เสน่หายาจก

ตอนที่ 5 : ราตรีที่ 4. คืนเข้าหอ (?)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12131
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 962 ครั้ง
    1 ธ.ค. 61

“ข้าจะลองให้คนของข้าช่วยไปหาสิ่งของจำเป็นเช่นกัน ท่านโปรดวางใจ”

ฟู่เหิงเจียทำได้เพียงเท่านั้นจริง ๆ เขาออกปากไม่นาน คนของเขาก็รีบร้อนจากไป

สกุลไห่ตระกูลหลักถึงแม้ตอนนี้ฐานะทางการเงินจะไม่มั่นคงเท่าตระกูลรองแล้ว เพราะการค้าย่อมมีขึ้นมีลง แต่อิทธิพลของคุณหนูใหญ่สกุลไห่ยังไม่จางหายไปไหน สุดท้ายเมื่อถึงฤกษ์ยามที่กำหนด ทั้งฟู่เหิงเจียและไห่ชุนเฟิงก็จำใจต้องใช้ของเหลือต่อจากนางเพื่อให้พิธิแต่งงานของพวกเขาสามารถเริ่มต่อได้

นางยอมให้ไห่ชุนเฟิงแย่งคู่หมั้นของนางไป...

แต่นางจะไม่ยอมแบกรับความอับอายแล้วยกงานแต่งของตนเองให้ญาติผู้น้องผู้นั้นเด็ดขาด

เรื่องการแย่งชิงงานแต่งของสตรีสองนางแห่งสกุลไห่แซ่ซ้องไปไกล จบลงด้วยความอับอายของญาติผู้น้อง รวมไปถึงเสียงติฉินนินทาถึงความใจร้ายของไห่อี้ซิ่วที่แพร่ขจรกระจายออกไป

 

“ที่แท้...ที่เจ้าต้องการแต่งงาน ไม่ใช่เพราะแค่ไม่อยากอับอาย แต่เจ้าต้องการทำให้พวกเขาขายขี้หน้า ด้วยการแย่งชิงงานแต่งของพวกเขามา”

“งานแต่งนั้นแต่เดิมเป็นของข้า” ไห่อี้ซิ่วย้ำชัดเจน “ข้าเป็นพวกมีบุญคุณต้องทดแทน มีแค้นต้องชำระให้สาสม หากพวกเขาไม่เริ่มก่อน ท่านคิดว่าคนอย่างข้าจะทำอะไรเช่นนี้อย่างนั้นหรือ”

“ข้ายังไม่รู้จักเจ้าเลยสักนิด”

นางได้ยินเสียงสวบสาบของเสื้อผ้าอยู่ไม่ไกลจึงแอบลอบมองผ่านช่องด้านล่างของผ้าปิดหน้า จึงได้เห็นครึ่งล่างของเขากำลังนั่งบนเก้าอี้แล้วลงมือกินอาหารอย่างไม่ใคร่จะสนใจนางเลยสักนิด

“ท่านไม่คิดจะเปิดผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวหน่อยหรือ ?”

“จริงสิ ข้ามาแต่งงานนี่น่า” พูดจบเขาก็รีบร้อนถือแขนคันชั่งมาเปิดผ้าคลุมหน้าของนางออก ช่วยยกมงกุฎหงส์ที่แสนหนักอึ้งออกไปจากศีรษะให้นาง “ข้าลืมไปแล้วจริง ๆ นึกแค่เพียงว่าที่นี่มีของกินอร่อย ๆ ให้ข้าเท่านั้น”

“จะ...”

“เมื่อกี่เจ้าเรียกข้าหรือ... กำลังจะเรียกข้าว่าอันใดนะ...”

“ทะ...ท่านคือพี่หยูจริง ๆ หรือ ?”

“ข้ามีตรงไหนไม่เหมือนพี่หยูของเจ้ากัน”

“ก็...”

นางอยากจะแหกปากบอกออกไปเหลือเกินว่าทุกส่วนเลยนั่นแหละ...

เส้นผมดำเงาถูกรวบเอาไว้เรียบร้อยด้วยเชือกผูกผมสีแดง ใบหน้าเกลี้ยงเกลาสะอาดสะอ้านเผยให้เห็นผิวขาวกระจ่างคล้ำแดดเล็กน้อยสมชายชาตรี ร่างทะมึนองอาจอกกว้างตัวใหญ่คล้ายนักรบ ท่วงท่านั่งสง่างามน่าเกรงขามจนอาจจะกลบรัศมีคุณชายของฟู่เหิงเจียได้

มิน่าเล่า...คนทั้งงานถึงเอาแต่ยืนนิ่งเงียบ

เพราะทุกคนกำลังตื่นตะลึงไปกับรูปร่างของเขา...

“ว่าอย่างไร” เขาส่งจอกเหล้าจอกหนึ่งให้กับนาง “มีตรงไหนที่ข้าไม่เหมือนพี่หยูของเจ้ากัน”

“...”

พอถูกเขาจ้องมองมายังดวงตาของนางตรง ๆ ไห่อี้ซิ่วผู้ไม่กลัวเหนือกลัวใต้ก็ทำได้เพียงก้มหน้าลงจิบเหล้ามงคลเงียบ ๆ เพียงลำพัง บุรุษหนุ่มเห็นนางยอมสงบ ก็คลี่รอยยิ้มประหัสประหารหัวใจสตรีออกมา นางเบิกตากว้างมองเขาอย่างตื่นตะลึง ยามเขานั่งนิ่ง ๆ กินโน้นนี่ไปเรื่อยเขาก็ดูดีมากพออยู่แล้ว หากเขาโปรยยิ้มออกมา แม้แต่เทวดายังต้องขัดเคืองใจเป็นแน่

“ข้าว่า...พี่หยูอย่ายิ้มบ่อยเกินไปจะดีกว่า...”

“ทำไมหรือ ?” เขาเลิกคิ้วถาม พลางคลี่รอยยิ้มละมุนอีกครั้ง “มันน่าเกลียดเช่นนั้นหรือ”

จะให้นางตอบออกไปว่าอย่างไรดี ไห่อี้ซิ่วได้แต่ทำหน้าหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออกอีกครั้ง

“ท่านมีชุดพวกนี้ใส่ได้อย่างไร”

นางเปลี่ยนเรื่องสนทนาทันที พลางเบือนสายตามองไปทางชุดสีแดงปักลายดอกไม้งดงามด้วยเส้นดายสีทองเนื้อดีทอประกายแวววาวงดงามยิ่งนัก เพราะเป็นถึงคุณหนูตระกลูใหญ่ แค่ปรายสายตามองก็รับรู้ได้แล้วว่าทั้งเนื้อผ้า ทั้งลวดลายประณีตบรรจงยิ่งนัก ราคาของมันจะต้องมหาศาลเทียบเคียงได้กับชุดแต่งงานของนางที่กำลังสวมใส่อยู่เป็นแน่

“ข้าก็ไปกู้ยืมเขามา” บุรุษตอบหน้าตาย

“มีคนให้ขอทานเช่นพี่หยูกู้ยืมด้วยหรือ ?” นางมิได้ถามด้วยน้ำเสียงดูแคลน แต่นางกำลังแปลกใจจนมองเขาด้วยดวงตากลมโตที่เบิกกว้างขึ้น “ข้านึกภาพคนเหล่านั้นมิออกจริง ๆ”

“บังเอิญว่าข้าพอมีเส้นสายอยู่บ้าง ก็เลยหยิบยืมมาได้นิดหน่อย”

“นิดหน่อยอันใดกัน เสื้อผ้าพวกนั้นอย่างน้อยก็ต้องหลายร้อยตำลึง”

“ข้าจะสนใจไปทำไม” เขายักไหล่ “ยังไงเสียสินเดิมของเจ้าก็ต้องมีไม่น้อยเพื่อมิให้เป็นรองญาติผู้น้องของเจ้าดังนั้น ข้าจึงมั่นใจว่ามันจะต้องมีราคามากกว่าหนึ่งร้อยตำลึงเป็นแน่”

“ท่านคิดถูกยิ่งนัก ยังไงข้าก็อยู่ที่นี่ได้อีกแค่สามเดือน เพราะฉะนั้นข้าจะต้องเอาสินเดิมไปมากหน่อย หากวันไหนท่านขอทานได้น้อย ข้าจะได้พอมีอะไรประทังความหิวได้บ้าง”

“เป็นความคิดที่ดี” เขาแย้มรอยยิ้มขำขันอีกครั้ง “ตามข้อตกลงสินเดิมทั้งหมดของเจ้าเป็นของข้า”

“ใช่” นางตอบเสียงเจื่อน “แต่หน้าที่เลี้ยงดูภรรยาก็เป็นหน้าที่ของท่านเช่นกัน ดังนั้นข้าคิดว่าพี่หยูจะไม่ใจร้ายกับอี้ซิ่วนัก”

“ก็ขึ้นอยู่กับว่า...” บุรุษหนุ่มชี้ตะเกียบมาทางนาง “เจ้าทำหน้าที่ภรรยาได้ดีเพียงใด”

“ข้า...”

พอเอ่ยถึงตรงนี้นางก็หน้าแดงขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ ไห่อี้ซิ่วหลุบใบหน้าลงต่ำหันหน้าหนี ชางหยูเวยก็ไม่ได้ลุกไล่นางจนเกินงาม เขาเห็นอาหารพวกนั้น น่ากลืนกินกว่านางเสียด้วยซ้ำ หลังจากนั่งรอสามีจนค่อนคืน นางก็ตัดสินใจทิ้งกายลงนอนที่เตียงด้านใน ไม่สนใจพี่หยูของนางอีกแล้ว

เขาจะกินให้ท้องแตกตายไปเลยก็เรื่องของเขา...

ดีเสียอีกนางจะได้ไม่ต้องกลั้นใจฝืนทนร่วมอภิรมย์กับขอทาน...

“หึ!

ชางหยูเวยที่คาบตะเกียบค้างเอาไว้ในปากแย้มรอยยิ้มทะเล้นเหลือบสายตามองภรรยาหมาด ๆ ของตนด้วยแววตาที่อ่อนละมุนลงเล็กน้อย

นางช่างน่ากลั่นแกล้งยิ่งนัก!

 

“พี่หยูตื่นเถอะ!

เสียงเรียกของภรรยามาด ๆ ทำให้บุรุษหนุ่มทำท่าติดรำคาญพลางขยับกายหนี แต่ไห่อี้ซิ่วไม่ยอมแพ้ นางพยายามเขย่าแขนเขาอย่างแรงอีกหลายครั้ง จนเขาต้องปรือตาตื่นขึ้นมาอย่างจำใจ

“อันใดของเจ้าอีก...” เขากล่าวด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด “ปกติขอทานไม่ตื่นเช้า เจ้ารู้หรือไม่”

“แต่ท่านไม่อยากกินข้าวดี ๆ หรืออย่างไร” นางเอาของกินเข้าล่อ

“กินข้าว ?”

ได้ผล...

นอกจากชางหยูเวยจะไม่งอแง เขายังดีดกายลุกขึ้นมานั่งที่เตียงด้วยใบหน้าตื่นเต็มตา รอยยิ้มสังหารภูตผีปีศาจได้ถูกเจ้าตัวกระตุกยิ้มออกมา จากนั้นสายตาของเขาก็ไปสะดุดเข้ากับร่างของเหยียนฮุ่ย

“นางเป็นผู้ใด...”

“นางคือเหยียนฮุ่ย เป็นคนสนิทของข้าเอง นางจะเข้ามาหาข้าทุกเช้า เพื่อล้างหน้าแต่งกายให้”

“เจ้าแต่งกายเสร็จแล้วนี่ นางจะยังยืนอยู่ทำไม”

“ก็พี่หยูยังไม่...”

“ให้เจ้าทำ”

“หา ?”

“เจ้าเป็นภรรยาข้า หาใช่นางสักหน่อย หากข้าต้องให้นางมาคอยปรนนิบัติ แบบนี้ข้าแต่งงานกับนางไปเลยไม่ดีกว่าหรือ ?”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 962 ครั้ง

1,238 ความคิดเห็น

  1. #1220 Lucky-Puppy (@poopo555) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2562 / 13:08
    555555
    #1220
    0
  2. #448 ตัวอ่อน (@waferpeter) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 มกราคม 2562 / 20:34
    ชอบบบบบ
    #448
    0
  3. #414 เซ่อเซ่อ 瑟瑟 (@primmonsty09) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 มกราคม 2562 / 18:44

    คงต่อซื้อๆ



    #414
    0
  4. #342 minimafia (@cattykitten) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 มกราคม 2562 / 05:47
    ถ้ามีพี่ชายเป็นคุณหนูใหญ่ไม่ได้นะ
    มีแต่คุณชายใหญ่ แล้วมาเป็นคุณหนู
    จีนไม่แบ่งฝั่งชายหญิง

    เขาไม่ค่อยเห็นค่าลูกสาวด้วยซ้ำ จะแบ่งฝั่งให้ทำไม

    มีใหญ่ต่อท้ายได้ แสดงว่าเป็นลูกคนโตเท่านั้น

    ไม่งั้นเวลาน้องสุดท้องเรียก พี่ใหญ่

    จะแปลว่าเรียกใคร
    #342
    0
  5. #283 Dreammimi1 (@Dreammimi1) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 มกราคม 2562 / 15:32

    ถูกใจพระเอกเข้าไปอีกเคมีตรงกันจุง5555 เอาอาหารมาล่อ
    #283
    0
  6. #149 julakukjt16 (@julakukjt16) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 มกราคม 2562 / 02:12
    ช่างเป็นคู่สร้างคู่สมโดยแท้
    #149
    0
  7. #44 pemipond (@pemipond) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2561 / 22:14
    คนผีทะเล บ้าจริม ข้าหยุดยิ้มไม่ได้
    #44
    0
  8. #19 Nao Ng Sverige (@NaoNgSverige) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2561 / 23:56

    ช่างร้ายเหลือ ^_^
    #19
    0
  9. #18 ANGELBABYCOOL (@ANGELBABYCOOL) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2561 / 21:58

    พี่หยูท่านเป็นใคร

    ท่านอ๋อง,องค์ชาย หรือว่าท่านแม่ทัพ

    #18
    0
  10. #17 usaonly (@usaonly) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2561 / 21:17

    พี่หยูหล่อเหลานี่เองคนในงานถึงกับตะลึง และไม่พูดอะไรเลย เดาว่าต้องเป็นคนมีฐานะ อาจเป็น องค์ชายท่ีตามหารักแท้ แม่ทัพ คหบดี หรือไม่ก็พวกเจ้าสำนัก ที่ไม่อยากเปิดเผยตัวตน อี้ซิ่วผู้ไม่กลัวใครแต่ต้องมาสยบให้สามีขอทานผู้เรียกร้อง เอาแต่ใจ ซะแล้ว สนุกแน่คู่นี้ 555 ขอบคุณค่ะ

    #17
    0
  11. #16 jeerasuda0610 (@jeerasuda0610) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2561 / 20:04
    ร้ายนัก
    #16
    0
  12. #15 Nemojungjung (@Nemojungjung) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2561 / 15:50

    นางเอกโดนแกล้งตลอด

    #15
    0
  13. วันที่ 1 ธันวาคม 2561 / 15:12
    ดีดี พระเอกเป็นใครเน้อ
    #14
    0
  14. #12 B_bumeja (@15bume15) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2561 / 14:51

    เป็นคู่ที่น่ารักจริงๆ อย่าแกล้งน้องบ่อยน๊าาาา เดี๋ยวโดนงอน5555+++
    #12
    0
  15. #11 เหวินโหลว (@9176085) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2561 / 14:36

    ยิ้มตามเลย...น่ารักดี

    #11
    0