ผมรู้สึกมีความสุขสุดๆที่สามารถแกล้งเจ้าเงาะป่าจอมป่วนจนหัวเสียได้ ฮ่าๆๆ พรุ่งนี้จะงัดไม้เด็ดอะไรมาแกล้งอีกดีนะ ชักสนุกขึ้นมาแล้วสิ!
 

ผมจัดหนังสือและสัมภาระต่างๆลงกระเป๋าเตรียมเก็บของกลับบ้าน แต่ก็มีเสียงๆหนึ่งดังขัดขึ้นมาก่อน
 

“พี่กฎ อย่าเพิ่งกลับ วันนี้จะมีปาร์ตี้” ตั้มนั่นเอง แต่เดี๋ยว ตั้มเอ่ยปากชวนผมเนี่ยนะ นี่น้องไปกินอะไรผิดสำแดงมาหรือเปล่า
 

“ปาร์ตี้อะไรหรอ” ผมถามกลับ
 

“ก็ปาร์ตี้ต้อนรับพี่ไง อย่าเพิ่งทำหน้าไม่อยากเชื่อแบบนั้นได้ไหม มันเป็นธรรมเนียมของห้องเราไปแล้ว ที่ว่า เมื่อมีนักเรียนใหม่ย้ายเข้ามา เราจะจัดปาร์ตี้ต้อนรับกันทุกคน ถ้านักเรียนใหม่คนนั้นไม่ให้ความร่วมมือหรือไม่ยอมทำตามกติกา พวกเราก็จะไม่ยอมรับสมาชิกใหม่คนนั้นในฐานะเพื่อนร่วมห้อง”
 

จริงดิ มีแบบนี้ด้วยหรอ ผมเพิ่งรู้นะเนี่ย นี่น้องตั้มกุเรื่องขึ้นมาเพราะอยากแกล้งเราหรือเปล่า ผมเบนสายตาไปทางดิวและเพื่อนๆในห้อง ทุกคนต่างพยักหน้ากันอย่างพร้อมเพรียง ผมคงต้องเชื่อแล้วล่ะ ในเมื่อมีพยานยืนยันขนาดนี้
 

“ได้ๆ เดี๋ยวพี่จะอยู่ร่วมปาร์ตี้ของทุกคนนะ” ผมตอบรับอย่างยิ้มๆ เพื่อนๆในห้องดีอกดีใจกันยกใหญ่ ท่าทางห้องนี้คงจะเป็นคอปาร์ตี้กันทุกคนแน่ๆ
 

“งั้นพี่ก็ต้องออกไปข้างนอกก่อน” ตั้มพูด
 

“หา ให้พี่อยู่ช่วยทุกคนไม่ดีกว่าหรอ”
 

“ไม่ต้อง”
 

“แต่...”
 

“พี่อย่าลืมสิ พี่ต้องทำตามกติกา ไม่งั้นพวกเราก็ไม่ยอมรับพี่ในฐานะสมาชิกของห้อง” ตั้มยกกติกามาอ้าง ทำให้ผมถึงกับสะอึก ก็ได้ๆ เดี๋ยวผมไปเดินเล่นก่อนก็ได้
 

ผมหมุนตัวเดินออกไปนอกห้อง ได้ยินเสียงตั้มตะโกนมาไกลๆว่า “อีกประมาณสิบห้านาทีเจอกัน”
 

นี่เจ้าพวกนั้นจะจัดปาร์ตี้ต้อนรับผมจริงๆหรอเนี่ย ไม่อยากจะเชื่อ โดยเฉพาะตั้ม หมอนั่นยอมลงทุนจัดปาร์ตี้เพื่อผมเลยหรอ ผมหวังว่าผมคงไม่โดนแกล้งอีกนะ เดี๋ยวก่อน! แล้วทำไมตาขวาผมมันกระตุกแปลกๆวะครับ!
.....

....

...

.

สิบห้านาทีผ่านไป
 

ผมเดินกลับมายังห้องของตัวเอง แต่ทันทีที่ผมก้าวเท้าเข้าไป สมาชิกทุกคนในห้องก็จุดพลุกระดาษขึ้นมาพร้อมกัน ตามด้วยเสียง “ยินดีต้อนรับสมาชิกใหม่” และเสียงเฮดังลั่นชนิดที่ว่ามวนกรรเชียงยังอาย! [มวนกรรเชียงก็คือสัตว์ที่เสียงดังที่สุดในโลกครับ]
 

ตั้มพาผมไปนั่งตรงหัวโต๊ะที่จัดเตรียมอาหารไว้อย่างดี โอ้โห! ใช้เวลาแค่สิบห้านาทีก็จัดเตรียมปาร์ตี้ได้เริ่ดขนาดนี้ ผมล่ะนับถือจริงๆ
 

“นี่น้องเตรียมของพวกนี้ตั้งแต่เมื่อไรเนี่ย” ผมถามตั้มพลางมองห้องเรียนที่ถูกเนรมิตกลายเป็นปาร์ตี้ขนาดย่อมอย่างอึ้งๆ
 

“จริงๆก็เตรียมนานแล้วล่ะ เพียงแต่พี่ไม่รู้ก็เท่านั้น” ตั้มตอบ
 

ว้าว! มีแต่อาหารที่ผมชอบทั้งนั้นเลย...กระเพราหมูกรอบ ไก่กระเทียม สลัด เห็นแล้วน้ำลายสอจริงๆ ผมไม่เกรงใจล่ะนะ...ผมเอื้อมมือหมายจะตักกระเพราหมูกรอบมาสวาปาม แต่ก็ถูกมือตั้มรั้งไว้ก่อน
 

“เดี๋ยว พี่ห้ามกินของพวกนี้เด็ดขาด ของพวกนี้เป็นของสมาชิกในห้อง”
 

“อ่าว แล้วพี่จะกินอะไรอ่ะ” ผมถามอย่างงงๆ
 

“พี่ต้องกินอาหารพิเศษ” ตั้มยิ้ม เป็นยิ้มแบบแปลกๆเสียด้วย ผมชักใจคอไม่ดีแล้วสิ ผมคงต้องโดนอะไรประหลาดๆอีกแน่เลย ไอ้รอยยิ้มแบบนี้มันทำให้ผมรู้สึกร้อนๆหนาวๆยังไงไม่รู้เลิกยิ้มอย่างนี้เถอะตั้ม T^T
 

“อาหารพิเศษสำหรับคนพิเศษ จัดมา!” ตั้มตบมือเรียกคนถือถาดอาหารออกมา ซึ่งก็ไม่ใช่ใครอื่น ดิวนั่นเอง ตอนนี้ดิวมีหน้าที่เป็นบ๋อยเสิร์ฟอาหารให้ผมไปเรียบร้อยแล้ว
 

ดิววางถาดอาหารตรงหน้าผมพร้อมจัดวางช้อนให้เสร็จสรรพ โอ้! นี่น้องเคยไปเป็นพนักงานเสิร์ฟจริงๆหรือเปล่าเนี่ย บุคลิกให้มาก!
 

“พี่ต้องกินอาหารพิเศษตรงหน้าพี่ให้หมด แล้วก็ต้องสัญญาด้วยว่าจะกินให้หมดแบบไม่เหลืออะไรแม้แต่ชิ้นเดียว” ตั้มประกาศเสียงดังให้คนทั้งห้องรับฟัง ผมแอบเห็นตั้มกำลังกลั้นขำอยู่อย่างเต็มที่ ส่วนนักเรียนคนอื่นๆก็มองผมด้วยสายตาเห็นใจ เฮ้ย! แปลก แค่สัญญากินอาหารเนี่ยนะ ทำไมต้องทำหน้าทำตาอย่างนั้นกันด้วย
 

ผมก้มลงมองอาหารตรงหน้า มันก็แค่สปาเก็ตตี้ไวท์ครีมซอสธรรมดาไม่ใช่หรอ มีอะไรแปลกหรือไง ส่วนเครื่องดื่มก็เป็น...โค้กล่ะมั้ง เห็นเป็นสีน้ำตาลๆใส่น้ำแข็งแก้วใหญ่เบ้อเร่อ มันก็อาหารปกตินี่ ไม่ได้ใส่ไส้เดือนลงไปสักหน่อย จะทำหน้าตาประหลาดๆให้ผมเสียวสันหลังกันทำไม
 

“โอเค พี่สัญญา” ผมตอบรับ
 

“พี่สัญญาแล้วนะ ห้ามกลับคำล่ะ”


******************************************************
Talk with writer

ตัดฉับ!!! (อยากแกล้งรีดเดอร์บ้างอะไรบ้าง 555 // โดนถีบ)

ไรท์จะบอกว่าช่วงนี้เปิดเทอมแล้วค่ะ เวลาอัพก็คงจะน้อยลง
แต่ไรท์สัญญาว่าจะมาอัพให้บ่อยๆ ไม่ให้ทุกคนต้องรอนานค่ะ

ปล.ฟิคเรื่องนี้มีประมาณ 10 ตอนจบ นอกนั้นอาจจะแต่งเป็นตอนพิเศษตามอารมณ์ของไรท์
อยากให้ทุกคนติดตามกันเยอะๆนะจ๊ะ ^^

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

120 ความคิดเห็น

  1. #32 Jutamas Wasombut (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2556 / 22:12
    ชอบคำว่า สัญลักษณ์ระหว่างเรา >< เขิน 
    #32
    0
  2. #28 AonTum28FC (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2556 / 21:42
    พี่กฎฎฎฎฎฎ!!! เตรียมตัว ระวัง ไป!!! // เอิ่ม
    #28
    0
  3. #25 ชะเอม (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2556 / 20:55
    ซวยแล้ว



    พี่กฏ เอ้ยยยยยยยย



    น่าเห็นใจ



    5555555 >
    #25
    0
  4. #24 mint (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2556 / 02:49
    พี่อ้นกวนบาทาได้อีก

    55555555
    #24
    0
  5. #22 ชะเอม (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2556 / 21:23
    พี่กฏกวน_ีนมากเลยนะ



    ระวังเจ้าเงาะเอาคืนล่ะ 5555



    สงสารเจ้าเงาะโดนแกล้ง ฮ่าๆ
    #22
    0
  6. #21 Respire (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2556 / 14:22
    พี่กฎเนี่ยได้ทีเอาใหญ่เลยนะ พ่อเงาะสู้ๆ อย่าแพ้พี่กฎนะ เค้าเชียร์
    #21
    0