Why Did you Kill me ? หรือคุณที่ฆ่าฉัน

ตอนที่ 2 : ทำลายหลักฐาน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    27 พ.ค. 63

                ปัก ปัก ปัก !

 

                เสียมกะเทาะหน้าดินจนเป็นรูโหวง ใหญ่พอที่จะฝั่งเศษร่างผมที่เหลืออยู่ ผมสวมถุงมือก่อนจะเคลื่อนย้ายชิ้นส่วนในกล่องโฟมบุน้ำแข็งลงหลุม แม้ว่าท้องจะว่างแต่ก็คลื่นไส้ และอยากขย้อนของที่เหลือค้างในร่างกายออกมา แต่มือก็ยังต้องทำงานต่อ ทยอยหยิบทีละชิ้น ผมไม่พบส่วนหัวในตอนแรก แต่เมื่อถึงก้นกล่องก็พบเศษเนื้อที่ถูกสับจนเละ ท้ายที่สุดผมก็ขย้อนน้ำย่อยออกมา น้ำหูน้ำตาไหล ทั้งขนลุก หดหู่กับภาพที่เห็นข้างหน้าเหลือเกิน

                ผมกลบหน้าดินจนแน่น พยายามเขี่ยเศษใบไม้ที่แห้งกรอบรอบข้างมากลบไว้ให้ดูกลมกลืนกับพื้นรอบข้าง เงยหน้ามองฟ้าที่พอจะมีดาวอยู่บ้าง พระจันทร์อับแสง ในป่านี้มืดมิด เป็นป่าหลังมหา’ลัย ที่ไม่ค่อยมีคนย่างกรายเข้ามากันหรอก ยิ่งเฉพาะเวลากลางคืนนี้แล้วด้วย 

                ผมเดินเท้ามาจนถึงอพาร์ตเมนต์ที่ผมถูกสังหาร รีบขึ้นตึกเพื่อล้างเนื้อล้างตัว แม้ว่าภาพชวนอ้วกจะยังติดตา แต่ความหิวเป็นกลไกของร่างกายที่เราไม่อาจต้านได้ ผมเปิดตู้เย็น ในตู้มีน้ำดื่มขวดใหญ่อยู่สองขวด กับกล้วยหอมที่เริ่มคล้ำ แต่คงยังกินได้ พอประทังชีวิตตอนนี้ไปก่อน 

 

                ผมทิ้งตัวลงโซฟาอย่างหมดแรง ซดน้ำทีเดียวครึ่งขวด หนังตาเริ่มจะปิด แต่ภาพที่เห็นเมื่อหลับตามันสยดสยองจนผมต้องลืมตาอีกครั้ง ผมอยากตายตอนนี้นะ แต่ผมก็กลัวการตายเช่นกัน มันเป็นความทรมารในเสี้ยววินาทีก่อนที่จิตวิญญาณของเราจะดับหายไป มันแค่พริบตาเดียวที่เราไม่อาจจะมีตัวตนของเราอีกต่อไป แค่คิดก็ชวนเอาขนลุกอีกรอบ 

                เหตุผลที่ผมต้องรีบกำจัดศพตัวเองน่ะหรอ เพราะถึงแม้ผมยังลังเลถึงการจะมีชีวิตอยู่ต่อไป แต่ก็ไม่ได้อยากจะลืมตาขึ้นมาในกรงขังที่ไร้อิสรภาพ เพราะนั้นไม่ต่างกับการตายทั้งเป็น การที่เลือกไม่ได้ว่าจะมีชีวิตอยู่หรือตาย นั่นทรมานกว่าซะอีก 

 

                ผมเคลิ้มจะหลับ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น 

                

                ปัง ! ปัง ! 

                

                ผมตื่นขึ้นจากภวังค์ เดินไปเปิดประตู ใจหนึ่งก็กลัวว่าอีกฝั่งของประตูจะเป็นตำรวจหรือเปล่า 

 

                เป็นชายที่ดูรุ่นราวคราวเดียวกับผม ผิวขาว ผมสั้นเตียน หน้าตาดูธรรมดา เดินเข้ามาในห้องอย่างคนสนิท 

 

                “เอาข้าวมาให้ เห็นเงียบไปสองวัน ไม่สบายหรือเปล่า” เขาวางถุงหิ้วมีกล่องข้าวสองกล่องในนั้นลงหน้าทีวี “แล้วเสื้อผ้าทำไมกองอยู่ที่เดิม พรุ่งนี้ใส่อะไรไปเรียน หือ” 

                ผมยืนเงียบอยู่ที่ประตูอย่างนั้น กำลังคิดว่าควรทำตัวอย่างไรดี ให้สมกับเป็นไอ้ฆาตกรนี่ แต่ผมก็อยู่ในช่วงอารมณ์หม่นหมองเกินจะฝืนยิ้ม เลยเดินไปนั่งลงที่เดิม แล้วหยิบข้าวกล่องนั้นมาเปิดทาน ข้าวกะเพราหมูสับ ชวนให้ผมนึกถึงเศษหน้าที่ถูกสับยุ่ย น้ำตาผมไหลออกมาเอง  

 

                “เห้ย เธอ เป็นอะไร” ผมไม่ตอบ ชายคนนั้นปรี่เข้ามานั่งข้าง ๆ ผมกระเถิบหนีเมื่อเขาแตะแขนลงที่ตัก “กานต์ เป็นอะไร” 

                

                ผมหน้าบึ้ง และมองเขาอย่างคนไม่พอใจ 

                “เป็นแบบนี้มาทั้งอาทิตย์แล้วนะ แล้วไม่ไปเรียน คุยด้วยก็ไม่คุย เห้ย เราไม่ได้ทำอะไรให้เธอโกรธใช่ไหม” 

                

                ผมยังคงมองหน้าเขาอย่างคนโกรธ ผมโกรธที่คนของเขาทำร้ายผม 

                

                “งั้น เดี๋ยวเรากลับแล้วนะ ถ้าสบายใจก็ทักมาคุยนะ” 

 

                เขาคงหมดความอดทน กับสายตาที่ไม่ต้อนรับของผมจนยอมถอย ผมกุมขมับและคิดว่าควรจะเอายังไงต่อกับชีวิตเส็งเคร็ง ที่ควรทำมากที่สุดตอนนี้คือ ทำความสะอาดร่างน่าขยะแขยงนี่ แล้วค่อยกินข้าวที่ไอ้คนนั่นให้มา ผมหิวจริง ๆ แหละ แม้อยากจะลงโทษไอ้ร่างกายนี้ให้มันอดตาย แต่ก็ทำไม่ได้ เพราะผมเป็นคนที่รู้สึกหิว

 

                ต่อให้ผมจะขยะแขยงมันยังไง ก็ยังต้องฝืนอยู่ในร่างนี้ต่อไปอยู่ดี 

 

#หรือคุณที่ฆ่าฉัน

0 ความคิดเห็น