52Hz เศษส่วนความเหงา (YAOI) สนพ.OvergraY

ตอนที่ 26 : บทส่งท้าย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,747
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 474 ครั้ง
    15 ต.ค. 61


บทส่งท้าย

เศษส่วนความเหงา

 

                4 ปี

 

                1,460 วัน

 

                35,040 ชั่วโมง

 

                2,102,400 นาที

 

                126,144,000 วินาที

 

                นี่คือตัวเลขการรอคอย

 

                กดกากบาทปฏิทินในโทรศัพท์ จับตาดูนาฬิกาไปด้วยเพื่อดูว่าเหลือเวลาอีกนานแค่ไหน วันนี้ผมลางานเพราะมีเหตุด่วนจำเป็นที่ต้องไป ไม่ลืมไปขอโทษคนไข้ที่นัดไว้ แต่ธุระนี่ผมไม่มาไม่ได้ ต่อให้เป็นตายร้ายดียังไงก็ต้องมา ไม่ลืมบอกให้หมอปันเขาช่วยงานไปก่อน เดี๋ยวจะไปแลกเวรทีหลัง

 

                ผมเรียนจบหมอแล้วครับ ตอนนี้กำลังต่อสาขาศัลยกรรม

 

                เข้าทำงานในโรงพยาบาลเครือเดียวกับมหาลัยที่จบ ถือว่าหนักเอาการสำหรับหมอจบใหม่ หนำซ้ำยังต้องเรียนไปด้วยเลยไม่ค่อยมีเวลาดูแลร่างกาย

 

                ถึงอย่างนั้นผมก็มีความสุขดี

 

                และวันนี้ความสุขผมกำลังจะเพิ่มขึ้นอีก

 

                เมื่อไหร่จะมาเนี่ย ผมเลียปาก เป็นนิสัยแก้ไม่หายสักที ชะโงกหน้ามองทางออกสลับกับมองนาฬิกาที่ข้อมือขาว ผมผอมลงกว่าแต่ก่อนค่อนข้างมาก แถมตัวยังสูงขึ้นนิดหน่อย หลังๆ ก็ไปออกกำลังกายฟิตหุ่นเล็กน้อย ทว่าส่วนใหญ่ก็หมดไปกับเวลานอนที่ไม่ค่อยมีเท่าไหร่

 

                ออกจากบ้านแต่เช้ากลับก็ดึกบางทีก็นอนโรงพยาบาล

 

                เดี๋ยวนี้นอนมากสุดก็4-5ชั่วโมงเองมั้ง มันต้องวิ่งเคสเยอะเอาเรื่องเลย

 

                ก็หวังว่าจะไม่มีคนทักว่าหน้าผมโทรมจัง

 

                มาตรวจใครคะคุณหมอ

 

                “อะ...ผมหันไปมองคุณป้าท่านหนึ่งที่ยืนอยู่ข้างผมมาพักใหญ่ ท่าทางเธอดูเหมือนจะมารอใครเหมือนกัน เปล่าครับ ผมมารอเพื่อน

 

                “จริงเหรอ ป้าก็มารอลูกชายเหมือนกันเธอทำหน้าตกใจ ก่อนจะยิ้มหวาน ลูกชายป้าไปเรียนอเมกา นี่เพิ่งจะเรียนจบก็เลยกลับบ้าน

 

                “เพื่อนผมก็ไปเรียนต่อเมกาเหมือนกันครับ

 

                “บังเอิญจังคุณป้าเบิกตากว้าง หัวเราะเสียงดังอย่างชอบใจ ถ้ารู้จักลูกชายป้านี่คงเป็นพรหมลิขิต

 

                “ผมว่าผมไม่น่าจะรู้จักนะครับ ผมตอบกลับอย่างมีมารยาท มั่นใจมากว่าคนด้านข้างไม่ใช่แม่ของคนที่ผมมารอตั้งแต่หัววัน จริงๆ ผมจะมาเลทกว่านี้ก็ได้ แต่ผมเคลียร์งานเสร็จไวก็เลยมาก่อน ไม่ลืมแวะซื้อช่อดอกไม้ติดมือมาด้วย

 

                ก็แค่ช่อดอกไม้ทั่วไปที่ท็อปพอยท์ของมันคือดอกไฮเดรนเยีย

 

                ความหมายของมันคือหัวใจที่ด้านชา ใช้ตัดพ้อกับคนที่เรารู้สึกว่าใจของเขาช่างด้านชาเหลือเกิน

 

                หรืออีกนัยนึง...

 

                มันคือคำขอบคุณ

 

                ขอบคุณที่เข้าใจ

 

                ขอบคุณที่หลงรัก

 

                และขอบคุณที่กลับมา

 

                สายการบิน XXX มาถึงแล้วค่ะ

 

                เสียงประกาศออกไมค์ทำให้ผมหลุดออกจากภวังค์ จับจ้องไปที่ทางออก เลียปากเบาๆ ตอนลุ้นว่าใครจะออกมาเป็นคนแรก หลายวันแล้วที่ผมไม่ส่งข้อความหาเขา มัวแต่ติดงาน ติดเคสด่วน ติดเรียนบทยาก มีเวลาหายใจและจำได้ว่าเขากลับมาวันไหนก็ดีเท่าไหร่แล้ว

 

                แต่ก็หวังว่าจะไม่มีอะไรผิดแผน ถ้าเกิดเขาไม่เลื่อนไฟท์บินแล้วเราไม่ได้คุยกัน

 

                ผู้คนเริ่มทยอยออกมาจากทางเข้า ป้าคนสวยปรี่เข้าไปหาลูกชายที่ผมไม่รู้จัก ใบหน้าคมคายเต็มไปด้วยความหล่อเหลา ผมยกยิ้มให้ตามมารยาทขณะที่ป้าลากลูกชายมาแนะนำให้รู้จัก

 

                นี่ลูกชายป้า แดนดิน จบสถาปัยต์ที่อเมริกา

 

                “อ่า ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ

 

                “เช่นกันครับคุณหมอ เขายกยิ้มผมเลยพยักหน้าตอบ ผมเพิ่งสังเกตว่าตัวเองไม่ได้ถอดกาวน์ออก สงสัยจะรีบมากไปหน่อยเลยมาทั้งอย่างนี้ อีกส่วนนึงคือผมอยากโชว์ให้คนที่มารอเห็นว่าสี่ปีที่เขาหายไป ผมโตขึ้นเร็วขนาดไหน

 

                ผมมีชีวิตอย่างที่เขาขอไว้ ดำเนินมันไปในแต่ละวันอย่างพอเหมาะ

 

                ช่วงไหนเหงาก็แค่ไปหาตัวน้อย ตอนนี้ชิชากับพี่ซันมีลูกแล้ว

 

                แล้วนี่เพื่อนของคุณหมอยังไม่มาอีกเหรอคะ ?

 

                “น่าจะใกล้แล้วครับ ผมตอบกลับชะโงกหน้ามองคนที่ทยอยออกมา คนเริ่มเบาบางแล้วแต่ผมยังไม่เห็นเจ้าของใบหน้าที่อยู่ในความทรงจำ อยู่ไหนนะ ทำไมไม่ออกมา

 

                “ช่วยหมอเขาหาสิลูก

 

                “แล้วผมจะรู้ไหมครับว่าคนไหน

 

                “ไม่เป็นไรครับ อีกสักพักคงออกมา คุณป้าไปเลยก็ได้นะครับ ผมอยู่คนเดียวได้

 

                “ไม่เป็นไรๆ ป้าไม่รีบเท่าไหร่ แดนดินชวนหมอเขาคุยหน่อยสิลูกเผื่อคอเดียวกันผมยิ้มเจื่อนให้เขา ดูออกเลยว่าแม่เขาพยายามขายลูกชายให้ แดนดินทำหน้าหน่ายใจถึงอย่างนั้นก็ขยับเข้ามาใกล้ ชวนผมคุยตามที่แม่เขาสั่ง ผมตอบบ้างไม่ตอบบ้างก็แล้วแต่ได้ยินคำถาม

 

                หลังๆ ก็เริ่มเงียบหายเพราะคนออกมาจนจะหมดแล้วผมก็ยังไม่เห็นเขา

 

                ผมว่าเขาน่าจะมาไฟท์อื่นนะครับ

 

                “อะ ผมชะงักตอนแดนดินพูดแบบนั้น เขาช่วยผมมองหาคนอยู่นานแล้วเหมือนกัน กระทั่งคนซาลงเนี่ยแหละ

 

ถ้ามาถึงแล้วก็น่าจะออกมาแล้วนะครับ ไม่น่าจะนานขนาดนี้

 

                “...

 

                “คุณหมอไม่ลองโทรเช็คกับเขาอีกทีล่ะครับเผื่อว่าเขาจะเลื่อนไฟท์บิน แดนดินแนะนำ ผมเลยเตรียมหยิบโทรศัพท์ พลันสายตาก็เหลือบไปเห็นผู้ชายคนนึงเดินออกมาจากตรงนั้น

 

                ใบหน้าคมคายติดนิ่งงันซ้อนทับกับคนในความทรงจำ เจ้าตัวกำลังกวาดตามองหาใครสักคน ซึ่งผมก็ไม่แน่ใจว่าใช่ผมไหม แต่ความคิดถึงทำให้ผมเดินเข้าไป               

 

                ผมหยุดยืนอยู่ตรงหน้า สบตากับคนที่นิ่งใส่

 

                ผมไม่รู้ว่าเขาจำผมได้ไหม ผมตัดผมสั้นลงนิดหน่อย แล้วผมก็ย้อมผมจากดำเป็นน้ำตาล เปลี่ยนแปลงตัวเองหลายๆ อย่างตอนที่เราไม่ได้อยู่ด้วยกัน

 

                ตัวของผมสั่น อยากจะกระโดดกอดเขาแทบขาดใจ แต่พอเห็นว่าเขานิ่งไม่พูดอะไร

 

                หัวใจผมก็วูบโหวงพิกล

 

                ใส่กาวน์มารับกูเหรอ

 

                “กูรีบไปหน่อยเลยลืมถอด

 

                “มึงผอมลงไปเยอะนะ ไม่ค่อยได้พักผ่อนหรือไง

 

                “นิดหน่อย

 

                “การที่กูบอกให้มึงหัดใช้ชีวิตที่ไม่มีกู ไม่ได้แปลว่ามึงจะละเลยตัวเองนะชิน รอยยิ้มของผมถอนลงตอนเขาว่าอย่างจริงจัง ผมรู้สึกว่าหมอกดูโตขึ้นกว่าแตกก่อนมาก เสียงของเขาก็เปลี่ยนไปหน่อยๆ ด้วย มันก็คงเป็นเรื่องปกติที่เราจะก้าวเข้าสู่วัยทำงาน

 

                ผมเม้มปากหลุบตาต่ำ ไม่แน่ใจว่าควรจะให้ดอกไม้กับเขาดีไหม

 

                มึงตัดผมใหม่ เปลี่ยนสีผมด้วย ?

 

                “สะ...สังเกตด้วยเหรอ

 

                “ก็มันเห็นชัด เขาตอบ มองหัวผมที่มีแต่คนชมว่าทำผมสีนี้แล้วขาวขึ้นเป็นกอง ดูผ่องไม่มืดมน ก็โอเค ไม่ได้แย่เท่าไหร่

 

                “มึงก็หล่อขึ้นนะ ดูโตขึ้นมาก

 

                “ไม่มีใครติดอยู่กับอะไรเดิมๆ ตลอดเวลาหรอก

 

                “อะ...

 

                “กูก็เรียนรู้ที่จะไม่มีมึงถ้อยคำนั้นจึกลงกลางใจ ให้ผมรู้สึกเจ็บอกจนต้องกัดปากแน่น ผมรู้ว่านั่นคือสิ่งที่เขาพูดตั้งแต่วันที่จะไป ว่าเขาจะใช้ชีวิตอยู่โดยไม่มีผมให้ได้

 

                แล้วมันดีไหม

 

                “…”

 

                “ดีกว่าการกลับมาเจอกูหรือเปล่าผมถามเสียงสั่น หยาดใสไหลมาคลอเบ้า หัวใจผมเต้นแรงไม่เป็นส่ำกลัวว่าคำตอบที่ได้มากจะทำให้หัวใจแตกร้าวไม่ต่างจากเมื่อก่อน

 

                หมอกไม่รู้หรอกกว่าผมจะประกอบหัวใจขึ้นใหม่ได้ ผมใช้เวลานานแค่ไหน

 

                หลังจากวันที่เขาไป ผมต้องเริ่มใช้ชีวิตที่แตกต่าง ทุกความเคยชินเปลี่ยนเป็นแปรผัน อะไรที่เขาเคยทำให้ผมต้องทำเองหมด มันทำให้ผมรู้ว่าเขาเก่งมากที่ทนได้ขนาดนี้

 

                แค่ใช้ชีวิตคนเดียวก็เหนื่อยจะแย่ ยังต้องมาดูแลอีกชีวิตอีก

 

                ก็เลยเคยคิดว่าพอห่างกัน บางทีเขาอาจจะอยากตัดผมออกไปจากชีวิตจริงๆ

 

                มีความสุขใช่ไหม

 

                “แล้วมึงมีความสุขไหมตอนไม่มีกู

 

                “…”

 

                “คำตอบของมึงยังเหมือนเดิมหรือเปล่า ผมเงยหน้า สบตากับเขาผ่านม่านน้ำตาที่ไหลอาบแก้มทั้งสองข้าง พยายามฝืนยิ้มขณะที่อีกคนทำเพียงแค่เบิกตากว้างนิดเดียว ก่อนจะกลับมาปกติอย่างเก่า

 

                ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน กูก็ยังยืนยันคำเดิมว่าชีวิตที่ไม่มีมึง มันไม่ดี

 

                “…”

 

                “กูรอมึงกลับมา ทุกวัน ทุกชั่วโมง รอเหมือนคนโง่ที่ไม่รู้ว่ามึงจะกลับมาตามที่พูดจริงไหม

 

                “…”

 

                “กูขอโทษที่ยังติดอยู่กับอะไรเดิมๆ ทั้งที่มึงบอกให้ใช้ชีวิตใหม่ แต่การมีมึงมันคือความสุขในชีวิตกูผมกะพริบตาทีเดียวน้ำตาก็ไหลผ่านใบหน้า ปาดออกลวกๆ อุตส่าห์คิดว่าจะไม่ร้องไห้ ทว่ากลับห้ามไม่อยู่ มึงยังโกรธเรื่องที่กูทิ้งมึงใช่ไหม ช่วงหลังๆ ก็ไม่ค่อยได้ทักไป

 

                “กูไม่เคยโกรธมึงเลยนะชิน

 

                “…”

 

                “กูแค่เสียความรู้สึกส่วนนั้นไปแล้วเหมือนกับโลกพังทลายจนเกือบทรุด คำพูดของหมอกทำผมกัดปากแน่น เบิกตากว้างกับเข็มนับพันที่พุ่งเข้ามาในจิตใจ ผมหลุบตาต่ำ ยกมือขึ้นปิดปากกลั้นเสียงสะอื้นไว้ ผมรู้สึกว่าผมอยู่ต่อหน้ามันไม่ไหว เลยว่าจะเดินหนีไปสงบสติอารมณ์สักพัก

 

                พลันข้อมือของผมก็ถูกคว้า กระตุกเบาๆ ให้หันกลับไปเผชิญหน้า

 

                กูเสียความรู้สึกที่โกรธมึงไปแล้วว่ะ

 

                “อะ...

 

                “ตอนนี้กูเหลือแต่ความดีใจ กูคิดถึงมึงมากเลยรู้ไหมผมหันขวับไปหามัน อ้าปากค้างตกใจกับคำพูดนั้น ก่อนจะตกใจซ้ำสองเมื่อมันยกยิ้มขึ้นมา

 

                ความรักและความอ่อนโยนสะท้อนอยู่ในแววตา เสริมทัพด้วยประโยคที่ว่า

 

            กอดไหม จะได้หายคิดถึง

 

                “มึง...

 

                “กูเหงามากเลยตอนไม่มีมึง

 

                “…”

 

                “กูกลับมาแล้วนะ ชินเหมือนหลอกให้ช้ำแล้วกลับมาซ้ำด้วยความดีใจ เจ้าตัวปล่อยมือผม อ้าแขนออกกว้างเป็นสัญญาณให้ผมพุ่งเข้าไป วินาทีนั้น ผมเบือนหน้าหนี ไม่คิดเลยว่ามันจะลองใจผมแบบนี้ ทว่าด้วยความคิดถึงที่มีทำให้ผมรีบโผเข้ากอดมัน ฮึบ ฮ่าๆ

 

                “ไอ้บ้า มึงพูดแบบนั้นได้ไง ใจกูเสียหมดอะ

 

                “กูแค่หยอกเล่นป่ะวะ ไม่เจอกันตั้งนาน

 

                “มันใช่ของเล่นไหมอะ มึงก็รู้ว่ากูรอมึงนานแค่ไหน

 

                “รู้แล้วๆ ก็กลับมาแล้วนี่ไง

 

                “ฮึก

 

                “จะไม่ไปไหนแล้ว ผมฝังหน้าลงกับแผ่นอกปล่อยโฮใส่ไม่อายใครทั้งนั้น ได้ยินเสียงเขาหัวเราะ จูบลงบนกลุ่มผมและขมับ ให้อกแกร่งซับน้ำตา ขณะที่วงแขนแกร่งโอบกอดผมไว้ ตลอดสี่ปีผมคิดมาตลอดว่าเขาจะเปลี่ยนไปแค่ไหน อยากรู้ว่าจะตัวใหญ่ขึ้นไหม จะใจร้ายขึ้นหรือเปล่า

 

                ตอนนี้ผมได้คำตอบแล้วว่าเขาไม่เปลี่ยนไป แม้เราจะไม่ได้อยู่ในชีวิตของกันและกัน

 

                แต่ระยะเวลาสี่ปี มันลบสิบสามปีที่เรามีให้กันไม่ได้

 

                มันเป็นคลื่นความถี่เดียวกัน ที่ต่อให้ไกลกันแค่ไหนเราก็จะกลับมาเจอกันจนได้

 

                เชื่อมผสานด้วยความเหงาที่กลายเป็นเศษเสี้ยวของความรักที่ให้ไป

 

                เศษส่วนความเหงาที่มีให้ คือคนที่พร้อมจะอยู่เหงาด้วยกัน

 

                อยู่เหงาด้วยกันตลอดไปนะ ชินJ

 

                และผมคิด ว่าผมหาเจอแล้ว

 

#เศษส่วน52Hz

 

ขอบคุณที่อยู่กับเรื่องนี้จนจบ เป็นดราม่าที่อยากจะสื่ออารมณ์ของความเหงาและความรู้สึกของการไม่มีใคร

ความรู้สึกที่เป็นบ่อเกิดเรื่องต่างๆมากมาย ตอนนี้มันได้สิ้นสุดลงแล้ว และหวังว่ามันจะติดอยู่ในความทรงจำของใครสักคนที่ได้อ่านมัน

มีหลายช่วงที่อาจจะติดขัด แต่ก็สามารถพูดได้เต็มปากว่าพยายามอย่างมากกับเรื่องนี้จริงๆ ส่วนหนึ่งคือมาจากเรื่องจริงที่เคยพบ

เพราะงั้นขอบคุณมากๆ กับทุกคนที่ยังอยู่ และขอบคุณคนที่เดินจากไปก่อน ทุกคนคือส่วนนึงที่ทำให้มันเดินต่อ

ขอบคุณที่มาเหงาไปด้วยกัน

ขอบคุณที่ทำให้ความเหงามันได้เข้าไปในใจใครสักคน

ขอบคุณมากนะคะ :)

 

ปล.เรื่องนี้เอลส่งให้สนพนึงพิจารณาอยู่ คาดว่าน่าจะได้ผลเดือนหน้าไม่ก็ปลายเดือนนี้

ถ้าเกิดมันไม่ผ่าน เอลก็จะรีไรท์จนกว่ามันจะดีขึ้น อาจจะมีแพลนทำมือหรือไม่ก็ E-bookออกมา

ยังไงก็ฝากเป็นกำลังใจด้วยนะคะ ขอบคุณทุกการสนับสนุนค่า

 

 


 

ทวิต ael_2543


 

T
B
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 474 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,129 ความคิดเห็น

  1. #1115 Soo Gass (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 10 กันยายน 2563 / 23:09
    แต่งดีมากกกก นี่เข้าใจความรู้สึกชินเลย ฮือ ขอบคุณสำหรับนิยายดีๆนะคะ แงง
    #1,115
    0
  2. #1108 pim_Y3T (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2563 / 09:13
    อ่านจบแล้วค่ะ:) ขอพูดอีกครั้งว่าขอบคุณที่แต่งเรื่องนี้ขึ้นมา เข้าใจคำว่าเศษส่วนความเหงามากขึ้นเลย เพราะม่าทั้งเรื่องเหงาจริงค่ะ ซดน้ำกันทุกตอนตาช้ำไปหมดแล้ว55555ถึงจะมีบางอย่างที่เรารู้สึกติดๆบ้าง แต่เรื่องนี้สื่อถึงความรู้สึกของ52hzได้ดีจริงๆค่ะ แอบหวังดูชีวิตคู่หลังจากนี้ของเขา2คน ไม่รู้ว่าในเล่มมีตอนพิเศษรึเปล่านะคะ แต่เราชอบมากไปตำแน่นอน//พึ่งสังเกตเห็นว่าไรท์คนเดียวกับที่แต่งฉลามคลั่งรักกก อ่าาาเรื่องนี้เรารักเลยค่ะ;-; ทุกอย่างดีไปหมด ภาษาที่สื่ออารมณ์ไหนจะบรรยากาศของเรื่องตัวละครเราตื่นเต้นทุกครั้งที่อ่าน เลยไม่แปลกใจเลยที่เรื่องนี้ภาษาที่เขียนสื่ออารมณ์ได้ดีมากๆ เป็นกลิ่นไอเฉพาะตัวลายเซ็นของคุณเอลเลยค่ะ
    #1,108
    1
    • #1108-1 ★Avery Pie ★(จากตอนที่ 26)
      28 กรกฎาคม 2563 / 09:22
      ขอบคุณที่ติดตามน้า
      #1108-1
  3. #1098 Z-plusMing (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2563 / 00:00
    ขอบคุณนิยายเรื่องนี้ที่มอบช่วงเวลาที่ดีให้กับเรา อ่านจบเเล้วเราเเบบไม่รู้จะพูดอะไรเลยมันเเน่นไปหมด ก่อนอื่นคือประทับใจด้านภาษาสุดๆ ก่อนหน้านี้อ่านหลายๆเรื่องของพี่เอลมา เเล้วมาอ่านเรื่องนี้อีก เรายอมรับตรงนี้เลยตั้งเเต่อ่านนิยายมาเรายกให้คนที่ใช้ภาษาได้สวยที่สุดให้คุณพี่เอลเลยค่ะ ภาษาสวยโครตๆเเล้วเรื่องนี้อ่านเเล้วอินสุดๆ ยังสงสัยเลยวาสเขียนออกมายังไงให้ดีขนาดนี้ เป็นกำลังให้ต่อนะคะ ติดตามผลงานอยู่💙❤️
    #1,098
    1
    • #1098-1 ★Avery Pie ★(จากตอนที่ 26)
      7 มิถุนายน 2563 / 09:20
      งื้อ ขอบคุณน้า ฝากติดตามเรื่องอื่นๆด้วยน้า
      #1098-1
  4. #1086 _pn17 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 28 เมษายน 2563 / 14:28
    เค้ารักกันแล้วค่ะ ในที่สุด!!!! หมอกชินอีสดาเบส!!! ดีใจมากเลยตอนที่เค้าได้เจอกัน เหมือนแบบเห้อมม สักทีนะทั้งสองคน โตขึ้นกันมากๆเลยนะ
    #1,086
    0
  5. #1012 Make_Y (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2562 / 21:58
    นิยายคือดีอ่ะ มีสุข ทุกข์ เศร้า เหงา แฮปปี้ มีหมดเลยชอบๆ
    #1,012
    2
    • #1012-1 ★Avery Pie ★(จากตอนที่ 26)
      26 พฤศจิกายน 2562 / 18:45
      ขอบคุณที่ติดตามน้า
      #1012-1
  6. #1002 milk7727 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 30 กันยายน 2562 / 23:53

    เเงๆๆอ่านรวดเดียวจบเลย ดีใจที่ได้อ่านนิยายดีๆเเบบนี้นะคะ
    #1,002
    0
  7. #1001 Khunmocha (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 24 กันยายน 2562 / 03:28

    อ่านรวดเดียวจบ ทั้งยิ้มทั้งร้องให้ ทุกอารมณ์เลย


    ขอบคุณนิยายดีๆอีกเรื่องคะ

    #1,001
    0
  8. #998 KumaKukoy (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 9 กันยายน 2562 / 18:18
    เราเสียน้ำตาแทบจะทุกตอนเลย หม่น หน่วง เจ็บอกไปหมด ถึงจะเจอช้า แต่ดีใจที่ได้อ่านนะ
    #998
    0
  9. #977 pawitt (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2562 / 10:21
    แงตกใจตอนจบ คิดว่าหมอกเจอแหม่มที่นู้นแล้วติดใจ 55555555 เขาได้อยู่ด้วยกันแล้ว เย่
    #977
    1
    • #977-1 ★Avery Pie ★(จากตอนที่ 26)
      20 กรกฎาคม 2562 / 11:38
      ขอบคุณที่ติดตามน้า
      #977-1
  10. #958 kray khunkhun (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2562 / 20:22
    นิยายสีเทาที่แท้เลย มันหม่นไปหมด แต่เนื้อเรื่องดีมาก ยอมรับเลยว่าเคยหยุดอ่านไปช่วงนึงรู้สึกว่ามันหน่วงไป แต่พอกลับมาอ่านอีกครั้งเอารวดเดียวจบเลย น้ำตาไหลตลอด ไม่รู้จะบอกยังไง มันดีจริงๆค่ะ เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #958
    0
  11. #954 Hibiki10 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2562 / 11:25
    โห.. จบแล้ว ความรู้สึกคือ เอาจริงดิ อ่านรวดเดียวจบได้ไงเนี่ยเรา5555 ขอบคุณนะคะไรท์ที่เขียนนิยายที่สามารถดึงอารมณ์ร่วมเราออกมาได้ดีขนาดนี้ ขอบคุณอีกครั้งเป็นนิยายที่ดีจริงๆ
    #954
    1
    • #954-1 ★Aelisma/Avery Pie ★(จากตอนที่ 26)
      19 มิถุนายน 2562 / 11:49
      ขอบคุณที่ติดตามเช่นกันจ้า
      #954-1
  12. #946 Lolypop (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2562 / 00:02

    ไรท์แกล้งคนอ่านอ่ะ ใจหายใจคว่ำหมด ค่อยหายใจโล่งหน่อย ลุ้นมาทั้งเรื่อง ร้องไห้หนักมาก ไม่เคยอ่านเรื่องไหนแล้วร้องหนักขนาดนี้ อินสุด ขอบคุณนะคะที่ไรท์เขียนนิยายดีๆมาให้ได้อ่าน ต้องไปจัดสักเล่มแล้วล่ะ แล้วเราจะเหงาไปด้วยกัน

    #946
    1
    • #946-1 ★Aelisma/Avery Pie ★(จากตอนที่ 26)
      14 มิถุนายน 2562 / 07:38
      ขอบคุณที่่ติดตามน้า
      #946-1
  13. #931 Koi_Patcha (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2562 / 12:38
    เฟบไว้พึ่งได้อ่าน ฮือออ ร้องไห้จนปวดหัวว. แต่ดีใจนะที่ไรท์แต่งเรื่องนี้ขึ้นมา เหมือนเข้าไปอยู่ในนิยายเลย อินจัดดดด .
    #931
    1
    • #931-1 ★Aelisma/Avery Pie ★(จากตอนที่ 26)
      7 มิถุนายน 2562 / 16:28
      ขอบคุณที่ติดตามน้า
      #931-1
  14. #921 pxeslbbhx (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2562 / 23:25
    แงงง เพิ่งได้มาอ่าน ความจริงเฟบไว้นานแล้วแต่ไม่กล้าอ่านสักที เสียน้ำตาไปเยอะเลยกับเรื่องนี้ แต่เรารู้สึกว่าได้หลายๆอย่างกลับมา ทั้งความรู้สึกของชินเอง และความเหงาที่อินไปกับเรื่องนี้ ขอบคุณที่แต่งนิยายดีๆนะคะ💕
    #921
    1
    • #921-1 ★Aelisma/Avery Pie ★(จากตอนที่ 26)
      3 มิถุนายน 2562 / 07:28
      ขอบคุณที่ติดตามเช่นกันน้า
      #921-1
  15. #920 geejajaa (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 14:14
    ถึงจะเชื่อมั่นใในคัวหมอกแต่ก็แอบใจเสียตามชินที่หมอกพูดแบบนั้น


    โอยยยยยยบยยบบบบบ
    #920
    1
    • #920-1 ★Aelisma/Avery Pie ★(จากตอนที่ 26)
      1 มิถุนายน 2562 / 14:24
      กอดดดดด
      #920-1
  16. #878 Haruma_Hunsei (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2562 / 03:45

    ขอบคุณที่แต่งเรื่องราวดีๆนะคะ นำเสนอความรักในแบบของชินที่มันมีจริงๆเราเชื่อ

    อ่านมาก็เหงาและหน่วงตลอดเรย งื้อแต่ชอบค่ะ ทีมหมอก ย้าฮู้ ทีนี้ก็มีค.สีขกันจริงๆสะทีเนอะ มองคนข้างๆที่ดูแลเราอย่างดีมาตลอด

    #878
    1
    • #878-1 ★Aelisma/Avery Pie ★(จากตอนที่ 26)
      24 พฤษภาคม 2562 / 07:51
      ขอบคุณที่ติดตามเช่นกันน้า
      #878-1
  17. #843 ReBorNAgin (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 12 เมษายน 2562 / 15:06
    อ่านรวดเดียวจบ อยากจะบอกว่าชอบมากๆ

    อินหนักมากจนร้องไห้555 ก็ขอบคุณที่แต่งเรื่องนี้นะคะ
    #843
    1
    • #843-1 ★Aelisma/Avery Pie ★(จากตอนที่ 26)
      13 เมษายน 2562 / 07:08
      ขอบคุณที่ติดตามเช่นกันน้า
      #843-1
  18. #842 saisaisaisai14 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 12 เมษายน 2562 / 01:09
    อินมากแม่ นี่ไม่ได้อ่านนิยายแล้วร้องไห้มานานแล้ว บีบหัวใจคือแบบเข้าใจความเหงาของชินกับหมอกอ่ะฮือ ไรท์แต่งดีทุกเรื่องเลยยย นั้มตาท่วมเลยจ้ะแม่
    #842
    1
    • #842-1 ★Aelisma/Avery Pie ★(จากตอนที่ 26)
      12 เมษายน 2562 / 07:21
      ขอบคุณที่ติดตามน้า
      #842-1
  19. #815 yingjane (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 10 เมษายน 2562 / 17:58

    อ่านไปร้องไห้ไปอินมาก ทั้งบางตอนมันก็ตรงกับชีวิตตัวเองอารมณ์ยิ่งดิ่งไปด้วย ชอบนิยายเรื่องนี้มากๆเลยเป็นกำลังใจให้ไรท์นะคะ

    #815
    1
    • #815-1 ★Aelisma/Avery Pie ★(จากตอนที่ 26)
      10 เมษายน 2562 / 17:59
      ขอบคุณมากน้า
      #815-1
  20. วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 08:10
    จะติดตามไปเรื่อยๆน๊าาาา
    #811
    1
    • #811-1 ★Aelisma/Avery Pie ★(จากตอนที่ 26)
      29 มีนาคม 2562 / 08:33
      ขอบคุณมากค่า
      #811-1
  21. วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 08:10
    แงงงงงงขอบคุณที่เขียนนิยายดีๆขึ้นมานะคะ เป็นเรื่องที่2ที่อ่านดราม่า

    เป็นอะไรที่พาเข้าสู่อารมณ์ของแท้ เจ็บไปกับตัวละครมากๆ

    คุณคือไรท์เตอร์ในลิสของเราแล้วนะ รักนะคะ ฮื่ออ ดีอะ ชอบบบ
    #810
    1
    • #810-1 ★Aelisma/Avery Pie ★(จากตอนที่ 26)
      29 มีนาคม 2562 / 08:33
      เขินเลยย ยังไงก็ขอบคุณที่ติดตามน้า
      #810-1
  22. #802 JEONJKKIE97 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 26 มีนาคม 2562 / 02:41
    ขอบคุณที่เขียนนิยายดีๆแบบนี้มาให้อ่านนะคะ ตอนแรกไม่ได้อ่านชื่อคนเเต่งพอเห็นถึงกับยิ้มไม่หุบ เราเคยอ่านนิยายของไรท์มาก่อนหน้านี้แล้ว ไม่คิดว่าจะแต่งเรื่องนี้ด้วย เก่งมากเลยค่ะเราอินมากๆ อ่านเรื่องนี้แล้วนึกถึงเพลงของ BTS - Whalien 52 ไม่รู้ว่าไรท์เคยฟังมั้ย อยากขอบคุณอีกครั้งจริงๆค่ะที่เขียนนิยายดีๆแบบนี้ จะสนับสนุนไรท์ต่อไปนะคะ
    #802
    1
    • #802-1 ★Aelisma/Avery Pie ★(จากตอนที่ 26)
      26 มีนาคม 2562 / 08:21
      ขอบคุณที่ติดตามเช่นกันน้า
      #802-1
  23. #800 _玉刷_ (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 24 มีนาคม 2562 / 17:27
    ฮื่อ เป็นอีกเรื่องที่บีบหัวใจเรามากค่ะ ใช้เวลาอ่านสองวันถ้วน ร้องไห้หนักจนตาบวม หายใจไม่ออกจนต้องไปหาหมอเมื่อวาน สรุปคือลงไซนัส แต่ก็กลับมาร้องไห้ต่อ5555 ชอบมากๆ ชอบตั้งแต่ชื่อเรื่อง 52 Hz เป็นวาฬที่โดดเดี่ยวที่สุด มันสะกิดใจเราด้วย เพราะคนที่เรารักมากๆก็สื่อออกมาแบบนี้ จนตอนนี้ก็มีผู้คนมากมายที่ได้ยินคลื่นความถี่ของเขา เลยอินมาเป็นพิเศษ ผลงายของคุณเอลเป็นอะไรที่สุดมากค่ะ รักเรื่องนี้มาก ถึงแม้จะอ่านได้แค่สองวันก็ตาม รอรับเล่มนะคะ เพราะเรามีความถี่เดียวกัน ^-^
    #800
    1
    • #800-1 ★Aelisma/Avery Pie ★(จากตอนที่ 26)
      24 มีนาคม 2562 / 17:30
      น่ารักกกก ขอให้หายเร็วๆนะคะ ชีวิตคนเรามีความเศร้า ความเหงาเข้ามาเป็นเรื่องปกติ สุดท้ายก็อยู่ที่ว่าเราจะจัดการกับมันยังไง
      ยังไงก็ขอบคุณที่ติดตามน้า ฝากติดตามเรื่องอื่นๆด้วยน้า
      #800-1
  24. #798 สามีโยชิโกะ (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 22 มีนาคม 2562 / 14:53
    โอ้ยย น้ำตาไหลตลอดทุกตอน ขอบคุณตัวเองที่อ่านจนจบมากTT ขอบคุณมากค่ะที่ไรท์ทำให้เราดิ่งได้555 หน่วงมากเเละสนุกมากเหมือนกันค่ะ
    #798
    1
    • #798-1 ★Aelisma/Avery Pie ★(จากตอนที่ 26)
      22 มีนาคม 2562 / 15:25
      ขอบคุณที่ติดตามน้า
      #798-1
  25. #794 Thipnan Bow (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 20 มีนาคม 2562 / 22:45
    แง โอ้ย คลอเบ้าเลย คือ ฮือ แบบ พี่คะ ตอนพี่พูดคือหนูอยากเข้าไปซัดหน้าพี่มาก โอ้ โอ้ย จบแล้ว แต่ เฮ้อ ในที่สุดก็ได้อยู่ด้วยกันแบบมีความสุขสักที คิดว่าถ้ามีอุปสรรคก็จะผ่านมันไปได้ มาถึงตรงนี้ขนาดนี้แล้ว เฮ่อ เรื่องนี้ทำเราดิ่งหนักมากเลยTT TT
    #794
    1
    • #794-1 ★Aelisma/Avery Pie ★(จากตอนที่ 26)
      21 มีนาคม 2562 / 07:42
      ขอบคุณที่ติดตามน้า
      #794-1