52Hz เศษส่วนความเหงา (YAOI) สนพ.OvergraY

ตอนที่ 15 : เศษส่วนความเหงา 14

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,518
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 293 ครั้ง
    12 ก.ย. 61


เศษส่วนความเหงา 14

เราอาจจะหลงคิดว่าความรู้สึกนี้คือความรัก

 

-MOK PART-        

 

                ผมกลับมาที่ห้อง เหม่อมองเศษซากที่ชินทิ้งไว้ให้ ร่องรอยความว่างเปล่าของคนที่หายไป มันทำให้ผมเกือบหมดเรี่ยวแรงอยู่ตรงนั้น

 

                กลิ่นควันบุหรี่ไม่มีอยู่เช่นทุกวัน

 

                มีเพียงแค่กลิ่นของเขาที่เจือจางอยู่ในห้องนี้

 

                ชิน ผมเรียก หวังเพียงเสียงตอบรับ ทว่าก็ต้องส่ายหน้าเมื่อไม่มีการเคลื่อนไหว ชินไม่ได้กลับมานี่ เขาไปหาพี่เอสที่ไม่รู้ว่าอยู่ที่ไหน

 

                ถ้าเกิดผมรู้ว่าเขาจะไป บางทีผมอาจรั้งเขาไว้

 

                ทำตัวเป็นคนโง่ที่เรียกร้องขอความรัก

 

                น่าสมเพช

 

                ผมเดินเข้ามาทิ้งตัวลงนั่งบนเตียงของเขา ลูบไล้ผ้าปูที่นอนที่เขาบอกว่าหนาเกินไป แต่ทุกครั้งก็เห็นคุดตัวหลับใหลอย่างมีความสุข มองเสื้อกาวน์ที่แขวนอยู่ในตู้ ผมเพิ่งซักให้เมื่อสองสามวันก่อน มันมีกลิ่นของเขาเคล้ากับน้ำยาปรับผ้านุ่มยี่ห้อเดียวกัน

 

                ผมเดินไปหยิบมัน กลับมานั่งที่เดิม

 

                กูอยากเป็นหมอ จะได้ช่วยคนได้

 

            ‘นี่ไงมึงสูบบุหรี่มากไป กูเรียนหมอจะได้มาดูแลมึง

 

            ‘มึงต้องเป็นคนไข้คนแรกของกูนะ

 

                นึกถึงตอนนั้นที่ผมถามว่าเขาอยากเป็นอะไร ชินมีความฝันที่อยากเป็นหมอ เขากระตือรือร้นที่จะเป็นให้ได้ อ้างว่าผมติดบุหรี่ จำเป็นต้องมีหมอดูแลข้างกาย

 

                นั่นเลยเป็นสาเหตุว่าทำไมผมไม่เลิกมันสักที

 

                ผมรอเขามายืนอยู่ข้างๆ ไม่ใช่เส้นขนานหรือเดินล้ำหน้า

 

                เราไม่เคยได้เดินข้างกันเลยบนความสัมพันธ์

 

                มึงใจร้ายกับกูอีกแล้วผมยิ้มขำ แม้ใจจะไม่ยิ้มตาม ผมรู้สึกอ่อนแรงลงมากๆ มากจนแรงหายใจแทบไม่มี ถ้ามึงบอกกูสักนิด บางทีกูอาจจะทำใจได้

 

กึก !

 

                “แต่นี่มึงไม่บอกอะไร...มันเจ็บกว่ามึงเอามีดฆ่ากูซะอีก ผมหัวเราะเสียงสั่น กัดปากแน่นมองเสื้อกาวน์ที่ยกมาสูดกลิ่นของมัน กลิ่นของความเหงา กลิ่นของบุหรี่ที่ผสานเราเอาไว้

 

                ถ้าไม่ชวนให้ลิ้มลองก็คงไม่รู้ว่าอะไรจะรั้งให้เราอยู่ด้วยกันได้

 

                แต่มันก็ทำให้ผมเห็นว่าต่อให้ผมเอาโซ่ล่ามมันไว้...

 

                นกยังไงมันก็บิน

 

                ผมเลียปากความเจ็บปวดแล่นมาจุกอก หันไปมองกรอบรูปที่ตั้งไว้บนหัวนอน ก่อนจะหยิบมันมาดูใกล้ๆ ใช้ปลายนิ้วโป้งลูบไล้รอยยิ้มของคนที่สอบติดมหาลัย

 

            ‘กูทำได้แล้ว กูติดหมอแล้วไอ้หมอก

 

            ‘กูติดที่เดียวกับมึงด้วยนะ ดีใจไหม

 

                ผมเห็นมันเขย่ามือผม กระโดดโลดเต้นอย่างหลุดมาด สีหน้าดีใจทำให้ผมต้องรีบถ่ายภาพเก็บไว้ นั่นเป็นรูปคู่แรกในรอบหลายเดือนที่เราต้องกัดฟันติวสอบเข้ามหาลัย

 

                เขาอัดมันลงกรอบ ตั้งไว้บนหัวนอนเพื่อระลึกว่าเรามีความสุขกันแค่ไหน

 

                ผมเองก็มีเหมือนกัน ภาพวันที่เราเล่นกิจกรรมรับน้อง

 

                หน้ากูเลอะยิ่งกว่าเอาโคลนป้ายหน้า

 

            ‘เออน่า ดูดีแล้วเชื่อกู

 

                ผมหลอกมัน แค่อยากได้ภาพหลุดๆ จึงไม่แปลกถ้าภาพนั้นมันจะยู่ปากใส่ ทำหน้าไม่พอใจขณะที่ผมยิ้มร่า เราถ่ายอีกใหม่ คราวนี้ทำหน้าดีๆ ให้ชิชาถ่ายให้ ผมเก็บมันไว้ทุกรูปทุกใบ ไม่อัดใส่กรอบไว้ก็เก็บไว้ในโน๊ตบุ๊ค

 

                ผมเก็บทุกๆ ความทรงจำของเรา ดีหรือร้ายก็จดจำมันเอาไว้

 

                บอกตัวเองไม่ว่ามันจะใจร้ายแค่ไหน สุดท้ายแล้วเราก็...

 

                เพื่อนกัน

 

                มึงจะใจร้ายกับกูไปถึงไหนวะผมพึมพำ กัดปากที่สั่นเพราะทนพิษบาดแผลไม่ไหว กรอบรูปในมือถูกบีบ ถ้าผมไม่ยั้งแรงเอาไว้มันคงร้าวเหมือนความสัมพันธ์เรา กูรักมึงแทบตาย แต่เรากลับเป็นมากกว่านั้นไม่ได้

 

                เราเป็นเพื่อนกัน

 

            ‘เรายังเป็นเพื่อนกันอยู่ใช่ไหม

 

                ผมเม้มปากนึกถึงสีหน้ากังวลตอนถามคำนั้น ผมไม่ได้ตอบ ในใจเจ็บจนจุกพูดไม่ออก เรื่องมาขนาดนี้แล้วยังคิดว่าเราจะเป็นเพื่อนกันอีกต่อไปเหรอ

 

                ผมเลิกเป็นเพื่อนกับมันมาหลายปีแล้ว แค่มันไม่รู้ตัว

 

                แต่พอเห็นสีหน้าหวั่นกลัว มันก็ทำให้ผมต้องพยักหน้ารับ

 

                กูเสียมึงไปไม่ได้ กูอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีมึง

 

                นั่นคือสิ่งที่ซ่อนไว้ใต้การกระทำ แล้วดูผลที่ผมได้รับกลับมาสิ

 

                มันหนีไป

 

                ที่ไหนสักแห่ง

 

                ห่างไกลจากผม

 

                ที่ที่ผมไม่มีตัวตน

 

                ที่ที่ผมแทรกกลางระหว่างมันกับคนคนนั้นไม่ได้

 

                ผมเพิ่งเข้าใจคำว่าเจ็บเจียนตายก็วันนี้ หมดเรี่ยวแรงจนทิ้งตัวลงนอนท่ามกลางกลิ่นของมันที่โอบกอดผมไว้ มองเพดาน คิดว่าต่อจากนี้จะเอายังไง โดยที่ไม่รู้เลยว่าตัวเองอ่อนแอแค่ไหน

 

                น้ำตาผมไหล

 

                สงสารหัวใจตัวเอง

 

                ชิน…”

 

-MOK PART END-

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                พี่อิชิพาผมมาพักที่โรงแรมของญาติเขา วิ่งโร่ไปหาเสื้อผ้าให้ใหม่เนื่องจากผมไม่ได้จัดกระเป๋าหรือเตรียมอะไรมาทั้งนั้น อ้างว่ารีบมากจนลืมจัด ทั้งที่ความจริงผมแค่ไม่อยากกลับไปที่หอ กลัวว่าจะเจอหมอกหรือเศษเสี้ยวความทรงจำ

 

                ผมไม่อยากให้เขาคิดว่าผมหอบผ้าหอบผ่อนหนีมา

 

                ผมมาไม่นาน อีกสักพักก็กลับไป

 

                ชุดนี้ทำให้เราดูตัวเล็กลงกว่าเดิมอีก

 

                “แปลว่าตัวจริงผมอ้วนเหรอผมเลิกคิ้วใส่คนที่นั่งไขว้ห้างมองผมผ่านกระจก ดูผมที่สวมชุดใหม่ที่เขาเอามาให้ มันเป็นชุดลำลองสบายๆ แต่ด้วยลวดลายเลยทำให้ผมดูตัวเล็กลงอย่างที่เขาว่า

 

                ธรรมดาก็ผอมจะแย่อยู่แล้ว ยิ่งใส่ยิ่งดูผอมเข้าไปใหญ่

 

                ไม่เลย ผอมจนพี่คิดว่าเราได้กินอะไรบ้างไหม

 

                “ผมกินทุกมื้อ แค่มันไม่อ้วนเอง ผมยกยิ้มตอบตามความจริง เช้าเย็นผมมีหมอกทำอาหารให้ ส่วนกลางวันก็แล้วแต่วัน วันไหนเลิกเร็วเราก็กินด้วยกัน วันไหนเลิกช้าก็รอเจอกันตอนเย็นทีเดียว แต่เขาก็จะโทรมากำชับให้ผมกินข้าวเที่ยงเสมอ

 

                เพราะเดี๋ยวพอขึ้นปีสี่ ไปตรวจวอร์ดลองทำงานจริงอาจจะไม่ได้มีเวลากินมากนัก

 

                สงสัยพี่ต้องขุนเราสักหน่อยแล้วมั้ง ตัวเล็กเกินไปแล้ว

 

                “ไม่ดีเหรอครับ พกพาง่ายนะ

 

                พี่กลัวเราจะปลิวตามลมไปก่อนน่ะสิ เขาหัวเราะตบมุขที่ผมชงให้ วันนี้พี่จะพาไปกินร้านดัง รับรองว่าชินต้องชอบ

 

                “แน่ใจ ?

 

                “แน่สิ พี่รู้ใจชินนิ ขยิบตาอย่างรู้ทัน ทำผมย่นคิ้วนิดหน่อยก่อนจะถึงบางอ้อ ผมเคยบอกเขาว่าชอบกินอาหารแบบไหนแต่ไม่คิดว่าเขาจะจำได้หรอก ร่างสูงลุกขึ้นยืน ยื่นมือมาให้ผมจับไว้ ไปกัน

 

                ผมแกล้งเล่นตัว มองมันอย่างไม่ไว้ใจ

 

                พี่ไม่พาชินไปขายหรอกน่า

 

                “ไว้ใจได้ที่ไหนกัน ผมยักคิ้วกวนประสาท ให้พี่เขายีหัวมันเขี้ยวใส่

 

                ไปเร็ว เดี๋ยวหิวตายพี่ไม่เอาไปลอยแพให้นะ

 

                “โคตรใจร้ายเลยผมยู่ปาก ถึงอย่างนั้นก็ยอมจับมือพี่เขา อิชิยิ้มหวานเขย่ามือผมไปมาเป็นเด็กๆ ไออุ่นแผ่ซ่านทั่วมือเล็กมันทำให้หัวใจผมเต้นผิดจังหวะ

 

                ยิ่งเขาโน้มตัวลงมากระซิบใกล้ๆ ก้อนเนื้อด้านซ้ายก็ทำงานหนัก

 

                ไม่ต้องกลัวว่าพี่จะใจร้าย พี่สัญญาแล้วไง ว่าจะดูแล

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

               

                อิชิพาผมกินข้าวร้านดังอย่างที่เขาบอก ทุกเมนูสามารถทำผมอิ่มท้องไปหลายวัน เขาเลือกแต่เมนูโปรดผมขณะที่ผมจำได้ว่าเขาชอบอาหารรสอ่อน เท่าที่ผมรู้คือคนญี่ปุ่นจะไม่กินอะไรที่รสจัดมากนัก แต่คงเพราะเขาอยู่ที่นี่มานานเลยกินอะไรได้หลายอย่าง พอเห็นผมกินน้อยก็ป้อนข้าวป้อนน้ำ

 

                ทำเอาคนมองกันแทบทั้งหาด

 

                ผมกินเองได้นะครับ ไม่ใช่เด็กสามขวบ

 

                “พี่ก็อยากมีโมเมนต์ดีๆ เก็บไว้นี่น่า ชดเชยที่วันนั้นพี่ไม่ได้ไปไง

 

                อะ...

 

                “ขอโทษนะที่ไม่ได้ไป พี่งานยุ่งจนปลีกตัวไม่ได้จริงๆ เขาทำหน้าสำนึกผิด ซึ่งผมก็เกือบจะลืมเรื่องวันนั้นไปแล้ว ถ้าพี่รู้ว่างานจะล้นมือกว่าทุกวัน พี่คงไม่นัดชินวันนั้น

 

                “…”

 

                “หวังว่าชินจะไม่โกรธพี่นะ เขาจับมือผม บีบเบาๆ เหมือนอ้อนวอนขอความเห็นใจ ผมจำความรู้สึกตอนนั้นได้ เขาทำให้ผมเจ็บยิ่งกว่าโดนลากไปตบกลางสี่แยกซะอีก

 

                ทว่าแววตาออดอ้อนขอคืนดีก็ทำให้ความเศร้ามลายหายไปสิ้น

 

                คงเพราะก่อนนี้ พิษบาดแผลมันทุเลาลงด้วยยารักษาอื่น

 

                ผมไม่ได้โกรธพี่หรอก แค่งอนนิดหน่อย

 

                “ชิน

 

                “เพราะงั้นพี่ต้องตามใจผมนะต่อรองขอคืนกำไร ในเมื่อตอนนั้นผมเรียกร้องอะไรไม่ได้ ผมก็ขอใช้โอกาสนี้ทวงคืนสิทธิ์ของผมแล้ว พี่อิชินิ่งย่นคิ้วก่อนจะคลายออก เขาพยักหน้าน้อยๆ เป็นการตอบรับ

 

                ได้ทุกอย่างเลยครับ ผมยิ้มกว้างตอนแผนการสำเร็จ เลยตอบแทนเขาด้วยการป้อนข้าวเขาบ้าง อิชิหัวเราะ เขาดูมีความสุขกับสิ่งที่ผมทำ

 

                พอทานกันเสร็จเราก็ไปเที่ยวกันต่อ เขาพาผมไปที่ไร่องุ่นไม่ไกลจากที่นั่น

 

                เราขี่ม้าตัวเดียวกัน อ้อมกอดของเขาทำหัวใจผมเต้นแรงไม่เป็นส่ำ

 

                ผมเดินก็ได้นะถ้าพี่จะขี่มัน

 

                “มันรับน้ำหนักเราสองคนไว้น่า เขาตอบกลับ เบือนสายตาไปมององุ่นพวงโตตรงหน้า น่ากินชะมัด เมื่อก่อนพี่มานะ พวงนิดเดียวเอง

 

                “มันก็โตขึ้นตามฤดูกาลแหละครับ

 

                “แต่ฤดูกาลเมืองไทยเอาแน่เอานอนไม่ได้นะ

 

                “ก็จริงผมพยักหน้าก่อนที่เราจะยิ้มขำ เราสามารถเก็บองุ่นกินได้แล้วค่อยออกไปจ่ายเงินตรงทางเข้า พี่อิชิจับมือผมที่ถือบังเหียนอยู่ เขาควบม้าให้เดินเร็วขึ้นส่งผลให้แผ่นอกกระทบกับแผ่นหลังผม มีบ้างที่เขาเอาคางมาเกยลง ฟังเสียงผมที่อาจจะส่งไปไม่ถึงด้านหลัง

 

                เรามาที่โรงผลิตไวน์ กลิ่นหอมของมันชวนให้ลิ้มลองแทบบ้า พี่อิชิไปเอามาให้ผมลองกินเผื่อว่าอยากซื้อมันกลับ เสียดายที่มันอาจจะไม่ได้ถูกปากผมมากนัก

 

                ก็เลยทำแค่ลองชิมฟรีที่เขาแจก

 

                ถ่ายรูปกันไหม ?

 

                “ครับ ?

 

                “จะได้เก็บไว้เป็นที่ระลึก อิชิเสนอหยิบมือถือยี่ห้อดังขึ้นมากดเข้ากล้อง เขาหมุนไปมาเพื่อหาว่าตรงไหนแสงลงจะได้ไปตรงนั้น มือหนาดึงแขนผมให้เดินไปด้วยกัน เปลี่ยนมากอดคอผมไว้ ยื่นหน้ามาใกล้ๆ แล้วสั่งให้ผมยิ้ม ชีส~”

 

แชะ !

 

                รูปใบแรกได้ไปอย่างไม่เต็มใจนัก ผมมัวแต่สนใจลมหายใจร้อนๆ ของคนด้านข้างจนลืมยิ้ม

 

                ชิน ไม่ได้ยินที่พี่บอกเหรอ

 

                “อ๊ะ !”

 

                “เอาแต่มองหน้าพี่อยู่นั่น หน้าพี่ไม่มีชีสแปะนะ เขามุ่ยปากเปิดภาพเมื่อกี้ที่ผมมองเขาและไม่ได้ยิ้ม ผมเลยรีบดึงสติ ยกมือไหว้ขอโทษเขา

 

ขอโทษครับ ผมคิดอะไรเพลินไปหน่อย

 

อยู่กับพี่ก็คิดแค่เรื่องพี่สิ จะคิดถึงใคร

 

“…”

 

คราวนี้เอาใหม่ เอาดีๆ ยิ้มกว้างๆ จนพี่ลืมหายใจไปเลย เขากดเข้ากล้องใหม่ ขยับมาใกล้ไม่ต่างจากเมื่อกี้ มือหนาทาบลงบนบ่า ให้ความร้อนแผ่ซ่านมาไม่ต่างจากดวงอาทิตย์ สะกิดเบาๆ ให้ผมยิ้ม ผมก็เลยหัวเราะเบาๆ แล้วทำตามที่เขาบอก หนึ่ง สอง สาม ชีส

 

                รูปใบที่สองออกมาดูดี ผมยิ้มกว้างเท่าที่จะยิ้มได้ ส่วนคนข้างกายก็ยิ้มนำผมไปหลายก้าว สีหน้าของเราดูมีความสุขมันทำให้ผมนึกถึง...

 

                รูปถ่ายหัวเตียง

 

                ยิ้มเร็วมึง หนึ่ง สอง สาม ยิ้ม~’

 

            ‘ตลกอะ ยิ้มอะไรของมึงเนี่ย

 

                ไม่รู้ว่าคนในรูปภาพจะเป็นไงบ้าง ผมยังไม่ตอบข้อความเขาเลย

 

ไปต่อกัน ไม่รอให้ผมพัก อิชิก็ดึงมือผมให้เดินต่อ เราเดินไปถ่ายรูปกันหลายที่ บางทีก็ให้นักท่องเที่ยวหรือพนักงานแถวนั้นถ่ายให้ เขาไม่แคร์เวลามีคนมองเราด้วยสายตาที่แปลกออกไป

 

                มันไม่ต่างจากตอนที่ผมอยู่มหาลัยเลย

 

                พี่ต้องเก็บภาพนี้ไว้ตั้งโปร เขาโชว์ภาพใหม่ที่เราถ่าย แสงสีในภาพใช้ได้ชนิดที่ว่าหมอกเห็นคงจะยิ้มไม่หยุด เขาชอบถ่ายรูป บ่อยครั้งที่พกกล้องไปไหนต่อไหน แต่หลังๆ ก็ไม่ได้ถ่ายอ้างว่าทำแต่งานตัดต่อเท่านั้น

 

                ผมก็ไม่เคยชวนเขาให้ออกไปถ่ายรูปด้วยกัน ส่วนใหญ่เขาจะชวนของเขาเอง

 

                ไปไหนต่อดี

 

                “ตามใจพี่เลยครับ ผมตอบปัด ลืมคำพูดก่อนหน้าที่เรียกร้องไว้

 

                ชินบอกให้พี่ตามใจชินนะ

 

                “อะ...!”

 

                “เพราะงั้นชินต้องเลือกสิผมนิ่งงันเลียปากพลางครุ่นคิด ผมไม่รู้ว่าที่นี่มีอะไรน่าเที่ยวบ้าง ประจำก็ไม่ใช่สายนี่เท่าไหร่ ชินมีที่ไหนอยากไปไหม เช่นสวนน้ำหรืออะไรพวกนี้

 

                “พี่ไม่อยากเห็นผมเล่นน้ำหรอก

 

                “ทำไมล่ะ กลัวพี่ล้อว่าผอมเป็นไม้เสียบผีหรือไง

 

                “ใช่ที่ไหน ผมว่ายน้ำไม่เป็นต่างหาก

 

                “หืม ?

 

                “ถ้าไปเล่นสวนน้ำผมคงลงได้แค่สระเด็ก ยิ่งทะเล...คงลงไปนอนอยู่ใต้น้ำขบขันแม้เรื่องที่จะเล่ามันไม่ตลกเท่าไหร่ ผมเคยเกือบจมน้ำตายถ้าหมอกไม่มาช่วยไว้ ตอนมาทะเลเขาเลยต้องคอยอยู่ใกล้ๆเป็นผู้พิทักษ์ที่ไม่เคยห่าง ผมเคยอยากไปเรียนว่ายน้ำอยู่เหมือนกัน แต่ทุกครั้งจะมีเรื่องเข้ามาขัด

 

                สุดท้ายผมก็ล้มเลิกแผนการ และหลีกเลี่ยงการอยู่ใกล้น้ำเอาไว้

 

                นั่นก็เป็นอีกสาเหตุที่ผมไม่ชอบเที่ยวไหน

 

                เว้นแต่มีคนไว้ใจอยู่ใกล้ๆ ผมก็จะยอมไปแต่โดยดี

 

                แบบนี้แผนที่พี่วางไว้ก็ล่มน่ะสิ

 

                “ครับ ?

 

                “อุตส่าห์ว่าจะแกล้งจมน้ำให้ชินมาช่วยสักหน่อย นี่ถ้าชินไม่บอก สงสัยพี่จะต้องช่วยชินแทนผมอ้าปากค้างทำหน้าไม่เชื่อหู คนอะไรจะมาวางแผนแกล้งจมน้ำเพื่อให้อีกคนมาช่วยกัน ก็มาเที่ยวทะเลมันก็ต้องลงน้ำใช่ไหมล่ะ พี่จะได้เนียนกอดเราได้ไง

 

                “ผมนึกว่าพี่ทำไปแล้วซะอีก

 

                “ตอนไหน ?

 

                “บนหลังม้า อิชิยิ้มอย่างคนเสียรู้ ทำให้ผมส่ายหน้ากับความเจ้าเล่ห์ของเขา นี่คือเหตุผลที่พี่เช่าม้าแค่ตัวเดียวสินะ

 

                “ก็แค่อยากรู้ว่าชินตัวเล็กแค่ไหนก็เท่านั้น

 

                “…”

 

                “ไม่ได้คิดไม่ดีเลยนะสาบาน เขายกนิ้วไขว้กันแม้จะบอกว่าสาบานกับผม ผมเลยตีมือเข้าให้ ไม่ได้แรงแค่ทำให้นิ้วพวกนั้นแตกออก อิชิเลยหัวเราะ เขากอดคอพาผมเดินต่อ ไปเถอะ เดี๋ยวไปแวะอีกสักที่สองที่แล้วกลับกัน วันนี้ชินเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว

 

                “แล้วพรุ่งนี้เราจะเจอกันไหม ?

 

                “แน่สิ พี่จะไปไหน

 

                “ก็เผื่อมีงานไง พี่งานยุ่งนิอิชิยู่ปาก ถอนหายใจให้กับคำตอบของผม

 

                พี่ลางานแล้วเหอะ พอรู้ว่าเราจะมาก็รีบเคลียร์งานเลย

 

                “จริง ?

 

                “ที่สุดเขายักคิ้วพลางยีหัวผม คืนนี้พี่จะนอนกับเรา ถ้าพี่หนีเราก็คว้าแขนพี่ไว้ได้เลย

 

                “ผมล่ามโซ่พี่ไว้ดีกว่าไหม พี่น่ะลื่นยิ่งกว่าปลาไหลซะอีก

 

                “จะเอาแส้กับเทียนไขเพิ่มด้วยไหม จะได้ครบสูตรไปเลย เสียงหัวเราะดังสนั่นให้กับคำหยอกเย้าพวกนั้น ผมส่ายหน้าเก็บเกี่ยวทุกน้ำเสียงที่ส่งผ่านเข้ามาในหู

 

เราสองคนเดินจับมือกันไปดูอย่างอื่น เที่ยวอีกที่สองที่ก็กลับมาที่ห้อง ผมได้ใส่ชุดนอนเขา เหมือนฝันที่เคยจินตนาการเอาไว้ พี่อิชิยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ เขาดูชอบใจที่เห็นผมในเสื้อผ้าตัวบาง มันเป็นเชิ้ตสีขาวกับกางเกงขาสั้น ดวงตาของระยิบระยับแม้ว่าผมจะไม่คิดอะไรก็ตาม

 

                พรุ่งนี้เราจะไปไหน

 

                “ผมคงต้องฝันก่อน ผมคลานขึ้นเตียงนอน ไปหาคนที่เล่นโทรศัพท์อยู่ พอเข้าไปใกล้เขาก็คว่ำหน้าจอลง ตบที่ว่างให้ผมขยับกายเข้าไปหา

 

                นัยน์ตาสวยแสดงความอ่อนโยนออกมา ผมเลยทิ้งตัวลงนอนข้างๆ

 

                หนุนแขนแกร่งที่เต็มไปด้วยความร้อนจากกายเขา

 

                ตัวหอมจัง สบู่โรงแรมหอมขนาดนี้เลยเหรอ

 

                “ผมว่ามันไม่มีกลิ่นนะ

 

                “งั้นแปลว่านี่คือกลิ่นของชิน

 

                “…”

 

                “หอมจัง เขายิ้มยื่นใบหน้าเข้ามาใกล้ๆ แกล้งทำจมูกฟุดฟิดเพื่อหาว่ากลิ่นมาจากไหน ใกล้จนปลายจมูกเราคลอเคลียกัน ติดใจแล้วสิ

 

                “หน้าพี่ใกล้ไปแล้ว ผมว่าไม่ได้ละใบหน้าหนี แต่จ้องกลับเหมือนดูว่าเขาจะมาลูกไม้ไหน อิชิไม่ได้พูดอะไร เขาแค่แลกเปลี่ยนลมหายใจกับผม สัมผัสถึงอุณหภูมิ ความรุ่มร้อนจากอากาศที่ผ่อนลง มันไม่ต่างจากตอนที่ผมได้ยินเสียงลมหายใจของเขาตอนหลับ

 

                ผมอยากได้ยินมันใกล้ๆ ตอนนี้มันใกล้จนหัวใจผมบางเฉียบ

 

                ไม่คิดเลยว่าจะได้นอนมองหน้ากันแบบนี้

 

                “มันดีไหม ?

 

                “เหมือนฝันเลย เขาเกลี่ยเส้นผมของผมไปทัดหูให้ จ้องลึกเข้ามาในดวงตา ลูบไล้พวงแก้มเนียนใสที่แดงระเรื่อนิดหน่อย พี่เคยจินตนาการตอนฟังเสียงลมหายใจ อยากรู้ว่ามันจะเป็นไงตอนเรานอนด้วยกัน

 

                “…”

 

                “มันดีกว่าที่พี่คิดไว้

 

                “…”

 

                “พี่สัมผัสชินได้

 

                “…”

 

                “ไม่ใช่แค่เสียง แต่เป็นตัวจริงๆ ดวงตาเขาสะท้อนภาพผมที่อมยิ้ม แปลกใจเหมือนกันที่เขาคิดเหมือนผมราวกับถอดแบบ ขยับมาอีกนิดให้ปลายจมูกเราชิดกัน วินาทีนั้นหัวใจของผมเต้นแรงไม่เป็นส่ำ เผลอกัดปากโดยไม่รู้ตัว

 

                อิชิหลุบตามอง เขาเลียปากตัวเองคล้ายยั่วยวน

 

                ปากของชิน

 

                “ครับ...

 

                “จะนิ่มแค่ไหนกันนะ เหมือนคุยกับตัวเอง แต่สร้างอิทธิพลกับหัวใจเป็นล้านเท่า ผมเขินจนแทบจะคุดตัวหนี ทว่าสิ่งที่ทำได้คือยิ้มจนตาหยีเป็นการกลบเกลื่อน พอมาอยู่ใกล้ขนาดนี้แล้ว ในหัวผมก็คิดแต่เรื่องไม่ดี ทั้งดวงตานี้ ทั้งริมฝีปากนี้ ทั้งหัวใจดวงนี้

 

                ผมอยากครอบครองมัน

 

                พี่สัมผัสมันได้ไหม

 

                “ตรงไหน ?

 

                “ตรงนี้ปลายนิ้วกดที่ริมฝีปาก บังคับให้เผยอออก พี่คิดมาตลอดว่าตอนที่เราจูบกันมันจะเป็นยังไง

 

                “อิชิ...

 

                “อุณหภูมิในร่างมันร้อนแค่ไหนเขาทาบมือลงบนแก้มผม หัวใจจะเต้นเร็วแค่ไหน

 

“…”

 

และปากชินจะหวานอย่างที่พี่คิดไหม

 

กึก !

 

                “พี่อยากลองชิมเป็นการอ้อนวอนที่แนบชิดริมฝีปาก ความอ่อนนุ่มเฉียดฉิวไปมาเป็นการขออนุญาตให้ทำการล่วงล้ำ ผมฝันมาตลอดเรื่องที่เราจะได้ทำอะไรด้วยกัน ผมสามารถจูบตอบพี่เขาได้เลยเท่าที่ต้องการ

 

                เพราะนี่คือสิ่งที่ผมปรารถนา

 

                ความเงียบทำให้เขาคิดว่าเราสามารถทำได้ ความรุ่มร้อนทาบทับลงไป ผละออกเพื่อดูปฏิกิริยา เห็นผมไม่ว่าก็ทาบลงมาอีก คราวนี้เคลื่อนประสานเป็นจังหวะ

 

                หัวใจผมเต้นเร็วมาก ยอมให้เขาลิ้มลองความหวาน

 

                แต่คุณรู้ไหมว่าอะไรตลกกว่า ?

 

                ผมคิดว่าเป็นภาพของหมอกที่ผมสร้างขึ้นมาซ้อนทับเขา

 

                ชิน...หวานชะมัด

 

 

ติดแท็ก #เศษส่วน52Hz


 

ทวิต ael_2543


 

T
B
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 293 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,129 ความคิดเห็น

  1. #1123 proudsj (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2563 / 18:55
    ชินโคตรเห็นแก่ตัว
    #1,123
    0
  2. #1106 pim_Y3T (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2563 / 20:35
    แอบคิดมาตลอดว่าน้องเห็นแก่ตัว..ละตอนนี้ก็บอกอะไรได้หลายอย่างเลย... อยากให้หมอกห่างจากน้องแล้วอะจริงๆ ถ้าเจอแบบนี้ในชีวิตคือออกมาละ ไม่ขอหวังอะไรลมแร้งๆอะ น้องก็คือเหมือนให้ความหวังละทำลายมันซ้ำๆ แย่นะแบบนี้...หมอกเราพังไปหมดแล้ว ที่ผ่านมาน้องยังมีเพื่อนอย่างหมอกมีพี่สาว แต่หมอกเราไม่มีใครเลย;-;...เฮ้อ เราทีมหมอกมาเสมอนะ ใจเจ็บจัง เมื่อไหร่เขาจะรักกัน จะได้ไม่ทนและหลุดพ้นจากความรู้สึกแบบนี้สักที
    #1,106
    0
  3. #1088 Call.me.NK (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2563 / 12:55
    อ่ะ เริ่มโกรธชินแระนะ...
    #1,088
    1
    • #1088-1 ★Avery Pie ★(จากตอนที่ 15)
      7 พฤษภาคม 2563 / 12:57
      สู้ก่อนนน
      #1088-1
  4. #1075 _pn17 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 เมษายน 2563 / 12:53
    น้องชินคือก็คิดถึงแต่หมอก แต่บอกว่าไม่ได้รักหมอกในทางนั้น คือน้องชินแกล้งไม่ฉลาดใช่มั้ยบอกเค้า คิดถึงนายหมอกขนาดนี้ต้องรู้ใจตัวเองได้แล้วนะ จาเกินไปแร้ววว
    #1,075
    1
    • #1075-1 ★Avery Pie ★(จากตอนที่ 15)
      28 เมษายน 2563 / 13:21
      เพราะอยู่กันมานานเลยมองข้ามความรู้สึก วw;
      #1075-1
  5. #1035 Pimnok2124 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2563 / 10:36
    เฮ้อ...
    #1,035
    1
    • #1035-1 ★Avery Pie ★(จากตอนที่ 15)
      13 กุมภาพันธ์ 2563 / 10:49
      สู้หน่อยน้า
      #1035-1
  6. #1034 Pimnok2124 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2563 / 10:33
    แล้วชินก็คิดถึงแต่หมอกอะ ทั้งที่อยู่กับใครอีกคน
    #1,034
    1
    • #1034-1 ★Avery Pie ★(จากตอนที่ 15)
      13 กุมภาพันธ์ 2563 / 10:48
      เจ็บปวด แงง
      #1034-1
  7. #1033 Pimnok2124 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2563 / 10:31
    โคตรสงสารหมอกเลย
    #1,033
    1
    • #1033-1 ★Avery Pie ★(จากตอนที่ 15)
      13 กุมภาพันธ์ 2563 / 10:48
      กอดดดดด
      #1033-1
  8. #978 aaaaaaaaaaaaom (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2562 / 18:29
    อยู่กับคนนึงแต่คิดถึงอีกคน มีความสุขจริงๆหรอชิน
    #978
    1
    • #978-1 ★Avery Pie ★(จากตอนที่ 15)
      28 กรกฎาคม 2562 / 21:07
      กอดน้องง
      #978-1
  9. #968 pawitt (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2562 / 08:40
    จริงๆคือชินรักหมอก แต่คิดว่าตัวเองรักอิชิ
    #968
    1
    • #968-1 ★Avery Pie ★(จากตอนที่ 15)
      20 กรกฎาคม 2562 / 11:37
      ค่อยๆคิดด
      #968-1
  10. #909 geejajaa (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 08:49
    น้องชินต้องเอายางลบและลิขวิดมาลบเส้นใต้ที่ย้ำความสัมพันธ์ฉันท์เพื่อนกับหมอกอออกได้แล้ว


    นี่ขนาดอยู่กับคนเฮงซวยที่เป็นรักแรก ยังคิดถึงหมอกเลย
    #909
    1
    • #909-1 ★Aelisma/Avery Pie ★(จากตอนที่ 15)
      1 มิถุนายน 2562 / 09:15
      มันมีให้ติดใจ
      #909-1
  11. #879 Kieeeee41 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2562 / 08:07

    ใจร้ายจังนะอยู่กับอีกคนแต่คิดถึงอีกคน
    #879
    1
    • #879-1 ★Aelisma/Avery Pie ★(จากตอนที่ 15)
      24 พฤษภาคม 2562 / 08:51
      เศร้าา
      #879-1
  12. #872 Haruma_Hunsei (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2562 / 11:27

    น้ำตาไหลตามหมอกเลยจ้าาาา https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/bb-03.png

    #872
    1
    • #872-1 ★Aelisma/Avery Pie ★(จากตอนที่ 15)
      23 พฤษภาคม 2562 / 11:31
      กอด้าา
      #872-1
  13. #832 saisaisaisai14 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 11 เมษายน 2562 / 19:34
    อยู่กับพี่เอสแต่ก็คิดถึงแต่หมอกก คนเลา
    #832
    1
    • #832-1 ★Aelisma/Avery Pie ★(จากตอนที่ 15)
      11 เมษายน 2562 / 19:58
      นิดนึงงง
      #832-1
  14. #820 FiShandBird (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 10 เมษายน 2562 / 21:37
    ชินเลือกได้มั้ย สงสารหมอก Y-Y
    #820
    0
  15. #784 toonytoony (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 มีนาคม 2562 / 07:46
    อย่าทำร้ายหมอกเลยนะสงสาร
    #784
    1
    • #784-1 ★Aelisma/Avery Pie ★(จากตอนที่ 15)
      19 มีนาคม 2562 / 08:33
      อดทนนน
      #784-1
  16. #758 ปอปา (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 มีนาคม 2562 / 12:37

    เพื่อน....ในสังคม

    #758
    1
    • #758-1 ★Aelisma/Avery Pie ★(จากตอนที่ 15)
      1 มีนาคม 2562 / 14:26
      เงียบเหงา
      #758-1
  17. #736 NoTTo5549porgtbs (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2562 / 18:56
    โอ้ยย เจ็บแทนหมอกอีกแล้ว หนูจะร้องจริงๆแล้วนะคะ ฮือออ
    #736
    0
  18. #733 Nannatcha1111 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2562 / 15:06
    เศร้าาาาาาาาาา
    #733
    1
    • #733-1 ★Aelisma/Avery Pie ★(จากตอนที่ 15)
      1 กุมภาพันธ์ 2562 / 18:04
      ไม่ร้องงง
      #733-1
  19. #717 TAT47 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 15:35
    ชัดเจนกับตัวเองนะชิน นายต้องชัดเจนกับตัวเอง
    สารภาพว่าน้ำตาซึมพาร์ทหมอก รู้เลยว่าโคตรเจ็บฉิบหาย
    #717
    1
    • #717-1 ★Aelisma/Avery Pie ★(จากตอนที่ 15)
      11 มกราคม 2562 / 15:46
      กอดน้า
      #717-1
  20. #687 G_Huk023 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 มกราคม 2562 / 08:51
    คือมันหวานก็ดีใจกับน้องเห็นน้องมีความสุขก็โอเคคือมันไม่มีใครอยู่แบบครึ่งๆกลางๆได้อ่ะmove onนะทุกคนเอาสักทางเถอะไหว้ละ
    #687
    1
    • #687-1 ★Aelisma/Avery Pie ★(จากตอนที่ 15)
      1 มกราคม 2562 / 09:01
      รอเลยยย
      #687-1
  21. #670 <n'j> (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2561 / 08:26
    หลอกฟันปะเนี่ย ว้อยยยยยยยยย
    #670
    1
    • #670-1 ★Aelisma/Avery Pie ★(จากตอนที่ 15)
      5 ธันวาคม 2561 / 10:03
      ตบมันน
      #670-1
  22. #661 imimmyy (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2561 / 00:24
    กลัวถ้าชินหันกลับไปแล้วหมอกจะไม่อยู่ตรงนั้นแล้วอะ ฮือ ทีมหมอกนะ
    #661
    1
    • #661-1 ★Aelisma/Avery Pie ★(จากตอนที่ 15)
      13 พฤศจิกายน 2561 / 06:39
      ไม่ร้องง
      #661-1
  23. #633 น่องขาหมู (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2561 / 20:41

    น้องรู้ตัวแล้ว...
    #633
    1
    • #633-1 ★Aelisma/Avery Pie ★(จากตอนที่ 15)
      1 พฤศจิกายน 2561 / 20:50
      เจ็บแล้ว...
      #633-1
  24. #629 Jibangrin (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2561 / 18:46
    ฮือออ หมอกกกกก
    #629
    1
    • #629-1 ★Aelisma/Avery Pie ★(จากตอนที่ 15)
      1 พฤศจิกายน 2561 / 18:57
      กอดน้องงง
      #629-1
  25. #583 Kamobee (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2561 / 21:13
    สงสัยแปลกๆว่า อยู่ๆ อีพี่อิชิ นี่ทักlineชินมาได้ไง...
    มันต้องมีอะไรแน่ๆๆๆ
    อย่ายอมเค้าง่ายๆสิลูกกก
    แงๆๆ สงสารหมอกบ้างงง
    #583
    0