TS9 [Fic อ้นตั้ม] Loveable Story รักนะ...เจ้าเงาะของผม

ตอนที่ 11 : Loveable Story : Chapter 10

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 446
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    2 ส.ค. 56

+❥ Free theme mouse. naru















***************************************************************



            [Aon’s part]
 

            พวกเราเดินกลับมาที่ซุ้มของตัวเองอย่างอิ่มเอิบใจ แต่ละคนต่างมีสีหน้ายิ้มแย้มแจ่มใสไปตามๆกัน รางวัลที่พวกเราได้รับในครั้งนี้ไม่ใช่เป็นของใครคนใดคนหนึ่ง แต่เป็นของสมาชิกทุกคน พวกเราทุกคนต่างรู้ดีว่าหากเราไม่ร่วมแรงร่วมใจกันมาจนถึงตอนนี้ เราก็คงจะก้าวผ่านอุปสรรคต่างๆมาไม่ได้หรอก
 

ขณะนี้ช่วงเวลาแห่งความวุ่นวายก็ได้มาถึง...ช่วงเวลาแห่งการเก็บของนั่นเอง ใครจะไปรู้ว่าไอพวกอุปกรณ์ทั้งหลายทั้งปวงพอเอามารวมกันแล้วจะมีมากมายขนาดนี้ ผมชักอยากรู้แล้วสิว่าห้องของพวกเราใช้งบไปเยอะขนาดไหน จะเกินหลักแสนหรือเปล่า แต่ถ้าเกินจริงๆพวกผู้สนับสนุนจะต้องกระเป๋าตังค์แฟบแน่ ฮ่าๆ ช่วยไม่ได้นี่เนอะ เพื่อรางวัลแล้ว ห้องเราสามารถทำได้ทุกอย่างนั่นแหละ
 

"นี่ เจ้าหมีโคอาล่า จะยืนอู้อีกนานไหม แถวนี้ไม่มีต้นยูคาลิปตัสให้แทะหรอกนะ" ตั้มเดินยกของมาทางผมและไม่ลืมที่จะแขวะผมอีกด้วย
 

"ก็พี่กำลังจะช่วยอยู่นี่ไง ตั้มไปพักบ้างเถอะ ขายังไม่หายดีเลยนี่" ผมพูดพลางแย่งของในมือตั้มมาไว้บนแขนของตัวเอง
 

"ก็คนมันอยากช่วยอ่ะ ไม่เหมือนใครบางคนแถวนี้หรอก วันๆเอาแต่นอนฝันถึงต้นยูคาลิปตัส"
 

"พี่ไม่ได้ฝันถึงต้นยูคาลิปตัสนะ พี่ฝันถึง 'เงาะ' ต่างหาก" ผมยิ้มกรุ้มกริ่มให้ตั้ม
 

"งั้นหรอ แล้วเงาะน่าอร่อยมั้ยล่ะ" ...เอ่อ ดูท่าทางว่าตั้มจะยังไม่เข้าใจความหมายแอบแฝงที่ผมส่งไปนะเนี่ย    -w-
 

"น่าอร่อยมากเลย แต่พี่ยังไม่เคยลองอ่ะ" ผมพูดอย่างเศร้าๆ "ถ้าตั้มอยากให้พี่ลองเมื่อไรก็บอกนะ"
 

ผมยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆตั้ม ก่อนจะเป่าลมที่ข้างใบหูของคนตัวเล็กอย่างแผ่วเบา ส่วนตั้มก็ได้แต่ยืนเหวอทำอะไรไม่ถูกอยู่ตรงนั้น
 

"ฮ่าๆๆ เดี๋ยวพี่ไปช่วยเก็บของก่อนนะ" ผมทำท่าจะเดินจากไปแต่ก็นึกอะไรดีๆขึ้นมาได้ก่อน "อ้อ ถ้าเสร็จงานแล้วไปเจอกันที่ห้องเรียนนะเจ้าเงาะ"
 

"แล้วทำไมผมต้องไปด้วยล่ะ" ตั้มถามอย่างงงๆ
 

"บอกก่อนก็ไม่เซอร์ไพรส์สิ" ผมยิ้มกวนประสาทให้ตั้มก่อนจะเดินออกไปจากตรงนั้น
 

นี่ผมต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ อยู่ๆก็อยากนัดเจอตั้มหลังเลิกงานเนี่ยนะ แต่ถึงนัดเจ้านั่นไปได้ ผมก็ไม่รู้จะคุยอะไรด้วยอยู่ดี เฮ้อ ผมล่ะกลัวใจตัวเองจริงๆเลย ไม่น่าเลยเรา
 

ระหว่างที่ผมกำลังทำงานอย่างขะมักเขม้น ผมก็แอบได้ยินพวกเพื่อนๆพูดกันว่างบประมาณที่เราใช้ไปคราวนี้คิดเป็นเงินรวมกันแล้วประมาณแปดหมื่นได้ โอ้! เกือบเหยียบแสนเลยทีเดียว ทำไมไม่เอาให้ถึงแสนไปเลยนะ จะเหลืออีกสองหมื่นเพื่อ? ช่างเถอะๆ ทำออกมาได้เจ๋งขนาดนี้ก็ดีแล้วล่ะ อีกอย่างเราต้องเกรงใจผู้สนับสนุนบ้าง ถ้าเขาไม่มีทุนสนับสนุนให้เราในงานต่อๆไปคงจะยุ่ง เหอๆๆ
 

ผมเดินยกของหมายจะเอาไปกองรวมกันที่หน้าซุ้ม แต่พอผมเดินก้าวออกไปหน้าซุ้มเท่านั้นแหละ พวกสาวๆก็มารุมล้อมผมอย่างรวดเร็วราวกับฝูงผึ้ง! บ้างก็จับเนื้อจับตัวผม บ้างก็ขอผมถ่ายรูป บ้างก็ขอลายเซ็น บางคนก็ขอให้ผมร้องเพลงให้ฟังซะด้วยซ้ำ ผมไม่ใช่คนดังสักหน่อย ทำไมคุณเธอทั้งหลายถึงทำอย่างกับว่าผมเป็นดาราด้วยล่ะ
 

ตอนนี้ผมถูกรุมล้อมจนแทบจะออกมาไม่ได้ แต่ก็ยังดีหน่อยที่มีดิวกับน้องดีมาช่วยเคลียร์พื้นที่ให้ ผมจึงหลุดออกจากดงหญิงสาวมาได้สำเร็จ
 

"โอย ผู้หญิงพวกนั้นเห็นพี่เป็นอะไรเนี่ย" ผมโอดครวญ
 

"ก็นักร้องไงคะ" น้องดีตอบ
 

"นักร้องที่มีเสน่ห์และหล่อมากๆไงครับพี่อ้น" ดิวพูด "นี่ขนาดขึ้นร้องเพลงแค่แป๊ปเดียวยังมีแฟนคลับติดหนึบขนาดนี้ น่าดีใจจังเลยนะพี่อ้น ผมอยากเป็นแบบพี่บ้างจัง ตอนนี้พี่เป็นไอดอลของผมไปแล้วนะเนี่ย"
 

"ดิวก็พูดเกินไป พี่ไม่ได้ร้องเพลงเพราะอะไรขนาดนั้นสักหน่อย น้องตั้มยังร้องเพราะกว่าพี่อีก" ผมอดที่จะชมเจ้าเงาะไม่ได้ พอนึกถึงเจ้านั่นทีไรผมก็ต้องเผลอยิ้มออกมาทุกที
 

"เอ้าๆ กำลังพูดถึงเรื่องตัวเองอยู่แท้ๆ ไหงดันโยงไปถึงไอ้ตั้มได้เนี่ย" ดิวพูดอย่างงงๆ
 

"แล้วทำไมพี่อ้นต้องยิ้มแบบนั้นเวลาพูดถึงพี่ตั้มด้วยล่ะคะ เอ๊ะ นี่หรือว่า..." น้องดีทำตาโตอย่างถูกใจ สงสัยผมคงจะปิดบังความในใจกับน้องดีไม่ได้แล้วล่ะ น้องดีคงรู้แล้วว่าผมคิดยังไงกับตั้ม
 

"หรือว่าอะไร น้องดี" ดิวถามอย่างเร่งเร้า
 

"ฮิๆ ไม่มีอะไรหรอกค่าพี่ดิว ถ้าพี่ดิวอยากรู้ก็ถามพี่อ้นดูสิคะ" น้องดีหันหน้ามาทางผมและอมยิ้มให้ ส่วนผมก็พยักหน้าน้อยๆเป็นเชิงตอบรับ
 

"เอ่อ...คือ...พี่... พี่ชอบตั้มอ่ะ" ผมพูดอย่างตะกุกตะกักพลางเสหน้าไปทางอื่นอย่างเขินๆ
 

"อ๋อ เรื่องนี้นี่เอง ผมรู้อยู่แล้วล่ะ" ดิวพูดด้วยท่าทางสบายๆ ส่งผลให้ผมต้องหันขวับมาจ้องหน้าดิวอย่างตกใจ
 

"ห๊ะ รู้อยู่แล้ว? ดิวรู้ตั้งแต่ตอนไหน รู้มานานหรือยัง แล้วตั้มรู้ไหม ตั้มว่าไงบ้าง แล้ว..."
 

"พอก่อนๆพี่อ้น เล่นถามรัวขนาดนี้ใครจะไปตอบทัน" ดิวยกมือขึ้นมาห้ามผม ซึ่งก็ทำให้ผมหุบปากฉับอย่างง่ายดาย
 

"ผมรู้มานานแล้วล่ะ รู้ตั้งแต่วันแรกที่พี่ย้ายมาซะด้วยซ้ำ" หา! นี่ขนาดตอนนั้นผมยังไม่รู้ใจตัวเองเลย แล้วเจ้าดิวมันดูออกได้ยังไงกัน
 

"ผมคิดว่าตอนนั้นพี่อ้นดูสนอกสนใจตั้มเป็นพิเศษ ซึ่งปกติ คนที่กล้าเข้ามายุ่งและเข้ามาป่วนชีวิตหมอนั่น จะจบแบบไม่สวยทุกราย แต่พี่เป็นข้อยกเว้น ถึงตั้มจะแกล้งพี่ยังไง พี่ก็ไม่เคยปริปากบ่น ทั้งยังคอยหาทางแกล้งเจ้านั่นกลับอีกต่างหาก"
 

"อืม งั้นหรอ งั้นตอนนี้พี่ก็คงปิดเรื่องนี้กับพวกนายไม่ได้แล้วแหละเนอะ ฮ่าๆๆ" ผมหัวเราะ
 

"ก็ปิดไม่ได้ตั้งแต่แรกแล้วล่ะครับ ฮ่าๆๆ" เฮ้ย! นี่ดิวติดนิสัยกวนประสาทมาจากตั้มหรือเปล่าเนี่ย เดี๋ยวนี้เริ่มอัพเลเวลคำพูดคำจามากขึ้นแล้วนะ = =
 

"นี่ แล้วตั้มรู้หรือยัง" ผมถามในสิ่งที่ผมเป็นกังวลมากที่สุดกับดิว
 

"ยังไม่รู้หรอก พี่วางใจได้เลย คนอย่างไอ้ตั้มมันหัวช้าจะตาย เรื่องแบบนี้มันคงคิดไม่ถึงหรอก" ดิวเดินมาตบบ่าผมอย่างให้กำลังใจ "แต่ผมว่า ตั้งแต่พี่เข้ามาเรียนที่นี่ ตั้มมันก็ดูเปลี่ยนไปนะ ดูเหมือนว่ามันก็สนใจในตัวพี่อยู่ไม่น้อยเลยเหมือนกัน"
 

"สนใจในเรื่องการแกล้งน่ะสิ" ผมเหลือกตาอย่างเหนื่อยใจเมื่อนึกถึงคนที่ขยันสรรหาวิธีการแกล้งสารพัดมาใช้ได้อย่างง่ายดาย
 

"ผมว่าคงไม่ใช่หรอก คือแบบ ไม่รู้สิ ผมบอกพี่ไม่ถูกอ่ะ" ดิวดูจนปัญญาในการอธิบายเป็นอย่างมาก
 

"เอาเถอะ ยังไงผมกับน้องดีก็เอาใจช่วยพี่อยู่นะ สู้ๆ" ดิวยกกำปั้นขึ้นมาชูสัญลักษณ์สู้ๆให้ผม
 

"หนูขอให้พี่สมหวังนะคะ ถ้าพี่อ้นกับพี่ตั้มเป็นแฟนกันจริงๆ หนูคงฟินน่าดูเลย แอร๊ย ><" น้องดีพูดพลางยืนบิดไปมาอย่างน่ารัก
 

"ขอบคุณมากนะ" ผมพูดออกมาจากใจจริง
 

"ครับผม เดี๋ยวพวกเราไปก่อนนะ แล้วเจอกันครับพี่อ้น"
 

"บ๊ายบายค่ะ" น้องดีกับดิวโบกมือลาผม ก่อนจะเดินจากไป





(ต่อ)




 

            [Aon’s part]
 

ตอนนี้ก็เหลือแต่ผมแล้วสินะ ผมตัดสินใจแล้วว่าผมจะบอกความในใจกับตั้มภายในวันนี้ให้ได้ ถ้าเกิดตั้มสนใจผมอย่างที่ดิวบอกจริงๆ ผมก็คงจะสมหวังใช่ไหม แต่มันก็ไม่เสมอไปหรอก บางทีผมอาจคิดไปเองคนเดียวก็ได้ เฮ้อ ทำไมการที่เรารักใครสักคนมันถึงยากลำบากแบบนี้นะ
 

เพื่อนๆในห้องที่ช่วยกันเก็บของต่างทยอยกันกลับบ้านหมดแล้ว ผมหวังเพียงอย่างเดียวว่าตั้มจะไม่ลืมเรื่องที่ผมนัดเขาเอาไว้
 

ผมเดินไปยังห้องเรียนของตัวเองอย่างช้าๆ หัวใจก็เต้นไม่เป็นส่ำเมื่อนึกถึงเรื่องที่ผมต้องคุยกับตั้มในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า ผมจับหน้าอกตนเองพยายามควบคุมไม่ให้ตัวเองตื่นเต้นไปมากกว่านี้
 

ใจเย็นซี่ กรกฎเอ๋ย ทีตอนร้องเพลงแกก็ไม่เห็นตื่นเต้นขนาดนี้เลยนี่หว่า...ผมพูดปลอบใจตัวเองทั้งๆที่รู้อยู่แล้วว่าเหตุการณ์ในครั้งนี้มันแตกต่างจากตอนขึ้นเวทีร้องเพลงลิบลับ
 

ผมเดินมาถึงหน้าห้องเรียนแล้วเปิดประตูเข้าไปอย่างเงียบเชียบ ผมเห็นเจ้าเงาะกำลังเอื้อมมือหยิบของอะไรสักอย่างจากชั้นวางของสูงๆอย่างทุลักทุเล ผมจึงอดยิ้มออกมาไม่ได้ ทุกๆครั้งที่ผมได้อยู่ใกล้เจ้าเงาะ ผมมักจะมีความสุขเสมอ แล้วต่อจากนาทีนี้ เวลาแห่งความสุขของผมจะเริ่มต้นขึ้นมาใหม่หรือจะหยุดลงเพียงเท่านี้กันนะ
 

"ฮึบ โอย สูงเป็นบ้าเลยแฮะ ไม่น่าเก็บไว้ตรงนี้เลย" เสียงของตั้มดึงผมออกจากภวังค์ ผมกลับมาสนใจเจ้าเงาะที่อยู่ตรงหน้าผมอีกครั้ง ก่อนที่เหตุการณ์ไม่คาดคิดจะเกิดขึ้น ตั้มเซถลาลงมาจากเก้าอี้ในองศาที่น่าหวาดเสียว ชั้นวางของที่อยู่ข้างบนเลื่อนไถลลงมาตามแรงฉุดของคนตัวเล็ก ผมรีบพุ่งเข้าไปกอดตั้มและเอาแผ่นหลังของตัวเองรองรับชั้นวางของอันหนักอึ้งเอาไว้ ผมพาเจ้าเงาะกลิ้งตัวหลบชั้นวางของออกมาได้อย่างฉิวเฉียด ส่วนทางด้านตั้มก็ตกใจจนร้องออกมาไม่เป็นภาษา
 

"ฮะ...เฮ้ย อะไรเนี่ย เฮ้ย พี่กฎ"
 

"ครับ เจ้าเงาะ ^^"
 

"อย่าเพิ่งกวนจะได้ไหม พี่เป็นไงบ้าง บาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า" ตั้มถามพลางเอามือมาจับตัวผม ส่วนผมก็รวบมือทั้งสองข้างของเขาแล้วมาทาบทับบนหน้าอกของตนเอง
 

"พี่เจ็บแค่ตรงนี้อ่ะ"
 

"หรอ งั้นแสดงว่าไปกระแทกอะไรมาล่ะสิ" ตั้มถามอย่างไร้เดียงสา "ว่าแต่ พี่จะนอนคร่อมผมอีกนานไหม ผมเริ่มอึดอัดแล้วนะ"
 

"อ้าว ก็คิดว่าชอบซะอีก เห็นคุยด้วยท่าทางสบายขนาดนั้น" ผมยกยิ้มล้อเลียนตั้ม
 

"ชอบบ้าชอบบออะไรเล่า ลุกออกจากตัวผมได้แล้ว!" ตั้มเริ่มโวยวายเสียงดัง
 

"และถ้าพี่ไม่ลุกล่ะ"
 

"ผมก็จะไม่คุยกับพี่อีกเลย" ตั้มพูดพลางหันหน้าไปทางอื่นอย่างงอนๆ
 

"โอ๋ๆ ก็ได้ๆ เด็กน้อย" ผมลูบหัวตั้มอย่างเอ็นดู ก่อนจะลุกออกจากตัวตั้มอย่างรวดเร็ว
 

"ผมไม่ใช่เด็กน้อยนะ!" ตั้มแหวใส่ผมอย่างกินเลือดกินเนื้อ
 

"ไม่ใช่ก็ไม่ใช่ ฮ่าๆๆ"
 

"ยังจะมาหัวเราะผมอีก เฮอะ สรุปว่าพี่นัดผมมาเจอที่นี่ทำไมฮึ" ตั้มยืนเท้าสะเอวถามผม เหอะๆๆ คำถามที่ผมไม่ค่อยอยากจะตอบ...มันมาแล้ว จะให้ผมบอกตั้มหรอว่านัดมาเพื่อบอกรักอ่ะ มันดูเขินๆปากยังไงไม่รู้
 

"ว่าไง มีอะไรก็พูดมาสิ" ตั้มเร่ง
 

"ตั้ม คือพี่ เอ่อ..."
 

"จะพูดก็รีบพูดซี่ มัวแต่เคี้ยวใบยูคาลิปตัสอยู่หรือไงหา"
 

"พี่ชอบตั้ม" ผมพูดเสียงดังฟังชัด ซึ่งก็ทำให้อีกฝ่ายอึ้งไปเลย
 

"ชอบผม? ก็นะ ผมมันคนน่ารักนี่นา ฮ่าๆๆ"
 

"พี่ไม่ได้ล้อเล่นนะตั้ม พี่ชอบตั้มจริงๆ ไม่ได้ชอบแบบธรรมดานะ แต่เป็นรักเลยแหละ" ผมพูดพลางลอบสังเกตใบหน้าของตั้มอย่างเงียบๆ ใบหน้าของตั้มตอนนี้ดูราบเรียบจนน่าตกใจ เค้าความขี้เล่นได้จางหายไปจากตั้มอย่างสิ้นเชิง
 

"อย่านิ่งได้ไหมอ่ะ ไม่สมกับเป็นนายเลยตั้ม"
 

"..."
 

"ที่พี่มาบอกวันนี้ก็เพราะพี่อยากให้ตั้มรู้ว่าพี่คิดยังไง"
 

"..."
 

"แค่ตั้มได้รู้พี่ก็มีความสุขแล้วล่ะ" ตั้มยังคงนิ่งเงียบและปรายตามาทางผมด้วยอารมณ์ที่ยากจะอ่านออก เหอะ ผมคงหมดหวังแล้วสินะ ผมผิดเองแหละที่คิดไปเอง ผิดเองแหละที่ดันไปชอบคนที่เขาไม่ได้ชอบ ผมคงกลายเป็นตัวตลกในสายตาตั้มไปแล้ว เฮ้อ เกลียดหัวใจตัวเองจริงๆ ผมเริ่มคิดแล้วล่ะว่า ถ้าคนเราไม่มีหัวใจคงจะดีกว่านี้เป็นแน่
 

"ขอบคุณนะ ที่ทำให้พี่ได้รู้จัก 'หัวใจ' อย่างแท้จริง" ผมยิ้มอย่างเศร้าๆแล้วหมุนตัวเตรียมเดินออกนอกห้องอย่างเงียบๆ แต่ยังไม่ทันก้าวพ้นประตู ผมก็รู้สึกถึงแรงสัมผัสเบาๆจากทางด้านหลัง มือเล็กๆโอบรอบตัวผมแล้วซุกหน้าอยู่ที่แผ่นหลังของผมอย่างเก้ๆกังๆ ฮะ...เฮ้ย นี่ตั้ม...กำลังกอดผม?
 

ตอนนี้สมองของผมกำลังวิ่งเร็วจี๋ ก็เมื่อกี้ผมโดนปฏิเสธไปแล้วไม่ใช่หรอ แล้วทำไม...
 

ผมพยายามควบคุมมือตัวเองไม่ให้สั่น จิตใจที่พองโตอย่างน่าประหลาดได้แผ่ขยายจนทำให้ผมอยากจะหันกลับไปกอดตั้มให้รู้แล้วรู้รอด แต่ตอนนี้ผมทำอย่างนั้นไม่ได้ ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตั้มต้องการสื่ออะไร บางทีเขาอาจจะแค่อยากกอดปลอบผมก็ได้
 

"หมีโคอาล่าบ้า ทำอย่างนี้แล้วยังไม่รู้อีกหรอ" ตั้มพูดเสียงเบา แต่มันกลับดังก้องในหูของผมอย่างชัดเจน
 

"หา?"
 

"ฮึ่ย หมีโคอาล่าบ้าเอ๊ย ถ้าไม่ชอบ ผมก็ไม่ยอมให้พี่มาแตะตัวผมแบบนี้หรอก"
 

ประโยคเพียงแค่ประโยคเดียวที่ออกมาจากปากเจ้าเงาะ สามารถทำให้ผมละลายลงไปกองอยู่กับพื้นได้เลยทีเดียว ผมหันกลับไปเผชิญหน้ากับตั้มแล้วกอดคนตัวเล็กด้วยความเต็มตื้น
 

ผมกระซิบข้างหูตั้มเบาๆว่า "รักนะ เจ้าเงาะของพี่" ส่วนตั้มก็หน้าแดงเถือกพลางพยายามซุกซ่อนใบหน้าของตัวเองลงไปที่แผ่นอกผมอย่างเขินๆ
 

"นี่ พี่ขออะไรอย่างนึงได้ไหม" ตั้มเงยหน้าขึ้นมาหาผมเป็นเชิงถามว่าอยากได้อะไร
 

"ขอจูบหน่อยสิ"
 

"ไม่ได้!" ตั้มตะโกนเสียงดัง
 

"นิดเดียวเอง นะๆๆ" ผมพยายามใส่ลูกอ้อนเต็มที่ แต่ดูเหมือนว่าตั้มจะไม่ยอมลูกเดียว
 

"ยังไงก็ไม่ได้! ผมยังไม่พร้อม เอาไว้ผมพร้อมเมื่อไรค่อยว่ากันอีกที"
 

"พี่แค่จูบเองนะ ไม่ได้ทำอะไรอย่างอื่นสักหน่อย หรืออยากให้พี่ทำล่ะ หึๆๆ" ผมแลบลิ้นเลียริมฝีปากตัวเองอย่างแกล้งๆ
 

"ไอ้หมีโคอาล่าหื่น!"
 

"หึๆ พี่จะรอวันกิน 'เงาะ' แสนหวานนะ" ผมยักคิ้วให้ตั้มพลางส่งสายตาหวานละห้อยไปให้
 

"อี๋ หมีโคอาล่าโรคจิต ไปดีกว่า แบร่ๆ" ตั้มแลบลิ้นใส่ผมอย่างน่ารัก ก่อนจะวิ่งแจ้นออกไปจากห้องอย่างรวดเร็ว แหม ทีนี้ละไวเชียวนะ
 

ผมมองตามร่างเล็กที่วิ่งออกไปจนสุดสายตา แล้วพูดกับตัวเองเบาๆว่า "แล้วพี่จะรอวันที่ตั้มพร้อมนะ เจ้าเงาะของพี่..."


 

************************************************************

Talk with writer
 

จบแล้วๆๆๆ

ไม่รู้จะถูกใจใครหลายๆคนหรือเปล่านะ

ไรท์พยายามเต็มที่แล้วจริงๆ ช่วงนี้งานไรท์เยอะมาก T_T

ยังไงก็ขอขอบคุณนักอ่านที่น่ารักทุกท่านที่คอยติดตาม คอยให้กำลังใจไรท์อยู่ตลอดนะจ๊ะ

ขอบคุณมากจริงๆ พวกคุณทำให้ไรท์คนนี้มีแรงฮึดที่จะปั่นฟิคต่อไป 555

 

อ๊ะ อ๊ะ อย่าเพิ่งคิดว่าจบสมบูรณ์นะ ยังมีบทส่งท้ายเหลืออยู่จ้า

รอติดตามได้เลย...

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

120 ความคิดเห็น

  1. #117 pip4L36 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 มกราคม 2557 / 21:21
    ฟินมากอะ
    #117
    0
  2. #106 tkaof (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2556 / 02:25
    น่ารักจุงเบยยยยยยยยย ไรท์จ๋า น่าจะเปลี่ยนจากบทส่งท้ายเป็นภาคต่อนะ แล้วเอาแบบดราม่าเสียน้ำตานิดๆ วีนๆๆๆๆๆอีกสักหน่อสำหรับช่วยวัยมหาลัยอะ.......สู้ๆๆๆๆๆนะเป็นกำลังใจให้
    #106
    0
  3. #105 OiL'OiL (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2556 / 23:09
    อั๊ยย่ะ น่ารักมุ้งมิ้ง ๆ

    รีบมาต่อนะไรท์

    อยากเสพความฟินของตอนจบจะแย่แล้ว >
    #105
    0
  4. #104 kate (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2556 / 23:05
    กรี๊ดดดดดดดดด หวานเวอร์อ่ะ

    น่ารักจริงๆๆคู่นี้ >//////<

    ไม่อยากให้จบจริงๆๆๆๆๆ

    จะรออ่านตอนพิเศษนะคะ ^^
    #104
    0
  5. #100 อั้มต้น (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2556 / 22:41
    อร๊ายยยย น่ารักทุ้งมิ้งสมกับเป็นอ้นตั้มจริงๆ เขินๆ ติดตามไรท์นะคะ รียมาอัพเร็วๆนะคะไรท์เตอร์



    จะแต่งเรื่องใหม่ไหมน้อ อิอิ สู้ๆนะคะไรท์
    #100
    0
  6. #99 mint (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2556 / 02:31
    โหยยย จบน่ารักเฟ่อร์ๆอ๊ะ

    >
    #99
    0
  7. #98 !Mymimz :) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2556 / 22:50
    แหม~ ชอบเค้าก็ไม่บอก ><
    #98
    0
  8. #96 Respire (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2556 / 22:10
    ตั้มหัวช้าอ่ะ คนอื่นรู้กันหมดแล้ว เหลือแต่ตัวเองนั่นแหละ รอส่วนที่เหลือนะค่ะ
    #96
    0
  9. #95 mint (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2556 / 14:31
    ไม่อยากให้จบเลยงิ เสร้าา TT
    #95
    0
  10. #92 !Mymimz :) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2556 / 22:00
    โอ๊ยยย! อยากรู้แล้วจบยังไง? ไรท์ต่อนะๆ ><
    #92
    0
  11. #90 อั้มต้น (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2556 / 23:26
    อร๊ายย อยากรู้ตอนจบจะฟินแค่ไหนนะ รีบๆมาต่อนะคะไรท์อยากเห็นเงาะเขินหมีโคอาล่า....



    จะแต่งเรื่องอื่นอีกป่ะคะไรท์ ถ้าแต่งบอกไรท์ได้คำเดียวเลยคะว่า ติดตามนะคะ รักไรท์คะ
    #90
    0