Starless night ดาวคล้องรัก LINHOON Ft.HUNHAN

ตอนที่ 7 : STALESS NIGHT 6 : ที่พึ่งทางใจ [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,575
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 39 ครั้ง
    6 เม.ย. 61

STARLESS NIGHT : CHAPTER 6

คืนไร้ดาวคืนที่ 6 : ที่พึ่งทางใจ

#ดาวคล้องรัก

 

            หลังจากตอนนั้นก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น เซฮุนและควานลินกลับมาถึงบ้านตอนสี่ทุ่ม ร่างสูงเดินกลับไปวุ่นเรื่องงานขณะที่ควานลินขอตัวขึ้นห้องนอน พรุ่งนี้เขาไม่มีเรียน แต่ไม่วายก็ต้องไปเรียนพิเศษตามคำสั่งพ่อเช่นทุกวัน แต่ก่อนที่จะได้เข้าวันใหม่นั้นตอนนี้เขาอยากจะพักซะก่อน

 

            พักให้หายท้อ

 

            พักให้หัวใจกลับมาเต้นแรงดั่งเดิม

 

            (ตรู๊ด...ว่าไง)

 

            จีฮุนเสียงทุ้มต่ำเอ่ยเรียกปลายสายที่ปล่อยเขารอสายไม่นานก็ยอมรับ การได้ฟังเสียงของคนที่ตัวเองรักเปรียบเสมือนยาที่รักษาแผลใจได้เป็นอย่างดี พาให้ทิ้งตัวลงนอนบนเตียงคลายความกังวลใจได้ คิดถึงจังเลย

 

            (ถ้าไม่มีธุระอะไรสำคัญ ฉันจะวางสายแล้วนะ)

 

            ต้องมีธุระเหรอถึงจะโทรคุยกันได้

 

            (ก็มันไม่มีประโยชน์อะไร ถ้าต้องเสียเวลาไปกับเรื่องไม่เป็นเรื่อง)คำพูดนั้นคล้ายกับกำลังโต้ตอบกับพ่อ ทำเอาควานลินเงียบไปพักใหญ่ รุ้สึกชอกช้ำหนักกว่าเดิม ทั้งๆที่นี่มันก็น่าจะเป็นเรื่องที่เขาควรจะชินชาได้อยู่แล้วเพราะประจำจีฮุนก็มักจะแสดงท่าทีขับไล่ไสส่งเขาตลอด

 

            ก็คงไม่อยากให้เขามีปัญหานั้นแหละ

 

            แต่ตอนนี้มันกลับทำให้เขารู้สึกแย่จนไม่รู้ว่าควรจะเงียบต่อไปหรือวางสายไปเลยดี

 

            (ควานลิน...เป็นอะไรหรือเปล่า)

 

            “…”

 

            (ฉัน...ขอโทษ ไม่ได้ตั้งใจจะพูดกับนายแบบนั้น)จู่ๆหัวใจก็กลับมายิ้มได้เมื่อเสียงห่วงใยดังลอดมา ทำเอาควานลินยกยิ้มบางๆรู้สึกดีที่อย่างน้อยจีฮุนก็ไม่ได้ใจร้ายกับเขานัก (ได้ยินหรือเปล่าควานลิน ฟังฉันอยู่หรือเปล่า)

 

            ฟังอยู่

 

            (งั้นก็อย่าเงียบสิ)

 

            ...

 

            (เงียบแบบนี้ดูไม่ใช่นายเลยนะ) จีฮุนบอกเขาเองก็กังวลใจจนต้องวางหนังสือที่อ่านอยู่ลงเพื่อตั้งใจคุยกับปลายสาย ดวงตาเล็กฉายแววกังวลใจพาลคิดถึงเรื่องก่อนหน้านี้ที่มีคนจับได้ว่าพวกเราแอบมาเจอกัน (หรือว่าเกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า พ่อของนายรู้เรื่องเหรอ ?)

 

            เปล่า เขาไม่ได้รู้อะไรหรอก แดเนียลไม่ได้บอก

 

            (แล้วทำไม...)

 

            วันนี้แม่ของฉันกลับมา

 

            (อะไรนะ...!)

 

            ฉันได้เจอแม่แล้วจีฮุน แม่ยังเหมือนเดิมทุกอย่างเลยว่าพร้อมยิ้มกว้างเมื่อนึกถึงใบหน้าหวานของผู้เป็นแม่ที่ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน ก็ยังคงดูสดใสน่ามองเสมอ ไม่แปลกใจที่พ่อจะตกหลุมรัก แต่ที่น่าแปลกใจคือทำไมถึงขับไล่ ปล่อยแม่ไปได้ลงคอ

 

            แม้แต่ตัวเองก็ยังไม่รู้เรื่องนั้น รู้แค่ว่าพอโตมาเขาก็ได้เจอแม่น้อยครั้ง พ่อของเขาดูจะตัดทุกการสื่อสารที่ทำให้แม่ไม่สามารถติดต่อมาได้ เซฮุนคงอยากให้ควานลินคิดว่าแม่เขาอยากทิ้งเขาไป ทั้งทีความจริงมันกลับกัน แม่ของเขารอการกลับมาหาเขา...

 

            และกลับมาหาพ่ออยู่ทุกคืนวันต่างหาก

 

            พ่อน่ะใจร้ายที่ทำแบบนั้น แล้วตัวเองก็มานั่งเสียใจซะเอง...

 

            (แล้วพ่อนายว่าไงบ้าง เขาทะเลาะกันหรือเปล่า ?)

 

            ฉันไม่แน่ใจ พ่อให้แดเนียลพาฉันไปอยู่อีกห้องตอบพร้อมถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย ยกมืออีกข้างมาก่ายหน้าผาก รู้สึกหนักใจจนไม่รู้จะเรียบเรียงเป็นคำพูดยังไง พอพวกเขาคุยกันเสร็จ แม่ก็ออกมาบอกลาฉันเลย ฉันขอพ่อให้เราอยู่กินข้าวพร้อมกันสามคนเขาก็ปฏิเสธ

 

            (...)

 

            เขาดูจะไม่อยากให้แม่อยู่กับเราน้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความเจ็บช้ำ ความปวดร้าวทำเอาน้ำตาไหลมาคลอเบ้า หากแต่ก็ไม่อยากร้องให้อีกฝ่ายได้ยิน ถ้าเกิดจีฮุนรู้ว่าเขาร้องไห้มีหวังคงโดนมองว่าอ่อนแอเกินกว่าจะปกป้องใคร

 

            ขนาดแม่ตัวเองยังปกป้องไม่ได้ มันน่าสมเพชที่ตนเองมีกำลังไม่มากพอ

 

            แต่แม่ไม่ได้เกลียดพ่อนะ เขาบอกฉันว่าเขายังรักพ่ออยู่

 

            (แล้วพ่อนาย...)

 

            ฉันไม่รู้

 

            (...)

 

            เขารักงาน นั่นคือเรื่องเดียวที่ฉันมั่นใจ แต่หลังจากเรื่องนี้ฉันก็เหมือนอยู่กับคนแปลกหน้า

 

            (...)

 

            ที่ไม่รู้ว่าพ่อชอบหรือรักอะไรสักอย่างเดียวลมหายใจถูกถอนออกซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนจีฮุนแอบหวั่น เขาไม่เคยเจอควานลินในสภาพย่ำแย่ขนาดนี้มาก่อน ต่อให้จะไม่ได้มองตรงๆก็ตาม แต่แค่น้ำเสียงก็บ่งบอกทุกอย่างแล้ว ฉันเหนื่อยจังเลยจีฮุน ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฉันควรทำไงต่อ ถ้าเกิดฉันขัดใจพ่อ ฉันก็กลัวว่าแม่จะมีปัญหาแล้วเราจะไม่ได้เจอกัน

 

            (...)

 

            แล้วก็กลัวว่าจะไม่ได้เจอกับจีฮุนของฉันด้วยปลายสายได้แต่ส่ายหน้าที่ในเวลานี้อีกคนยังจะมาปากหวานได้อีก พอคิดดูแล้วถ้าเกิดเจอควานลินตอนนี้คงได้สงสารอีกคนจับใจแน่ คงอยากเข้าไปกอด ไปปลอบให้หายเศร้า แต่สิ่งที่ทำได้คือรับฟังปัญหาเพื่อให้อีกฝ่ายสบายใจ

 

            และเป็นที่พักพิงสุดท้ายที่เขาเชื่อใจว่าจะไม่ทิ้งกัน

 

            ปลอบหน่อยได้ไหม แค่ถอนหายใจก็ยังดี

 

            (ถ้าถอนหายใจแล้วจะรู้สึกดีหรือไง)

 

            สำหรับฉันแล้วถ้าเป็นจีฮุน ฉันก็รู้สึกดีทุกอย่าง

 

            (ยังจะมาปากหวานได้อีกนะ เศร้าอยู่แท้ๆ ไม่ได้เรื่องเลยนะ) ควานลินหัวเราะให้กับประโยคนั้น ก่อนจะเปลี่ยนมาอมยิ้มหลังจากได้ยินประโยคถัดมา (นายอย่าไปคิดมากเรื่องนั้นเลย มันเป็นเรื่องของผู้ใหญ่ เด็กอย่างเราก็ทำได้ในส่วนของตัวเองเท่านั้นแหละ)

 

            “…”

 

            (แล้วก็อีกอย่าง ฉันว่าพ่อนายไม่มีทางทำร้ายแม่นายหรอก ถึงฉันจะไม่รู้เรื่องพวกนี้มากนัก แต่ก็ไม่อยากเห็นนายเครียดแบบตอนนี้หรอกนะ มันดูไม่สมกับเป็นนายเลย)

 

            แล้วตัวฉันที่สมกับเป็นฉัน มันเป็นยังไงเหรอ

 

            (ก็ต้องสดใส แล้วไม่ย่อท้อไง)

 

            “…”

 

            (นายต้องเข้มแข็งสิ)

 

บอกแบบนั้นทั้งที่ในใจก็รู้ว่ามนุษย์เราไม่สามารถจะเข้มแข็งได้ตลอดเวลา กลับกันแล้วมนุษย์น่ะอ่อนแอจะตาย แค่ต้องสร้างเกราะหรือบทบาทขึ้นมาเพื่อปกปิดความอ่อนแอของตัวเองต่างหาก เลยทำให้ดูเหมือนว่าแข็งแกร่งพร้อมต่อกรกับโลกใบนี้

 

            บางทีพ่อของควานลินอาจจะเป็นแบบนั้นก็ได้

 

            ภายนอกดูใจร้าย แต่ภายในคือหวังดีและรักลูกมาก ไม่มีพ่อแม่คนไหนที่ไม่รักลูก ต่อให้เขาจะข่มเหงหรือรังแกแค่ไหน เขาก็ต้องรักในแบบของเขาเท่านั้น เซฮุนอาจจะผิดที่แสดงออกไม่ชัดและทำให้ควานลินรู้สึกเหมือนถูกกดดันไปซะหมด ทว่าถ้าลองเปิดใจแล้วมองเข้าไปในตัวตน...

 

            พ่อของควานลินก็อาจเป็นคนที่ดีคนนึงเลย

 

            (ต้องสู้นะควานลิน นายยัง...ยังมีฉันอยู่นะ)

 

            ดีใจจัง ได้ยินแบบนี้แล้วฉันรู้สึกมีพลังขึ้นมาเลยล่ะ

 

กึก !

 

            “ขอบคุณมากนะที่ปลอบใจฉัน นายสำคัญกับฉันนะจีฮุนปลายสายหน้าแดงซ่านอยากจะกดวางสายคนที่ปากหวานไม่ยอมหยุด เสียดายที่ควานลินไม่ยอมให้เป็นแบบนั้นเลยชวนคุยเรื่องอื่นเพื่อให้ตัวเองหลงลืมรอยแผลในหัวใจ

 

            บางทีการทำเป็นลืมมันไป คงเป็นทางออกที่ดีที่สุดแล้ว

 

            ไม่ก็คงเป็นแค่ทางออกเดียวที่ทำได้

 

          ฉันจะสู้ สู้เพื่อแม่ จีฮุน และตัวฉันเอง

 

 

            เช้าวันถัดมาเซฮุนมีประชุมเช้าเลยต้องออกจากบ้านไปก่อน ทิ้งให้คุณหนูกินข้าวเช้าเพียงลำพัง ไม่วายส่งแดเนียลให้คอยมาจับตาดูเขา ถึงตัวจะไม่อยู่แต่ต้องมีตัวแทนเสมอ แน่นอนพอแดเนียลอยู่ด้วยก็ทำเอาควานลินหมดสนุก ขนาดวันนี้วันหยุดก็ยังโดนกักตัวไปไหนไม่ได้

 

            ดีที่วันนี้อาจารย์สอนเสริมโทรมาขอเลื่อนนัด เขาเลยว่างไม่ต้องไปเรียน

 

            แต่ยังไงก็ต้องอยู่บ้านเหมือนเดิม

 

            ผมออกไปหาเพื่อนไม่ได้เหรอแดเนียล

 

            “เพื่อนคนไหนล่ะครับ ผมจะได้ไปส่งถูก

 

            “ก็เพื่อนทั่วไป ผมอยากไปไหนมาไหนก็ได้

 

            “เกรงว่าผมคงตามใจคุณควานลินขนาดนั้นไม่ได้ นายท่านสั่งไว้ให้อยู่เป็นเพื่อนคุณคำพูดนั้นทำให้ควานลินอยากจะกรอกตาใส่ อยู่เป็นเพื่อนอะไร นี่มันอยู่เป็นผู้คุมชัดๆ อีกอย่างผมได้ข่าวมาว่าอีกไม่นานจะมีการสอบไล่แล้ว คุณไม่คิดว่าควรจะทบทวนบทเรียนหน่อยเหรอ ?

 

            “แต่นี่วันหยุดนะ ให้ผมพักบ้างหรือไม่ได้หรือไง

 

            “คนเราจะก้าวหน้า เขาไม่หยุดพักฟังเสียงสุนัขข้างทางหรอกนะครับคุณควานลิน

 

            “…”

 

            “คุณเองก็ควรจะก้าวหน้าได้แล้วเหมือนกันควานลินถอนหายใจซ้ำส่ายหน้าไปมาอย่างเอือมระอา เขาต้องทนฟังพ่อพูดเรื่องนั้นแทบตลอดเวลา หลุดพ่อมายังมาเจอมือขวาพ่ออีก ไม่เข้าใจจริงๆว่าตกลงคนที่เป็นลูกที่แท้จริงของเซฮุนคือเขาหรือแดเนียลกันแน่

 

            ถ้ามีคนบอกว่าแดเนียลคือลูกชายของพ่อ เขาก็เชื่อ

 

            หรือคุณอยากให้ผมโทรไปคุยกับนายท่าน

 

“!!!”

 

เผื่อว่าท่านจะใจดีให้ผมพาคุณไปข้างนอก ?ควานลินส่ายหน้าแทบคอหัก การให้แดเนียลโทรไปหาพ่อนั้นย่อมไม่ใช่เรื่องดี พอๆกับที่พ่อรู้ว่าเขาหนีไปหาจีฮุนนั้นแหละ งั้นเราไปหาหนังสืออ่านกันไหมครับ ผมรับหน้าที่เป็นครูให้หนึ่งวันก็ได้

 

ไม่เป็นไรผม...

 

เธอช่างมีน้ำใจ แต่ฉันว่าอย่าดีกว่า

 

อ๊ะ !”

 

เผอิญฉันไปขออนุญาตเซฮุนมาแล้วน่ะ เพราะงั้นวันนี้เขาเป็นของฉันเสียงหวานหูรั้งสายตาของทั้งคู่ ให้หันไปหาเจ้าของรอยยิ้มหวานที่เดินเข้ามาในห้องอาหารด้วยท่าทีสบายราวกับไม่ทุกข์ร้อนอะไร ลู่หานแย้มยิ้มให้เดินมาวางมือลงบนหัวลูกชายตัวเองที่เบิกตากว้างอย่างตกใจ ไงครับคนเก่งของแม่

 

แม่...! แม่มาได้ไงกันครับ ?

 

เผอิญแม่มาทำธุระแถวนี้เลยแวะมา

 

อะ...

 

แล้วก็พบว่าพ่อของลูกไม่อยู่ระบายยิ้มประกายมุกทำเอาแดเนียลขมวดคิ้วใส่ แต่อย่างที่บอกไปแม่โทรไปขอพ่อเขาแล้วว่าจะมารับลูกไปทานข้าว ถึงจะไม่ทันมื้อเช้าแต่เราก็ยังมีมื้อกลางวันนี่เนอะ

 

แม่...

 

ส่วนเธอแดเนียล

 

กึก !

 

ขอบคุณจริงๆนะที่เป็นธุระเฝ้าควานลินให้ ถ้าไม่ได้เธอป่านนี้ฉันคงไม่เจอลูกชายเป็นแน่

 

คุณลู่หาน

 

            แต่ตอนนี้ฉันขอพาลูกชายไปเที่ยวก่อน เขาคงร้อนที่ถูกกักตัวอยู่บ้าน ไม่ต้องห่วงนะ ฉันจะดูแลเขาให้เองJ

 

            คำพูดของลู่หานทำเอาแดเนียลถึงกับชะงัก หัวคิ้วทั้งสองขมวดชนกัน ต่อให้อีกคนจะเคยเป็นรักเก่าของเจ้านาย แต่ถ้าไม่มีหลักฐานมายืนยันเขาก็ไม่สามารถอนุญาตให้ทั้งสองออกไปจากที่นี่ได้ จึงไม่แปลกถ้าเขาจะยังวาดมาดราวกับเป็นลูกชายของเซฮุนซะเอง

 

            ผมเกรงว่าจะต้องโทรหานายท่านก่อน ถ้าเขาบอกว่านี่คือเรื่องจริง ผมถึงจะยอมให้คุณพาคุณควานลินออกไป

 

            “งั้นก็โทรเลยสิ จะรออะไร

 

            “…”

 

            “เวลาไม่เคยรอใครจะคุณคังยกยิ้มพอเป็นพิธียิ่งทำให้แดเนียลไม่สบอารมณ์เข้าไปใหญ่ ถึงอย่างนั้นเขาก็รีบหยิบมือถือเพื่อโทรไปคุยกับนายท่านอย่างที่ตัวเองว่าเอาไว้ ทว่าโทรเท่าไหร่นายท่านก็ไม่ยอมรับสายคาดว่าคงติดประชุมอยู่จนวุ่นเกินกว่าจะมีเวลารับ

 

            และนั่นทำให้แดเนียลคิดหนักว่าควรจะปล่อยพวกเขาไปดีไหม

 

            แน่นอนลู่หานอ่านสีหน้าเรียบนิ่งนั่นออกทั้งหมดเลยโชว์เบอร์ที่โทรล่าสุดให้เห็นว่าเบอร์สุดท้ายที่เขาโทรคุยด้วย คือเบอร์ของเจ้านายเขา ซึ่งเพิ่งจะโทรหากันเมื่อยี่สิบนาทีก่อน แดเนียลมองหลักฐานนั้นแล้วถอนหายใจออก

 

            เขาไม่ต้องการให้ควานลินออกไปไหนทั้งนั้นจนกว่านายท่านจะกลับมา

 

            เสียดายที่ลู่หานไม่ยอมให้เป็นแบบนั้น

 

            ถ้าเธอยังไม่เชื่อฉัน ก็แล้วแต่เธอนะคุณคัง

 

            “อ๊ะ !”

 

            “แต่ฉันจะพาควานลินออกไปข้างนอก ถ้าเจ้านายเธอกลับมาแล้วก็บอกเขาด้วยล่ะกัน แล้วถ้าเกิดเขาทำเป็นไม่สนใจ จะเอาตัวลูกกลับบ้านให้ได้ก็โทรมาคุยกับฉัน ฉันจะรับผิดชอบในสิ่งที่เกิดขึ้นเองนอกจากความสวยจากหน้าต่าง ก็คงเป็นความกล้าของลู่หานที่ใครหลายคนนับถือ ไม่เคยมีใครกล้าต่อกรกับเซฮุนเพราะรู้ว่ามันคือการโยนตัวเองลงบ่อจระเข้ ทว่าลู่หานไม่ได้เป็นแบบนั้น เขาทำในสิ่งที่ถูกต้องหรือสิ่งที่คิดว่ามันถูกต้อง และไม่ว่าผลของมันจะเป็นยังไง...

 

            เขาก็รับผิดชอบในการกระทำของตัวเองเสมอ เรื่องนี้ก็เช่นกัน

 

            เขาจะไม่ยอมให้เซฮุนหรือแดเนียลมาขัดขวาง ช่วงเวลาที่เขาจะได้อยู่กับลูกชายที่ห่างหายกันไปนานหลายปีหรอก ซึ่งถ้าแดเนียลจะต่อกรกับเขา เขาก็พร้อมจะสู้เหมือนกัน

 

            สู้เพื่ออิสรภาพทั้งของลูกและของตัวเอง

 

            ถือว่าเราคุยกันแล้วนะ

 

            “ขอโทษด้วยนะครับคุณลู่หาน แต่ผมก็คงให้คุณผ่านออกไปไม่ได้

 

            “งั้นเธอจะไปด้วยกันก็ได้ รถของฉันก็ยังมีที่ว่างเหลืออยู่ไม่มีการห้ามปรามหรืออะไรทั้งนั้น ลู่หานยินดีจะแสดงความบริสุทธิ์ใจโดยการพาแดเนียลไปด้วยกัน จะได้รู้กันไปเลยว่าจะไปที่ไหน ตอนเซฮุนถามฉันจะได้มีพยานช่วยตอบได้

 

            “คิดจะใช้ผมเป็นเครื่องมือต่อรองกับนายท่านงั้นเหรอครับ

 

            “เธอนี่นิสัยเหมือนเจ้านายตัวเองเลยนะ

 

            “!!!”

 

            “ทั้งปากหนัก ทั้งเย่อหยิ่ง เห็นแล้วอดคิดไม่ได้ว่าที่กำลังคุยกับฉันอยู่คือเซฮุนตัวจริงหรือเปล่า เหมือนยิ่งกว่าลูกชายของเขาซะอีกประโยคนั้นกระตุกใจควานลินอยู่เหมือนกัน ถึงอย่างนั้นมันก็แสดงให้เห็นว่าไม่ใช่แค่เขาที่รู้สึกอย่างนั้น

 

            ความภักดีที่แดเนียลมีต่อเซฮุนนั้นมันมากเสียจนเปลี่ยนแปลงเขาให้กลายเป็นเครื่องจักร

 

            และถ้าแดเนียลเป็นเครื่องจักรอย่างที่คิดไว้ ก็คงจะมีชื่อหรือไม่ก็หมายเลขตราไว้ว่า ‘Sehun No.2’

 

            “ฉันชอบในความซื่อสัตย์ภักดีของเธอนะ แต่อย่าให้มันเปลี่ยนตัวเองจนกลายเป็นเขาเลยจะดีกว่า

 

            “คุณ...

 

            “อย่าหาว่าฉันว่าเลยนะ แต่เซฮุนน่ะไม่ได้ดีขนาดที่ใครจะมาเลียนแบบได้หรอก ขนาดเขาเองยังรู้ตัวเลยว่ามีข้อบกพร่องแค่พยายามซ่อนมันเอาไว้

 

            “ช่วยเลิกพูดเหมือนรู้ดีไปทุกเรื่องได้ไหมครับคุณลู่หาน

 

กึก !

 

            “การที่คุณเคยรักกันไม่ได้แปลว่านายท่านจะยังเป็นคนเดิมของคุณอยู่

 

            “แต่เธอเองก็รู้ใช่ไหมล่ะว่าในใจเขายังมีฉันอยู่

 

            “…!!”

 

            “ฉันอ่านเขาออกเหมือนที่เธออ่านออกนั้นแหละคำพูดนั้นทำเอาแดเนียลถึงกับเงียบไปแทบจะทันที เพราะไม่รู้ว่าควรจะตอบอะไรกลับไปในเมื่อมันเป็นเรื่องจริง แค่ถูกเก็บซ่อนเป็นความลับถึงขั้นเรียกว่าปิดตายไปเลยก็ได้ เพราะงั้นฉันถึงบอกไงว่าอย่าไปเอาแบบอย่างจากเขามาก เขาเป็นพวกแข็งนอกอ่อนใน

 

            “แล้วคุณล่ะครับเป็นอะไร เป็นคนที่เข้มแข็งนักเหรอ ?

 

            “เปล่าเลยคุณคัง ฉันไม่ได้เข้มแข็งอย่างที่คุณว่า

 

            “…”

 

            “กลับกันฉันอ่อนแอเกินกว่าที่จะปกป้องใครได้น้ำเสียงของอีกคนแผ่วลง ฟังดูเจ็บปวดเกินจะทานไหว คุณก็เห็นว่ามันเกิดอะไรขึ้นระหว่างพวกเรา และคนที่อ่อนแอมันก็ต้องแพ้ไปตามกฏ

 

            “…”

 

            “แต่ถึงอย่างนั้นฉันก็ไม่ยอมให้ใครมากดขี่ลูกของฉันได้ ควานลินควรจะเติบโตด้วยความรัก ไม่ใช่ความเจ็บปวดจากพ่อที่มอบให้เพียงเพราะว่าตัวเองเจ็บมาเหมือนกัน

 

            “แม่ครับ...

 

            “และต่อให้ต้องเจ็บช้ำอีกกี่ล้านเท่าไหร่ ฉันก็จะอยู่เป็นหนามตำใจของเซฮุนตลอดไป

 

            “…”

 

            “เพื่อทำให้ควานลินได้เติบโตควานลินกอดแม่ของเขาด้วยความรัก พาให้ลู่หานยิ้มหวานอย่างมีความสุข เขาลูบหัวเด็กในวงแขนก่อนจะพยุงให้ยืนขึ้นมายืนข้างกัน จับมือข้างนึงเอาไว้ประสานลงไปให้อีกฝ่ายแน่ใจว่าเขาจะไม่มีวันปล่อยมือเด็กคนนี้

 

            เด็กคนนี้ที่เกิดจากความรักแม้ว่าตอนนี้มันจะแปรผันไปก็ตาม

 

            เอาเป็นว่าเธอจะไปกับฉันไหมคุณคัง

 

หมับ

 

            ถ้าไม่ไป ฉันก็จะพาควานลินออกไปแล้วนะ และถ้าเซฮุนกลับมาคุณก็ต้องเผชิญหน้ากับเขาเพียงลำพัง

 

            “ผมไม่กลัวคำขู่ของคุณหรอกนะครับคุณลู่หาน แต่ผมจะไปกับคุณด้วย

 

            “หึ...

 

            เพราะผมมีหน้าที่ดูแลคุณควานลิน ถ้าเกิดเขาเป็นอะไรขึ้นมา ผมจะรับผิดชอบคนเดียว

 

LOADING 100 PER

เจิมรอที่พึ่งทางใจ ถึงเวลาพายคู่ลูก !

แหมมาตอนแรกพระเอกของเราก็จะมีเรื่องซะแล้ววว งานนี้จะเป็นยังไงคะเนี่ย !

ใครที่คิดว่ามันจะหวาน จะคอมเมดี้บอกเลยว่าให้รีบไปซื้อผ้ามาซับน้ำตา

เพราะฟิคเรื่องนี้ ดรา ม่า หนัก มาก ! โอ้วชิส ! จะเป็นยังไงก็รอติดตามนะงับ

รอเยอะอัพไวนาจา รอกันมากพรุ่งนี้อัพเลย !

งานนี้จะร้าวขนาดไหน เจิมรอให้ไวแล้วมาลุ้นกัน !

1 เม้น 1 กำลังใจ ให้หลินฮุนผู้ยากรัก !

อย่าลืมติดแท็กเตือนใจ

#ดาวคล้องรัก

T
B
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 39 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

986 ความคิดเห็น

  1. #978 nphrommaboon (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2563 / 19:26
    นี่จะคิดว่าคุณคังแอบชอบพี่เซฮุนแล้วนะ ฮัลโหลลล
    #978
    0
  2. #963 jhoon (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2562 / 13:49

    ควานลินเหมือนมีแค่จีฮุนเลย แต่ยังอุ่นใจได้ว่า ถ้าไปกันไม่รอดจริง คงมีคุณลู่ปลอบใจ ส่วนน้องจีฮุน รู้สึกว่าน้องเข้มแข็งกว่าควานลินมากอ่ะ 555 แบบยังไม่เห็นในมุมมองน้อง ไม่รู้แบกภาระอะไรอีกไหม

    #963
    0
  3. #795 luhun947 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2561 / 21:37
    คุณคังเป้นไรค่ะ!!ยุๆก้หมั่นไส้ความภักดีเกินหน้าเกินตาของคัง .มองบน180องศา
    #795
    1
  4. #604 lakkee (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 เมษายน 2561 / 10:05
    ขอบคุณ
    #604
    1
    • #604-1 [12GODs ll POSEIDON]RIVER PIE(จากตอนที่ 7)
      16 เมษายน 2561 / 07:31
      ขอบคุณที่ติดตามน้า
      #604-1
  5. #440 un-til_dawn (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 มีนาคม 2561 / 12:09
    ดีมากกกกคุณแม่ เทอเก่งมาก เทอเก่งมากมิวเตอร์ลู่ แง้งงงงงงง กลับมาปกป้องน้องด้วยยยย แต่อิตาคังนี่ยังไงนะ แปลกๆ คงไม่ใช่คนที่ทำให้ลู่กับฮุนแตกกันหรอกนะ น่าหมั่นไส้จิงจัง ใหญ่โตล่ะเกินนนน
    #440
    1
    • #440-1 [12GODs ll POSEIDON]RIVER PIE(จากตอนที่ 7)
      12 มีนาคม 2561 / 06:31
      ใหญ่มากเลยล่ะ เหมือนลูกชายเลย ฮ่า
      #440-1
  6. #234 NanR (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 มกราคม 2561 / 23:41
    ปล่อยให้อิพ่อมันคลั่งตายไป
    #234
    1
  7. #226 viviw1220 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 มกราคม 2561 / 01:21
    ถึงเวลาที่ลู่หานจะไผว้กับเซฮุนเพื่ออิสระของลูกและตัวเองแล้ว สู้ๆนะคุนแม่อย่าไปยอมคุนพ่อที่เอาแต่ตัวเองเป็นใหญ่แบบนี้
    #226
    1
    • #226-1 [12GODs ll POSEIDON]RIVER PIE(จากตอนที่ 7)
      21 มกราคม 2561 / 07:52
      ใช่แล้ว แม่ต้องทำทุกอย่างเพื่อลูกตัวเอง
      #226-1
  8. #225 Dearcb (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 มกราคม 2561 / 23:49
    คมมากเลยลู่หานแดเนียลถึงกับไปไม่ถูก5555
    #225
    1
  9. #224 PPSnook (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 มกราคม 2561 / 23:23
    แดเนียลร่างก๊อปเซฮุน เฮ้อปมๆๆๆๆๆแก้ได้แล้ว สงสารควานลินมากเลยอะ นุงจีหายไปเลยไปหานุงจีหน่อยสิคะ
    #224
    1
    • #224-1 [12GODs ll POSEIDON]RIVER PIE(จากตอนที่ 7)
      21 มกราคม 2561 / 07:51
      เดี๋ยวตอนหน้าเจอกันนน
      #224-1
  10. #223 Stephaduke Madison (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 มกราคม 2561 / 23:01
    พ่อเขามีปม ที่พ่อแม่ไม่ยอมรับความรักของตัวเองหรอ หรือว่าอะไร งงไปหมด แดเนียลผู้เป็นร่างก้อป.....พาไปเลยคะคุณแม่ลู่ผู้น่ารักและกล้าหาญ! จีฮุนผู้ให้กำลังใจ หลินๆ
    #223
    1
    • #223-1 [12GODs ll POSEIDON]RIVER PIE(จากตอนที่ 7)
      21 มกราคม 2561 / 07:51
      รอลุ้นนาจา
      ตอนหน้าให้แม่เขาพบลูกสะใภ้หน่อย อิอิ
      #223-1
  11. #222 chochre (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 มกราคม 2561 / 22:24
    มันจะมีการพลิกล็อกอะไรรึป่าวนี่แบบมันพลิกล็อกที่หัวใจ เพลงเก่าเกินนนนน
    #222
    1
  12. #221 seluhan94 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 มกราคม 2561 / 21:10
    ลู่เอาน้องหลินไปจีนเลยย~~ทิ้งอิฮุนไว้
    #221
    1
    • #221-1 [12GODs ll POSEIDON]RIVER PIE(จากตอนที่ 7)
      21 มกราคม 2561 / 07:48
      ยังไม่ทำตอนนี้65555
      #221-1
  13. #220 KRISYEOL~~ONLY (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 มกราคม 2561 / 20:55
    คุณคังนี่เป็นลูกเซฮุน หรือเปล่าเนี่ย
    #220
    1
  14. #219 NoonCharunda (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 มกราคม 2561 / 20:53
    โอ้ววววว คุณแม่นี้อือหืออออออ ยอมเลยค่ะคุณแม่
    #219
    1
    • #219-1 [12GODs ll POSEIDON]RIVER PIE(จากตอนที่ 7)
      21 มกราคม 2561 / 07:48
      ทำทุกอย่างเพื่อลูก ฮืออ
      #219-1
  15. #218 cbhhk (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 มกราคม 2561 / 19:44
    แม่มาเองแล้วต้องให้ถึงมือแม่ชอบๆ
    #218
    1
  16. #217 zonya1220 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 มกราคม 2561 / 12:46
    ไปอยู่กับแม่เลย
    #217
    1
  17. #216 passion_final (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 มกราคม 2561 / 23:49
    แม่มา555 แดนเงียบเลย พี่พาหลินหนีเลย
    #216
    1
  18. #215 Dearcb (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 มกราคม 2561 / 23:06
    คุณแม่พาควานลินหนีจากคุณพ่อเลยคะ
    #215
    1
  19. #214 D.da (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 มกราคม 2561 / 22:32
    คุณแม่กับ คุณลูก
    #214
    1
  20. #213 PPSnook (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 มกราคม 2561 / 19:54
    คุณแม่~~~~อ๊ายดีใจแม่ลู่มาพาหนีเลยไหมคะ แดเนียลกริปค่ะ
    #213
    1
    • #213-1 [12GODs ll POSEIDON]RIVER PIE(จากตอนที่ 7)
      19 มกราคม 2561 / 17:53
      กริบแรงมากกกก
      #213-1
  21. #212 chochre (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 มกราคม 2561 / 18:48
    แม่นี่ร้ายจริงๆ เอาเลยค่ะแม่พาลูกออกไปเที่ยวบ้าง จริงๆเซฮุนก็แค่คนหวงของอะ
    #212
    1
  22. #211 viviw1220 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 มกราคม 2561 / 17:35
    องค์แม่มาแล้ว5555 พาหนีเลยไหม
    #211
    1
  23. #210 passion_final (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 มกราคม 2561 / 16:00
    เซฮุนแย่มากทำไรไม่คิด ทิฐิจะเยอะไปไหน
    #210
    1
  24. #208 Dearcb (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 มกราคม 2561 / 01:39
    สงสารควานลินอ่าอ่า
    #208
    1
  25. #207 viviw1220 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 มกราคม 2561 / 16:25
    สงสารทั้งแม่ทั้งลูกเลย เรื่องนี้เซฮุนใจร้ายมาดเลยอะ
    #207
    1