TS9 [Fic อ้นตั้ม] Loveable Story รักนะ...เจ้าเงาะของผม

ตอนที่ 10 : Loveable Story : Chapter 9

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 404
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    18 ก.ค. 56

+❥ Free theme mouse. naru














******************************************************************

            [Aon’s part]
 

ตอนนี้ผมมีความรู้สึกว่าผมชอบตั้มเข้าให้แล้ว แรกๆผมก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมผมถึงแสดงกิริยาท่าทางแบบนั้นกับตั้ม พอมารู้ตัวอีกทีหัวใจของผมก็เต้นไม่เป็นจังหวะเวลาอยู่ใกล้เจ้าเงาะไปเรียบร้อย
 

ผมว่าบางทีการที่ผมชอบแกล้งเขาอยู่บ่อยๆ อาจเป็นเพราะผมชอบเขามาตั้งแต่แรกก็ได้ เฮ้อ... ถ้าผมรู้ตัวเร็วกว่านี้ก็ดีสิ ผมจะได้หาเวลาใกล้ชิดตั้มให้มากขึ้น
 

ผมรู้สึกกลัวอย่างบอกไม่ถูก...กลัวตั้มจะรู้ความในใจ กลัวตั้มจะไม่ยอมรับ กลัวตั้มจะรังเกียจ และที่สำคัญ กลัวตั้มจะจากไป... ผมไม่อยากให้มันเป็นแบบนั้นเลย ผมอยากตักตวงช่วงเวลาแห่งความสุขกับตั้มให้มากที่สุด ถึงแม้ตั้มจะรู้หรือไม่ ผมก็จะทำตัวแบบนี้ต่อไปเพื่อให้ได้อยู่กับคนที่ผมรัก...
 

"เฮ้พี่กฎ พี่เป็นอะไรน่ะ ขมวดคิ้วเครียดเชียว" ตั้มเอามือมาคล้องแขนผม ทำให้ผมรู้สึกอุ่นใจอย่างน่าประหลาด
 

"ไม่มีอะไรหรอก พี่ก็แค่คิดเรื่อยเปื่อยน่ะ" ผมขยี้หัวเจ้าเงาะอย่างเอ็นดู ก่อนจะหมุนตัวเตรียมเดินกลับซุ้มของตัวเอง
 

"พี่จะกลับซุ้มแล้วเรอะ O_o"
 

"อืม ก็คงงั้น เราเดินจนทั่วแล้วนี่" ผมตอบพลางสังเกตสีหน้าของตั้ม ผมว่าเจ้าเงาะคงอยากจะเที่ยวต่อแน่เลย ดวงตาที่ผิดหวังนั่นทำให้ผมต้องยอมใจอ่อนอย่างช่วยไม่ได้
 

"ตั้มอยากเที่ยวกับพี่ต่อใช่ไหมล่ะ" ผมส่งสายตาล้อเลียนไปให้ตั้ม แถมพ่วงด้วยรอยยิ้มอันกวนประสาทเฉพาะตัว
 

"ฮึ ใครอยากเที่ยวกับพี่" ตั้มทำแก้มป่องหันหน้าไปทางอื่น ผมแอบเห็นใบหูของเขากลายเป็นสีแดงเถือกจนแทบจะเป็นมะเขือเทศสุกอยู่แล้ว ฮ่าๆๆ ยิ่งแกล้งยิ่งน่ารักนะเนี่ยตั้ม อิอิ เดี๋ยวก่อนนะ...นี่ตั้มกำลังเขินผมงั้นหรอ?
 

ผมเอื้อมมือเพื่อจับใบหน้าของตั้มให้หันมาหาผม แต่ฝ่ายหลังก็ขัดขืนและเอาแต่ก้มหน้างุดอย่างเดียว เฮ้อ ช่างเถอะๆ แค่ผมรู้ว่าตั้มกำลังเขินผม ผมก็ดีใจจนแทบเป็นบ้าแล้วล่ะ
 

ผมเดินจูงมือตั้มให้ไปเที่ยวต่อด้วยกัน ส่วนตั้มก็ดูจะมีความสุขมากทีเดียว ผมเห็นเขาชอบเดินแวะซุ้มนู้นซุ้มนี้มากมาย ผมจึงอดห่วงไม่ได้ว่าเราจะพลัดหลงกันหรือเปล่า ผมต้องคอยตามประกบเจ้าเงาะตลอดเวลาเพราะกลัวว่าตั้มจะไปเป็นตัวยุ่งให้คนอื่นเขา
 

"พี่กฎๆ ผมอยากกินไอ้นี่อ่ะ" ตั้มชี้ไปที่ขนมสายไหมสีชมพูอันใหญ่
 

"เดี๋ยวพี่ซื้อให้" ผมยิ้ม "แต่ต้องมีข้อแลกเปลี่ยนนะ"
 

"ข้อแลกเปลี่ยนอะไร" ตั้มถามอย่างงงๆ
 

"บอกก่อนก็ไม่สนุกดิ ฮ่าๆๆ"
 

"เออๆ ก็ได้ๆ ซื้อให้ผมกินสักทีสิ มัวแต่มองหน้าผมอยู่นั่นแหละ" ตั้มเร่ง ผมจึงละสายตาจากเขาแล้วหันมาสั่งขนมทันที
 

"อะ สายไหมสุดหวานสำหรับเจ้าเงาะของพี่ ^^" ผมพูดพลางยิ้มแป้นให้ตั้ม
 

"ขอบคุณ แต่ผมไม่ใช่เจ้าเงาะของพี่นะ -*-"
 

"ตอนนี้ไม่ใช่ แต่คราวหน้าอาจจะใช่ก็ได้ ใครจะไปรู้ จริงไหม" ผมยื่นหน้าเข้าไปกระซิบข้างใบหูของตั้ม ส่งผลให้เจ้าตัวรีบเขยิบหนีผมด้วยใบหน้าที่แดงซ่าน ฮ่า! มีความสุขจัง วันนี้ผมทำให้เจ้าเงาะหน้าแดงกี่ครั้งแล้วนะ
 

"อะ...เอ่อ...กลับกันเถอะ นี่ก็เย็นมากแล้วนะ" ตั้มพูดตะกุกตะกักพลางทำเป็นมองนาฬิกาอย่างสนอกสนใจเต็มที่ ฮ่าๆๆ ไม่เห็นต้องเสไปเรื่องอื่นเลยนี่ ตอนนี้น้องแทบจะเข้าไปสิงในนาฬิกาได้เลยนะเนี่ย มองซะจนมันทะลุหมดแล้ว!
 

"อยากกลับแล้วหรอ" ผมแกล้งถามด้วยสีหน้าใสซื่อ
 

"ก็ใช่น่ะสิ เห็นเขาบอกว่าตอนห้าโมงจะให้นักเรียนทุกคนไปรวมตัวกันที่ลานหน้าโรงเรียนเพื่อกล่าวปิดงาน และประกาศผลซุ้มป๊อปปูล่าร์โหวตอ่ะ" ตั้มพูด ส่วนผมก็รีบยกข้อมือขึ้นมาดูนาฬิกาอย่างรวดเร็ว หวา! แย่แล้ว! อีกห้านาทีก็ห้าโมงแล้วนี่นา นี่ผมมีความสุขมากเกินไปจนลืมดูเวลาเลยหรือเนี่ย ให้ตาย! ต้องรีบแล้วๆๆ
 

ผมดึงข้อมือตั้มแล้วออกวิ่งอย่างรวดเร็ว แต่ด้วยความที่ฉุดตั้มแรงเกินไปจึงทำให้พวกเราสองคนล้มหน้าทิ่มอย่างหมดสภาพ
 

"โอย ไอ้พี่กฎบ้า ดึงมาได้" ตั้มร้องโอดครวญ
 

"พี่ขอโทษๆ พอดีรีบไปหน่อยน่ะ ตั้มเป็นอะไรมากไหม" ผมเดินเข้าไปหาตั้มแล้วตรวจดูร่องรอยบาดแผลบนร่างกายของคนตรงหน้า เมื่อเห็นว่าไม่มีอะไรผมจึงยิ้มออกมาในที่สุด
 

"ฮึ หมีโคอาล่านิสัยไม่ดี เห็นคนเจ็บแล้วมายิ้มเนี่ยนะ" ตั้มย่นจมูกใส่ผม แล้วค่อยๆประคองตัวเองยืนขึ้นอย่างทุลักทุเล
 

"โอ้ย!" ยังไม่ทันไร ตั้มก็ลงไปกองกับพื้นอีกรอบ ผมจึงรีบออกปากถามด้วยความเป็นห่วงว่า "เป็นอะไรไหม"
 

"สงสัยผมคงขาแพลงนิดหน่อยล่ะมั้ง" ตั้มตอบพลางพยายามลุกยืนขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้เจ้าตัวดันพลาดท่าเสียหลักจนหัวเกือบกระแทกพื้น ผมรีบวิ่งเข้าไปประคองตัวตั้มจากทางด้านหลังอย่างรวดเร็ว ส่งผลให้ตอนนี้เราทั้งคู่ดูเหมือนกำลังยืนกอดกันกลางสนามอย่างไรอย่างนั้น
 

"เอ่อ...พี่กฎ ปล่อยผมเถอะ ผมเดินเองได้" ตั้มพูดอย่างประหม่า
 

"โกหก ก็เห็นๆอยู่ว่าเมื่อกี้จะล้มอยู่แล้ว"
 

"ไม่ใช่สักหน่อย เมื่อกี้ผมแค่ทรงตัวไม่ดีเองนะ"
 

"เด็กดื้อ"
 

"หา! ผมไม่ใช่เด็กแล้วนะ!" ตั้มโวยวายเสียงดัง ทำให้ผมต้องส่ายหน้าอย่างระอา
 

"เสียงดังแบบนี้เดี๋ยวก็มีคนมาเห็นหรอก"
 

ตั้มรีบเอามือตะครุบปากตัวเองอย่างรวดเร็ว แล้วกระซิบกับผมเบาๆว่า "ผมเดินเองได้น่า ปล่อยผมเถอะ"
 

แทนที่จะปล่อย ผมกลับรวบตัวตั้มยกขึ้นมาไว้ในอ้อมแขนอย่างรวดเร็ว และกลายเป็นว่าตอนนี้ผม 'อุ้ม' เจ้าเงาะไปเรียบร้อยแล้ว
 

"เฮ้ย! ปล่อยนะ!" ตั้มดิ้นอยู่ในอ้อมแขนของผมแบบไม่กลัวจะตกพื้น แต่พอผมแกล้งจะโยนจริงๆ เขากลับกอดคอผมแน่นแถมยังหลับตาปี๋อีกต่างหาก ฮ่าๆๆ เจ้าเงาะน้อยเอ๋ย นายเหมือนเด็กจริงๆด้วย!
 

"เฮ้ย! ไอพี่กฎ อย่าแกล้งโยนผมลงไปแบบไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ยนะ ผมยังรักตัวกลัวตายอยู่!"
 

"ฮ่าๆๆ ใครจะกล้าโยนเจ้าเงาะ 'สุดที่รัก' ของพี่กันล่ะ" ผมปล่อยขำก๊าก และไม่ลืมที่จะหยอดคำหวานลงไปในประโยคด้วย
 

"อี๋ อย่ามาเลี่ยนแถวนี้ ถ้าจะเลี่ยนก็เชิญไปไกลๆเลย" ตั้มทำหน้างอง้ำ ก่อนจะเงียบไม่พูดไม่จากับผมอีก
 

"เอ้า อย่าเงียบซี่ พี่แค่อยากแกล้งน้องเฉยๆเอง มาคุยกันต่อนะ นะๆๆ" ผมยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆตั้ม ส่วนตั้มก็หันหน้าไปทางอื่นซะงั้น อ้าว เวรละครับ หรือน้องเขาจะงอนผมจริงๆหว่า
 

"อยากไปพิธีปิดให้ทันเวลาไหมเจ้าหมีโคอาล่า นี่มันห้าโมงแล้วนะ" ตั้มเตือนสติผม ให้ตายเถอะ! อยู่ใกล้ตั้มทีไรเป็นต้องลืมเวลาทุกที สงสัยคราวหน้าผมต้องเอานาฬิกามาติดบนตัวตั้มซะแล้ว ผมจะได้มอง 'นาฬิกาพิเศษ' เรือนนี้ตลอดเวลาไง ><
 

ผมออกวิ่งไปที่ลานหน้าโรงเรียนโดยมีตั้มอยู่ในอ้อมแขน ตลอดทางก็มีแต่คนมองมาที่เราด้วยสายตาแปลกๆกันทั้งนั้น บ้างก็สงสัย บ้างก็งงงวย บ้างก็เคลิบเคลิ้ม(?) แต่ผมไม่สนใจหรอก ผมสนใจแค่ว่าตอนนี้ผมกำลังอุ้มตั้มไปที่เรือนหอ แค่ก! อุ้มตั้มไปที่ลานหน้าโรงเรียนต่างหาก [ผมไม่ได้เจาะจงพูดผิดน้า ผมพูดผิดจริงจริ๊ง // แล้วจะเสียงสูงเพื่อ]
 

เมื่อเราสองคนมาถึงลานหน้าโรงเรียนก็พบว่านักเรียนทั้งหลายต่างมารวมตัวกันที่นี่หมดแล้ว ผมสอดสายตาหาเพื่อนในห้องอย่างยากลำบาก แล้วก็เจอดิวกำลังยืนคุยกับผู้หญิงคนหนึ่งอยู่ เย้ย! อย่าบอกนะว่าหมอนั่นหาแฟนด้วยการร้องเพลงสำเร็จแล้ว พี่ล่ะนับถือนายจริงๆ ดิว =^=
 

"เฮ้ ดิว" ผมร้องทัก ส่วนดิวก็ดูท่าจะตกใจเล็กน้อยที่เห็นผมกับตั้ม
 

"เฮ้ย! พี่อ้น ไอ้ตั้ม ทำไมมากันสภาพแบบนั้นอ่ะ" ดิวชี้มาที่เราสองคนอย่างอึ้งๆ
 

"อ่อ ก็ตั้มเขาขาแพลง เดินไม่ไหว พี่ก็เลยต้องอุ้มเขามานี่ไง จริงป่ะ" ผมก้มหน้าไปหาคนที่อยู่ในอ้อมแขนอย่างแกล้งๆ
 

"ไม่จริงเลยสักนิด ไอ้ดิว นายอย่าไปเชื่อนะโว้ย" ตั้มพูด ส่วนดิวก็มองสำรวจพวกเราตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะพูดว่า "ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อแล้วแหละ ไอ้ตั้ม ขานายบวมเป่งขนาดนั้น"
 

"จริงดิ" ตั้มก้มหน้าจะไปสำรวจขาของตนเอง แต่ผมก็ใช้หน้าผากดันหน้าของตั้มให้กลับเข้าที่ ทำให้ดูเหมือนว่าผมกำลังจะหอมแก้มคนตัวเล็กที่อยู่ในอ้อมแขนอย่างไรอย่างนั้น ทุกคนที่เห็นภาพต่างก็อึ้งไปตามๆกัน
 

"เอ่อ นี่พวกนายเป็นอะไรกันเนี่ย" ดิวถาม
 

"ก็เป็น..." ผมพูดค้างเติ่งไว้อย่างนั้น เพราะตั้มดันพูดแทรกขึ้นมาซะก่อน
 

"ไม่ได้เป็นอะไรทั้งนั้นแหละ!" ตั้มโพล่งขึ้นมาด้วยใบหน้าซับสีระเรื่อ ฮ่าๆๆ เวลาเจ้าเงาะหน้าแดงนี่น่ารักเป็นบ้า
 

"เออๆ ก็ไม่ได้ว่าอะไรนี่ ไม่เห็นต้องเสียงดังขนาดนั้น แต่ถ้าเป็นแล้วก็มาบอกกันบ้างนะเฟ้ย ไอตั้ม" ดิวพูด
 

"ว่าไงนะไอ้ดิว" ตั้มถลึงตาใส่ดิวอย่างโกรธเกรี้ยว แต่พอมารวมกับใบหน้าแดงๆแล้ว ความน่ากลัวก็หดหายลงไปจนเป็นศูนย์ ฮ่าๆๆ เด็กอะไรน่ารักจัง >////<
 

"เอาเถอะๆ ว่าแต่ น้องผู้หญิงคนนี้เป็นใครหรอดิว" ผมรีบเปลี่ยนเรื่อง เพราะกลัวเจ้าตั้มจะโมโหไปมากกว่านี้
 

"อ๋อ น้องสาวผมเอง เธออยากมาดูงานน่ะ ผมก็เลยพามาด้วย" ดิวตอบ
 

"งั้นหรอ"
 

"น้องดี ทักทายพี่ๆเขาหน่อยสิ" ดิวพูดกับน้องสาว
 

"ค่ะ พี่ดิว สวัสดีค่ะพี่ๆทั้งสองคน หนูชื่อดีนะคะ ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ" น้องดีพูดอย่างยิ้มแย้ม
 

"น้องดีมาร้องเพลงให้ร้านของพวกเราด้วยนะ ร้านก็เลยมีคนมาใช้บริการเยอะจนเทน้ำเทท่าเลย"
 

"พี่ดิวก็พูดเว่อร์ไป หนูร้องแค่ไม่กี่เพลงเองนะ" น้องดีพูดอย่างถ่อมตัว
 

"พี่ชักอยากฟังแล้วสิ" ผมมองเด็กคนนี้อย่างชื่นชม ดูท่าว่าเพิ่งเรียนอยู่ชั้นมัธยมต้นเองนะเนี่ย แต่กลับมีความสามารถขนาดนี้ ยอดเยี่ยมจริงๆ
 

"พี่ไปดูในวิดีโอพี่ดิวก็ได้ค่ะ" น้องดีพูด
 

"ครับๆ ^^"
 

"ว่าแต่ พี่สองคนนี่เข้ากันดีมากเลยนะคะ โมเม้นต์เมื่อกี้เล่นทำเอาหนูบินไปประเทศ 'ฟินแลนด์' เลยทีเดียว จริงมั้ยพี่ดิว ฮ่าๆๆ" น้องดีมองมาที่ผมกับตั้ม แล้วสะกิดพี่ชายตัวเองให้มาร่วมวงด้วย
 

"เอ่อ พี่ขอไม่ออกความเห็นดีกว่า กลัวโดนตื้บภายหลังอ่ะ" ดิวพูด ซึ่งก็ทำให้ทุกคนหัวเราะออกมาพร้อมๆกัน
 

'ตอนนี้ถึงเวลาที่ทุกท่านรอคอยแล้วค่ะ...การประกาศผลรางวัลซุ้มป๊อปปูล่าร์โหวตอย่างเป็นทางการ' เสียงประกาศที่ดังออกมาส่งผลให้พวกเราหูผึ่ง ทุกคนที่อยู่ในที่นั้นต่างเงียบรอฟังผลกันอย่างใจจดใจจ่อ


 

'รางวัลซุ้มป๊อปปูล่าร์โหวตปีนี้ได้แก่...'

 
 

'ได้แก่...'

 

 

'ได้แก่...'

 

 

'ได้แก่...'

 

โว้ยยย จะได้แก่ไปถึงไหนครับ ผมลุ้นจนตัวโก่งหมดแล้วเนี่ย จะประกาศก็ประกาศออกมาสักทีเถอะ!
 

'ได้แก่...ซุ้มอาชีพเชฟ ร้านอาหารผีสิงค่าาาา' มีเสียงเฮดังลั่นมาจากพวกเพื่อนๆห้องเราพร้อมกัน รวมถึงตัวผมด้วย เย้! ดีใจสุดๆ ในที่สุดก็ทำสำเร็จแล้ว มันช่างคุ้มค่ากับการที่เราลงทุนลงแรงไปจริงๆเลย
 

'ขอเชิญตัวแทนขึ้นมารับรางวัลด้วยค่ะ'
 

และในตอนนี้ทุกสายตาของเพื่อนๆในห้องก็เบนมาที่ผมกับตั้ม ส่วนผมก็รีบส่ายหน้าเป็นพัลวันเพราะยังอุ้มตั้มอยู่ในอ้อมแขน นี่พวกนั้นกะจะให้ผมกับตั้มขึ้นไปรับรางวัลในสภาพแบบนี้อ่ะนะ! บ้าไปแล้ว!
 

"ดิว นายขึ้นไปรับสิ ถ้าให้ฉันขึ้นไปรับรางวัลแบบนี้คงขายขี้หน้าเขาแย่" ตั้มพูดแบบเซ็งๆพลางส่งค้อนวงหนึ่งมาให้ผม เฮ้! ค้อนจนตาแทบกลับแล้วตั้ม
 

"อืม ได้" ดิวพูดก่อนจะเดินไปรับรางวัลหน้าเวทีอย่างภาคภูมิ...
 

ในที่สุดรางวัลอันแสนภาคภูมิใจก็ได้มาอยู่ในมือของห้องเราแล้ว...รางวัลที่แลกมาด้วยหยาดเหงื่อและความพยายามของบรรดาสมาชิกในห้อง สิ่งเหล่านี้เป็นบทพิสูจน์ที่ว่า หากพวกเราทุกคนทำงานด้วยใจรัก ประกอบกับความสามัคคีแล้วล่ะก็ ความสำเร็จจะไม่มีวันอยู่ไกลเกินเอื้อมแน่นอน
 

ฮ้า! วันนี้ช่างมีแต่ความสุขจริงๆเลย เนอะเจ้าเงาะ ^^


*****************************************************
Talk with writer

มาต่อแล้วจ้าาาาา
ห่างหายไปนานเลย
ไรท์เพิ่งสอบเสร็จค่ะ ขอโทษที่ให้รอน้าาาา

ขอให้อ่านอย่างสนุกนะคะ ^^


เม้นเยอะๆน้า T___T

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

120 ความคิดเห็น

  1. #116 pip4L36 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 มกราคม 2557 / 21:01
    ฟิน^/////^
    #116
    0
  2. #94 mint (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2556 / 14:23
    ฟินน

    -///-
    #94
    0
  3. #89 May mtw (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2556 / 02:27
    น้องดีไปฟินแลนด์งั้นเก็บกระเป๋าพร้อมพี่เรย555
    แหม่ ได้ข่าวว่าทิ้งซุ้มไปสวีท เอ้ย! เดินเที่ยวกัน2คนนิ
    #89
    0
  4. #87 อั้มต้น (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2556 / 01:35
    อร๊ายยย ฟิน >////< คุ้มค่าที่รอคอยจริงๆนะคะไรท์ รีบๆมาต่อนะคะไรท์เตอร์ อ้รหวานชื่นใจจริงๆพาบินไปฟินแลนด์ตลอด





    อ่านไปยิ้มไปเขินไป รักไรท์ที่สุดคะ สู้ๆนะคะเป็นกำลังใจให้เสมอ
    #87
    0
  5. #86 Respire (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2556 / 20:58
    ช่างน่ารักกันเสียจริง แล้วอุ้มกันไปแบบนั้น ไม่อายหรา
    #86
    0
  6. #85 Jutamas Wasombut (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2556 / 22:35
    สนุกมากไรท์ >< เค้าก็เพิ่งสอบเสร็จเอง TT
    #85
    0
  7. #84 rigki (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2556 / 18:41
    ฟินมากค่ะไรท์ เจ้าเงาะกับพี่หมีน่ารักมากกกก 
    #84
    0
  8. #83 nanegiko (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2556 / 11:47
    น่ารักมาก ชอบอ่ะ หมีโคอาร่าอุ้มเจ้าเงาะ รอตอนต่อไปนะค่ะไรท์ อย่าหายไปนานนะ เค้าคิดถึง อิอิ
    #83
    0
  9. #82 !Mymimz :) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2556 / 07:49
    ฟิน -///- น่ารักมากกก
    #82
    0
  10. #81 Beebeesss (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2556 / 23:02
    สนุกมากค่า..ไรท์
    #81
    0