'ปลื้มคนโปรด' (Yaoi) [สนพ.Deep Publishing]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 620,470 Views

  • 8,708 Comments

  • 25,547 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    8,312

    Overall
    620,470

ตอนที่ 6 : ปลื้มคนโปรด 5 : เตือนตัวเอง [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 55992
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3697 ครั้ง
    16 ธ.ค. 61

ปลื้มคนโปรด 05 : เตือนตัวเอง

#ปลื้มคนโปรด

 

            หลังจบเพลงนั้นปลื้มก็ร้องต่ออีกสองสามเพลง กระทั่งเพื่อนของคนโปรดมาแทนก็เลยเดินลงจากเวทีไปดื่มต่อ คนโปรดไม่ได้เข้าไปขอบคุณที่เขามาร้องให้ เขาต้องทำงานไม่งั้นก็จะโดนหักเงินจนไม่เหลืออะไร อีกอย่างเขาก็เห็นผู้จัดการร้านเดินไปคุยด้วยแล้ว ก็คงจะขอบคุณแทนไปแล้วแหละ

 

            ต่อให้เขาจะสมควรไปพูดอีกรอบก็ตาม

 

            นี่เงินค่าจ้าง

 

กึก !

 

            “ได้แล้วอย่าเอาไปใช้กับใครทีเดียวหมดล่ะ

 

            “ครับ คนโปรดยิ้มรับแม้ว่าถ้อยคำนั้นควรจะโดนสวนกลับสักหน่อย เงินแค่ห้าร้อยเลี้ยงตัวเองยังแทบไม่พอ จะให้ไปใช้กับคนอื่นคงไม่ไหว อีกอย่างเขาก็ต้องเก็บไว้จ่ายค่าเทอมกับให้แม่ที่รออยู่บ้าน ป่านนี้ไม่รู้ว่าเป็นไงบ้าง วันหยุดนี้ต้องรีบเคลียร์งานไปหาจะได้ช่วยงานที่แม่ทำไม่ทัน

 

            พอคิดแบบนั้นก็ยิ้มออกมา ถึงมันจะเหนื่อยแต่การได้อยู่กับครอบครัวก็เป็นสิ่งเดียวที่ทำให้คนโปรดยิ้มได้ในแต่ละวัน เขายกมือไหว้ผู้จัดการร้าน เดินไปหยิบกระเป๋าเตรียมกลับบ้านในเวลาเที่ยงคืนกว่า อีกไม่กี่ชั่วโมงร้านก็จะปิด มีคนมาทำงานกะกลางคืนให้ พอเช็คอะไรเสร็จ โปรดก็เดินไปบอกลาพวกเพื่อนที่ทำงานกันตามตารางที่ถูกวางไว้

 

            แอบเหล่เห็นว่าพวกพี่ปลื้มก็เช็คบิลเดินผ่านประตูหน้าร้านไป

 

            นึกว่าจะขับรถรีบกลับบ้านไป ที่ไหนได้..

 

ดันมาเจอกันที่ป้ายรถเมล์

 

            ต้องนั่งแท็กซี่ว่ะท่าทาง พี่เจษบอกเพื่อนสนิท ประคองร่างพี่เสือที่แทบจะล้มลงไปนอนกับพื้น ก่อนหน้านี้เห็นเพื่อนอีกคนออกไปกับหญิง คนโปรดยังแปลกใจเลยว่าเมาขนาดนั้นยังออกไปเที่ยวต่อได้อีกเหรอ เสียดายที่เขาไม่มีอำนาจในการเข้าไปยุ่งหรือสอพอ

 

            เขาแค่มองและทำงานต่อไปเท่านั้น

 

            ให้ผมเรียกให้ไหมครับ ?

 

            อ้าวโปรด เลิกงานแล้วเหรอน้องพยักหน้าหลังจากตัดสินใจมาทักทาย เห็นสภาพพี่เสือแล้วก็เลยปล่อยไปไม่ได้ อีกอย่างแถวนี้ถ้าไม่ดูแท็กซี่ให้ดีเดี๋ยวจะโดนหลอกเอาเงินไป

 

            เพิ่งเลิกเมื่อกี้ครับ แล้วนี่พี่กำลังจะกลับหอใช่ไหม ผมจะได้เรียกแท็กซี่ให้คัน ว่าพร้อมกวาดตามองทางขวา หาดูว่ามีแท็กซี่ผ่านมาสักคันไหม เวลานี้รถแท็กซี่จะเยอะกว่ารถประเภทไหน เพราะรู้ดีว่าตรงนี้เป็นจุดที่ไม่ว่ายังไงก็ต้องได้ลูกค้ากลับไป

 

            คนส่วนใหญ่ไม่ค่อยเอารถมา

 

            เฮ้ยไม่เป็นไร พี่เกรงใจ เราทำงานมาเหนื่อยๆ เรียกขึ้นไปก่อนได้เลย

 

            ไม่เป็นไรครับ เผอิญผมกลับรถเมล์มันถูกกว่า

 

            “อะ...

 

            “อีกอย่างพี่เสือก็ดูจะไม่ไหวแล้วนะครับ ให้พวกพี่ก่อนน่ะถูกแล้ว

 

            “ขอบคุณนะโปรด เรานี่ใจดีจริงๆ โปรดแค่ยิ้มรับแล้วโบกแท็กซี่ให้ ขอบคุณที่คนขับมาทันเวลาไม่งั้นเขาอาจจะโดนพี่ปลื้มพูดอะไรสักอย่างก่อนไป เจษชะโงกหน้าไปถามว่าคนขับผ่านหอ A ไหมหลังจากนั้นก็ประคองพี่เสือขึ้นรถไป คุยอะไรกับเพื่อนสนิทอีกคนสองสามคำก่อนจะหันมาโบกมือให้ ไปก่อนนะโปรด แล้วเจอกันที่มหาลัย

 

            “อ้าว แล้วทำไมพี่ปลื้มไม่ไป...

 

            “หอมันกับหอพวกพี่คนละทางกันน่ะ มันบอกจะไปอีกคันจะได้ไม่เสียเวลา ร่างโปร่งขานรับเบาๆ เหล่ตาไปมองคนที่กดโทรศัพท์ไม่สนใจการมีอยู่ของเขา ฝากดูมันด้วยแล้วกันนะ ถ้ามีปัญหาอะไรก็โทรหาพี่ได้

 

            “ครับ...

 

            “แล้วก็ฝันดีล่วงหน้านะ บาย

 

            “เดินทางดีๆ ครับพี่เจษ เจ้าของชื่อยิ้มจนตาหยีไม่นานนักแท็กซี่ก็ออกตัวไป ทิ้งให้คนโปรดอยู่กับปลื้มที่ไม่ยอมพูดอะไร สร้างความอึดอัดทั้งที่ก่อนหน้านี้เขาเพิ่งจะรู้สึกดีกับเพลงที่อีกฝ่ายร้องไป

 

อยากจะถามอยู่เหมือนกันว่าไปรู้จักเพลงนี้ได้ยังไง มันไม่ใช่เพลงที่ดังมากเท่าไหร่ แต่ถ้าใครได้ฟังเป็นต้องบอกต่อกันทั้งนั้น อาทิเขาที่ตั้งแต่ครั้งแรกที่ฟังก็แชร์ลงเฟส ลงสตอรี่ตลอด เคยส่งให้ตั้มกับปีฟังเหมือนกัน ทว่าสองคนนั้นไม่ค่อยชอบเพลงช้าเท่าไหร่ต่างจากเขาที่ชอบเพลงแนวนี้ยิ่งกว่าอะไร

 

            และชอบมากขึ้นไปอีกเมื่อคนข้างๆ ร้องเพลงนี้ให้ฟัง

 

            พี่รอรถสายไหน เดี๋ยวผมเรียกให้

 

            “พาตัวเองกลับบ้านก่อนดีไหม แล้วค่อยมาห่วงคนอื่น พี่ปลื้มมองอย่างยียวนทำน้องย่นคิ้วใส่ รู้งี้ไม่ถามออกไปดีกว่าจะได้ไม่โดนแซะให้รำคาญใจ เพราะงั้นเขาเลยหันกลับมา หยิบมือถือมากดเล่นไม่สนใจคนที่ทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ว่างไม่มีใคร มองแผ่นหลังคนตัวเท่าไหล่ที่ใช้เสาป้ายรถเมล์เป็นที่พักพิง ถ้าเมื่อยก็มานั่งดีๆ

 

            “รถแถวนี้ถ้าไม่เห็นคนอยู่ตรงป้ายมันจะไม่จอดให้

 

            “แล้วจะมีป้ายรถเมล์ทำไม ถ้าไม่จอดกัน โปรดไหวไหล่เขาก็ไม่รู้จะตอบยังไงเหมือนกัน แต่เขาก็ชินแล้วแหละ แข้งขาเขาก็แข็งแรงแม้จะวิ่งจะเดินมาทั้งวัน ขยับตัวนิดหน่อยเวลามีคนเดินผ่าน มีบ้างที่เลิกคิ้วใส่ตอนผู้ชายพาผู้หญิงขึ้นรถไปด้วยกัน

 

            ป้ายรถเมล์เป็นสถานที่ที่เจออะไรแปลกๆ บ่อยสำหรับเขา ผิดกับพี่ปลื้มที่มักจะขับรถมาประจำ

 

            ไม่รู้ทำไมวันนี้ถึงนั่งรถเมล์

 

            มาสักที โปรดพึมพำพร้อมกับดันตัวขึ้นเมื่อเห็นรถเมล์สายของเขากำลังตรงมา ก้มหน้าดูนาฬิกาผ่านมือถือก็พบว่าปาไปเที่ยงคืนจะครึ่งแล้ว ความง่วงระคนเหนื่อยล้าทำให้เขาอยากจะนอนมันซะตรงนี้ ติดตรงที่อาจจะโดนเข้าใจผิดว่าเป็นคนบ้าหรือขอทานได้

 

            ทว่าในตอนที่รถเมล์จอด และเขากำลังจะเดินขึ้นไป

 

            คนโปรดพบว่าพี่ปลื้มเองก็ขึ้นรถเมล์สายนี้เหมือนกัน

 

หอพี่ปลื้มนั่งรถสายนี้เหรอวะ เขาถามตัวเองเบาๆ อย่างสงสัย เท่าที่เขาจำได้คือจะต้องขึ้นรถเมล์อีกสายมันถึงจะผ่านหอพี่ปลื้มได้ มั่นใจค่อนข้างมากว่าสายที่เขานั่งไม่ใช่สายที่พี่ปลื้มควรจะขึ้นมาเหมือนไม่ได้คิดอะไร

 

            ทว่าจะให้เปิดปากถามก็กลัวว่าโดนแซะอะไร ก็เลยขึ้นไปนั่งเก็บความสงสัยไว้

 

            แอบเหล่มองว่าอีกฝ่ายนั่งตรงไหน ดูเหมือนจะนั่งช่วงท้ายๆ ต่างจากเขาที่นั่งตรงกลางระหว่างสองประตูหน้าหลัง เลื่อนฟีดข่าวในเฟสบุ๊คไปสักพักก็เปิดไอจีดูต่อ ปกติแล้วคนโปรดไม่ค่อยมีเวลาจับมือถือนักหรอก แต่เวลานั่งอยู่บนรถเมล์มันไม่ค่อยมีอะไรทำ นอกจากฟังเพลงและดูการอัพเดตชีวิตในแต่ละวัน

 

            และสิ่งที่น่าสนใจคือสตอรี่เจ้าของบัญชีที่ชื่อ PleamKtw ที่โพสต์ภาพวิวจากรถเมล์ลงสตอรี่

 

            พร้อมกับแคปชั่นที่บอกเวลา

 

            0.36 ดาวเหนือขึ้นฟ้า

 

            ไหนดาวของพี่เขาวะ ? คนโปรดย่นคิ้วใส่ในภาพไม่เห็นมีดาวตรงไหน เป็นภาพถนน ป้ายรถเมล์ แล้วก็แผ่นหลังของเขาที่ติดไปเพียงเล็กน้อยเนื่องจากไม่มีใครนั่งคั่นพวกเขาเลยสักคน ถึงอย่างนั้นร่างโปร่งก็ไม่ได้สนใจอะไรมาก พี่ปลื้มชอบถ่ายรูปอยู่แล้ว นี่ก็คงเป็นอีกหนึ่งความทรงจำที่ชอบทำ

 

            ใช่ว่าอีกฝ่ายไม่เคยถ่ายรูปวิวแบบนี้ซะเมื่อไหร่ ตอนอยู่กับพี่สร้อยก็ชอบถ่ายติดเล็กติดน้อยตลอด

 

            ก็คงเป็นความติสต์ของเขาล่ะมั้ง คนโปรดเข้าไม่ถึงหรอก

 

            แต่แคปชั่นนั้นก็ทำให้เขาเลื่อนสายตาออกไปมองข้างนอก ดูว่าวันนี้ดาวประจำเมืองขึ้นสูงไหม แสงไฟจากถนนทำให้แสงของดาวไม่เด่นชัดเท่าไหร่ ทว่าต่อให้มันจะมืดดับแค่ไหน เราต่างก็รู้ว่ามันอยู่ที่เดิมเสมอมา เป็นดาวเหนือนำทางให้คนที่ศรัทธาในตัวมัน

 

            และเป็นเครื่องตอกย้ำว่าวันนี้มีใครคนนึงร้องเพลงถึงมันให้เขาได้ยิน

 

            พอคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ก็ทำเขายกยิ้มนิดหน่อย ยกมือแตะปากเล็กน้อยก็พบว่ามันยังเจ็บอยู่ ก่อนหน้านี้กินยาไปแล้ว แต่เพราะทำงานก็เลยไม่ได้พักเท่าไหร่ คงต้องกลับไปเอาน้ำแข็งประคบ แล้วก็ทายาสักหน่อย พรุ่งนี้ก็อาจจะดีขึ้นได้ไม่ยาก

 

            สายลมอ่อนๆ พัดผ่านมาบอกว่าถึงเวลานอนพัก ติดตรงที่คนโปรดฝืนตัวเองเอาไว้ ค่อยกลับไปนอนที่ห้องทีเดียวจะได้ไม่ติดขัด ดีหน่อยที่ดึกขนาดนี้รถไม่ติด รถเมล์ขับมาสักพักก็ถึงป้ายรถเมล์หอพัก คนโปรดกดออกลงเป็นจังหวะเดียวกับที่ปีโทรมาถามงาน

 

            เขาเลยรับโทรศัพท์โดยลืมพี่ปลื้มไปชั่วขณะ

 

            เดี๋ยวกูกลับไปส่งไฟล์ให้ นี่กูลงจากรถแล้ว

 

            [เพิ่งเลิกงานเหรอวะ เสียงมึงแย่มาก]

 

            “อือ กูเจ็บคอนิดหน่อย แต่เดี๋ยวกินยาก็คงโอเคขึ้น

 

            [เออๆ งั้นเดี๋ยวมึงส่งไฟล์งานมาแล้วก็ไปนอนซะ พรุ่งนี้ต้องไปแหกปากใส่น้องอีก]

 

            [เออใช่ มึงต้องรักษากล่องเสียงดีๆ มึงคือโทรโข่งของทีมพี่ว๊ากเลยนะเว้ย]

 

            คนโปรดส่ายหน้าใส่สองแฝดที่ดูจะไม่ห่วงเขาเลยสักนิด เจ้าตัวเดินคุยโทรศัพท์ไปเรื่อยๆ เข้าซอยเปลี่ยวที่ถ้าเป็นผู้หญิงก็คงแอบหวั่น ระหว่างคุยก็รู้สึกเหมือนมีคนเดินตาม เลยหยุดเดินแล้วหันหลัง...

 

        พะ...พี่เดินตามผมทำไม ?

 

กูเปล่า ปลื้มตอบหน้าตายแม้จะทำคนโปรดใจหายไปแวบนึง ก็ดันเดินตามเงียบๆ ไม่พูดหรือส่งเสียงอะไร แถวนี้ไฟทางก็ไม่ค่อยมี เมื่อกี้เกือบคิดแล้วว่าผีหรือเปล่า

 

            ดีที่ไม่ตะโกนหรืออาละวาด ไม่งั้นปีกับตั้มก็คงตกใจไปด้วย

 

            [เกิดไรขึ้นวะมึง ใครเดินตาม ?]

 

            “ไม่มีไรไอ้ตั้ม เดี๋ยวกูโทรกลับ

 

            [อ้าว]

 

            “พี่มาหาเพื่อนเหรอครับ ? คนโปรดกดวางสายหยุดยืนคุยกับพี่ปลื้มตรงเสาไฟที่สว่างน้อย หอพักเขาต้องเดินเข้าไปอีก ไม่ค่อยมีใครอยากอยู่แถวนี้เท่าไหร่

 

            มึงถามแล้วจะได้อะไร ?

 

            “ก็ผมไม่เคยเห็นพี่มาแถวนี้

 

            “อือ ก็ไม่เคย ปลื้มพยักหน้า นี่เป็นครั้งแรกที่เขาลงป้ายรถเมล์ที่ไม่รู้จัก เล่นเอาคนโปรดขมวดคิ้วใส่ ไม่แน่ใจว่าอีกคนดื่มเยอะไปจนเมาหรือเปล่า บางทีพี่ปลื้มอาจจะไม่รู้ตัวว่าลงผิดป้ายก็ได้

 

            หอของอีกฝ่ายมันไปคนละทางกับหอเขาเลย

 

            พี่เมาหรือเปล่า ให้ผมเรียกแท็กซี่ไปส่งให้ไหม ?

 

            “ใช่เรื่องของมึงที่ไหน จะกลับบ้านก็กลับไปดิ คนโปรดพ่นลมหายใจอย่างหงุดหงิด คนอุตส่าห์ใจดีดันมาปากหมาใส่ ดึกแล้วมึงจะมายืนให้คนเขาจี้ไง ซอยเปลี่ยวชิบหาย นี่มึงเข้ามาค้ายาหรือเปล่า ?

 

            “จะบ้าเหรอพี่ หอผมอยู่ข้างหน้านั่น

 

            “…”

 

            “และเพราะซอยมันเปลี่ยวนี่แหละผมถึงถามว่าพี่เมาหรือเปล่า มันไม่มีแท็กซี่วิ่งผ่านนะ มันต้องโทรเรียกเอง คนโปรดว่าอย่างเป็นห่วง เคยมีคนโดนดักจี้แถวนี้เพราะไม่รู้ทางมาก่อน เขาก็เลยกังวลกลัวว่าอีกคนเขาเบลอแล้วจะโดนบ้าง ติดตรงที่อีกคนไหวไหล่ดูไม่กลัวอะไร

 

            มึงกลับหอไปเหอะ

 

            พี่ปลื้ม เจ้าของชื่อไม่แยแส ทำเป็นรำคาญไม่สนใจว่าคนโปรดเป็นห่วงขนาดไหน ทว่าเจ้าตัวกลับมาดันไหล่เขาให้เดินต่อไป นี่ถ้าอีกคนพูดว่ามาหาเพื่อนหอไหน เขาก็จะเดินไปส่ง ในซอยนี่ลึกเข้าไปอีกก็มีหอพักที่พวกนักศึกษามอเขาชอบมานอนกัน มันเป็นหอราคาประหยัดต่อให้ทางเข้ามันจะไม่ค่อยดีเท่าไหร่

 

            คนโปรดพรูดลมหายใจ สุดท้ายก็ต้องเดินไปต่อ พยายามเลี้ยวหลังไปดูว่าพี่มากปียังเดินตามหลังอยู่ไหม เกิดโดนฟาดหัวไปแล้วเขาไม่รู้ขึ้นมาจะทำไง แบบนั้นเขาช่วยอะไรไม่ได้หรอกนะ

 

            ระหว่างทางคนโปรดก็นิ่งคิดตั้งแต่เรียนที่นี่มาสามปีไม่เคยเห็นพี่ปลื้มมาหาเพื่อนแถวนี้มาก่อน พวกเพื่อนพี่เขาที่โปรดรู้จักก็อยู่หอนอกใกล้มหาลัยกันหมด มีแค่หอพี่ปลื้มที่จะอยู่ห่างจากทุกคน แต่เพราะเจ้าตัวมีรถขับมันก็เลยไม่ลำบาก ไม่เหมือนเขาที่ต้องคอยลุ้นทุกวัน

 

            วันไหนกลับดึกไปทำรายงาน ตั้มกับปีก็จะขับรถมาส่งบ้าง ทว่าส่วนใหญ่ก็เดินเข้ามาเอง แรกๆก็แอบเกร็งๆ บ้าง หลังๆก็ชินชาไม่กลัวอะไร และในที่สุดเขาก็มาถึงหอที่พักอาศัย คนโปรดทักทายยาม พร้อมกับลังเลว่าควรจะหันไปบอกกับพี่ปลื้มหรือเดินเข้าไปเลยเช่นทุกวัน

 

            ต่างจากอีกคนที่หยุดยืนอยู่ข้างหน้าหอพัก เงยหน้ามองหอพักที่ไม่ได้หรูหราอะไรขนาดนั้น เป็นหอเก่าๆ ทั่วไปที่ราคาไม่แรงมาก สภาพตึกก็เก่านิดหน่อยตามประสา นับไปนับมาก็รวมได้เจ็ดชั้น ตอนกลางคืนก็น่ากลัวหน่อย ไม่รู้ว่าตอนกลางวันดูดีแค่ไหนถึงทำให้คนโปรดมาจองห้องอยู่ได้

 

            ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่ได้สนใจอะไร

 

            “มึงพักที่นี่ ?

 

            “ครับโปรดพยักหน้า สะดุ้งนิดหน่อยที่ถูกถาม แล้วพี่ยังไงต่อครับ มาหาเพื่อนหอไหน ?

 

            “เรื่องของกูไม่ต้องมาสนใจ มึงขึ้นห้องไปได้แล้ว

 

            “เอ้า... ทำหน้าฉงนไม่เข้าใจเลยว่าอีกคนต้องการอะไร ทว่าพอเจอสายตาดุๆ รวมกับความเหนื่อยล้าทั้งวัน คนโปรดก็ตัดสินใจที่จะเดินเข้าไปในห้องพัก เตรียมขึ้นไปบนห้องถ้าไม่ติดว่าเขาขอแอบมองร่างสูงซะหน่อย

 

            ปลื้มยืนอยู่ที่เดิมพักใหญ่ราวกับรอจนมั่นใจอะไรสักอย่าง หลังจากนั้นก็หมุนตัวหันหลังกลับ

 

            ไม่ได้มาหาเพื่อนเหรอวะ ? คนโปรดขมวดคิ้วพึมพำกับตัวเองเมื่อเห็นภาพนั้น พี่ปลื้มเดินกลับไปทางเก่า ไม่ได้ยกมือถือขึ้นมาโทรหาใครให้มารับ แค่ใช้เปิดไฟฉายและไล่พวกยุง พวกแมลงที่บินมากวนใจเท่านั้น มันทำให้ร่างโปร่งไม่เข้าใจมากๆ ว่าอีกฝ่ายเมาหรือว่าต้องการอะไรกันแน่

 

            เพราะสิ่งเดียวที่เขาทำได้คือการมองแผ่นหลังนั้นที่ค่อยๆ ไกลออกไปแล้วก็บอกกับตัวเองก่อนจะขึ้นห้องไปว่า...

 

          น่าจะเมาล่ะมั้ง...

 

            กว่าจะได้นอนก็ปาไปเกือบตีหนึ่งกว่า คนโปรดต้องเคลียร์งานค้างและรายงานที่อาจารย์สั่ง ไหนจะต้องเตรียมตัวสำหรับหัวข้อที่จะว๊ากน้องวันนี้อีก เรียกได้ว่าเป็นคืนที่สาหัสอีกคืนเลยก็ว่าได้ ถึงอย่างนั้นคนโปรดก็ไม่มีสิทธิ์บ่นอะไร ทำได้เพียงแค่อดทนต่อไป เพราะเรื่องอดทนเขาเป็นที่หนึ่งอยู่แล้ว

 

            พี่คนโปรดคะ พวกหนูขอรบกวนหน่อยได้ไหมคะ ?

 

            “หืม ? เจ้าของชื่อลากสายตาเลื่อนลอยในเช้าของวัน หันมามองกลุ่มปีหนึ่งที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาประมาณห้าคนได้ มีผู้หญิงและก็ผู้ชายสลับกันไป ผิดกับเขาที่นั่งกินข้าวอยู่คนเดียว เนื่องจากตั้มกับปียังไม่มา หนำซ้ำวันนี้เขายังต้องมาคุยกับอาจารย์เรื่องพาน้องไปรับน้องนอกสถานที่อีก

 

            เป็นเก้าโมงเช้าที่เต็มไปด้วยตารางเช่นเดียวกับทุกคืน

 

            อะไรเหรอ ?

 

            “พวกหนูอยากจะขอเต้นแลกลายเซ็นน่ะค่ะ หญิงสาวที่นำทีมพูดขึ้น ท่าทางเธอเขินอายนิดหน่อย ทว่าก็พยายามที่จะเค้นเสียงคุยกับเขาให้ได้ พวกหนูจะรบกวนเวลาพี่ไม่นาน เห็นพี่อยู่คนเดียวด้วย พวกหนูเลย...มาพร้อมกัน แฮะๆ

 

            “คิดจะมารุมผมกันล่ะสิ

 

            “เปล่านะคะ ! ก็แค่คิดว่าถ้าเต้นตอนพี่อยู่คนเดียวน่าจะเกร็งน้อยกว่า ต่อให้พี่จะเป็นเฮดว๊ากก็เถอะ ประโยคนั้นเจ้าตัวพึมพำ เวลาคนโปรดหน้านิ่งมันก็น่ากลัวสำหรับปีหนึ่งอยู่เหมือนกัน ติดตรงที่วันนี้เขาเหม่อลอยนิดหน่อย คงเพราะนอนไม่ค่อยเต็มอิ่มเท่าไหร แต่ถ้าพวกหนูรบกวนมากเกินไป ก็ไม่เป็นไรนะคะ เดี๋ยวพวกหนูมาใหม่ตอนเย็นก็ได้

 

            “ไม่เป็นไร เต้นเลยก็ได้

 

            “จริงเหรอคะ...!”

 

            “ผมไม่ใช่พวกเรื่องมากอยู่แล้ว คนโปรดยิ้มมุมปาก นิ่วหน้าเล็กน้อยเพราะเจ็บแผล ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้แสดงอาการอะไรออกไปมาก พยักหน้าระคนยืดตัวขึ้นเป็นสัญญาณบอกว่าเขาพร้อมแล้วที่จะดูปีหนึ่งเต้น ซึ่งพอเห็นแบบนั้น ทั้งห้าคนก็ยิ้มกว้าง ยกมือไหว้ขอบคุณกันเป็นแถบ

 

            จากนั้นก็ตั้งวงเต้นเพลงไก่ย่างอันเบสิค คนโปรดก็ดูจนจบ ความเหนื่อยล้าทำให้เขาไม่คิดอะไรมาก ต่างจากพวกพี่ว๊ากคนอื่นที่ถ้ารวมตัวกันเมื่อไหร่ ก็คงจะหาเรื่องแกล้งน้องให้ได้ลายเซ็นกันยากๆเป็นแน่ โดยเฉพาะพวกแฝดนรกเพื่อนของเขา ถ้ารู้ว่าเขาปล่อยให้ปีหนึ่งทำอะไรง่ายๆ มีหวังคงโดนบ่นชุดใหญ่

 

            ร้อนจริงๆ ร้อนจริงๆ เอ้ว !”

 

            “โอเค คนโปรดปรบมือให้ก่อนจะรับสมุดปกแดงมาเซ็นชื่อจนครบทุกคน ส่งผลให้พวกน้องๆ ยิ้มกว้างกันใหญ่ดูมีความสุขที่ผ่านการทดสอบกับเฮดว๊ากได้ง่ายๆ

 

            เขาเรียกว่าพวกอยู่เป็น จู่โจมตอนที่คนโปรดอยู่คนเดียว

 

            ขอบคุณพี่คนโปรดมากเลยนะคะ นี่ถ้าไม่ได้พี่ วันนี้พวกหนูคงไม่ได้กินข้าวเช้ากัน

 

            “ทำไมถึงจะไม่ได้กินล่ะ ?

 

            “ก็พวกหนูพนันกันไว้ว่าถ้าไม่ได้ลายเซ็นเฮดว๊ากภายในเช้านี้ พวกเราจะไม่กินข้าวกันค่ะ

 

            “อารมณ์เหมือนบนบานให้ได้เอแล้วจะวิ่งรอบมหาลัยน่ะครับ คนโปรดย่นคิ้วใส่ ไม่ค่อยเข้าใจตรรกะนั้นเท่าไหร่ อีกอย่างมื้อเช้ามันก็สำคัญมากถ้าไม่กินเดี๋ยวก็เป็นลมลมพับไป พวกผู้ชายอาจจะทนได้ แต่กับผู้หญิงตัวแค่นั้นจะเอากำลังที่ไหน งั้นเดี๋ยวพวกผมขอตัวก่อนนะครับ จะได้ไปหาลายเซ็นต่อ

 

            “พวกคุณควรจะไปซื้อข้าวแล้วมานั่งกินกัน

 

            “อ๊ะ !”

 

            “รีบไปซื้อมานั่งกินซะ ถ้าล้มพับไปหรือเกิดป่วยขึ้นมา จะลำบากคนอื่นเอานะ โปรดว่าเสียงนิ่งทำหน้าจริงจังใส่ปีหนึ่งที่ชะงักไป ไปซื้อแล้วมานั่งกินกับผมก็ได้ เดี๋ยวผมกินเสร็จผมก็ไป ไม่นั่งข่มพวกคุณหรอก

 

            ทั้งห้ามองหน้ากันไปมาเป็นการปรึกษา การนั่งร่วมโต๊ะกับเฮดว๊ากหรือรุ่นพี่อาจจะเป็นเรื่องที่ยากลำบากสำหรับมือใหม่ แต่การจะปฏิเสธน้ำใจที่เจ้าตัวมอบให้ก็เป็นเรื่องที่ไม่ควรทำ ที่ตลกกว่านั้นคือการที่ท้องของใครคนนึงดันร้องขึ้นมาเสียงดังทำเอาหลุดหัวเราะกันอย่างขบขัน

 

            คนโปรดเองก็ยิ้มให้ ท่าทีสบายๆ ทำให้รุ่นน้องต่างผ่อนคลายกัน

 

            งั้นพวกเราขอนั่งด้วยนะคะ พี่คนโปรด

 

            “ตามสบาย ยกมือไหว้กันอีกรอบแล้วรีบไปซื้อข้าวมานั่งกินกัน พวกผู้ชายถือวิสาสะมานั่งข้างเขา ขณะที่ผู้หญิงนั่งฝั่งตรงข้ามเยื้องกันไปเล็กน้อย คนโปรดตักข้าวเข้าปากต่อ ในมือก็ส่งไลน์หาเพื่อนรักทั้งสอง ถึงเวลาที่ทั้งคู่ควรจะมามหาลัยได้แล้ว ต่อให้จะได้รับข้อความบอกว่าฝากเช็คชื่อให้ด้วยก็ตาม

 

            แต่เขาก็ไม่อยากรับหน้าอยู่คนเดียว

 

            แล้วนี่พี่ตั้มกับพี่ปียังไม่มาเหรอคะ ไม่เห็นพวกเขาเลย

 

            “สองคนนั้นมันตื่นสายน่ะ อีกสักพักคงมากัน ร่างโปร่งตอบปีหนึ่งอีกคนที่เอ่ยถาม คนโปรดสลัดคราบเฮดว๊ากทิ้งไปเพราะนี่ไม่ใช่เวลาในการทำงาน อีกส่วนมาจากการที่เขาค่อนข้างจะเข้ากับคนง่าย อาจจะไม่ได้ตลกหรือเฮฮาอะไรมาก แต่เขาเป็นพวกวางตัวเก่ง แล้วนี่มีเรียนกันหรือเปล่า พวกปีหนึ่งได้ลงวิชาของอาจารย์ชูเกียรติกันไหม ?

 

            “ลงสิคะ มันเป็นพื้นฐานที่เขาบังคับกันนี่น่า

 

            “อาจารย์แกนัดควิซด้วยครับ ผมไปบนพ่อปู่ที่ศาลหน้ามหาลัยมาแล้ว น้องผู้ชายทำหน้าเศร้า ใครต่างก็รู้ว่าวิชาเมเจอร์หลักของอาจารย์ชูเกียรติโหดขนาดไหน คนโปรดเองถ้าไม่ได้พี่รหัสที่ซิ่วไปมาติวให้ ป่านนี้ก็คงลงซ่อมแล้วซ่อมอีกไม่จบไม่สิ้นเหมือนกัน พี่คนโปรดพอจะมีทริคทำให้รอดพ้นวิชาแกโดยไม่ต้องดรอปไหมครับ ?

 

            “ก็แค่อ่านหนังสือเยอะๆ และจดตามที่แกพูดให้มากๆ แกจะชอบโม้นิดหน่อย แต่ที่พูดมาก็ออกสอบหมดนะ

 

            “อาจารย์แกพูดเร็วมากจนหนูนึกว่าแกแรปให้ฟัง

 

            “อัดเสียงไว้เลยแล้วค่อยไปเปิดฟัง พี่ก็ทำตอนเรียนวิชาแก

 

            “โฮ้ ขยันอ่ะ หลุดขำตอนโดนชม มันช่วยไม่ได้ที่คนโปรดห้ามไม่ให้ตัวเองตก สถานะการเงินทางบ้านอยู่ที่การทำงานของเขา เพราะงั้นถ้าเกิดตกแล้วต้องซ่อม ก็เท่ากับว่าต้องเสียเวลาอ่านหนังสือและวันทำงานไปโดยใช้เหตุ ยิ่งไปกว่านั้นเขาก็เป็นพวกชอบอ่านหนังสือเพื่อสอบแค่รอบเดียว

 

            เวลาเขาไม่เท่ากับคนอื่นหรอก

 

            ถ้าไม่เข้าใจตรงไหนก็มาถามได้ ถ้าช่วยได้จะช่วยนะ

 

      พี่คนโปรดใจดีจัง ถ้าหนูมีแฟนแบบพี่คงรักตาย

 

            “ยัยส้ม

 

            “อุ้ย ขอโทษค่ะ ยกมือไหว้ที่พลั้งปาก ไม่มีใครรู้ว่าคนโปรดมีแฟนไหม พี่เขาไม่เคยสนใจใครแล้วก็ไม่เห็นเคยเดินกับผู้หญิงคนไหน เว้นตอนช่วยทำงาน แน่นอนว่าคนโปรดไม่ถือสา มันก็แค่คำพูดขำๆ ที่ไม่ควรมาเอามาใส่ใจ

 

            ไม่เป็นไร พี่ยังไม่มีแฟน แซวได้ แต่แลกกับวิดพื้นร้อยทีนะ

 

            “แบบนั้นหนูขอนั่งเงียบๆ ดีกว่าค่ะ ไม่อยากให้กล้ามแขนขึ้น ทุกวันนี้ก็บึกบึนพอแล้ว ทั้งหัวเราะลั่นกับคำพูดนั้น ร่างโปร่งเองก็สนุกสนานไปกับพวกเขาด้วย นี่ถ้าไม่ติดว่าใส่ช้อปคนข้างนอกที่ไม่รู้จักคงนึกว่าปีหนึ่งเหมือนกัน พลันคนโปรดก็หยุดหัวเราะกะทันหันเมื่อสายตาสบเข้ากับใครบางคนที่เดินอยู่กับแฟนเก่า

 

            สองตาจับจ้องพี่ปลื้มที่ยืนซื้อข้าวอยู่กับคนที่ไม่เห็นค่าเขา

 

            จำได้ว่าเมื่อวานพี่สร้อยยังควงผู้ชายเดินออกจากร้านเหล้าอยู่เลยแล้วทำไมวันนี้ถึงมากับพี่ปลื้มได้กัน

 

            เล่นเอารอยยิ้มแรกของวันหลุบหายกลายเป็นเพียงภาพเลือน

 

          กลับไปคืนดีกันแล้วเหรอ...

 

            สองตาเหลือบมองเจ้าเฮดว๊ากปีสามที่หัวเราะอยู่กับปีหนึ่ง จังหวะนึงดันสบตากันไม่ได้นัดหมาย สิ่งแรกที่ปลื้มสนใจคือรอยช้ำมุมปากที่ไม่ได้ดูดีขึ้นเท่าไหร่ และดวงตาเหนื่อยล้าเสริมทัพด้วยใต้ตาหมองคล้ำที่มองจากดาวอังคารยังดูรู้เลยว่านอนไม่เต็มอิ่มแค่ไหน ถึงเขาจะยืนอยู่ไกลแต่มันก็พอจะสังเกตเห็นได้

 

            ก่อนที่เด็กอ่อนปีกว่าจะหลุบตาต่ำกินข้าวต่อไป ส่วนเขา...

 

            มองอะไรอยู่น่ะปลื้ม

 

            “อะ เจ้าตัวสะดุ้งหันไปมองสร้อยที่เลิกคิ้วใส่ คนตัวเล็กถูกเพื่อนใช้มาซื้อข้าวและถือไปไม่หมด บังเอิญเจอปลื้มที่เดินอยู่เลยจำใจเดินมาขอความช่วยเหลืออย่างเลือกไม่ได้ ซึ่งพอถูกขอมีเหรอว่าจะไม่ตามใจ...

 

            เขาก็ยังมีความหวังว่าจะได้กลับไปคืนดีอยู่เหมือนกัน

 

            เปล่า นึกว่าไอ้เสือเดินมาเลยจะให้มันช่วยถืออีกคน

 

            “ถ้าไม่อยากช่วย เดี๋ยวเราให้ฟรอยมาถือให้

 

            “…”

 

            “ฟรอยใกล้จะถึงแล้ว ปลื้มไม่ได้ถามว่าฟรอยคือใครเนื่องจากเราต่างรู้กันดีว่า ผู้ชายคนนั้นคือเด็กเศรษฐศาสตร์ที่เป็นอีกหนึ่งสาเหตุที่ทำให้เราเลิกลากัน สร้อยก้มมองหน้าจอมือถือ พิมพ์ข้อความขณะที่รอข้าวที่สั่ง ไม่สนใจเลยว่าปลื้มจะรู้สึกยังไงที่ได้ยินแบบนั้น

 

            เมื่อคืนคนที่สร้อยควงออกไปก็คือฟรอยเหมือนกัน นั่นทำให้เขาอดรู้สึกแย่ไม่ได้เลย

 

            มาพอดี สร้อยเงยหน้าหันไปหาคนที่เดินมาทางนี้ รอยยิ้มผุดขึ้นเอื้อมมือไปจับมือฟรอยต่อหน้าแฟนเก่าที่ถูกเรียกมาให้ช่วยถือของ เดี๋ยวฟรอยช่วยเราถือของกลับหอหน่อยนะ เราไม่อยากรบกวนปลื้มอ่ะ

 

            “ได้สิ ต้องแวะซื้ออะไรอีกไหม จะได้พาไป

 

            “เดี๋ยวแวะเซเว่นซื้อขนมอีกหน่อยก็กลับได้แล้ว ปลื้มจะไปเลยก็ได้นะ ขอโทษที่รบกวน ร่างเล็กว่าอย่างไม่สบอารมณ์เท่าไหร่ คว้าของทั้งหมดที่ปลื้มถือให้ไปยื่นให้ฟรอยถือ จากนั้นก็เดินควงแขนออกไปจากใต้ตึก ทิ้งให้ปลื้มมองภาพนั้นแล้วก็ได้แต่เก็บความรู้สึก

 

            รวมถึงถามตัวเองว่าอีกฝ่ายเคยเสียใจที่เราเลิกกันบ้างไหม

 

            หรือว่าเราไม่เคยรักกันเลยทั้งที่ก็แสดงความรักตั้งมากมาย

 

            มันไม่มีค่าบ้างเลยเหรอ ?

 

ตุ้บ !

 

            “อ๊ะ ขอโทษครับ !” เสียงพูดคุยดึงรั้งให้ปลื้มหันกลับมามองเด็กหนุ่มที่เดินชนกับน้องคนนึงจนของตก ส่งผลให้ต้องก้มเก็บด้วยสีหน้าเหนื่อยอ่อนใจ แม้จะเป็นคนไปชนเขาก่อนก็ตาม ซ้ำร้ายเชือกรองเท้ายังมาหลุด เลยต้องวางของไว้ที่พื้นเพื่อก้มผูกเชือกรองเท้าให้เรียบร้อย

 

            มันเป็นจังหวะเดียวกับที่ปลื้มผละออกจากจุดยืน มาย่อตัวลงผูกเชือกรองเท้าตัวเองเหมือนกัน

 

            นาทีนั้นคนโปรดเงยหน้า เบิกตากว้างเล็กน้อยที่ได้สบตากัน ผงะถอยหลังให้ปลื้มย่นคิ้วใส่

 

            เล่นใหญ่ กูคนไม่ใช่ผี

 

            “ก็ผมตกใจที่พี่มาอยู่ตรงนี้...

 

            “กูจะอยู่ตรงไหนก็ได้ที่กูอยากอยู่ เลิกคิ้วยียวนชวนให้ขมวดคิ้วใส่ มึงเองก็ควรจะรู้ว่าตัวเองควรอยู่ตรงไหน เป็นพี่ว๊ากไม่ควรเล่นกับปีหนึ่งมากไป เดี๋ยวมันจะไม่กลัว

 

            “พี่เห็นด้วยเหรอ ?

 

            “กูไม่ได้ตาบอด เขาไหวไหล่ทำเป็นผูกเชือกรองเท้าจนเสร็จ ปีหนึ่งตอมมึงเยอะขนาดนั้น เขาเห็นกันทั้งคณะ

 

            “ก็แค่นั่งกินข้าว ไม่ได้ทำอะไรไม่ดีหนิครับ

 

            “ก็แค่เตือนสบตากันนิ่งแสดงให้เห็นความตำหนิติเตียนที่ซ่อนอยู่ ตอนนี้มันอยู่ในช่วงรับน้อง มึงควรจะวางมาดพี่ว๊ากให้ถูก จะมาปล่อยตัวเล่นกับใครก็ควรระวัง

 

            “ผมคิดว่าผมวางตัวถูกแล้วนะครับ พี่ล่ะวางตัวถูกหรือยัง

 

            “อะไรของมึง

 

            “เปล่าครับ ผมก็แค่อยากบอกว่าถ้าพี่มีเวลาเตือนผมนัก บางทีพี่ควรจะเตือนตัวเองดีกว่า

 

            “เตือนอะไร ?

 

            “เตือนเรื่องแฟนกะ... คนโปรดรีบชะงักปาก เพราะความหงุดหงิดทำให้เขาเกือบหลุดเรื่องแฟนเก่า เล่นเอาปลื้มหรี่ตาลง กดดันให้อีกฝ่ายพูดออกมาติดตรงที่ว่าร่างโปร่งส่ายหน้าปฏิเสธไป ไม่มีอะไรครับ ผมก็แค่พูดเตือนไว้ คิดว่าพี่น่าจะพอเดาได้ถ้าตั้งใจฟัง

 

            “มึงคิดจะเล่นแง่กับกูเหรอไอ้ตัวเท่าหัวไหล่ ไม่มีการตอบรับ คนโปรดทำเพียงแค่เก็บของทั้งหมดใส่กระเป๋า ผูกเชือกรองเท้าเสร็จก็รีบลุกขึ้น ปลื้มเองก็ยันตัวขึ้นมาจ้องหน้าคนเตรียมจะหนีเหมือนกัน นี่มึงคิดจะมากวนกูไว้แล้วก็หนีไป ?

 

            “ผมมีเรียนครับ ไม่มีเวลามาคุยกับพี่หรอก

 

            “ไอ้...!”

 

            “ผมชื่อคนโปรด เรียกให้ถูกด้วยนะครับ พี่ปลื้ม ขัดคำด่าให้อีกคนเขากลืนลงคอไป ตั้งแต่เจอกันอีกฝ่ายเคยเรียกชื่อเขาซะที่ไหน เอาแต่เรียกไอ้ปากเก่งบ้าง ปากดีบ้าง ไอ้ตัวเท่าหัวไหล่บ้าง ทั้งที่คนรอบข้างก็เรียกชื่อเขาให้ฟังตั้งมากมาย

 

            และอีกสิ่งที่เขาอยากให้ปลื้มรู้ไว้

 

มันคงดีถ้าพี่จำชื่อผมได้สักทีนะครับ

 

            ไอ้คนโปรดตัวเท่าหัวไหล่เอ้ย

 

LOADING 100 PER

เตือนตัวเองว่าอย่าคิดไกล แต่การกระทำมันก็ดูจะใช่ จะเป็นไงต้องตามต่อ !

คนปากเสียนี่มันก็น่าตีปาก แต่แม่ๆ ใจเย็นๆกันก่อนนะ

เดี๋ยวเขาก็จะเริ่มใจดีด้วยได้ มาลุ้นกันว่าจะเป็นยังไง

น้องโปรดลูกแม่สู้เขาให้ไว อย่าให้พี่ปลื้มได้ใจนะลูก !

สกรีมลงแท็กเมื่อหวีดความปลื้มคนโปรด

#ปลื้มคนโปรด

ติดตามนักเขียนได้ที่

เพจ Aelisma /  Avery Pie

ทวิต ael_2543

หรือจิ้มที่รูปนะงับ



 

 





S
N
A
P
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3.697K ครั้ง

140 ความคิดเห็น

  1. #8669 FDB88 (@FreedomBlood88) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 18:06

    เป็นห่วงก็บอก แต่ถ้าพี่ยังไปยุ่งกับแฟนเก่าอีก แม้แต่คนให้ห่วงก็จะไม่มีแล้วนะ

    #8669
    1
  2. #8625 kk lovely (@pmpke319) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 18:15
    คือเดินมาส่งน้องใช่ไหมเป็นห่วงหล่ะสิโธ่ววว แต่ก็ยังคงไม่เลิกหวังกับแฟนเก่าเนอะเขาทำขนาดนี้แล้วอะ -ตัวเท่าไหล่เนี่ยเหมือนเป็นคำเรียกที่เอ็นดูมากกว่านะในความรู้สึกเรา
    #8625
    1
  3. #8575 PCY_BBH_PLOY (@Chutiporn_ploy) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 เมษายน 2562 / 11:26
    งงความรุสึกอิพี่มากอ่ะ อิพี่ก้อสับสนใช่แมะว่าตัวเองรุสึกไงกับน้อง ไม่รุสึกไรเลยนี่คงไม่รีบแจ้นไปผูกเชือกรองเท้าให้มั้งงงงง
    #8575
    1
  4. #8445 mytty (@lotty429miew) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 18:45
    ก็คือคำถามเดียวเลย พี่มันรู้สึกยังไงกับน้อง
    #8445
    1
  5. #8394 CallistoJpt (@CallistoJpt) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 12:53
    เนี่ยก็เป็นห่วงน้อง(ไม่ว่าจะในฐานะอะไรก็ตาม)แต่ทำเป็นเข้มปากจัดซะงั้นนะคนเรา
    #8394
    1
  6. #8386 prewxxii (@prewxxii) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 มีนาคม 2562 / 22:44
    ก็คือมาส่งน้องถึงหอ จ้าาาาา
    #8386
    0
  7. #8373 MWzzz (@MWzzz) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 มีนาคม 2562 / 06:43
    พี่ปลื้มแปลกๆไปป่าวน้าาาาา
    #8373
    1
  8. #8333 fafa952 (@fafa95) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 มีนาคม 2562 / 12:04
    หมั่นไส้อิพี่สร้อยได้มั้ยอะ สวยเลือกได้หราาาาา
    #8333
    1
  9. #8307 jellyunholic (@jellyunholic) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 มีนาคม 2562 / 23:37
    พี่ปลื้มตามไปส่งคนโปรดทำไมก่อน ห่วงแค่ในฐานะรุ่นน้องก็ดูจะมากเกินไปหน่อยมั้ยน้า อิอิ
    #8307
    1
  10. #8258 barious (@barious) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 17:06
    หมัานไส้อิพี่ปลื้มอะ อะไรวะนั่น
    #8258
    1
  11. #8209 PINKLAND (@pinkyariss) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 มีนาคม 2562 / 17:06
    พี่ปลื้มอิหยังวะ
    #8209
    1
  12. #8181 earnnearn (@earnnearn) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 มีนาคม 2562 / 16:08
    พี่ปลื้มมมคุยกับน้องดีๆหน่อยเลิกปากแข็งได้แล้ว
    #8181
    1
  13. #8168 ying-b (@ying-b) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 มีนาคม 2562 / 01:20
    คุยกับน้องดีๆ สักประโยคไม่ได้หรอพี่ปลื้ม ปากน่าตีจริงๆ เลยย
    #8168
    1
  14. #8110 Kttjj (@kyungfern) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:41
    พี่ปลื้มลืมสร้อยสักทีสิ้ๆๆ คนพี่เหมือนจะห่วงร้องเลยนามีเดินมาส่งถึงหอด้วย
    #8110
    1
  15. #8069 MManatsawan (@MManatsawan) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2562 / 11:42
    หมั่นไส้สร้อยอะ มั่นหน้ามาก / โมโหแทน 5555
    #8069
    1
  16. #8023 IIISKY__ (@IIISKY__) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2562 / 11:36
    เจ็บกี่ครั้งแล้วพี่ปลื้ม ไม่จำ ก็อย่างที่คนโปรดว่า เตือนตัวเองก่อนเนอะค่อยมาเตือนคนอื่น หมั่นไส้!!!
    #8023
    1
  17. #7945 Smileyyyyyyyyyy (@06092546md) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:17

    เเอบหมั่นใส้สร้อยนิสๆ โว๊ยยย รู้สึกลำไยนาง เเล้วอิพี่นี่ก็ไม่ลืมเขาสักทีเห่อะ ///เบื่อคนปากเเข็งวุ้ยยยยยยยยยยย เบื่อจังงง ปากเเข็งได้โล่ ซึนได้ถ้วย ถถถ

    ยอมจ้า ยอมอิพี่ปลื้มจ้าาาาา คนไร๊ปากเเข็งเเต่การกระทำนี่ชัดเจนนนนนนน บอกเลยการกระทำเเกชัดเจนมากพี่ปลื้ม โคตรจะไม่เนียน55555
    #7945
    1
  18. #7883 TifunNSlove (@TifunNSlove) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2562 / 10:06
    ทำไมน้อออทำไมอีพี่ปลื้มไม่ลืมแฟนเก่าไปสักที
    #7883
    1
  19. #7833 นักโทษหมายเลข0 (@Prison0) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2562 / 08:27
    ปากแข็งๆๆๆๆๆๆๆ
    #7833
    0
  20. #7816 แคนต้าลูปปปป ^^ (@Canta_TT) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:03
    ปากแข็งอะคนเรา
    #7816
    0
  21. #7728 Jibangrin (@Jibangrin) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2562 / 15:40
    อิพี่ปากแข็งเว่อๆๆๆๆ ไม่เนียนจ้าาาาาา คือไร ไปส่งน้องที่หอชะะะ
    #7728
    0
  22. #7633 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2562 / 13:32
    พี่ปลื้มนี่เจ็บแล้วไม่จำนะคะ เอาเลยค่ะเจ็บเยอะๆเอาที่พี่ปลื้มสบายใจ5555
    #7633
    0
  23. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  24. #7214 maybee23 (@mmmmay2311) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:13
    นังคนพี่นี่นอกจะปากร้ายแล้วยังจะทำอะไรแปลกๆอีกนะทั้งเรื่องไปส่งน้องกับเดินมาซื้อข้าวกับแฟนเก่าเนี่ยไอ่คนตัวสูง
    #7214
    1
  25. #6556 jjtk (@bebiejaney) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 มกราคม 2562 / 16:24
    น้องเชิกชอบพี่มันเลยดีมั้ยลูกกก อะไรอะ คนอะไรเจ็บไม่จำอะ ทำไมต้องหวังว่าเค้าจะคืนดี โอ๊ยยยยยปสด อีพระเอ๊กกกกก ปวดหัววววววววววว เค้าพาแฟนใหม่มาขนาดนั้น สมน้ำหน้าาาา
    #6556
    1
    • #6556-1 ★Aelisma/Avery Pie ★ (@nicharee-33) (จากตอนที่ 6)
      30 มกราคม 2562 / 16:26
      เพิ่งเลิกกันจ้า ก็ต้องเข้าใจเรื่องระยะเวลานิสนุง
      #6556-1