'ปลื้มคนโปรด' (Yaoi) [สนพ.Deep Publishing]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 620,681 Views

  • 8,708 Comments

  • 25,557 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    8,523

    Overall
    620,681

ตอนที่ 18 : ปลื้มคนโปรด 17 : คืนนั้นเราอยู่ด้วยกัน [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 51778
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4119 ครั้ง
    21 ม.ค. 62

ปลื้มคนโปรด 17 : คืนนั้นเราอยู่ด้วยกัน

#ปลื้มคนโปรด

           

คนโปรดอ้าปากค้างไม่คิดว่าพี่ปลื้มจะมัดมือชกแบบนี้ แถมพอทำท่าจะอ้าปากห้าม คนพี่เขาก็ทำเป็นเปิดเพลงกลบเกลื่อน น้องจะพูดอะไรก็เบือนหน้าหนี ไม่รับรู้อะไรทั้งนั้น เล่นเอาคนโปรดได้แต่ขมวดคิ้วใส่ เขาเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าตัวเองตกอยู่ในสถานการณ์ไหน

 

            มากสุดในชีวิตก็แค่รู้ว่าอีกฝ่ายบ้านอยู่ตรงไหน เคยแอบตามไปแต่ก็อยู่หน้าหอ แล้วก็รีบนั่งรถกลับ

 

            ทว่าตอนนี้กลับต้องมานอนค้าง

 

            คนโปรดกัดปากตัวเองคิดหนักมาตลอดทางว่าจะทำตัวยังไง ก็จริงที่พี่ปลื้มเคยไปนอนค้างที่หอเขา แต่นั่นมันก็เหตุสุวิสัย ไม่ใช่ความตั้งใจของใครบางคนแบบนี้

 

            ลงมาพี่ปลื้มพูดตอนมาถึง เขาจอดรถเสร็จเรียบร้อย ลงจากรถแล้วอ้อมมาเปิดประตูฝั่งคนที่คนตัวเล็กนั่งอยู่ให้ อย่ามัวแต่ช้า มึงต้องกินยาก่อนนอนอีก

 

            “พี่จะให้ผมค้างที่นี่จริงๆเหรอ ? คนน้องถามอย่างไม่แน่ใจ ผมเกรงใจจริงๆนะพี่ ผมกลับไปนอนบ้านก็ได้ เดี๋ยวเรียกไอ้ตั้มไอ้ปีมาอยู่เป็นเพื่อน

 

            “มาถึงขนาดนี้แล้ว มึงคิดว่ากูจะปล่อยมึงไปหรือไง

 

            “พี่ปลื้ม

 

            “ลงมาได้แล้ว หรือจะให้กูอุ้มขึ้นห้อง ? คนโปรดรีบก้าวลงจากรถ พลันก็เจ็บแผลจนเกือบเซถลา ดีที่พี่ปลื้มเขารีบเข้ามารับ ก็เลยล้มลงไปในวงแขนทันก่อนจะฟาดพื้นไป นาทีนั้นร่างโปร่งใจสั่นยิ่งกว่าอะไร โดยเฉพาะตอนเงยหน้าสบตากับคนที่ขมวดคิ้วใส่ จะรีบอะไรขนาดนั้น เดี๋ยวก็ต้องไปหาหมออีกรอบหรอก

 

            “ขะ...ขอโทษครับน้องตอบเสียงสั่นก่อนจะถูกพยุงให้ยืนดีๆ ปลื้มทิ้งของไว้ในรถ พาคนโปรดขึ้นห้องก่อนน้องจะได้ไปพัก ตลอดทางคนตัวเล็กเอาแต่คิดหนัก ถ้าไปอยู่ในห้องพี่ปลื้มแล้วเขาควรจะไปยืนตรงไหน ทำอะไร หรือนอนตรงไหน แล้วพี่ปลื้มจะให้เขาอยู่ที่นี่นานไหม

 

            หลายคำถามทำให้เขาอยากจะวิ่งหนีไป ทว่าสุดท้าย...

 

            ก็ถูกจับมานั่งลงบนโซฟากลางห้องแทน

 

            นั่งอยู่ตรงนี้ก่อน เดี๋ยวกูไปหยิบเสื้อผ้ามาให้

 

            “พี่คงไม่คิดจะเช็ดตัวให้ผมหรอกใช่ไหม

 

            “…”

 

            “ให้ผมทำอะไรเองสักอย่างเถอะครับ น้องทำหน้าจริงจัง ความเกรงใจฉายชัดบนใบหน้า ก็พอถามไปพี่มากปีก็ทำหน้านิ่งใส่ ใครจะไปรู้ว่าอีกฝ่ายคิดอะไรอยู่ ซึ่งแทนที่จะตอบ เขาทำเพียงแค่หมุนตัวหายเข้าไปในห้องนอน ทิ้งน้องให้นั่งตัวเกร็งอยู่กลางห้อง สำรวจดูว่าห้องของคนที่ชอบเป็นยังไง

 

            มันก็ไม่ได้รกเท่าไหร่ ดูจากขนาดของหอพักและการตกแต่ง คาดเดาได้เลยว่าราคาน่าจะแพงพอสมควร และน่าจะได้รับการดูแลสมราคา

 

            ในห้องมีภาพถ่ายต่างๆ นานา คนโปรดจำได้ว่ามีช่วงหนึ่งที่พี่ปลื้มเห่อกล้องถ่ายรูปมากๆ เจ้าตัวไปถ่ายรูปตามที่ต่างๆ แล้วส่งเข้าประกวดอยู่หลายครั้ง ได้รางวัลบ้าง ไม่ได้บ้างก็อยู่ที่ว่าปีนั้นมีคนมาแข่งมากน้อยแค่ไหน

 

            ทว่าภาพนึงที่คนโปรดชอบที่สุด แล้วก็ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะปริ้นท์มาติดผนังไว้

 

            มันคือภาพดาวตอนกลางคืนที่ไม่รู้ว่าพี่เขาใช้เวลานานแค่ไหนถึงจะได้ภาพที่มันสวยขนาดนี้ออกมาได้ ในภาพจะเห็นดาวดวงนึงที่ส่องแสงเด่นกว่าใคร

 

            คนโปรดเดาว่ามันน่าจะเป็นดาวศุกร์ ไม่ก็ดาวประจำเมืองแบบที่คนทั่วไปเรียกกัน

 

            หากแต่ตรงกรอบรูปกลับมีอักษรเล็กๆ เขียนประดับไว้

 

            ‘North Star for me’

 

            “ดาวเหนือของพี่ปลื้ม ?

 

กึก !

 

            คนโปรดสะดุ้งตอนที่ถังน้ำขนาดไม่ใหญ่วางลงบนโต๊ะญี่ปุ่นตรงหน้า มีผ้าสีขาวพาดอยู่บนขอบ ด้านข้างมีเสื้อผ้าที่เห็นแล้วต้องกะพริบตาใส่ คนน้องเอียงคอมองพี่ที่ทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ สบตากันราวกับสื่อถึงความในใจ

 

            เดี๋ยวกูเช็ดตัวให้

 

            “ไม่ต้อง...!”

 

            “ไม่ต้องเกรงใจ และไม่ต้องอาย ผู้ชายด้วยกันอย่ามากลัวร่างโปร่งกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก นี่เขาจะต้องมาถอดเสื้อต่อหน้าคนที่ชอบงั้นเหรอ แถมพี่ปลื้มยังทำหน้าจริงจัง ดูไม่ล้อเล่นจนคนโปรดอึกอัก พูดอะไรไม่ออกอีก หนำซ้ำมือหนายังถือวิสาสะเอื้อมมาทำท่าจะปลดกระดุมเสื้อให้

 

            ผะ...ผมถอดเองดีกว่า ผมเกรงใจ

 

            “เจ็บหนักขนาดนี้มึงยังห่วงแต่เรื่องเกรงใจ

 

            “ก็ผม...

 

            “ต้องให้มึงโดนรถชนปางตายก่อนไหม มึงถึงจะได้เลิกเกรงใจสักที คำขู่นั้นทำน้องนิ่งงัน จนถึงตอนนี้พี่ปลื้มก็ยังดูหงุดหงิดอยู่ มันทำให้คนโปรดต้องหลุบตาต่ำ เขาไม่ชอบเวลาที่อีกฝ่ายไม่พอใจเท่าไหร่

 

            ส่วนหนึ่งก็มาจากที่เขารั้นจะมาดูคนตรงหน้าให้ได้ อีกส่วนคงมาจากที่เราสัญญากันไว้

 

            คนโปรดไม่คิดว่าพี่ปลื้มจะโทษตัวเอง

 

            เอามือออก ถ้าอายก็หลับตาไป

 

            “พี่จะให้ผมหลับตาได้ไง ไม่มีใครข่มตาลงหรอก

 

            “งั้นก็เอาเนคไทผูกตามึงไว้

 

            “พี่...

 

            “ดื้อนัก กูทำเอง ว่าพร้อมดึงเนคไทคนน้องออก เอามาผูกตาน้องไม่ให้เห็น แม้คนน้องจะพยายามเบี่ยงเบน สุดท้ายก็ต้องยินยอมอย่างห้ามไม่ได้ พี่ปลื้มผูกเนคไทแน่นมาก คลายออกนิดหน่อยตอนน้องย่นคิวใส่ ดูออกเลยว่าน้องกังวลมากแค่ไหน คิ้วสวยๆขมวดติดกันขณะที่นั่งตัวตรงเกร็งมากจนพี่ปลื้มยกยิ้มเอ็นดูใส่

 

            ไอ้ตัวเท่าหัวไหล่เอ้ย

 

            “พี่จะไม่แกล้งอะไรผมใช่ไหม ?

 

            “ขอดูก่อนเขาตอบพร้อมกับเอื้อมมือไปจับกระดุมเสื้อคนตัวเล็กอีกครั้ง สัมผัสถึงความเกร็งหนักจนหยุดหายใจไปชั่วขณะ ปลื้มค่อยๆ ปลดกระดุมออกทีละเม็ด ทำช้าๆ ราวกับตั้งใจจะแกล้งน้องให้ขาดใจตาย คนโปรดเผลอกัดปากในหัวจินตนาการอะไรมากมาย ธรรมดาก็คิดมากจะตายอยู่แล้ว พอมาปิดตาแบบนี้ก็ยิ่งคิดหนักเข้าไปใหญ่

 

            ผิดกับคนพี่ที่แค่ส่ายหน้าเบาๆ ไอร้อนจากปลายนิ้วแผ่ซ่านเข้าไปยามถูกผิวขาว คนโปรดกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก มือไม้จิกลงกับตักขณะที่พี่ปลื้มแหวกสาปเสื้อแล้วถอดออกไปให้

 

            ดวงตาหลุบมองผิวขาวที่ซ่อนอยู่ด้านใน มีร่องรอยความบอบช้ำที่เพิ่งโดนรถเฉี่ยวไป ต่ำลงมาตรงบริเวณเอวมีรอยแผลคล้ายกับโดนอะไรข่วนไว้ แต่มันเป็นแผลเป็นที่ดูท่าว่าแผลนี้น่าจะเกิดมานาน

 

            มีแผลที่เอวด้วย ? เขาถาม เอื้อมไปหยิบผ้าชุบน้ำมาบิดหมาดๆ พลางรอฟังคำตอบ โปรดเอียงคอมอง ถึงจะมองไม่เห็น เขาก็พอจะนึกออกว่าอีกฝ่ายทำหน้ายังไง

 

            เคยรถล้มตอนเด็กๆ น่ะครับ

 

            “นึกว่ารอยเล็บใคร

 

            “หืม ?

 

            “ช่างมัน พี่ปลื้มตอบปัด ทาบผ้าหมาดๆลงบนต้นคอสวย นาทีนั้นคนโปรดสะดุ้ง ไม่ใช่แค่ความเย็นของผ้าที่ทำให้เขาตื่นตระหนก อีกส่วนคือปลายนิ้วร้อนๆ ที่ทาบลงมาอย่างไม่ได้ตั้งใจ ทว่าปลื้มนึกว่าเผลอไปโดนแผลที่แขนเลยทำให้น้องตกใจ

 

            เขาเลยระวังมือให้มากขึ้น ค่อยๆ เช็ดจากคอลงมาถึงแขน ระมัดระวังไม่ให้น้ำโดนแผลต่อให้จะพันแผลมาแล้วก็ตาม

 

            จนถึงตอนนี้ก็ยังอดหงุดหงิดไม่ได้

 

            วันหลังอย่าฝืนตัวเองอีกนะ มันไม่คุ้มเลยกับสิ่งที่มึงเสียไป

 

            “พี่ยังไม่เลิกโกรธผมอีกเหรอครับ ?

 

            “มันน่าไหมล่ะ ปากบอกไม่ฝืน แต่การกระทำมันโคตรตรงข้าม

 

            “พี่เองก็ด้วยไม่ใช่เหรอครับ

 

            “อะไร ?

 

            “ปากดุไปแบบนั้น แต่ก็การกระทำกลับสวนทาง น้องยกยิ้มเล็กๆ คล้ายจะหยอกล้อให้คนปากร้ายใจดีรู้ความ หลายครั้งแล้วที่พี่มักจะต่อว่าผม แต่สุดท้ายก็เป็นคนที่ซื้อนม ซื้อยามาให้ แล้วนี่ก็ยังพาไปโรงพยาบาลอีก

 

            “กูก็แค่รับผิดชอบสิ่งที่ทำไว้

 

            “แต่ผมไม่เคยขอให้พี่รับผิดชอบอะไร

 

            “มึงเคยบอกไว้ว่าถ้าเรารู้สึกอะไร เราต้องรับผิดชอบมัน คนโปรดนิ่งงัน เขาจำได้ว่าเคยพูด แต่นั่นมันหมายถึงเรื่องของความรู้สึก ไม่ใช่เรื่องของการกระทำ หรือผลของการกระทำที่กำลังเกิดขึ้นอยู่ พลันจังหวะนึงคนโปรดก็แอบคิดว่าถ้าพี่เขาคิดแบบนั้นจริงๆ จะเคยรู้บ้างไหมว่าเราเคยรู้จักกันมาก่อน

 

เคยเรียนที่เดียวกัน เขาเคยซื้อของฝากคนมาให้

 

จนถึงวันสุดท้ายก่อนพี่เขาเรียนจบไป

 

จดหมายฉบับนั้นที่พี่ทำหล่นไว้ พี่จำได้ไหมว่ามีคนเคยให้มัน

 

ปลื้มชุบน้ำอีกรอบ บิดหมาดๆ แล้วเช็ดบริเวณหน้าท้องบางของน้อง ดึงสติให้คนตัวเล็กกลับมาสนใจปัจจุบันอีกครั้ง เจ้าตัวเผลอเผลอเลียปากพลางคิดว่าช่วงล่างคงต้องให้น้องไปจัดการเอาเองในห้องน้ำ

 

            เขาทำให้ไม่ได้หรอก เดี๋ยวจะโดนหาว่าหื่นกามเอา

 

            ผมหมายถึงเรื่องของความรู้สึกนะ ไม่ใช่เรื่องของการกระทำ

 

            “กูเหมารวมทุกอย่าง เพราะถ้ากูไม่สัญญาแบบนั้น มึงก็จะไม่ฝืนตัวเองแบบนี้เอาผ้าเช็ดแก้มน้องบีบจมูกนิดหน่อยด้วยความมันเขี้ยว แต่มึงก็ผิดที่ไม่ทำตามคำสั่ง ลองคิดสิว่าถ้ามึงโดนรถชนขึ้นมาจะเป็นยังไง มึงกะจะให้กูรู้สึกผิดไปจนตายเลยใช่ไหม ?

 

            “...

 

            “มึงยังมีคนข้างหลังที่ต้องดูแลอยู่นะคนโปรด มึงจะเห็นแก่ความสุขของทุกคนไม่ได้

 

            “ผมไม่ได้เห็นแก่ความสุขของทุกคนหรอกครับ ผมเห็นเฉพาะคนที่ผมใส่ใจ

 

            “งั้นช่วยใส่ใจกูให้น้อยลงหน่อย แล้วใส่ใจตัวเองให้มากขึ้นจะได้ไหม

 

            “ผม...

 

            ฟังพี่สักครั้งมันจะตายเหรอคนโปรด

 

เจ้าของชื่อชะงักกึกเมื่อถูกพูดใส่แบบนั้น เรียกคนโปรดธรรมดาก็ว่าแพ้แล้ว แต่ต้องมาได้ยินอีกคนแทนตัวเองว่า พี่ มันยิ่งแพ้กว่า ไหนจะน้ำเสียงอ่อนโยนกึ่งดุนั่นอีก ทำเอาคนตัวเล็กได้แต่หลุบตาหนีอยู่ในความมืด

 

            นี่เป็นครั้งที่สองแล้วที่พี่ปลื้มแทนตัวเองว่าพี่แบบนี้ มันโคตรจะรู้สึกดี

 

            และแพ้พ่ายในเวลาเดียวกัน

 

            โคตรไม่แฟร์

 

            ผมก็แค่อยากทำตามสัญญาเท่านั้นเอง ไม่ได้อยากฝืนสักหน่อย

 

            “งั้นหลังจากนี้พี่จะไม่สัญญาอะไรกับเราแล้ว

 

            “พี่ปลื้ม

 

            “พี่จะไม่ให้เราฝืนอีกแล้วไอ้ตัวเท่าหัวไหล่ น้องก้มหน้าต่ำ ใบหน้าร้อนผ่าวจนกลัวว่าอีกคนจะเห็นว่าเขากำลังเขินยิ่งกว่าอะไร แน่นอนว่าต่อให้มีผ้ามันปิดตาไว้ มันก็ไม่ได้บดบังว่าอีกฝ่ายกำลัง...

 

            หน้าแดงเพราะคำพูดเขา

 

            ห้ามดื้ออีกเข้าใจไหม ?

 

            “เข้าใจ...ครับ น้องพยักหน้าเป็นจังหวะเดียวกับที่พี่เขาหยิบเสื้อมาใส่ให้ ปลื้มเลือกใช้เป็นเสื้อเชิ้ตแทนเสื้อสวม น้องจะได้ไม่ต้องยกมือขึ้นแล้วเจ็บแผลที่ได้มา คนโปรดพรูดลมหายใจตอนที่พี่เขาเอาผ้าปิดตาออก พอสบตากันน้องก็รีบหลุบตาหนี ปลื้มติดกระดุมเสื้อให้จนเสร็จ ส่วนเสื้อนักศึกษาก็คงต้องเอาไปให้ป้าแม่บ้านซักให้

 

            เดี๋ยวไปเปลี่ยนกางเกงในห้องน้ำ จัดการเองได้ใช่ไหม ?

 

            “ต่อให้ผมเจ็บปางตาย ผมก็จัดการเองได้ครับ

 

            “ปากเก่ง ยีหัวร่างโปร่งก่อนจะประคองให้เข้าไปเปลี่ยนกางเกงในห้องน้ำ คนโปรดเลยมีเวลาหายใจระคนทำใจไม่ให้ตัวเองสติแตก มองตัวเองในกระจก รับรู้เลยว่าตัวเองหน้าแดงขนาดไหน มือข้างนึงถูกยกขึ้นมากุมอกด้านซ้าย ก้อนเนื้อข้างในเต้นแรงไปหมด

 

            พี่คิดจะฆ่าผมหรือไง เขาพึมพำ พรูดลมหายใจด้วยความเหนื่อยหน่าย ถึงจะปิดตาไว้ ทว่าพอคิดว่าพี่ปลื้มเป็นคนเช็ดตัวให้ มันก็ลนลานไปหมด พยายามทำทุกทางไม่ให้พี่เขารู้ว่าตัวเองตื่นเต้นจนแทบบ้า ถึงอย่างนั้นก็คงจะทำได้ไม่ดีเท่าไหร่ คนโปรดเปิดน้ำ กวักล้างหน้าหนักๆเพื่อระบายความรุ่มร้อนออกไป

 

            เสยผมตัวเองขณะที่คิดว่าถ้าออกไปจะรับมือกับคนตัวโตยังไง

 

            เสียดายที่ไม่มีเวลาคิดเท่าไหร่ พี่มันไม่ปล่อยให้คิดนาน

 

            “หลับเหรอวะ ออกมาได้แล้ว

 

            “นี่พี่ยืนเฝ้าอยู่เหรอ ?

 

            “เออ ตอบกลับจากหลังบานประตูห้องน้ำที่ปิดสนิท เผื่อมึงล้มจะได้ช่วยทัน

 

            “ผมไม่ซุ่มซ่ามขนาดนั้นหรอกครับ

 

            “งั้นก็ออกมาได้แล้ว แค่เปลี่ยนกางเกงทำไมชักช้าจังวะ น้องยู่ปากใส่ให้คนที่เร่ง นี่ถ้าเข้ามาเปลี่ยนให้เองก็คงทำไปแล้ว ซึ่งพอน้องช้าๆก็ทำเป็นเคาะประตู คนโปรดเลยต้องรีบเปลี่ยน คนพี่จะเลิกเคาะไม่งั้นข้างห้องก็คงออกมาด่า กว่าจะออกมา ถึงว่าต้องพังเข้าไป

 

            “ไม่ต้องเล่นใหญ่ขนาดนั้นก็ได้ครับ ผมไม่ได้เป็นอะไร

 

            “เป็นหนักแค่มึงฝืนไว้

 

            “ทำไมขี้แซะจังครับ ร่างสูงไหวไหล่ขยับทางให้น้องเดินออกมา ปลื้มเลยให้น้องนั่งที่ปลายเตียงในห้องของเขา ส่วนตัวเองก็เข้าไปอาบน้ำบ้าง แน่นอนว่าคนโปรดนั่งนิ่งรอจนคนพี่ออกมาจากห้องน้ำ ค่อยยังชั่วที่อีกฝ่ายใส่เสื้อผ้าออกมา ไม่งั้นเขาอาจจะทำตัวไม่ถูกไปมากกว่านี้

 

            เดี๋ยวกินยาก่อนจะได้นอนพัก น้องพยักหน้าตอนรับยาจากอีกฝ่าย แล้วก็นอนบนเตียงนี่แหละ ไม่ต้องออกไปนอนที่ไหน

 

            “แบบนั้นเตียงพี่จะเปื้อนเลือดผมได้

 

            “เปื้อนก็เอาไปซัก ไม่เห็นจะยาก ยักไหล่พร้อมกับหยิบน้ำมาให้น้องกินยา อีกอย่างมึงเจ็บขนาดนี้จะให้ไปนอนพื้น นอนโซฟาได้ไง เดี๋ยวก็ปวดตัวหรอก

 

            “ก็ผมเกรงใจ

 

            “ถ้าพูดคำนี้อีก กูจะตีปากมึง มีการขู่ให้น้องถอนหายใจใส่ เป็นคนขี้เกรงใจมันผิดตรงไหน ก็พี่เขาช่วยไว้ตั้งเยอะก็อยากให้พี่เขานอนสบาย ถึงเตียงมันจะใหญ่ แต่จะให้ไปนอนเบียดกันก็ไม่ใช่ไอเดียที่ดี เสียดายที่ปลื้มไม่คิดแบบนั้น เขาประคองน้องที่กินยาเสร็จให้นอนราบไปกับเตียงเขา พอน้องขืนก็ต้องกดหนักๆ ออกกำลังบ้าง ทว่าก็ไม่ได้หนักจนน้องเจ็บแผลเท่าไหร่

 

            พอนอนลงได้ คนโปรดก็ตัวแข็งได้แต่นอนหงาย เพราะถ้าตะแคงก็จะเจ็บแผลที่พันผ้าไว้

 

            จะหันไปอีกข้างก็ไม่ได้ พี่ปลื้มนอนอยู่ แน่นอนว่าทั้งคู่ต่างก็อึกอัก ปลื้มเป็นคนปิดไฟมีเพียงแค่แสงจากด้านนอกเท่านั้นที่ส่องผ่านหน้าต่าง

 

            ต่างฝ่ายต่างเงียบ ไม่รู้ว่าควรจะพูดหรืออะไรกัน

 

            คนโปรดก็ได้แต่มองเพดาน พยายามข่มตาแล้วแต่ก็คงไว้ได้ไม่นานเท่าไหร่ ไออุ่นจากแขนคนด้านข้างทำให้เขาข่มตาหลับไม่ไหว เขาเคยจินตนาการว่าถ้าได้นอนอยู่ข้างพี่ปลื้มจะรู้สึกยังไง

 

            ตอนนี้ก็ตอบคำถามนั้นได้แล้วว่ามันตื่นเต้นมากจริงๆ

 

            แม้จะเจ็บตัวอยู่และไม่ควรคิดถึงเรื่องนี้ก็ตาม

 

            ปลื้มเองก็แอบตื่นเต้นอยู่เหมือนกัน นานแล้วที่เขาไม่ได้นอนกับใครบนเตียงเดียวกัน ขนาดแฟนเขายังไม่เคยพามานอนค้าง ไปนอนที่ห้องอีกฝ่ายก็ยิ่งไม่เคยไปกันใหญ่ ไม่ว่าจะคนไหนเขาก็ให้เกียรติเสมอ  และรู้สึกว่าถ้าไปนอนค้าง มันไม่ค่อยเหมาะ

 

            กับเพื่อนก็เหมือนกัน ถึงมานอนห้องเขา...

 

            ก็ไม่เคยได้เหยียบขึ้นเตียงเขาหรอก

 

            ซึ่งเพื่อไม่ให้อึกอักไปมากกว่านี้ คนโปรดเลยเลือกที่จะฝืนตะแคงข้าง อย่างน้อยถ้าหันหลังก็น่าจะไม่ต้องกังวลมากเท่าไหร่ แต่แผลมันก็ไม่ได้เล็กขนาดที่ทนไหว พอตะแคงมากๆ ก็ดันปวด ดันเจ็บขึ้นมาเลยต้องกลับมานอนหงาย คนโปรดถอนหายใจ กะจะหันไปดูว่าพี่ปลื้มหลับอยู่ไหม

 

            พลันก็ต้องสะดุ้งเมื่อสบตากันพอดี

 

            พี่ยังไม่นอนเหรอ ?

 

            “มึงขยับอยู่แบบนี้ใครจะไปนอนได้

 

            “ขอโทษครับ ผมแค่...ไม่ค่อยชินเท่าไหร่ ตอบตามความจริงพร้อมกับยิ้มแหยให้ ถ้าพี่ไม่โอเค ผมออกไปนอนข้างนอกก็ได้

 

            “นอนด้วยกันนี่แหละไม่เปิดทางให้น้องชิ่งหนี คนโปรดเลยได้แต่ฝังตัวเองลงกับเตียง ถ้าไม่ง่วงก็ชวนกูคุยก็ได้ กูก็ยังไม่ง่วงเหมือนกัน

 

            “ผมไม่รู้จะชวนพี่คุยเรื่องอะไร

 

            เพลงวันนี้เป็นไง

 

            “หา ?

 

            “เพลงที่กูเล่นเป็นไง คนโปรด เพราะน้องมัวแต่ลีลาคนพี่เลยต้องเปิดประเด็นให้ เล่นเอาคนโปรดรีบดึงสติ หวนคิดถึงท่อนสุดท้ายของพี่ที่เขาเล่นให้ฟัง

 

            ก็ดีครับ แต่ผมมาเกือบไม่ทันเลยไม่รู้ว่าตั้งแต่ต้นพี่เล่นเป็นไง

 

            “แต่มึงมาทันเพลงนั้นนะ ถึงจะเป็นท่อนสุดท้ายก็เถอะ

 

            “เพลงดาวเหนือน่ะเหรอ ?พี่ปลื้มพยักหน้าให้ นอนหนุนแขนตัวเองมองเพดานขณะที่น้องมองเสี้ยวหน้าที่แสงจากไฟข้างนอกอาบไล้ ผมไม่คิดว่าพี่จะเล่นเพลงนั้น

 

            “บอกแล้วไงว่ามันเป็นเพลงโปรดของกูน่ะ

 

            “…”

 

            “และเป็นเพลงที่กูอยากเล่นให้มึงฟัง

 

            มีอะไรพิเศษเหรอครับ ?คนโปรดถาม อยากรู้ว่าอะไรซ่อนอยู่ใต้ความต้องการนั้น มันคือเหตุผลที่พี่อยากให้ผมมาฟังหรือเปล่า ?

 

            “ก็ไม่รู้สิ ก็แค่...อยากให้มึงได้ยินล่ะมั้ง

 

            “ยังไงกัน ?

 

            “ก็มึงชอบเพลงนั้นเหมือนกัน

 

            “…”

 

            “มึงยังชอบเพลงนั้นอยู่ใช่ไหมวะ คนโปรด ? พี่หันกลับมามองหน้า ไม่รู้ทำไมถึงได้คาดหวังที่จะได้ยินคำชมชอบจากอีกฝ่าย คงเพราะว่าเขาตั้งใจเล่นเพลงนั้นมากๆ และเราก็ใจตรงกันที่ชอบเพลงนั้น ถึงน้องจะมาไม่ทันเพลงใหม่ของไลก้าที่เขาเล่นให้ฟัง

 

            แต่ประเด็นหลักมันอยู่ที่เพลงดาวเหนือต่างหาก

 

            และใช่ คนโปรดนิ่งไปเมื่อได้ยินคำถามนั้น จู่ๆก็เหมือนกำลังถูกขอให้ยืนยันว่าความชอบของเรายังเหมือนเดิมอยู่ไหม คนโปรดไม่รู้หรอกว่าพี่ปลื้มกำลังคิดอะไร ทว่าในความคิดของคนโปรดนั้น การถามว่ายังชอบเพลงนั้นอยู่ไหมก็ไม่ต่างจากการถามว่ายังชอบเขาอยู่ไหม

 

            เพราะเพลงนี้มันเริ่มต้นในวันที่เขาชอบอีกฝ่าย ลากยาวมาเจ็ดปีจนถึงตอนนี้ก็ยังคงไม่เสื่อมคลาย

 

            มันตลกถ้าหากตอบว่ายังชอบอยู่ไหม

 

            พี่ควรถามผมว่าจะยังชอบไปถึงเมื่อไหร่ต่างหาก ร่างโปร่งแก้ไขคำถาม มันน่าจะตอบง่ายกว่ายังชอบเพลงนั้นอยู่ไหม

 

            “แปลว่ามึงยังชอบอยู่ใช่ไหม ?

 

            “ผมชอบมันยิ่งกว่าเพลงไหน

 

            “…”

 

            และจะชอบไปเรื่อยๆ จนกว่าจะเลิกชอบไปเอง คนตัวโตหลุดยิ้ม อยู่ดีๆก็รู้สึกมีความสุขขึ้นมา แต่พี่อาจจะเบื่อก่อนผมก็ได้มั้ง พี่ดูเหมือนเบื่ออะไรง่าย

 

กูอดทนเก่งถ้าเกิดกูชอบอะไร และกูเคยบอกแล้วไงว่านี่คือเพลงโปรดของกู พี่เขาจ้องลึกเข้าไปมาในดวงตาน้อง มองเข้าไปราวกับค้นหาตัวตนที่ถูกซ่อนอยู่ด้านใน คนโปรดเลยแกล้งทำหน้าไม่เชื่อใส่ เลยโดนบีบจมูกเข้าให้ เรียกรอยยิ้มก่อนนอนได้เป็นอย่างดี คอยดูแล้วกันว่าใครจะเบื่อก่อน ถ้ามึงเบื่อก่อน กูจะสั่งมึงวิดพื้นร้อยรอบจนกว่ามึงจะกลับมาชอบมัน

 

เหตุผลเดียวที่ผมจะเลิกชอบคือผมเหนื่อยที่จะฟังมัน

 

คนเราเหนื่อยกับการฟังเพลงได้เหรอวะ ?

 

ได้สิครับ ที่เราเหนื่อยก็เพราะเราไม่อินกับมันแล้ว โปรดตอบกลับ การที่เราเลิกอินกับสิ่งที่เราชอบมากๆ มันเป็นอะไรที่น่าเสียใจระคนเสียดายเหมือนกัน พอเราไม่อินเราก็ไม่อยากฟังมัน ต่อให้มีคนมาชวนให้เราฟัง เราก็จะรู้สึกอึดอัด แล้วก็เหนื่อยที่จะฟัง

 

กูเพิ่งรู้ว่ามีคนคิดแบบนี้

 

พี่ไม่เคยเหรอครับ เลิกอินกับสิ่งที่ชอบ ?

 

สงสัยกูยังไม่เจออะไรที่ชอบแบบจริงจัง ปลื้มทำหน้าครุ่นคิด แต่ถ้าพูดเรื่องความสัมพันธ์ก็มีบ้าง เหนื่อยที่จะไล่ตาม เหนื่อยที่จะอินกับสิ่งที่เราเคยอยากได้มัน

 

แต่ตอนนี้พี่เลือกที่จะเดินช้าๆ แล้วไม่ใช่เหรอครับ ?

 

อือ เพราะมึงเตือนสติกูไว้

 

“…”

 

ไม่งั้นกูคงวิ่งต่อไป ไร้จุดหมายเหมือนเดิม น้องอมยิ้มถือวิสาสะเอื้อมมือไปลูบหัวอีกคนราวกับปลอบเด็ก

 

พี่ทำดีมากแล้ว พี่เก่งมากแล้วครับ

 

ปลอบกูเป็นลูกเลยนะมึง

 

พี่ก็เคยปลอบผมแบบนี้เหมือนกัน เขาจำได้ตอนอยู่ในรถวันนั้น พี่ปลื้มก็ลูบหัวเขาแบบนี้แล้วก็ชมเขาว่าทำดีมาก เราต่างก็มีเรื่องไม่ดีที่ผ่านเข้ามา แต่สุดท้ายมันก็จะผ่านไปเป็นบทเรียนให้โตขึ้นในแต่ละวัน

 

เหมือนกับวันนี้ที่มึงจะได้รู้ว่าไม่ควรฝืนเรื่องคนอื่นให้มาก

 

แต่ผมไม่เสียใจเลยนะครับที่ได้ทำ เผลอๆ ถ้าผมมาไม่ทันผมคงเสียใจมากกว่านี้ ปลื้มนิ่งคิดสบตากับน้องที่มองโลกในแง่ดีทั้งที่ตัวเองเจ็บตัวจนน่าตีซ้ำ พี่อาจจะคิดว่ามันไม่ควร อาจจะคิดว่าผมควรดูแลตัวเองมากกว่า แต่ผมดีใจนะครับที่อย่างน้อยผมก็ได้พยายาม มันดีกว่าการอยู่เฉยๆ ทั้งที่เรามีโอกาส

 

แล้วมึงไม่เหนื่อยเหรอวะ ?

 

ไม่เลยเพราะผมยังอินกับมัน

 

“…”

 

และตอนที่ได้เห็นพี่ยิ้มให้บนเวทีนั่น ผมดีใจมากเลยนะครับ คนโปรดยิ้มกว้างแสดงให้เห็นว่าเขาดีใจจริงๆ ที่เห็นพี่ปลื้มยิ้มให้ ก็ตอนนั้นพี่ปลื้มดูจะดีใจราวกับว่าการปรากฏตัวของเขามันตอบโจทย์ทุกสิ่ง ซึ่งปลื้มเองก็คิดแบบนั้น ทว่าพอเห็นน้องยิ้มใกล้ๆ ตอนนี้มันกลับตราตรึงใจมากกว่า

 

คนโปรดไม่ค่อยหลุดยิ้มกว้างๆ แบบมีความสุขเท่าไหร่ พอได้มาเห็นใกล้ๆ มันก็ทำให้ต้องดึงมือน้องที่ลูบหัวเขามาจับไว้ พลางใช้มืออีกข้างลูบหัวคนตัวเล็กที่ชะงักไป ดวงตาประสานให้เห็นถึงความรู้สึกที่ซ่อนเอาไว้

 

อือ กูเองก็ดีใจ

 

พี่ปลื้ม

 

ขอบคุณนะที่ทำตามสัญญาที่ให้ไว้

 

“…”

 

ขอบคุณที่ชอบเพลงนั้นนะ คนโปรด

 

LOADING 100 PER

คืนนั้นเราอยู่ด้วยกัน ท่ามกลางความฝันมันมีความนัย

รอยยิ้มเล็กๆ เป็นตัวเชื่อมสายใย ให้รู้เอาไว้ว่าหัวใจดวงนี้กำลังได้รับการตอบรับ

คนพยายามมากกว่า ย่อมเจ็บหมดในทุกทาง

แต่บางครั้งบาดแผลพวกนั้นคงได้รับการรักษา เพียงแค่รอเวลาเหมือนคนไข้รอหมอมา

สุดท้ายแล้วมันก็จะถูกเยียวยา

กลายเป็นแผลเลือนหายไปในความทรงจำ :)

สกรีมลงแท็กเมื่อหวีดความปลื้มคนโปรด

#ปลื้มคนโปรด

ติดตามนักเขียนได้ที่

เพจ Aelisma /  Avery Pie

ทวิต ael_2543

หรือจิ้มที่รูปนะงับ



 

 






S
N
A
P

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4.119K ครั้ง

352 ความคิดเห็น

  1. #8702 Ratt1611 (@Ratt1611) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2562 / 08:45
    ทำไมรู้สึกว่า เค้าไม่ได้พูดถึงเพลง รุ้สึกว่าเพลง คือ ตัวปลื้มและโปรดเองที่ฝั่งตรงข้ามพยายามสื่อ เอ๊ะหรือคิดมากไปแหะ55
    #8702
    1
  2. #8681 FDB88 (@FreedomBlood88) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 23:01

    ฮือออออออ เขินนนนนนนนน

    #8681
    1
  3. #8637 kk lovely (@pmpke319) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 21:32
    คุณคะพี่ปลื้มนี่นับวันจะยิ่งชัดเจนขึ้นเรื่อยๆนะ รู้ตัวหรือยังคะว่าคิดยังไงกับน้อง
    #8637
    0
  4. #8609 LatteAmericano (@LatteAmericano) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 14:54
    น้ำแดง...จากหวานอยู่แล้วพออ่านละหวานจนวางเอาไว้ละมาอ่านแทน;-;
    #8609
    1
  5. #8586 PCY_BBH_PLOY (@Chutiporn_ploy) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 24 เมษายน 2562 / 13:46
    รออออออ รอทุกอย่างมันชัดเจนมากกว่านี้
    #8586
    1
  6. #8548 soul_hyukjae (@soul_hyukjae) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 05:20
    ทำไมหวาน
    #8548
    1
  7. #8533 hh_9094 (@9094_hh) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 19 เมษายน 2562 / 00:15
    รอวันพี่ปลื้มหวานใส่น้อง
    #8533
    1
  8. #8499 mike2549 (@mike2549) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 เมษายน 2562 / 22:37
    เลือด!! ขอเลือดที

    เลือดหมดแล้ว
    ส่งโรงบาลที///ตายอย่างสงบศพสีชมพู งื้ออออออ
    #8499
    1
  9. #8478 mytty (@lotty429miew) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 31 มีนาคม 2562 / 20:43

    โอ๊ยย บิดเป็นผ้าเเล้วจ้าาาาาา เเงงงงงงงง

    #8478
    1
  10. #8441 ikonyg (@ikonyg) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 15:47
    โอเค ยอมเเล้ว พี่มันเอาจริงแล้วสินะ
    #8441
    1
  11. #8420 kenziess (@kenziess) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 มีนาคม 2562 / 12:11
    ถ้าคนที่แอบชอบมาทำกับตัวเองแบบนี้นะะะะะะ ชั้นตายตั้งเเต่เขาจะไปส่งที่ร้านครั้งเเรกเเล้ววววว
    เขินทุกตอนนนนรักเลยยยยย

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 28 มีนาคม 2562 / 12:22
    #8420
    1
  12. #8413 CallistoJpt (@CallistoJpt) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 มีนาคม 2562 / 08:31
    พี่ปลื้มคนปากร้ายแต่ใจดี บรรยากาศของสองคนคืออบอุ่นมากเลย ^^
    #8413
    1
  13. #8396 maaetamong (@realexol__) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 13:18
    ชั้นเขินมากแก
    #8396
    1
  14. #8362 fafa952 (@fafa95) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 มีนาคม 2562 / 23:03
    ใจฟูเลย
    #8362
    1
  15. #8286 wuxie (@wuxie) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 19 มีนาคม 2562 / 23:54
    ต้องพูดว่าชอบแล้วต่ะแบบนี้พี่ปลื้ม
    #8286
    1
  16. #8284 tangmo_univers (@tangmo_univers) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 19 มีนาคม 2562 / 23:43
    อ๋าย.... ดีต่อใจ
    #8284
    1
  17. #8248 นุ้งโด (@dayo1201) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 17 มีนาคม 2562 / 09:55
    ชอบก็บอกว่าชอบสิคะพี่ปลื้ม
    #8248
    1
  18. #8221 PINKLAND (@pinkyariss) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 08:23
    อบอุ่นดีจัง
    #8221
    1
  19. #8193 earnnearn (@earnnearn) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 มีนาคม 2562 / 19:35
    งื้อน่ารักก
    #8193
    1
  20. #8153 Airzaa1810 (@Airzaa1810) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 8 มีนาคม 2562 / 17:29
    อร๊ายยยยยยยย_เขินนนนนน
    #8153
    1
  21. #8088 MManatsawan (@MManatsawan) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2562 / 15:17
    น้องน่ารักเสมออะ คนพี่ก็เอนดู
    #8088
    1
  22. #8036 IIISKY__ (@IIISKY__) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2562 / 18:47
    จีบยังไงแบบไม่ต้องพูดคำว่าจีบ จีบแบบไม่ให้เขารู้ตัวด้วยว่าโดนจีบ แล้วตัวเองรู้มั้ยน้าว่าจีบเขาอยู่ สงสัยเฉยเฉยยยยยยยยย
    #8036
    1
  23. #7990 Smileyyyyyyyyyy (@06092546md) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:12

    ฮรืออออออออออออออออออออออออออออ เขินมันทุกตอนนนนนนนนนนนนน ตอนนี้ละมุนมวากกกกกกกกก
    #7990
    1
  24. #7957 K.white wine (@parindaqu) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2562 / 11:04
    น่ารักมากกกกกกก เป็นแผลมันดีอย่างนี้เอง ลองเอาวิธีนี้ไปใช้ได้ไหมแบบเป็นแผลให้เขามาอ่อนโยนด้วย(แทนที่จะได้ความอ่อนโยนจะโดนแฟนตบซ้ำมากกว่า555)
    #7957
    1
  25. #7922 Janny-Wang30122 (@Janny-Wang30122) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:07
    กราบไรท์ค่ะทำให้หนูอินกับทุดคำพูดของทั้ง2คนเลยภาษาที่ใช้ซึ้งมากค่ะชอบมากๆ
    #7922
    1