'ปลื้มคนโปรด' (Yaoi) [สนพ.Deep Publishing]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 538,894 Views

  • 8,060 Comments

  • 24,103 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    134,006

    Overall
    538,894

ตอนที่ 10 : ปลื้มคนโปรด 9 : ประตูไม่ดีต้องอยู่ชิดกัน [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 46307
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3395 ครั้ง
    30 ธ.ค. 61

ปลื้มคนโปรด 09 : ประตูไม่ดีต้องอยู่ชิดกัน

#ปลื้มคนโปรด

           

            คนโปรดหลับไม่รู้เรื่องเลยตลอดทั้งคืน ขนาดเสียงฟ้าร้องยังทำอะไรน้องไม่ได้ราวกับว่าทุกความเหนื่อยทำให้เขาหลับลึกเข้าไปทุกวัน เยียวยาส่วนที่มันเสียหายข้างใน เพราะเคยได้ยินมาว่าสิ่งที่จะทำให้เราสดชื่นหลังจากผ่านมรสุมมาคือการนอนหลับ

 

            ซึ่งนั่นก็น่าจะเป็นเรื่องจริง ยิ่งคนโปรดเหนื่อยมากแค่ไหนก็ยิ่งหลับลึกมากแค่นั้น

 

            แต่ก็ไม่ได้ลึกจนน่ากลัวว่าจะไม่ตื่นขึ้นมา

 

            อือ... เจ้าตัวครางอือในลำคอเมื่อแสงแดดช่วงสายของวันตกกระทบ ส่งผลให้ต้องพลิกตัวหนีไอร้อนที่ส่องมาจากหน้าต่าง แสงสว่างชวนแสบตานั้นทำให้รู้ว่าเช้าวันใหม่มาไวขนาดไหน

 

            ดูเหมือยว่าพายุเมื่อคืนจะผ่านพ้นไปแล้ว

 

            เฮ้อ ร่างโปร่งพรูดลมหายใจคล้ายตัดพ้อชีวิต ก่อนจะลืมตาขึ้นมาดีๆ ปรับโฟกัสอีกนิดแล้วหยิบมือถือมากดดูเวลา พลันก็พบว่าตอนนี้สิบโมงกว่า ถ้าเป็นวันที่เรียนอาจารย์คงเช็คขาด ดีที่วันนี้เขามีเพียงแค่ไปประชุมเชียร์ตอนบ่ายเท่านั้นกับคุยเรื่องรับน้องนอกสถานที่นิดหน่อยเลยไม่ต้องรีบร้อนเช่นทุกวัน

 

            อยากจะนอนต่อเหมือนกัน แต่การบ้านก็มี

 

            ฮึบ ยันตัวลุกขึ้นไปล้างหน้า ยีหัวตัวเองเล็กน้อยตอนเดินออกมาจากห้อง ความงัวเงียพาให้เดินไปหยิบน้ำดื่มจากตู้เย็นโดยไม่ทันเห็นว่ามีบางอย่างที่เปลี่ยนแปลงไป คนโปรดยกน้ำขึ้นดื่ม ระหว่างนั้นก็คิดว่ามีงานอะไรอีกบ้าง เดี๋ยวคงต้องโทรไปถามตั้มเรื่องรายงาน ไม่รู้ว่าป่านนี้ทำกันไปถึงไหน ถ้ายังไม่เสร็จจะได้รับช่วงต่อมาทำเองเพื่อความสบายใจ

 

            คนโปรดเดินมาตรงโซฟากะจะเปิดทีวีแต่กลับต้องหยุดไป...

 

พรวด !

 

            “ชิบหาย !”

 

            “พี่ปลื้ม !” คนน้องสะดุ้งเช่นเดียวกับคนพี่ที่ถูกพ่นน้ำใส่ คนโปรดยกมือปิดปาก ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ พะ...พี่มาอยู่ในห้องผมได้ไง ?

 

            “แล้วมึงมาพ่นน้ำใส่กูทำไมวะ !” ปลื้มขมวดคิ้วแน่นเสื้อนักศึกษาตัวเดิมเปียกโชกไปด้วยน้ำที่น้องพ่นใส่ ถ้ามึงจะไล่กูกลับห้องก็บอกกันดีๆ ก็ได้ ไม่เห็นต้องทำแบบนี้เลยนี่หว่า

 

            “ผะ...ผมขอโทษครับ ผมไม่ได้ตั้งใจ ยกมือไหว้พลางรีบไปหยิบทิชชู่มาซับให้ คนพี่เขาก็หงุดหงิดเลยคว้าห่อทิชชู่ไปเช็ดเสื้อเอง นี่บางส่วนก็โดนหน้าเขาด้วย คนกำลังหลับสบายดันมาพ่นน้ำใส่กันได้ เล่นเอาสิ่งที่ฝันอยู่ถึงกับสลาย ขณะที่คนน้องไม่เข้าใจและตื่นตระหนกไปหมด

 

            พี่ปลื้มอยู่ในห้องเขา นอนอยู่บนโซฟาโดยที่เขาไม่ทันเห็น

 

            นี่ถ้าไม่สังเกตคงได้ทิ้งตัวลงนั่งทับไปเต็มๆ แล้วแบบนั้นก็คงโดนด่าไม่ต่างจากตอนนี้

 

            พี่ถอดเสื้อมาก็ได้ เดี๋ยวผมเอาไปซักตากให้

 

            “ไม่ต้องเลย เดี๋ยวมึงเอาเสื้อกูไปเผาขึ้นมาทำไง

 

            “พี่...!”

 

            “มึงวางขวดน้ำก่อนเลยไอ้ตัวเท่าหัวไหล่ เกิดพ่นใส่กูอีก กูต่อยมึงกลับแน่ ชี้หน้าอย่างเกรี้ยวกราดส่งผลให้น้องรีบวางขวดน้ำไว้บนโต๊ะ ให้ตายเหอะ นี่คือการตอบแทนของมึงเหรอวะ เป็นภาระคนอื่นแล้วยังจะทำตัวไม่ดีอีก

 

            “ก็ผมตกใจที่พี่อยู่ที่นี่ ว่าแต่พี่มาอยู่ในห้องผมได้ไงกัน ? คนโปรดถามอีกครั้ง พยายามประมวลผลว่าพาเขาเข้าห้องมาตอนไหน จะว่าไปแล้วเขาก็นึกไม่ออกเหมือนกันว่าขึ้นมาบนห้องได้ไง ความทรงจำสุดท้ายคือเขาบอกกับพี่ปลื้มว่าจะปล่อยพี่อยู่คนเดียวได้ไง

 

            แล้วทุกอย่างก็ดับไป ไม่รู้เรื่องอีกเลย

 

            ต่างจากคนพี่ที่ค้อนขวับ ความไม่พอใจปรากฏชัดเต็มใบหน้า

 

            กูแบกมึงขึ้นมาเพราะมึงเอาแต่หลับ

 

            “แล้วทำไมพี่ไม่ปลุกผมล่ะ ?

 

            “ปลุกแล้วแต่มึงไม่ตื่น คนอะไรไม่รู้หลับลึกชิบหาย โทษน้องไปงั้นทั้งที่ความจริงเขาเรียกน้องแค่รอบเดียว ก่อนจะตัดสินใจแบกขึ้นมา กูเลยต้องแบกมึงขึ้นมา แล้วก็โดนมึงพ่นน้ำใส่

 

            “ไม่สิ พี่แบกผมขึ้นมาแล้วทำไมพี่ไม่กลับไป ?

 

            “ก็ลูกบิดมึงไม่รู้เป็นไร กูหมุนเท่าไหร่ประตูมันก็ไม่เปิด ปลื้มพ่นลมหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย เมื่อคืนเขาพยายามจะงัดประตูอยู่หลายครั้ง ทว่าจะเสียงดังมากก็ไม่ได้เนื่องจากมันดึกมาก นอกจากจะทำให้คนโปรดตื่นแล้ว มันอาจจะกระทบคนข้างห้องให้เปิดประตูมาด่า

 

            เขาพยายามหาทุกทางเพื่อเปิดประตู แต่มันก็ไม่ยอมเปิดให้ สุดท้ายเลยตัดสินใจวนกลับมานอนที่โซฟา

 

            กะจะตื่นก่อนคนโปรดแล้วหาทางออกไป เสียดายดันตื่นทีหลัง

 

            แน่นอนว่าคำพูดนั้นทำคนโปรดกะพริบตาปริบๆ น้องย่นคิ้วก่อนจะหมุนตัวเดินไปที่ประตู มือบางจับเข้าที่ลูกบิดพยายามหมุนว่ามันติดตรงไหน ซึ่งก็ต้องพบว่ามันติดอะไรสักอย่าง พยายามกระชากเท่าไหร่มันก็ไม่เปิดออกให้

 

            เป็นอะไรวะเนี่ย เขาพึมพำ ทั้งกระแทก ทั้งดัน ทั้งดึงประตูก็ไม่ยอมขยับ เสียอีกแล้วเหรอวะ เพิ่งเปลี่ยนไปเมื่อสองเดือนก่อนเองนะ

 

            “ตกลงเปิดได้ไหม ?

 

            “สงสัยลูกบิดจะเสียน่ะครับ ไม่ก็ติดกับตะปูที่อยู่ข้างนอก มันงอออกมานิดหน่อย บางทีมันน่าจะขัดประตูไว้ โปรดว่าพร้อมออกแรงกระชากอีกครั้ง แล้วก็หยุดทำไป เดี๋ยวผมเรียกเจ้าของหอตามช่างมาให้ พี่มีเรียนเช้าไหม ?

 

            “มีบ่าย

 

            “งั้นก็น่าจะทัน คนพี่พยักหน้ารับ ร่างโปร่งเลยรีบเดินไปหยิบโทรศัพท์โทรหาเจ้าของหอเพื่อแจ้งให้รู้ว่าเกิดปัญหาอะไร คราวก่อนก็เป็นแบบนี้ เล่นเอาคนโปรดไปเรียนไม่ได้ แถมวันนั้นยังเรียนวิชาเมเจอร์ตัวสำคัญ เรียกได้ว่าเป็นความผิดพลาดครั้งใหญ่เพราะอาจารย์วิชานั้นเข้มงวดมาก

 

            ขาดแค่ครั้งเดียวสามารถโดนเพ่งเล็งได้ทั้งเทอม

 

            ฮัลโหล ป้าแมวครับ ผมเองนะครับคนโปรด ปลื้มเดินมาพิงขอบประตูห้อง มองดูน้องที่กำลังคุยกับเจ้าของหอให้ ประตูห้องผมเสียอีกแล้วครับ ช่วยส่งช่างมาดูให้หน่อยได้ไหม วันนี้ผมมีธุระด่วนต้องไปตอนบ่ายแล้วรุ่นพี่เขาก็จะไปเรียนเหมือนกัน

 

            ว่าพร้อมเสยผมขึ้นอย่างคิดหนัก

 

            เร่งให้เร็วกว่านี้ได้ไหมครับ ผมเกรงใจพี่เขา

 

            “…”

 

            “แล้วไม่มีช่างคนอื่นมาเปิดให้ก่อนได้เลยเหรอครับ สีหน้าเครียดจัดทำให้ปลื้มรับรู้ว่าคงไม่ใช่เรื่องดีเท่าไหร่ แต่ผมรีบมากเลยป้าแมว นี่มันรอบสองแล้วด้วย ยังไงก็ช่วยเร่งให้หน่อยนะครับ ผมไม่ได้อยู่คนเดียว

 

            “…”

 

            “ครับ ครับ เร็วหน่อยนะครับ ครับป้า ขอบคุณครับ โปรดวางสายพร้อมกับถอนหายใจด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก ส่งผลให้ปลื้มเลิกคิ้วใส่

 

            ทำหน้าแบบนั้นหมายความว่าไง ?

 

            “เจ้าของหอบอกว่าช่างมาได้ตอนบ่ายๆ น่ะครับ พวกเขาติดงานกันหมด

 

            “แปลว่ากูต้องติดอยู่ในห้องมึงจนกว่าช่างพวกนั้นจะมาซ่อมประตูให้ ?น้องพยักหน้าอย่างไม่เต็มใจ โดนเช็คขาดอีกแล้วกู

 

            “ขอโทษนะครับที่ทำให้พี่ต้องมาซวยไปด้วย ผมไม่รู้ว่าประตูมันจะพังโปรดยกมือไหว้ พี่จะโทรเรียกใครมาหาไหมเผื่อว่าเขาจะช่วยพี่ออกไปได้ก่อน หรือถ้าพี่ไม่กลัว ผมเรียกคนข้างห้องให้พี่ปีนระเบียงออกไปก่อนได้นะ

 

            “มึงเห็นกูเป็นสไปเดอร์แมนหรือไง ทำแบบนั้นมีหวังกูคอหักตายพอดี

 

            “ไม่หรอกพี่ ผมก็เคยทำ

 

            “ไอ้...

 

            “ถ้าเรียกพี่ชัยตอนนี้อาจจะยังทัน พี่เขาน่าจะยังไม่ไปทำงาน พูดจบก็ทำท่าจะเดินไปที่ระเบียงเรียกคนข้างห้อง ทว่าปลื้มกลับคว้าแขนอีกคนไว้ก่อนเลยหยุดชะงัก

 

            มึงจะบ้าหรือไง จะไปรบกวนคนอื่นทำไมกัน

 

            “ก็พี่มีเรียนบ่าย ถ้ารอช่างเดี๋ยวก็ไปไม่ทัน

 

            “ไม่ทันก็คือไม่ทัน เดี๋ยวกูให้ไอ้เสือเลคเชอร์ไว้ให้ก็ได้ อย่าทำให้มันเป็นเรื่องใหญ่ไปหน่อยเลยน่า พี่มากปีดุใส่ คิ้วนี่ย่นจนแทบจะมากองรวมกันทั้งหน้า คนโปรดก็แค่อยากช่วยให้พี่เขาออกไปก่อน ส่วนตัวเองน่ะรอช่างได้อยู่แล้ว เพราะต่อให้ออกไป ยังไงก็ต้องรอช่างมาซ่อมประตูห้องให้อยู่ดี

 

            อีกอย่างวันนี้เขาไม่มีเรียนด้วย ไม่เดือดร้อนเหมือนคนพี่หรอก

 

            แต่พอได้ยินประโยคเมื่อกี้เลยทำได้แค่ถอนหายใจนิ่งๆ ในเมื่ออีกฝ่ายพูดงี้เขาก็จะไม่ขัด

 

            งั้นพี่ไปอาบน้ำก่อนก็ได้ครับ เดี๋ยวผมหาชุดให้

 

            “ก่อนจะไล่กูไปอาบน้ำ มึงไปหาข้าวกินก่อนไหม ยาที่กูให้น่ะกินบ้างยัง ?  คนโปรดชะงัก นิ่งคิดนิดหน่อยว่าในห้องมีอะไรเหลือบ้าง ถ้าจะทำก็ทำเผื่อกูด้วยแล้วกัน กูอาบน้ำเสร็จจะออกมากิน

 

            “ผมทำอาหารไม่เก่งนะพี่

 

            งั้นก็อดตายไปด้วยกัน

 

คนตัวโตไหวไหล่คล้ายไม่หยี่หระ คนโปรดเลยส่ายหน้าเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวมาให้ พาไปที่ห้องน้ำซึ่งอยู่ถัดจากห้องนอนของเขาไป คนโปรดเพิ่งมาคิดขึ้นได้ว่าเมื่อกี้พาพี่ปลื้มเข้าห้องนอนของตัวเองไป...

 

            เชี่ย สมุด...!” คนน้องรีบวิ่งกลับเข้าไปในห้อง รีบตรวจสอบว่าเอาสมุดไปวางไว้ไหน ในนั้นเต็มไปด้วยข้อความที่เขาถ่ายทอดไว้ ไหนจะรูปพี่ปลื้มที่ถ่ายเก็บไว้อีก ถ้าเกิดอีกฝ่ายมาเห็นคงรู้ทันทีว่าเขาชอบตัวเองมากแค่ไหน คนโปรดกัดปาก หยิบกระเป๋าขึ้นมาเปิดดูว่าสมุดยังอยู่ที่เดิมไหม

 

            ถ้าพี่ปลื้มเป็นคนแบกเขาขึ้นมาบนห้องจริงก็แปลว่าต้องรื้อหากุญแจในกระเป๋า

 

            แอบเปิดดูหรือเปล่าวะ ถามตัวเองเบาๆ ตอนล้วงมือไปหยิบสมุดปกสีน้ำตาลที่ถ้าดูผิวเผินก็เป็นเพียงสมุดจดเลคเชอร์ทั่วไป หากแต่ถ้าเปิดดูข้างใน...

 

            ก็จะเจอกับข้อความและรูปภาพมากมายที่บ่งบอกถึงการแอบชอบมายาวนาน

 

            ตั้งแต่วันแรกจนถึงปัจจุบัน

 

            ไม่มีวันไหนเลยที่เปลี่ยนไป และหวังว่ามันจะดำเนินต่อไปไม่ใช่จบลงเพียงเพราะอีกฝ่าย...

 

            รู้แล้วว่าคิดอะไรอยู่

 

            หวังว่าคงยังไม่เห็นนะ พี่ปลื้ม

 

            คนตัวโตใช้เวลาอาบน้ำแต่งตัวประมาณยี่สิบนาที พลางคิดว่าหลังจากนี้จะทำไงต่อ ในเมื่อเปิดประตูออกไปไหนไม่ได้ เขาก็ไม่ได้ทำงานที่ค้างไว้ จะให้ปีนลงไปก็ไม่ไหว ส่วนหนึ่งคือความเกรงใจที่ต้องไปเบียดเบียนห้องข้างๆ อีกส่วนคือความลับที่ไม่กล้าบอกน้องไป

 

            เขากลัวความสูง...

 

            ถึงชั้นที่น้องอยู่จะไม่ได้สูงมาก แต่ถ้าพลาดลงไปมีหวังแข้งขาคงเจ็บหมด เขาไม่อยากพิการหรือตายก่อนจะได้ทำอะไรที่แพลนไว้อีกเยอะ เพราะงั้นขอติดอยู่กับน้องดีกว่า

 

ต่อให้มันจะรู้สึกแปลกๆ หน่อยก็ตาม คงเพราะเราไม่ได้สนิทกันขนาดนั้น

 

แต่ก็ดีกว่าให้น้องรู้ความจริงแหละนะ

 

ถ้าแม่งรู้คงหัวเราะเยาะเราแน่ๆ

 

            เขาคิด พรูดลมหายใจขณะที่เดินเช็ดหัวออกมาจากห้องน้ำ ขยับคอเสื้อยืดตัวเล็กที่น้องหามาให้ใส่ อดหงุดหงิดไม่ได้ที่มันรัดไปซะทุกสัดส่วน แต่ก็ไม่ได้รัดเกินจนขยับไม่ได้ แค่มันตัวเล็กกว่าตัวเขาไปหน่อยก็เท่านั้นมันเลยใส่ไม่ค่อยสบายเท่าไหร่

 

            และอีกอย่างที่ทำให้ไม่ชอบใจ

 

            กินมาม่าแต่เช้าเลยเหรอวะ ?

 

            อ๊ะ !” คนโปรดสะดุ้งมือที่เทมาม่าใส่ชามอยู่เลยหกนิดหน่อย ทว่าน้ำร้อนๆ กลับกระเด็นใส่ โอ๊ย !”

 

            “เฮ้ย ทำไมไม่ระวังวะ คนพี่ย่นคิ้วดุรีบเข้ามาดึงหม้อออกจากมือน้องแล้ววางไว้ ดึงมืออีกคนมาเปิดน้ำไล่ความแสบร้อนออกไป ถึงอย่างนั้นมันก็ทำให้มือของคนโปรดแดงนิดหน่อย ไอ้เวรนี่ ถ้าโดนลวกขึ้นมาจะทำไง ประตูติดแบบนี้กูพามึงไปโรงบาลไม่ได้นะ

 

            “กะ...ก็ผมตกใจ ไม่คิดว่าพี่จะอาบน้ำเร็วขนาดนี้

 

            “กูอาบไปตั้งยี่สิบนาที มึงนั่นแหละมัวแต่เหม่อ ส่ายหน้าพร้อมกับถอนหายใจใส่ หยิบทิชชู่มาให้น้องซับน้ำออก มึงไปนั่งรอเลยไป เดี๋ยวกูยกไปให้

 

            “ไม่ได้หรอกพี่ ผมทำเองได้

 

            “กูบอกให้มึงไปนั่งไง ทำไมดื้อวะหงุดหงิดหน่อยๆ ให้กับความดื้อรั้น ไอ้เรื่องที่ไม่ควรรั้นน่ะรั้นนัก ซึ่งความจริงแล้วคนโปรดก็แค่อยากช่วยเท่านั้น อีกอย่างพี่ปลื้มก็เป็นแขก จะให้มาดูแลเขาก็ใช่เรื่องที่ไหน ยิ่งกว่านั้นมือที่โดนน้ำร้อนกระเด็นใส่ มันก็ไม่ได้ร้ายแรงขนาดที่มือเจ็บนี่น่า

 

            ก็ผมอยากช่วย นี่ห้องผม ผมก็ต้องดูแลพี่สิ

 

            “ไปดูแลตัวเองก่อนไหม จะทำให้ตัวเองเจ็บไปถึงไหนวะ คนน้องชะงักเมื่อคำพูดนั้นแปลได้หลายความหมาย ต่างจากปลื้มที่ไม่คิดอะไร เขาหยิบมาม่าที่เหลืออยู่มาเทใส่ชาม มองหาช้อนส้อมก่อนจะหยิบวางลงไป จากนั้นก็ถือชามมาวางไว้บนโต๊ะญี่ปุ่นหน้าโซฟา มึงไปหยิบยามาด้วย กินเสร็จจะได้กินยา

 

            “แผลผมเริ่มดีขึ้นแล้วครับ ไม่ต้องกินยาก็ได้

 

            “แต่มึงเพิ่งกินไปได้ไม่กี่วันไม่ใช่หรือไง

 

            “…”

 

            “ไปเอายามา จะได้มากินข้าว เร็ว ทำหน้าดุให้รู้ว่าเอาจริง สุดท้ายคนโปรดก็ต้องเดินไปหยิบยาในกระเป๋า แวะล้างหน้านิดหน่อยเพราะตั้งแต่เช้ายังไม่ได้อาบน้ำ กินยาเสร็จคงต้องไปอาบ ไม่งั้นพี่ปลื้มก็คงรังเกียจที่ต้องอยู่ด้วยกันแล้วนี่มึงมียาทาน้ำร้อนลวกไหม ถ้ามีมึงทาเลยนะ จะได้ไม่พอง

 

            “รู้แล้วครับ ขานรับคล้ายประชด ทว่าก็ยอมไปหายามาทาตามที่สั่ง ยาทาพวกโดนน้ำร้อนลวกหรือแก้ฟกช้ำนี่คนโปรดมีติดห้องประจำ เนื่องจากงานที่ทำมันเป็นไปไม่ได้ที่จะไม่เจ็บตัวอะไรเลย ถึงจะเล็กๆ น้อยๆ ก็ตาม

 

            พอทาเสร็จก็หยิบยามาทิ้งตัวลงนั่งฝั่งตรงข้ามปลื้มที่เลื่อนชามมาม่ามาให้

 

            ห้องมึงไม่มีอะไรนอกจากไอ้นี้เลย ?

 

            “ผมไม่มีเวลาซื้อของแล้วก็ทำกับข้าวไม่เป็น เลยไม่ค่อยซื้ออะไรติดบ้านไว้บวกกับว่าเขาอยากเก็บเงินเยอะๆ เลยตัดอะไรที่ไม่จำเป็นออก ข้าวเช้าข้าวกลางวันก็ไปกินที่มหาลัย ข้าวเย็นก็กินบ้างไม่กินบ้างแล้วแต่วัน ขอโทษนะครับถ้าทำให้พี่ไม่พอใจ แต่เดี๋ยวผมพาไปเลี้ยงข้าวข้างนอกก็ได้ถ้าเขามาซ่อมประตูให้แล้ว

 

            “เก็บเงินไว้ซื้อของมาติดบ้านบ้างดีกว่าไหม มึงทำงานเยอะจะเจียดเงินมาให้ความสุขกับตัวเองหน่อยไม่ได้เหรอ

 

            “ผมมีเรื่องให้ต้องใช้เงินมากกว่าเรื่องนี้น่ะครับ

 

            “เรื่องแม่มึงอ่ะนะ

 

            “…”

 

            “ป่วยหนักขนาดไหนวะมึงถึงต้องเหนื่อยขนาดนี้ ? เป็นคำถามที่เขาติดใจมาตลอดตั้งแต่ที่รู้ข่าว ไม่มีใครรู้เลยว่าแม่ของคนโปรดป่วยเป็นอะไร มีเพียงแค่ไม่กี่คนที่รู้ ทว่าจะให้เขาไปถามก็อาจจะถูกจับผิดได้ ส่วนครั้งนี้ก็ใช่ว่าอยากพูดซะเมื่อไหร่

 

            มันเหมือนอารมณ์พลั้งปากถามไป ที่ทำให้น้องยิ้มอ่อนออกมาหลังจากชะงักไปชั่วครู่

 

            เล่นเอาปลื้มถึงกับหลุบตาหนี

 

            โทษที กูพลั้งปากไปหน่อย ไม่อยากเล่าก็ไม่เป็นไร

 

            “…”

 

            “กูไม่ได้ตั้งใจก้าวก่ายมึงเป็นครั้งแรกเลยที่พี่ปลื้มยอมขอโทษก่อน ถึงจะดูห้วนๆ เหมือนไม่เต็มใจไปหน่อย ทว่าการกลบเกลื่อนก้มหน้ากินมาม่าฝีมือเขาก็แสดงให้เห็นถึงความสำนึกผิด แน่นอนว่าคนโปรดไม่ได้ติดใจ มีหลายคนที่มาถามเขาเรื่องนี้แต่เขาก็ไม่ได้เล่าให้ฟัง

 

            เขารู้สึกว่ามันไม่จำเป็นที่ต้องเล่า นี่มันเรื่องของครอบครัวเขา เขารู้คนเดียวก็เพียงพอแล้ว อีกนัยนึงการไม่เปิดปากพูดมันดีกว่า

 

            อย่างน้อยก็ไม่ต้องย้ำความจริงว่าแม่อาจจะเหลือเวลาอยู่กับเขาได้ไม่นาน

 

            แม่ผมป่วยเป็นโรคที่รักษาไม่หายครับ ต้องกินยาแล้วก็หาหมอตลอด

 

            “อะ...

 

            “ครั้งหนึ่งผมเคยเกือบเสียแม่ไปแล้ว ถ้าไม่ได้คนข้างบ้านช่วยไว้ป่านนี้ผมอาจจะตัวคนเดียวแล้วก็ได้ น้องพูดเสียงแผ่ว แต่กลับมีรอยยิ้มอ่อนโยนติดอยู่บนใบหน้า ทางเดียวที่จะช่วยแม่ได้คือใช้ยา แต่ก็ใช่ว่าจะได้ผลทุกรอบไป แม่ต้องเปลี่ยนยาไปเรื่อยๆ ทุกครั้งที่แม่ไปหาหมอเลยต้องใช้เงินค่อนข้างมาก และแม่ก็ทำงานหนักไม่ได้ ผมเลยต้องทำงาน

 

            “แล้วพ่อมึงไปไหน ?

 

            “เสียไปนานแล้วครับ ท่านถูกรถชนตาย

 

            “…”

 

            “ตอนนี้ผมเหลือแค่แม่ แค่แม่คนเดียว หยิบน้ำขึ้นดื่มเพื่อสะกดกลั้นก้อนสะอื้นที่ไหลมาจุกคอไว้ มันค่อนข้างเป็นเรื่องที่สะเทือนใจเวลาเราต้องเล่าให้ฟังว่าเบื้องหลังชีวิตเราเจออะไรมาบ้าง ผิดกับปลื้มที่ครอบครัวอยู่ครบ ไม่เคยตกอยู่ในโมเมนต์ที่ใกล้จะเสียใครคนใดคนนึงไป

 

            เขาไม่รู้ว่าคนโปรดต้องแบกรับอะไรมากมายขนาดนี้ นึกว่าแม่แค่ป่วยธรรมดา

 

            ผมหวังแค่จะช่วยแบ่งเบาภาระแม่ได้ อย่างน้อยก็ยืดเวลาให้ท่านอยู่กับผมนานอีกหน่อย

 

            “เพราะงี้มึงถึงทำงานหนักใช่ไหม ? น้องพยักหน้าพร้อมกับระบายยิ้มให้ แล้วมึงมาเป็นเฮดว๊ากทำไมวะ ทำไมไม่ให้คนอื่นเป็น ตัวเองจะได้เอาเวลาไปดูแลแม่

 

            “ตอนแรกแม่ผมยังไม่อาการหนักครับ มาหนักเอาตอนที่ช่วงรับน้องมันมาถึงแล้ว

 

            “…”

 

            “ขอโทษนะครับที่ผมทำตัวไม่สมกับเฮดว๊ากเลย แต่ผมก็พยายามอยู่นะ แววตาจริงจังแสดงออกมาคล้ายจะเอาใจให้ปลื้มเห็นว่าเหนื่อยแค่ไหน เขาก็ทำได้ ผมจะตั้งใจให้มากกว่านี้ จะไม่ทำให้พี่ๆ ผิดหวังแน่นอนครับ

 

            “คนเดียวที่จะผิดหวังคือมึงต่างหาก

 

            “หืม ?

 

            “อย่าทำตัวให้เป็นที่คาดหวังของคนอื่นมากไม่งั้นมึงจะเหนื่อย ปลื้มส่ายหน้าเตือน ตัวมึงก็มีเรื่องให้ต้องคิดเยอะอยู่แล้ว อะไรที่ไม่จำเป็นก็ตัดออก ตอนนั้นที่กูพูดเพราะกูไม่รู้ว่ามึงมีอะไรให้คิดบ้าง แต่ตอนนี้กูรู้แล้ว และ...กูรู้ว่ามึงกำลังพยายาม

 

            “พี่ปลื้ม

 

            มึงเก่งมากแล้วคนโปรด มึง...ทำได้ดีแล้ว

 

            ว่าพร้อมลูบหัวน้องอย่างปลอบใจ วินาทีนั้นมันเหมือนกับว่าคนตัวเล็กได้รับการฮีลลิ่งลึกไปถึงข้างใน ไม่ใช่แค่ได้รับคำอวยพร มันยังรวมถึงการกระทำแสนอ่อนโยนที่ฝันมาตลอดอีก ถึงก่อนหน้านี้จะเคยถูกลูบหัวไปแล้ว แต่ ณ ตอนนี้มันเป็นอีกความรู้สึกที่ดีเกินกว่าที่คาดไว้

 

            มันทำให้คนโปรดอยากจะร้องไห้ ทว่าก็เลือกที่จะเก็บมันไว้

 

            ในส่วนลึกสุดของหัวใจ

 

            แล้วยิ้มออกมาเช่นทุกที

 

            ขอบคุณครับ พูดเสียงแผ่วด้วยระยะห่างแค่นี้ยังไงก็ได้ยินแน่ๆ ผมดีใจที่พี่ให้กำลังใจผมนะ

 

            “...

 

            “มันมีความหมายมากจริงๆ เสียงเบาราวกระซิบ ภาวนาขอให้คนพี่ไม่ได้ยินหรือคิดไปไกลมากนัก แต่ตอนนี้ช่างมันก่อนเถอะครับ รีบกินมาม่าเถอะเดี๋ยวอืดหมด ถ้ามันอืดจนกินไม่ได้ ผมไม่มีอะไรให้พี่กินแล้วนะ

 

            “ไม่มีก็ไม่กิน ไม่เห็นจะยาก

 

            “แต่พี่จะ...

 

            “บอกแล้วไงว่าจะอดตายด้วยกัน สบตากันชั่วครู่ให้เห็นภาพตัวเองสะท้อนอยู่ในดวงตาคู่นั้น พี่ปลื้มกระตุกยิ้มบางๆ ยีหัวคนโปรดคล้ายกับเอ็นดูคนน้อยปีกว่า เล่นเอาร่างโปร่งได้แต่ยิ้มรับ ส่ายหัวไปราวกับไม่อยากเชื่อสิ่งที่ตัวเองพูด แล้วแบบนี้มึงจะมาเฟรชชี่ไนท์ไหม ไอ้เจษน่าจะบอกมึงแล้วว่าพวกกูขึ้นแสดงกัน

 

            “ผมรู้แล้วครับ พี่จะเล่นกีตาร์ด้วยหนิ ใช่ไหม ?

 

            “อือ ใช่

 

            “ไว้เดี๋ยวให้ไอ้ตั้มถ่ายคลิปไว้

 

            “จะไม่มาเหรอ ? เงียบไปชั่วขณะ และให้สิ่งนั้นเป็นคำตอบ หนำซ้ำยังก้มหน้ากินมาม่าต่อให้คนพี่เข้าใจด้วยตัวเอง สักชั่วโมงก็ไม่ได้ ?

 

            “ใจจริงผมก็อยากไป แต่ผมต้องทำงาน

 

            “...

 

            “อีกอย่างมันก็เป็นงานของพวกปีหนึ่ง ปีสามอย่างผมจะไปยุ่งทำไม

 

            “ก็ในฐานะเฮดว๊ากไง

 

            “งั้นฝากพี่ไปแทนผมด้วยนะครับ ปลื้มขมวดคิ้วใส่ประมวลผลว่าน้องหมายความว่าไงก่อนจะเก็ต เพราะว่าเป็นเฮดว๊ากเหมือนกัน เลยฝากฝังให้เป็นตัวแทนไปร่วมงาน เนื่องจากปลื้มต้องไปเล่นกีตาร์อยู่แล้ว ส่วนคนโปรดก็ไปทำงานต่อ ไว้ใกล้วันค่อยดูเวลาทีหลัง

 

            บางทีฟ้าฝนอาจจะเป็นใจให้ไปได้ก็ได้

 

            แม้จะแค่เสี้ยวนาทีก็ตาม

 

            เสียดายที่พี่ปลื้มคิดอะไรมากกว่านั้น

 

            กูไม่ค่อยชอบรับฝากอะไรใครว่ะ โทษที ร่างสูงขัดไว้พลางเลิกคิ้วยียวน งานสนุกแบบนี้ มึงต้องมาเอง เพราะกูมีหน้าที่ที่ต้องทำแล้ว

 

            “แต่ผมต้องทำงาน ผมไม่อยากถูกหักตังค์

 

            “เดี๋ยวกูไปเรี่ยรายสมทบทุนให้มึงก็ได้

 

            “พี่ปลื้ม

 

            “หรือจะให้กูจ่ายก็ได้ มึงได้วันละไม่เท่าไหร่เองไม่ใช่เหรอ ? คนน้องถอนหายใจด้วยความเหนื่อยหน่าย พูดจาดีได้เท่าไหร่ก็กลับมากวนประสาทกันแล้ว ติดแค่มันมีความสนุกเล็กๆ ที่ฉายชัดให้ได้เห็น แม้จะเคลือบแฝงด้วยความปากแข็งของเขาก็ตาม อีกอย่างพวกเพื่อนมึงก็ไปกัน มึงจะพักไปหาเรื่องสนุกสักวันหรือสักชั่วโมงคงไม่เป็นไรมั้ง

 

            “นั่นก็เพราะพวกมันไม่มีงานให้ทำ และโควตาวันหยุดผมก็หมดแล้วด้วย โปรดดักทาง ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยาก แต่เพราะช่วงนึงที่ติดรับน้องทำให้ไปทำงานสายหลายครั้ง เขาก็เลยเอาตรงนั้นไปหักวันหยุดที่ควรจะได้พัก

 

            ไม่งั้นก็คงขอหยุดสักวันเพื่อไปดูพี่ปลื้มแสดง

 

            ขอโทษนะครับ ไว้ผมจะรอดูในไลฟ์

 

            “ดูผ่านมือถือมันจะสนุกตรงไหน

 

            “ก็ผมไป...

 

            กูอยากให้มึงมาดูของจริง

 


LOADING 100 PER

ประตูไม่ดีต้องอยู่ชิดกัน สงสัยผีมันดันเลยกลับบ้านไม่ได้

หวังเพียงไม่ให้เขารู้ความลับ เพราะจุดยืนของเรามันก็ดีพอแล้ว

แต่ในขณะเดียวกันก็หวังเพียงเสี้ยวให้เขาหันมามองและเข้าใจสิ่งที่หวัง

ทว่าสิ่งเดียวที่จะช่วยให้ทุกอย่างมันมาบรรจงกัน...

มีเพียงแค่เวลาเท่านั้น กับดาวเหนือที่จะนำทาง :)

สกรีมลงแท็กเมื่อหวีดความปลื้มคนโปรด

#ปลื้มคนโปรด

ติดตามนักเขียนได้ที่

เพจ Aelisma /  Avery Pie

ทวิต ael_2543

หรือจิ้มที่รูปนะงับ



 

 





S
N
A
P

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3.395K ครั้ง

186 ความคิดเห็น

  1. #8052 nin.ms (@nurinee17) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:51
    เป็นตอนที่ตรงกับตัวเองช่วยฮีลหัวใจคนถูกคาดหวังอย่างเรามาก
    #8052
    1
  2. #8028 IIISKY__ (@IIISKY__) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2562 / 13:59
    พี่ปลื้มต้องเข้าใจน้องให้มากๆนะรู้มั้ย น้องเหนื่อยมากอยากให้พี่ปลื้มเป็นกำลังใจให้ เข้าใจมั้ยจ๊ะคนกลัวความสูง
    #8028
    1
  3. #7960 Smileyyyyyyyyyy (@06092546md) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2562 / 18:09

    ใครไม่เขิน เเต่เค้าเขิน ใครใจไม่บางเเต่เค้าใจบาง ฮรืออออออออ อิพี่ปลื้มมมมมมม น่ารักเกินนนนนนนนน เขินเเทนน้องงงงงง เเง๊งงง ฟินจนอยากร้องห้ายT-T
    #7960
    1
  4. #7942 K.white wine (@parindaqu) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:16
    ทำไมฉันเขินอ่ะ
    #7942
    1
  5. #7837 นักโทษหมายเลข0 (@Prison0) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2562 / 09:02
    เถียงกันเก่ง ฮือออ
    #7837
    0
  6. #7813 exolbenben (@exolbenben) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:44
    จ้าาาา
    #7813
    0
  7. #7738 Jibangrin (@Jibangrin) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:37
    น้องงงงงงงงงง เก่งมากลูกกกกก
    #7738
    0
  8. #7640 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2562 / 14:20
    สงสารน้องโปรดเน้อ เก่งมากเลยรูกกกก
    #7640
    0
  9. #7396 น่องขาหมู (@bellzatail) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:18
    ฉ้านกลับมาแล้ว~~คิดถึงคนโปรด
    #7396
    1
  10. #7337 Yunnill (@14127703) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:55
    น้องลูกกกกกกกกกกกกกกกก พี่ปลื้มช่วยน้องด้วยยย
    #7337
    1
  11. #7241 maybee23 (@mmmmay2311) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2562 / 06:55
    น้องเก่งจัง ตัวก็แค่นี้แบกเรื่องหนักไว้บนไหล่เล็กๆนั้นตั้งเยอะ เหนื่อยก็พักบ้างนะลูกอย่าทำอะไรเกินตัวให้มากไป
    #7241
    1
  12. #7010 hh_9094 (@9094_hh) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2562 / 11:11
    พี่ปลื้มกำลังอ่อยให้น้องไปดูตัวเองใช่ปะ ปากแข็งนะ กว่าจะพูด
    #7010
    2
  13. #6478 ChoMin •• ❤ (@13thofkm) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 มกราคม 2562 / 09:52
    โถถถถถ พ่อคนปากแข็ง อยากให้เค้าไปดูตัวเองเล่นดนตรี แต่ก็พูดอ้อมไปอ้อมมาตั้งนาน แหมมม ทีหลังอยากได้อะไรจากโปรดก็พูดออกมาตรงๆ เถอะ เพราะคนอย่างโปรด ไม่น่าจะคิดเข้าข้างตัวเองในเรื่องที่เกี่ยวกับพี่ปลื้มแน่ ว่าแต่พ่อคนปากแข็งกลัวความสูงเหรอ โถถถถ น่าเอ็นดูนะเรา แต่ที่จริงที่หาเรื่องอยู่ต่อ พูดไปโน้นอยู่นาน ก็เพราะอยากอยู่กับโปรดรึเปล่าจ๊ะ เรื่องคุณแม่น้องโปรดแอบเศร้านะ ตกลงคุณแม่เป็นโรคอะไรเนี่ย มะเร็งเหรอ ? แต่เดี๋ยวนี้มะเร็งก็รักษาได้แล้ว เพราะน้าเราก็เป็น แต่ทำคีโมหนักมาก ร่างกายอ่อนแอ ยังยืนยันคำเดิมว่าอิพี่มันน่าจะชอบโปรดมานานแล้ว แต่ยังไม่รู้ว่าทำไมถึงเข้ามามีตัวตนแบบใกล้ชิดกับโปรดในตอนนี้ โอ้ย บางทีก็เริ่มงงกับการเดาของตัวเองละ เพราะบางทีก็เหมือนโดนเนื้อเรื่องสับขาหลอก 555 เพราะบางทีก็เหมือนว่าอดีตมันไม่มีอะไรอย่างที่คิด 555
    #6478
    1
    • #6478-1 ★Aelisma/Avery Pie ★ (@nicharee-33) (จากตอนที่ 10)
      30 มกราคม 2562 / 13:13
      คิดมากไปก็จะสับสนแบบนี้แหละ555555
      #6478-1
  14. #6152 ;เซฮาน △ (@chunjiteentop) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 29 มกราคม 2562 / 00:29
    โถ่น้องงง ;-;
    #6152
    1
  15. #5433 KNOWHERE (@KHOWHERE) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 มกราคม 2562 / 22:06
    คนกลัวความสูง 555555
    #5433
    1
  16. #5258 ฺBedroom (@154356) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 มกราคม 2562 / 18:23
    #คนปากแข็ง
    #5258
    1
  17. #4700 Petch0132 (@petch0132) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 มกราคม 2562 / 11:03
    สงสารโปรดด พี่ปลื้มดูน้องดีๆนะ
    #4700
    1
  18. #4537 A T O M Y (@Atomy_Dek-D) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 22 มกราคม 2562 / 12:31
    พี่ปลื้มไม่เอาไม่เฃ่นกับความรู้สึกน้องสิ... ลืมไปมันไม่รู้TYT
    #4537
    1
  19. #3983 ThesecondM (@ThesecondM) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 มกราคม 2562 / 20:13
    คนโปรดสู้ๆ ฮึบไว้ พี่ปลื้มทำไมดูวอแวน้องจังง
    #3983
    1
  20. #3866 B O W II E Z (@bowiieez) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 มกราคม 2562 / 22:25
    พี่ปลื้มมอ่ะ น่าร้ากกกก คนน้องนี่หวั่นไหวหมดแล้วรู้ตัวบ้างมั้ย
    #3866
    1
  21. วันที่ 17 มกราคม 2562 / 01:38
    สงสารน้องอะ ทำงานหนักมาก สู้ๆน้า
    #3692
    1
  22. #3228 ppvs_ (@ppvs_) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 มกราคม 2562 / 22:19
    ก็ดูฟีลกู๊ดนะ แต่เป็นกู๊ดแบบหม่นๆอะ หรือเราหม่นเรื่องแม่คนโปรดวะ ฮือ ร้องไห้แล้ว ใจบาง
    #3228
    1
  23. #3068 Cream_2546 (@Cream_2546) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 มกราคม 2562 / 11:12
    งอแงอะพี่ปลื้ม
    #3068
    1
  24. #2957 _arsunp (@arthip-n) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 22:32
    อยากให้น้องไปดูมากเป็นพิเศษเลยน้า โอ้ยยยตอนนี้คือพี่ปลื้มดีมาก กำลังใจของน้องโปรดเค้าแหละ
    #2957
    1
  25. #2876 lills (@joeyxsy) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 19:03
    ตื๊ออีกๆๆๆ55555
    #2876
    1