Deep Ocean #ฉลามคลั่งรักภาคพิเศษ (YAOI)

  • 100% Rating

  • 1 Vote(s)

  • 1,461,011 Views

  • 27,049 Comments

  • 33,366 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    146,415

    Overall
    1,461,011

ตอนที่ 50 : ฉลามคลั่งรักภาคพิเศษ 1 : ชีวิตบนฝั่ง [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 35403
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3547 ครั้ง
    3 ก.พ. 62

ฉลามคลั่งรักภาคพิเศษ 1 : ชีวิตบนฝั่ง

#ฉลามคลั่งรัก

 

            หยาดใสแหวกเป็นสายด้วยครีบยาวของสัตว์ใต้น้ำ ความรวดเร็วของมันพาให้สายน้ำแบ่งเป็นสองฝั่ง ทั้งว่องไว ทั้งรวดเร็วเกินที่จะตามทัน แต่แล้วเนื้อตัวที่สะท้อนแสงแดดก็เลือนหาย มันดำลงไปใต้สุดของสระน้ำขนาดใหญ่ พาให้ผมต้องจับจ้องระคนกลืนน้ำลายด้วยความระทึกใจ

 

รอดูว่าเจ้าสัตว์ร้ายนั่นจะโผล่มาจากไหน เพราะตอนนี้ทุกอย่างเงียบสงบจนผมแทบลืมหายใจ กระทั่งชะโงกหน้ามองลงไป...

 

แกอยู่ที่ไหน...

 

วิ้งงง !”

 

            “เฮ้ย !”

 

ผัวะ ตู้ม !

 

น้ำใสกระจายตัวเป็นวงใหญ่เมื่อร่างของผมถลาลงไปด้วยความตกใจที่จู่ๆ เทมส์ เจ้าโลมาตัวใหญ่ที่ไม่รู้ว่าโผล่มาจากไหนก็สไลด์ตัวมากระแทกผมจากด้านหลัง ส่งผลให้ผมหน้าทิ่มลงสระน้ำข้างหน้าที่ใช้ฝึกความเร็วของมันไป

 

หนำซ้ำมันยังส่งเสียงคล้ายคนหัวเราะชอบใจใหญ่ใส่ผมอีก !

 

แอะๆๆ !”

 

ไอ้โลมานิสัยเสีย ผมว่าหลังดีดตัวขึ้นมาโกยอากาศเข้าปอด เสียงแหลมสูงเป็นสิ่งแรกที่เข้ามาในสมอง บ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่ามันสนุกแค่ไหน ต่างจากผมที่อดย่นคิ้วใส่ไม่ได้ นี่คือการเอาคืนที่ฉันฝึกแกมากไปงั้นเหรอ ?

 

แอะๆ

 

งั้นวันนี้ก็อดกินปลาของแถมไปเลย...เฮ้ !” ยังพูดไม่ทันจบ เจ้าโลมาเอาแต่ใจก็พ่นน้ำใส่ผมอย่างกวนประสาท ขนาดผมสาดน้ำใส่มันกลับ มันก็ยังเอาคืนผมได้ จนในที่สุดผมก็ยอมแพ้ ว่ายกลับขึ้นฝั่งไปหัวเราะมันที่ตามขึ้นมาไม่ได้

 

ไม่วายมันยังพ่นน้ำใส่อีกรอบเป็นการสั่งให้ผมเอาปลาให้มัน

 

เอาไปแล้วกลับเข้ากรงแกไปเลย

 

หวีดด มันกระโดดพ้นน้ำมารับปลาที่ผมโยนให้ จากนั้นก็รีบว่ายกลับเข้ากรงอีกฝั่ง ที่พิพิธภัณฑ์สร้างไว้ให้พวกมันอยู่อาศัย ในนั้นมีโลมาอีกสองสามตัว เป็นครอบครัวเดียวกับที่เทมส์โตมาด้วยกันจากศูนย์ฝึกสัตว์เลี้ยงที่อยู่ไม่ไกล

 

ถ้าผมจำไม่ผิดพวกเขาชอบเพาะพันธ์สัตว์ทะเล

 

แต่เป็นสัตว์ทะเลที่ไว้เลี้ยงในกรง

 

            “ว่าจะไม่ลงน้ำแล้วสิ

 

            “เจ้าเทมส์แกล้งอีกแล้วเหรอคะคุณโซล

 

            “อ๊ะ !”

 

            “ฉันจำได้ว่าตอนเราคุยกันเมื่อกี้ ตัวคุณยังไม่เปียก เสียงหวานดังขึ้นรั้งให้ผมหันไปมองหญิงสาวผิวสีที่ยกยิ้มมาให้แต่ไกล ในมือถือผ้าขนหนูที่ผมจำเป็นจะต้องใช้ เนื่องจากไม่ได้หยิบติดมาจากห้องแต่งตัว

 

            “ฮ่าๆ ใช่ครับ มันแกล้งผมอีกแล้ว ผมหัวเราะ พ่นลมหายใจนิดหน่อยให้กับความแสบของเจ้าโลมานั่น พร้อมกับยื่นมือไปรับผ้าขนหนูมาซับน้ำกับเนื้อตัวที่เปียกปอน บรรเทาความหนาวของฤดูใบไม้ร่วงที่เป็นสัญญาณว่าหน้าหนาวกำลังจะมาถึง

 

            ไม่รู้ว่าปีนี้จะหนาวเท่าปีก่อนไหม จำได้ว่าปีที่แล้วมันเป็นอะไรที่หนักสำหรับคนที่กลับมาใช้ชีวิตบนฝั่งแบบเต็มรูปแบบ

 

            โดยเฉพาะใครสองคนที่ไม่เคยสัมผัสกับคำว่า หิมะ มาก่อน

 

            คุณคงไม่อยากรู้หรอกว่า ฉลามแข็ง น่ะเป็นยังไง

 

            สงสัยผมจะให้มันฝึกนานไปหน่อย มันคงเหนื่อยตั้งแต่จบการแสดง

 

            “งั้นเดี๋ยวฉันจะให้คนไปดูแลมันในกรงหน่อย มันคงอยากตรวจสุขภาพสักนิด

 

            “เป็นไปได้ก็ให้มันพักเถอะแคทเทอรีน ผมว่าตอนนี้มันเอียนมนุษย์แล้ว ผมแนะนำตามความคิด สัตว์พวกนี้แม้จะพูดไม่ได้แต่มันก็มีความรู้สึกไม่ต่างจากมนุษย์เช่นเราเลยสักนิด ยิ่งสัตว์ที่ต้องแสดงโชว์ เรียกเรตติ้ง พวกมันก็ยิ่งเหนื่อยกว่าสัตว์ธรรมดาทั่วไป

 

            ถึงพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำที่นี่จะไม่ได้เปิดแสดงโชว์ทุกวัน แต่ทุกการแสดงมันก็หนักหนาจนผมอดคิดแทนมันไม่ได้ เพราะงั้นเลยต้องไหว้วานให้ แคทเทอรีน หัวหน้าที่นี่คอยจัดการให้

 

            ส่วนผมก็ทำตามหน้าที่ของตัวเองไป เป็นเพียงลูกจ้างที่คอยฝึกสัตว์น้ำที่นี่ให้

 

            ไม่ได้เป็นโซล อิลเดนสัน เจ้าของศูนย์วิจัยกลางทะเลแล้ว

 

            และฝากดูแผลของเอ็ดด้วย ทางที่ดีเรียกหมอเฉพาะทางมาเลยดีกว่า ผมรู้สึกว่าแผลมันเริ่มจะเป็นนานเกินไปแล้ว

 

            “ได้เลยคุณโซล เดี๋ยวฉันจะให้คนตามหมอให้เดี๋ยวนี้

 

            “รวมถึงเจ้าออก้าเบนด้วย ผมว่าวันนี้อารมณ์มันไม่ค่อยดี ปล่อยมันให้เจอกับเชอร์รี่สักนิด อาจจะทำให้มันอารมณ์ดีขึ้นก็ได้

 

            “แบบนั้นจะไม่ทำให้มันรักกันหรือไง ?

 

            “นั่นแหละที่มันต้องการ ผมชี้นิ้วเป็นเชิงถูกต้อง บางครั้งความรักก็ทำให้สัตว์พวกนี้อยากมีชีวิตต่อ นอกเสียจากว่าบางตัวที่พยศมากๆ มันคงอยากจะออกไปเจอกับทะเลกว้าง ถิ่นฐานบ้านเกิดของมัน น่าเสียดายที่ถ้าปล่อยออกไปทั้งที่มันโตแล้ว การที่มันจะมีชีวิตอยู่หรือเอาตัวรอดได้เป็นไปค่อนข้างยาก

 

            ยิ่งกว่านั้นทะเลแถวนี้ก็ไม่ได้ปลอดภัยสำหรับพวกมัน

 

            โดยเฉพาะทะเลแถวบ้านผม...

 

            โคตรอันตรายกว่าทะเลข้างนอกอีก

 

            “ถ้ามีเรื่องอะไรเร่งด่วนก็โทรหาผมได้นะ ผมว่างตลอดเท่าที่คุณต้องการ

 

            “นั่นเป็นคำพูดที่ฉันอยากได้ยินจากพนักงานประจำที่นี่ชะมัด คุณไม่รู้หรอกว่าพวกเขาบ่นวันละกี่รอบเรื่องทำงานที่นี่

 

            “พวกเขาก็คงเหนื่อยน่ะแคทเทอรีน ให้เวลาเขาพักบ้างสิ

 

            “เหมือนที่คุณได้วันหยุดพักร้อนน่ะเหรอ

 

            “หืม ?

 

            “ฉันหาคนมาทำงานแทนวันหยุดหน้าร้อนคุณได้แล้ว คิ้วผมขมวดมุ่ยหลุบมองซองจดหมายที่อีกฝ่ายยื่นมาให้ รอยยิ้มมีเลศนัยทำให้ผมรับมันมาแกะดูก่อนจะพบว่ามันคือจดหมายอนุญาตพักร้อน รวมถึงของขวัญเล็กๆน้อยๆ จากเจ้าของพิพิธภัณฑ์

 

            ตั๋วเครื่องบินสำหรับบินไปฮันนีมูนดื่มน้ำผึ้งพระจันทร์บนเกาะส่วนตัว

 

            คุณฮาฟ คิดว่าคุณคงอยากไปเที่ยวกับสามีในช่วงวันหยุดที่ลาไป

 

            “นี่เขาให้ผมหยุดงานได้ ?

 

            “จริงๆ คุณไม่ใช่พนักงานที่นี่ด้วยซ้ำ ฉันยังแปลกใจเลยที่เห็นจดหมายลาพักร้อนของคุณ เราสองคนหัวเราะให้กับเรื่องตลกนั่น จริงอย่างที่แคทเทอรีนว่า ผมไม่ได้เป็นพนักงานประจำที่นี่ ผมก็แค่มาทำงานเพราะว่ารู้จักกับเจ้าของพิพิธภัณฑ์ อยากหาอะไรทำไม่ใช่แค่การนอนอยู่บ้าน ใช้เงินจากมรดกที่พ่อแม่หาไว้

 

            และด้วยความที่ทำงานที่นี่มาพักใหญ่ ผมก็ได้รับของตอบแทนเท่าที่จะเป็นไปได้ อีกอย่างทุกคนก็ชินกับการมีผมอยู่ เลยไม่ได้จ้างพนักงานมาเพิ่มหรือแทนที่ แต่นี่เพราะผมขอเอาไว้ เนื่องจากอยากไปเที่ยวกับสองสามีที่บ้าน

 

            ตั้งแต่แต่งงานกันเราก็ยังไม่ได้ไปเที่ยวไหนจริงจังเลยสักครั้ง

 

            ปีที่แล้วมันเป็นมรสุมชีวิตของเรามาก ผมเลยวางแผนที่จะหยุดงานเพื่อให้เราได้ไปฮันนีมูนด้วยกันจริงๆ

 

            ขอบคุณมากแคทเทอรีน คุณน่ารักที่สุด

 

            “คุณก็เป็นเพื่อนที่ดีคุณโซล ขอให้สนุกกับพักร้อนนะ เราสองคนกอดกันเป็นการขอบคุณ จูบแก้มเล็กน้อยตามความสนิท จากนั้นผมก็รีบไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า ขับรถตรงดิ่งกลับบ้านที่อยู่ไม่ไกลจากพิพิธภัณฑ์มากนัก ระหว่างทางก็เปิดเพลงโปรดฟัง แวะซื้อของเข้าบ้านนิดหน่อยเพราะจำได้ว่าของสดใกล้จะหมด

 

            จากนั้นก็ขนของทั้งหมดลงจากรถ เดินผ่านทางเดินที่ตกแต่งด้วยหินอ่อน ผมใช้หลังดันประตูบ้านให้เปิดออกเนื่องจากมือทั้งสองข้างเต็มไปด้วยข้าวของ คิ้วสวยขมวดกันเล็กน้อยเมื่อพบว่าทั้งบ้านเงียบสงัด

 

            หืม...หายไปไหนกัน ? ผมพึมพำ วางของลงบนเคาท์เตอร์ครัวก่อนจะกวาดตาหาใครสองคนที่ควรจะอยู่ในบ้าน กลิ่นหอมของเทียนที่จุดไว้นานแล้ว บรรเทาบรรยากาศตึงเครียดระคนเหนื่อยล้าตลอดวัน ถึงอย่างนั้นมันก็ไม่ได้ทำให้ผมสบายใจเท่าไหร่

 

            ผมเดินออกมา ผ่านสระน้ำไปยังทะเลที่อยู่ด้านหลัง

 

            ลมทะเลพัดผ่านร่างให้รู้สึกเหนียวเหนอะหนะไปหมด ทว่าผมก็ไม่ได้บ่น แค่ไล่สายตามองทะเลสีส้มเพราะโดนแสงจากดวงอาทิตย์ชโลมให้กลายเป็นสีนั้น เงาสะท้อนน้ำบ่งบอกว่าอีกไม่นานแสงของวันก็จะลาลับไป

 

            และค่ำคืนหนาวเหน็บก็จะปกคลุมแทน

 

            ซึ่งเพราะแบบนั้น ผมจึงอดห่วงไม่ได้ เลยหยิบมือถือออกมาเปิดไฟล์เสียงที่เซฟเอาไว้ เปิดเสียงดังจนสุดหวังเพียงให้มันแทรกซึมเข้าไปในหูคนที่อยู่ไกล พลันก็ถอนหายใจด้วยความเหนื่อยหน่ายแล้วก็บ่นกับตัวเองเบาๆว่า

 

            แอบหนีกันออกไปอีกแล้ว เป็นสามีที่เลี้ยงไม่เชื่องเลย ให้ตายสิ

 

            คำพูดผมถูกกลบด้วยเสียงวาฬที่เซฟมาจากมือถือเครื่องเก่า มันคือไฟล์เดียวกับที่ใช้ล่อดายและดีแลนมาหาตอนผมยังอยู่ที่ศูนย์วิจัยกลางทะเลนั่น พอได้ฟังก็แอบคิดถึงเหมือนกัน พาให้เห็นภาพซ้อนทับยืนอยู่ในห้องนอนใต้ทะเลสีคราม ล้อมรอบด้วยสัตว์ใต้น้ำมากหน้าหลายชนิด แต่มีเพียงแค่สิ่งเดียวเท่านั้นที่สะกดให้หัวใจดวงนี้จับจ้องแค่มัน

 

            สิ่งมีชีวิตที่ควรจะสูญพันธุ์ไปเมื่อหลายล้านปี หากแต่กลับมีชีวิตแปรผันตามวิวัฒนาการ

 

            สิ่งมีชีวิตเดียวที่สามารถพูดได้เต็มปากว่าเป็นเจ้าแห่งมหาสมุทร

 

            มันเฝ้าดู จู่โจม พร้อมฉีกกระชากร่างของผู้บุรุก เป็นสิ่งเดียวที่เสียงนี้ที่ผมเปิดอยู่มีอิทธิพลกับมันนักหนา

 

            เช่นเดียวกับตอนนี้ที่ครีบยาวกำลังแหวกสายน้ำมา

 

            เสียงลูกวาฬคือเข็มทิศนำทางกลับให้สองราชาแห่งท้องทะเล

 

            มาแล้ว ผมพึมพำพ่นลมหายใจขณะที่มองดูครีบยาวทั้งสอง มันแยกออกจากกัน ว่ายตีคู่กันมาราวกับแข่งว่าใครจะมาถึงผมก่อน ซึ่งไม่ว่าใครจะมาก่อน ก็ต้องโดนลงโทษทั้งคู่อยู่ดี ผมเก็บมือถือ ไม่ลืมปิดเสียงวาฬจะได้ไม่ไปรบกวนใครแถวนี้

 

            ต้องขอบคุณคฤหาสน์หลังนี้ที่ทำให้ที่นี่เหมือนเมืองลับแลไม่มีใครหาเจอ

 

            เว้นพวกเรา

 

            ไง ผมนึกว่าพวกคุณจะอยู่รอรับผมซะอีก

 

            “กึด

 

            “แอบหนีกันออกไปอีกแล้วนะผมพูดกับสองร่างที่ยังไม่คืนร่างเพื่ออวดอ้างความใหญ่โตของพวกเขา ผมส่ายหน้าให้กับการกระทำนั่น เอามือกอดอกบอกให้รู้ว่าผมไม่ชอบใจแค่ไหน เจ้าสองพี่น้องเมกาโลดอนว่ายเวียนกันไป

 

            ไม่นานนักครีบยาวก็หลุบหายเปลี่ยนสภาพกลายเป็นร่างของใครสองคนที่ผมนอนกอดอยู่ทุกวัน ดวงตาสีดำโผล่พ้นน้ำหลังจากคืนร่างเสร็จสรรพ หยาดน้ำเกาะพราวไปตามร่าง หางยาวเปลี่ยนเป็นขา ไล่ขึ้นมาคือแขนกับหุ่นล่ำ มัดกล้ามที่บอกถึงความแข็งแกร่งของเขา เซ็กซี่มากเวลาเราร่วมรักกัน

 

            ยิ่งตอนเขาเกร็งผมก็ยิ่งรู้สึกว่ามันน่าสัมผัส แต่ผมจะไม่บอกพวกเขาหรอกว่ามันทำให้ใจผมสั่น

 

            ผมจะให้พวกเขารู้ด้วยตัวเอง...คืนนี้

 

            ที่รัก คุณกลับมาแล้ว

 

            “ใช่ดีแลน ผมกลับมาเร็วกว่าพวกคุณ...เฮ้ ! ว่าผมลงนะ !”

 

ฮ่าๆ ไม่รอให้ผมตั้งตัว เสียงหัวเราะก็เข้ามาแทนที่ พร้อมกับที่ดีแลนวิ่งมาหาผม ฝ่าสายน้ำจนมันกระเซ็นเปียกตัวไปหมด จากนั้นก็โผเข้ากอดผม ยกตัวอุ้มพาหมุนไปมาไม่ต่างจากเด็กที่ดีใจตอนได้ของเล่นใหม่ เล่นเอาผมต้องกอดคอเขาไว้ป้องกันไม่ให้ตัวเองตกลงไปเจ็บตัว

 

            แย่กว่านั้นคือน้ำทะเลจากตัวเขามันเปียกเสื้อผ้าผมจนชื้นไปหมด ไม่นับรวมตอนเขาวิ่งแล้วมันกระจายมาโดนผม

 

            มันคือสัญญาณว่าผมต้องอาบน้ำใหม่เป็นรอบที่สาม !

 

            เฮ้ ! ตัวผมเปียกหมดแล้ว !” ผมทุบไหล่คนสนุกให้เขารู้ว่าตัวเองกำลังทำผิด ผมเพิ่งอาบน้ำมานะ วางผมลงเดี๋ยวนี้

 

            “ไม่น่าล่ะ ตัวคุณถึงหอมขนาดนี้

 

            “นี่ !”

 

            “ไหน ขอผมหอมคุณหน่อยสิ หอมจริงหรือเปล่า คนเจ้าเล่ห์ปล่อยผมลงกับพื้น ประคองใบหน้าก่อนจะกดจูบลงมาบนหน้าผาก ไล่มาที่แก้มทั้งสองข้าง ฟัดอยู่อย่างนั้นไม่สนใจผมที่พยายามดิ้นรนเอาชีวิตรอด ดีแลนกอดผมไว้แน่นมาก ไม่ยอมให้ผมหนีไปไหนจนกว่าเขาจะหอมจนพอใจ

 

            ซึ่งไม่รู้ว่าเขาไปเก็บกดมาจากไหนถึงได้หอมผมไม่หยุด เรียกได้ว่าถ้าเขาหอมผมแรงกว่านี้ แก้มผมคงแตกออกเป็นเสี่ยงๆ

 

            หืม ตัวหอมจริงๆ ด้วย หอมไปหมดเลย

 

            “หอมจนช้ำแล้วครับ ปล่อยผมได้แล้วน่า

 

            “ก็ผมคิดถึงคุณนี่น่า เราไม่ได้เจอกันทั้งวัน

 

            “แล้วนั่นคือเหตุผลที่ทำให้พวกคุณหนีออกจากบ้านไปตอนผมไม่อยู่งั้นเหรอ ?

 

            “พวกเราก็แค่ไปว่ายน้ำเล่น ไม่ได้แอบหนีไปไหนไกล เนอะพี่

 

            “หึไม่มีคำพูดใดตอบกลับ มีเพียงแค่การหัวเราะหึในลำคอคล้ายกับที่น้องชายพูดมาฟังดูตลก แต่นั่นคงเป็นการเสริมทัพที่ดีที่สุดเท่าที่ดายจะทำได้ เขารู้ว่าผมไม่ชอบคนโกหก ถ้าเขารู้ว่าดีแลนโกหก และมาขอให้เขาช่วยหนุนหลัง เขาจะเลือกข้างผม

 

            โดยการให้ผมรู้ด้วยตัวเองจากสีหน้าของคนน้องที่ยู่ปากอย่างไม่ชอบใจ

 

            พี่ไม่ช่วยผมเลย

 

            “ฉันไม่ชอบโกหก

 

            “แต่เราไปว่ายน้ำเล่นกันจริงๆนี่ ดีแลนมุ่ยปากเป็นจังหวะเดียวกับที่ดายเดินขึ้นจากน้ำมาหาผม ปลายนิ้วร้อนเกลี่ยแก้มผมด้วยความอ่อนโยน จุมพิตลงบนเรือนผมสีสวยที่ปลิวไสวตามแรงลมที่พัดผ่าน ความอ่อนหวานที่มอบให้กันมีผลต่อหัวใจผมค่อนข้างมาก

 

            เช่นเดียวกับความรักที่ดีแลนฝากไว้ ผมรักพวกมันทั้งหมด

 

            ขอโทษที่ไม่ได้อยู่รอคุณที่บ้านนะ พวกเราว่ายน้ำเพลินไปหน่อย

 

            “พวกคุณแอบว่ายใต้ทะเลลึกอีกแล้วใช่ไหม ?

 

            “มันไม่ได้ไกลจากที่นี่ ดายแก้ตัว ใต้ทะเลลึกที่ผมพูดถึงคือจุดเดียวกับที่ผมเจอตัวประหลาดครั้งก่อน เจ้าปลาแองเกอร์ที่ใหญ่กว่าปกติถึงสิบเท่า มันเคยเกือบคร่าชีวิตมาแล้วรอบนึง ซึ่งหลังจากนั้นรอดมาได้ ผมก็ไม่เคยได้กลับลงไปดูว่ายังมีปลาแบบนั้นอีกไหม

 

            ผมตัดขาดนับแต่วันที่เผาศูนย์วิจัยทิ้งไป ผิดกับพวกเขาที่มักจะหาเวลาหนีผมไปดูเศษซากEDS ว่าเปลี่ยนไปมากแค่ไหน

 

            แล้วก็ดำลึกลงไปหมื่นฟุตดูสรรพสิ่งที่อยู่ข้างใต้

 

            ผมรู้ว่าไม่มีอะไรที่จะทำร้ายเขาได้ แต่เชื่อเถอะว่าไม่มีวันไหนที่ผมสบายใจเวลาที่พวกเขาหนีลงทะเลไป เพราะสุดท้ายแล้วสิ่งที่น่ากลัวที่สุดที่จะทำร้ายพวกเขาได้ ไม่ใช่ปลาหรือสัตว์ร้ายขนาดใหญ่

 

            มันคือสิ่งมีชีวิตขนาดเล็กที่มีความคิดแตกต่างกันออกไป

 

            ใช่ มันคือมนุษย์

 

            และพอดายพูดแบบนั้นผมก็ได้แต่ถอนหายใจใส่ พวกเขาว่ายน้ำแปปเดียวมันก็เลยดูไม่ไกล ลองผมว่ายบ้างสิ ไม่ใช่เรือชีวิตนี้จะว่ายถึงไหมก็ไม่รู้ เอาเป็นว่ายังไงผมก็ไม่ชอบอยู่ดีที่เห็นพวกเขาคลาดสายตาไป ผมรู้ว่าไม่ควรกักตัวพวกเขาไว้เพราะทะเลถึงบ้านของเขา

 

            ทว่าอย่างน้อยก็น่าจะรอผมบ้าง ถ้าเราไปด้วยกันบางทีผมอาจจะไม่กังวลเท่านี้ก็ได้

 

            พวกคุณรู้ใช่ไหมว่าผมห่วงพวกคุณแค่ไหน การที่ผมห้ามพวกคุณไม่ให้ไป ไม่ได้แปลว่าผมอยากให้คุณอยู่ไกลจากทะเล

 

            “ผมรู้ คุณบอกเรื่องนี้กับเราเป็นสิบรอบ

 

            “และพวกคุณก็ยังทำเหมือนเดิมทุกรอบเช่นกัน คนน้องยิ้มแหยไปเลยเมื่อโดนผมสวนแบบนั้น อดดุไม่ได้ด้วยความเป็นห่วง ที่จริงถ้าผมตีพวกเขาได้เหมือนตีเด็ก ก็คงจะทำไปแล้วเหมือนกัน เสียดายที่หนังของพวกเขาคงไม่สะทกสะท้านกับแรงตีจากไม้เล็กๆแบบนั้น

 

            แต่น้ำเย็นดันมีอิทธิพลกับเขา กระแสน้ำที่เปลี่ยนผันมีผลกระทบต่อสัตว์น้ำเสมอ

 

            คงต้องลงโทษหน่อยแล้วมั้ง เอาเป็นยกเลิกทริปฮันนีมูนดีไหม ?

 

            “ไม่ได้นะ ! คุณสัญญาแล้วว่าเราจะไปด้วยกัน !”

 

            “ผมยอมนอนในทะเลดีกว่าให้คุณยกเลิกฮันนีมูนของเรา ผมหลุดขำกับการตื่นตัวพวกเขาทั้งสอง พอเป็นเรื่องฮันนีมูนล่ะยอมลงยอมอ่อนกันเป็นแทบ มันช่วยไม่ได้ที่เราต่างก็คาดหวังที่จะได้ไปเที่ยวด้วยกันแบบจริงจัง โดยเฉพาะการได้ไปดื่มน้ำผึ้งพระจันทร์ เพื่อบอกว่าพวกเรารักกันมากแค่ไหน

 

            มันคงเป็นความทรงจำที่บอกว่าเราได้แต่งงานกันท่ามกลางความรักอันยิ่งใหญ่

 

            ผมเองก็ฝันถึงมันมาตลอดเช่นกัน

 

            อย่ายกเลิกฮันนีมูนนะที่รัก ผมยอมแล้ว ดีแลนอ้อนเป็นเด็ก กอดผมไว้แน่นพร้อมกับกะพริบตาปริบๆ ส่วนดายก็ทำสายตาคาดหวัง การกระทำเล็กน้อยนั่นทำผมส่ายหน้ายิ้มๆ

 

            ก็ได้ แต่คืนนี้พวกคุณต้องทำมื้อค่ำ

 

            “โซล

 

    “และดูแลผมบนเตียงให้ดีกว่าทุกคืน

 

            ผมขอทำอันที่สองก่อนเลยโอ้ย !” คนตัวโตโดนผมบีบจมูกด้วยความหมั่นไส้ พอเป็นเรื่องนี้ล่ะก็ไวตลอด พาให้ดายส่ายหน้าหน่อยๆ ก่อนที่เราสามคนจะเดินจับมือกันกลับเข้าไปในบ้าน ผมไล่พวกเขาให้ไปอาบน้ำก่อนจะได้ลงมาทำอาหาร วันนี้ผมทำตัวเป็นแม่บ้านที่ให้สามีปรนนิบัติทุกอย่างเท่าที่จะได้

 

            ปกติแล้วก็ใช่ว่าพวกเขาไม่ทำให้ แค่วันนี้ผมต้องสั่งสอนไม่ให้พวกเขากำเริบกันไปใหญ่

 

            ต่อให้จะรู้ว่ายังไงพวกเขาก็ต้องแอบหนีออกไปอีกอยู่ดี เรื่องนี้ผมก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากหาเรื่องมาให้พวกเขารับโทษไป

 

            และภาวนาขอให้เขาเลิกไปว่ายแถวนั้นอีก

 

            มื้อค่ำคุณอยากทานอะไร ? ดายถาม เดินลงมาจากชั้นสองแล้วโอบกอดผมจากด้านหลัง ริมฝีปากร้อนๆ ประทับลงบนท้ายทอย รั้งให้ผมหลุดจากภวังค์ความคิด รวมถึงชะงักมือที่กำลังเปิดกระเป๋าดูผลการฝึกของเจ้าโลมาที่ไปสอนวันนี้

 

            โชคดีที่คราวนี้พวกเขาไม่ตามไป ไม่งั้นคงเกิดโศกนาฏกรรมใหญ่

 

            จนถึงตอนนี้ยังไม่มีใครรู้เลยว่าดีแลนกินวาฬที่หายไปแล้ว

 

            ซุปครีมดีไหม ?

 

            “ก็ได้ ถ้าดีแลนไม่ใส่เนื้อโลมาลงไป

 

            “ผมคิดว่าเขากินพวกมันไปหมดแล้ว ร่างสูงบอกก้มลงมาคลอเคลียแก้มผม แล้วกดจูบลงมาอย่างรักใคร่ รู้สึกว่าช่วงนี้คุณสามีฝั่งพี่ชายแลดูจะวอแวผมเก่งเหลือเกิน หรือไม่ก็คงเป็นแบบนี้มานานแล้ว แค่ช่วงนี้เขาดูเพิ่มเลเวลขึ้นเท่านั้น

 

            บางทีเขาอาจจะเหงาที่ผมไม่อยู่กับเขา ใจจริงผมก็อยากอยู่บ้าน ทำอะไรต่างๆ นานาแบบพวกแม่บ้านเขาทำกัน เสียดายที่ผมทนชีวิตแบบนั้นได้ไม่นาน

 

            และผมยังชอบการได้อยู่กับสัตว์ทะเล

 

            และแถวนี้ก็ไม่มีโลมาแล้ว นอกจากที่พิพิธภัณฑ์

 

            “ผมไม่ยอมให้เขาไปกินมันแบบวาฬแน่ๆ

 

            “ถ้าคุณห้ามเขาได้น่ะนะ ผมถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย การอยู่บนฝั่งทำให้พวกเขาต้องปรับเปลี่ยนการใช้ชีวิตใหม่ อย่างแรกเลยคือการมีชีวิตอยู่ร่วมกับมนุษย์ให้ได้ ซึ่งช่วงแรกๆ มันก็ค่อนข้างยากอยู่เหมือนกัน ฉลามมักชอบเข้าหาที่ที่มีคนเยอะ ทั้งความร้อน ทั้งการกระทำที่ตื่นเต้นและเสียงดัง ของพวกนั้นเป็นตัวดึงดูดนักล่าทั้งหมด

 

            นั่นเลยเป็นเหตุผลที่ผมมักจะให้พวกเขาอยู่ที่บ้านมากกว่า มีบ้างที่ออกไปข้างนอกแต่ผมต้องอยู่ที่นั่นด้วย ผมรู้สึกว่าพวกเขาจะสงบตัวเองง่ายขึ้นเมื่อเราอยู่ด้วยกัน

 

            คงเพราะผมคอยห้ามเขา พยายามทำให้เขาเห็นว่าการอยู่กับมนุษย์ไม่ใช่เรื่องยาก

 

            ทว่าก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าสัญชาตญาณนักล่าพวกเขาสูงกว่าการเป็นมนุษย์ค่อนข้างมาก ผมเลยมีมาตรการให้เขาไปว่ายน้ำในทะเลได้ ขอเพียงแค่อย่าไปไกลจนถึงศูนย์วิจัยเก่า ผมรู้ว่าที่นั่นคือบ้านของเขา แต่มันคงไม่ดีถ้ามีคนเห็นพวกเขา

 

            ถึงเซ็บจะตายไปแล้ว ก็ไม่ได้แปลว่าจะไม่มีพวกอื่นอีกที่อยากได้ตัวพวกเขา

 

            ความมหัศจรรย์ของสายเลือดเมกาโลดอนนั่น ถือว่าเป็นของขวัญจากพระเจ้าที่ทำให้ใครหลายคนยอมแลกตัวเองกับความตายเพื่อได้มันมาครอง

 

            แน่นอนผมไม่ยอมให้เป็นแบบนั้น

 

            ผมได้วันหยุดพักร้อนจากที่ทำงานแล้ว พวกเขาหาคนมาแทนผมได้ชั่วคราว

 

            “จริงๆ เขาควรจะหาคนมาทำงานประจำแทนคุณนะ คุณก็แค่ไปช่วยงานไม่ใช่เหรอ ?

 

            “เขาคงคิดว่าผมเป็นพนักงานประจำไปแล้วผมพึมพำ ขยับตัวขึ้นนั่งบนเก้าอี้ตรงเคาท์เตอร์ครัว หันหน้าเข้าหาคุณพ่อบ้านที่เตรียมอุปกรณ์สำหรับทำอาหาร ดีแลนคงยังอาบน้ำไม่เสร็จ ทว่าอีกสักพักคงลงมา เดาจากเสียงฝีเท้าจากห้องข้างบนนั้น

 

            ก่อนจะมาหยุดยืนอยู่ด้านหลังผมตอนนี้

 

            ผมตัวหอมแล้วที่รัก

 

หมับ !

 

            “หอมผมเร็ว

 

            เดี๋ยวเถอะ คนน้องยิ้มขำหลังจากโดนผมย่นคิ้วใส่ เขาหอมหัวผมแล้วก็รีบไปช่วยดายทำอาหาร ไม่วายแวะมากอด มาหอมอยู่พักใหญ่ ดีแลนน่ะชอบการถึงเนื้อถึงตัวจะตายไป เขาเหมือนกับหมาน้อยที่อยากอยู่ใกล้เจ้านายตลอดเวลา

 

            ซึ่งผมก็ไม่ว่าหรอก เข้าใจว่าเขาคงเหงา จะให้เขาไปกอดไปหอมพี่ชายเขา มีหวังคงโดนกิน

 

            ว่าแต่เมื่อกี้นี้ผมได้ยินไม่ผิดใช่ไหม คุณบอกว่าหยุดงานได้แล้ว ?

 

            “ใช่ ผมหยุดงานได้แล้ว และก็กำลังขอความเห็นว่าเราจะไปฮันนีมูนที่ไหนกัน ว่าพร้อมขยับตัวลงจากที่นั่ง กลับไปยังกระเป๋าที่ใส่ของเอาไว้ ในนั้นมีโบชัวร์สถานที่ไปฮันนีมูนมากมาย จริงๆ พวกเราก็คิดกันไว้บ้างแล้ว แค่ยังไม่เลือกกันแบบตรงๆ ว่าจะไปที่ไหน

 

            พวกเขาอยากให้ผมเลือกเป็นการตามใจ แต่ขอโทษนะ เรื่องแบบนี้เราควรจะคิดด้วยกันไม่ใช่หรือไง

 

            ผมไม่ได้พาพวกเขาไปทัศนศึกษานะ

 

            มีคนแนะนำที่ดีมาๆ ผมอยากให้พวกคุณช่วยดูมัน

 

            “พวกเราตามใจคุณอยู่แล้ว อยากไปที่ไหนก็แล้วแต่คุณเลยที่รัก

 

            “แต่ผมอยากให้พวกเราพอใจกันทั้งสามคนนี่น่า เพราะงั้นมาช่วยผมเลือกเลย กดเสียงดุระคนย่นคิ้วนิดหน่อยให้สองหนุ่มมองหน้ากัน และดายก็เป็นฝ่ายดันน้องชายให้มาช่วยผมก่อน ส่วนตัวเองก็หันไปหยิบพวกเนื้อสดมาหั่นเป็นชิ้น เตรียมลงกระทะทอด ทำไปพร้อมกับซุปที่เขาบอกไว้

 

            ผมเบี่ยงตัวหลบให้ดีแลนได้ดูบรรดาโบชัวร์ใกล้ๆ ส่วนใหญ่เป็นเกาะที่เขาแนะนำว่าถ้าไปก็จะได้รับประสบการณ์สุดโรแมนติก

 

            เว้นเสียแต่ว่าคุณมีสามีเป็นเมกาโลดอน คุณอาจจะพบกับประสบการณ์สุดหฤหรรษ์แทน

 

            เป็นพวกเกาะทั้งนั้นเลย อันนี้มีศูนย์วิจัยวาฬด้วย

 

            “วางใบนั้นลงเลยดีแลน ผมไม่พาคุณไปกินบุฟเฟ่ต์แน่ๆ ผมห้ามทันควัน ดึงโบชัวร์นั้นออกจากมือเขาก่อนที่ดายจะรับมันไปทิ้งถังขยะ เล่นเอาคนน้องถึงกับพองลมในแก้มใส่ เคืองพี่ชายที่ตามใจผมเกินไปแล้ว เลือกที่ใหม่เลยครับคุณดีแลน

 

            “ผมอยากได้อันเมื่อกี้ผมกลอกตาใส่ก่อนจะโดนคนใจร้ายกัดคอเข้าให้ ไม่ได้กัดถึงขั้นคอขาดหรือว่าอะไร ก็แค่งับเบาๆ ด้วยความมันเขี้ยวเท่านั้น แต่อันนี้ก็ดีนะ เขาบอกว่ามีสปาดอกไม้ดูแสงจันทร์

 

            “นายจะไปสปาทั้งที่มันเป็นฮันนีมูนเหรอ ?

 

            “ก็ผ่อนคลายก่อนกินน้ำผึ้งพระจันทร์ไง สองพี่น้องเถียงกัน จริงๆ พี่ควรจะมาเลือกนะดาย พี่มีไอเดียดีกว่าผมเยอะ

 

            “ฉันยังไงก็ได้อยู่แล้ว ขอแค่มีโซลอยู่ที่นั่น

 

            “ปากหวานไม่ได้ทำให้เราเลือกสถานที่ได้นะครับคุณดาย อิลเดนสัน

 

            “อะ...

 

            “ช่วยจริงจังกันหน่อยได้ไหมครับคุณสามี ไม่งั้นเราก็ฮันนีมูนที่นี่เลยจบไหม ? ผมสบตากับพวกเขาก่อนจะเห็นความไม่เห็นด้วยที่ส่งกลับมา ติดแค่ว่าพวกเขาเลือกที่จะไม่พูดก็เท่านั้น พวกคุณไม่มีที่ไหนที่อยากไปเลยหรือไง ?

 

            “จริงๆ ก็อยากชวนคุณไปแนวปะการังใต้ทะเลนะ แต่คุณคงหายใจได้ไม่นาน ดีแลนยู่ปากพูดความคิดออกมาเบาๆ จนแทบไม่ได้ยิน ผมไม่ค่อยรู้เรื่องสถานที่เท่าไหร่ แต่ผมโอเคที่เป็นเกาะ อย่างน้อยมันก็ไม่ต้องเจอใคร

 

            “แล้วคุณล่ะดาย มีไอเดียอะไรไหม ?

 

            “ก็มี แต่ผมไม่คิดว่าคุณอยากไป

 

            “มันคือที่ไหน ?

 

            บ้านเก่าผมเอง

 


LOADING 100 PER

แจ้งข่าวหยุดอัพนิยาย

               สวัสดีค่ะนักอ่านทุกท่าน เรามาแจ้งเรื่องการหยุดอัพนิยายชั่วคราว

                มันผ่านมาสักพักแล้วที่เรารู้สึกเหนื่อยกับอะไรหลายๆ อย่าง ทั้งทางตรงและทางอ้อมที่บั่นทอนจิตใจเราลงไปในทุกวัน มันไม่ใช่อาการหมดไฟหรืออาการตัน เรายังคงเขียนนิยายได้ตามปกติ ยังรักมัน และมีความสุขทุกครั้งที่ได้กดแป้นพิมพ์เขียนเรื่องราวพวกนั้น มันเป็นยิ่งกว่าชีวิตเราด้วยซ้ำ แต่ช่วงเวลานึง เรากลับเคว้งคว้าง ไม่รู้ว่าควรจะเดินไปทางไหน เราเลยอยากหยุดพักสักระยะ มันอาจจะไม่นาน แค่หนึ่งอาทิตย์ เราอยากทำใจ อยากใช้ชีวิตแบบที่ได้ลองทำอะไรใหม่ๆ อยากพักใจที่เริ่มย่ำแย่ลงในทุกวัน

                เราไม่ได้เป็นโรคซึมเศร้า เรายังไม่ถึงขั้นนั้น เราก็แค่เหนื่อยกับการรับอะไรหลายๆอย่างไว้คนเดียว แล้วมันทำให้เราอยากจะร้องไห้วันละหลายสิบครั้ง เราเลยอยากพักสักหน่อย ห่างจากโซเชียลที่คนอื่นสามารถพูดอะไรก็ได้เกี่ยวกับตัวเราโดยไม่คำนึงว่าเราจะรู้สึกยังไง หรือว่าเราเหนื่อยแค่ไหน บางครั้งการได้อ่านอะไรมากเกินไป มันก็เป็นอันตรายกับหัวใจ มันพาให้เรารู้สึกแย่ลงไปเรื่อยๆ ถึงเราจะปลงไปได้ในระดับนึง สุดท้ายเรายังคิดถึงมัน เราก็แค่เด็กอายุ 19 ที่อยากเขียนนิยายทำตามความฝัน แต่เราเหมือนโดนกดดันหลายทาง มีใครหลายคนตัดสินเราในแบบที่เขาไม่รู้เลยว่าเราจะเจ็บปวดแค่ไหนบ้าง

                เรารู้ว่าเราไม่ควรไปคิดถึงคนพวกนั้น แต่เราก็คงจะเด็กเกินไปที่ยังทำใจไม่ได้ อีกส่วนคือเราแบกรับมันมาตลอด 7 ปีที่เขียนนิยาย เราเลยขอพัก แค่อาทิตย์เดียวก็ได้ที่จะทำให้เรากลับมาเป็นตัวเองอีก เราไม่ได้ทิ้งนิยาย เรายังเขียนมัน เราแค่ไม่อัพเดตว่าเราทำอะไรหรือว่าหายไปไหน

                เราขอพักจากฟีดแบ็กมากมาย ไม่ใช่ว่าเรารับไม่ได้ เรารับได้ทุกอย่างในฐานะนักเขียน แค่ตอนนี้เกราะที่เราสร้างไว้มันกำลังจะแตก เราไม่อยากกลายเป็นนักเขียนที่ควบคุมตัวเองไม่ได้ เราอยากเป็นเอลคนเดิม ผู้เขียนนิยายได้ทีละเยอะๆ มีความสุขกับการได้อ่านเม้น รับทุกกำลังใจจากทุกคน ขอเวลาเราหน่อยนะ ขอให้เราได้เป็นเอลที่เข้มแข็งมากกว่านี้ เป็นเอลที่ยิ้มได้กับทุกปัญหา

                และขอบคุณมากที่อยู่ดูแลกันมา

                การหายไปและการกลับมาของเรา จะไม่สูญเปล่าแน่นอน :)

 

รักจาก Avery Pie


#ฉลามคลั่งรัก

 


ติดตามนักเขียนได้ที่

เพจ Aelisma /  Avery Pie

ทวิต ael_2543

หรือจิ้มที่รูปนะงับ


Match

 



Matcha
Matcha


Matcha
 

E-book มาแล้วน้า
? themy ?butter
Deep Ocean #ฉลามคลั่งรัก
Avery Pie
www.mebmarket.com
ก่อนเล่นทะเล ระวังขา เพราะถ้าเกิดมันเห็นคุณว่ายเข้ามา คุณอาจไม่เหลือขาให้ก้าวเดิน :)
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3.547K ครั้ง

452 ความคิดเห็น

  1. #26560 munkrishear (@anchasa) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 01:43
    ไม่รู้ทันมั้ย แต่สู้ๆนะคะไรท์ เราอายุ19เท่ากันเลยยย แต่ไรท์เก่งมากเลยค่ะ555555555 แต่งนิยายได้ลื่นไหลมาก ภาษาก็ดีมากๆ สนุกมากค่ะะะ เป็นกำลังใจให้ๆๆๆๆ
    #26560
    0
  2. #26550 awitra110 (@awitra110) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 00:12
    สู้ๆๆนะคะคุณไรท์ หนูชอบผลงานของคุณไรท์มากๆเลย และจะติดตามต่อไปเรื่อยๆๆเลย
    #26550
    0
  3. #25814 Tunyanan (@Tunyanan) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 11 เมษายน 2562 / 13:39
    คือเราเเบบโหลดเด็กดีมาเพื่อไรท์เลยนะคะพอเรื่องนี้จบเราก็ลบไปเเล้วเเต่ก็ได้ติดตามไรท์ถึงได้รู้ว่ามีภาคพิเศษจึงได้โหลดเด็กดีกลับมาเราชอบไรท์เเล้วก็นับถือไรท์มากนะคะเราอ่านเรื่องนี้นี่บ้าฉลามมากๆเลยขนาดเคสโทรศัพท์ยังเป็นรูปฉลามทุกๆครั้งที่ไรท์เเต่งฉากที่มันเศร้าเรารู้สึกอินกลับตัวละครจนร้องไห้เวลาไรท์เเต่งความน่ารักกุ๊กกิ๊กของทั้ง3คนเราก็อดยิ้มตามไม่ได้ทุกตัวอักษรของไรท์ทำให้เราเข้าไปอยู่ในนิยายนึกภาพออกทุกอย่างเหมือนดูหนังเลยค่ะไรท์เก่งมากๆอายุเเค่19เองไรท์ไม่ต้องเครียดนะคะถ้าอยากจะฮีลตัวเองเเค่ไหนเราก็รอได้ค่ะเพื่อสุขภาพจิตใจที่ดีของตัวไรท์เองเนอะไรท์มีความสุขรีทเตอร์ทุกคนก็มีความสุขด้วยค่ะ สู้นะคะ
    #25814
    1
  4. #25577 aftermoon2 (@aftermoon) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 9 เมษายน 2562 / 20:49
    ไรท์เป็นคนอายุ 19 ที่เก่งมากๆเลยค่ะ
    #25577
    1
  5. #25500 Mint_Pitch (@Mint_Pitch) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 8 เมษายน 2562 / 21:48
    เราไม่รู้ว่าจะพิมพ์อะไรดี แต่เราก็อยากจะบอกว่า เรานับถือไรท์มากๆเลยนะ ในการแต่งนิยายได้ชนาดนี้ เรานับถือจากใจจริง เราขอให้ไรท์มีความสุขในสิ่งที่ได้ทำแล้วไม่มีอุปสรรคมาขวางพี่ไรท์ได้ เราเป็นกำลังใจให้นะคะ^_^ 😻
    #25500
    1
  6. #25334 yoonagg07 (@yoonagg07) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 6 เมษายน 2562 / 23:59
    เป็นไรท์ที่เค้าขอชื่นชมว่าคุณมีความสามารถในการเขียนนิยายจริงๆนะคะ เรารู้สึกหลงรักไปกับตัวละคร เนื้อเรื่อง ภาษาถ้อยคำที่คุณคิดค้นเรียบเรียงขึ้นมา ใส่ใจที่จะตอบเม้นทุกเม้นด้วยนะคะ ไม่เคยเห็นไรท์คนไหนทำเลยค่ะ ไม่ว่าคุณจะเครียดอะไรก็ขอให้ยิ้มและตั้งสติกับทุกๆเรื่องนะคะ เปรียบในนิยายเรื่องนี้ จะยกให้คุณเป็นโซลที่เข้มแข็ง ส่วนเราจะเป็นดีแลนกับดายให้คุณเอง :-). เลิฟคุณไรท์นะคะ
    #25334
    1
  7. #25208 Daravadee (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 5 เมษายน 2562 / 15:06

    ไรท์เป็นนักเขียนที่เขียนได้ดีมากนะ มีจนตนาการที่กว้างไกล. นิยายรักที่ผสมปสานวิทยาศาสตร์ นี่ น้อยคนที่แต่งได้ดีและลื่นไหล. ขอชมเชยความสามารถนะคะ ที่แต่งนิยายแนวนี้ออกมาได้อย่างสนุก คนอ่านเห็นภาพที่บรรยายได้ชัดเจน. มีอรรถรสที่อ่านแล้ววางไม่ลง. อายุยังน้อยเขียนต่อไปอย่าหยุด สักวันไรท์จะเป็นนักขายฝันที่ยิ่งใหญ่ไม่แพ้ เจ เค โรลลิ่งนะคะ

    #25208
    1
  8. #25182 Bedojello (@SnoopyFlappy) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 5 เมษายน 2562 / 00:56

    เราไม่รู้ว่าไรท์จะได้อ่านเม้นเราไหม เเต่เราอยากบอกว่านิยายที่ไรท์เเต่งมันโครตตตตตตตตตตสนุกเลยยยย เราอ่่านทั้งคืนจนถึงเช้าเลยเพราะหยุดอ่านไม่ได้5555555ลุ้นไปหมด ไรท์ขึ้นเเท่นนักเขียนคนโปรดเราเเล้ว จะติดตามไรท์ทุกเรื่องเลย ไรทฺ์มีพรสวรรค์ ถ้าไรท์บอกว่าความสุขของไรท์คคือการได้กดเเป้นพิมพ์ เราก็อยากบอกไรท์ว่าคความสุขของเราคือการได้ติดตามเเละอ่านผลงานของนักเขียนที่เราชอบ เเละไรท์ก็เป็นหนึ่งในนั้น พักพ่อนดูเเลตัวเองน้ายังไงเค้าก็จะรออ่านนิยายไรท์อย่างนี้ จุ้บบๆ

    #25182
    1
    • #25182-1 ★Aelisma/Avery Pie ★ (@nicharee-33) (จากตอนที่ 50)
      5 เมษายน 2562 / 08:44
      งื้อออ ขอบคุณมากนะคะ มีกำลังใจเลย แงงง
      #25182-1
  9. #24283 milymallow (@milymallow) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 26 มีนาคม 2562 / 21:06
    รู้ถึงอายุไรท์แล้วทึ่งมากเลยนะ อายุ19 แต่เขียนนิยาย เรียงไทม์ไลน์ดี ภาษาสวยลื่นใหลได้ขนาดนี้ สุดยอดเลย เป็นอีกหนึ่งนักเขียนที่เราชอบมากๆเลย สู้ต่อไปน้า
    #24283
    0
  10. วันที่ 24 มีนาคม 2562 / 13:24

    เราถึงจะไม่ใช่นักอ่านที่เม้นทุกๆตอนเเจ่เราก็พยายามที่จะเข้ามาเม้นให้เพราะเราชอบนิยายของคุณจริงๆ​ พยายามอย่าไปดูเม้นที่ทำให้รู้สึกไม่ดีเลยนะถ้าอ่านเเล้วทำใจยอมรับกับเรื่องบางเรื่องที่เค้าต่อว่าก็อย่าอ่านให้เสียความรู้สึก​ ดังนั้นอย่าพยายามเพื่อคนที่จ้องเเต่จะหาข้อตำนิในนิยายของคุณเเต่ขอให้พยายามเพื่อนักอ่นที่ตามให้กำลังใจอย่างพวกเรา​ ที่รักในนิยายเรื่องนี้​ และสุดท้ายนี้อยากบอกว่าเราซื้อรูปเล่มเรื่องฉลามมาเเล้วนะค่ะ​ สัญญาว่าจะอ่านจนเปื่อยเลยละ

    5555
    #24152
    2
  11. #23973 Fernnn2207 (@Fernnn2207) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 21 มีนาคม 2562 / 19:23
    แอบตามอ่านเงียบๆมาโดยตลอด จะบอกว่านิยายของคถณดีมากเลยนะคะ มันเป็นจินตนาการที่ดูน่าค้นหาน่าติดตามมากๆๆ ถึงแม้ว่าบางคนอาจจะไม่เข้าใจ แต่เราเป็นกำลังใจให้เสมอนะ เรารู้สึกว่ามันเป็นนิยายจินตนาการที่แปลกใหม่ น่าคิดตาม ให้แง่คิดมากมาย สู้ๆนะคะ เราจะเป็นกำลังใจให้คุณเอง ถ้าเหนื่อยถ้าท้อก้พักนะคะ แล้วลุกขึ้นสู้ใหม่ ฉันเชื่อว่านิยายของคุณจะต้องเป็นนิยายที่ทุกคนที่อ่านตรึงใจ เหมือนกันฉัน ✌🏻💞
    #23973
    1
  12. #23806 preem_p (@preem_p) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 19 มีนาคม 2562 / 23:26
    คุณเก่งที่สุดแล้วนะ นิยายของคุณสร้างความสุขให้ใครหลายคน เราเองก็มีความสุขมากๆที่ได้อ่านมัน ถ้าเหนื่อยก็พักเนอะ ไปทะเลกันดีมั้ย5555
    #23806
    1
  13. #23783 GeeMonsterrrr (@GeeMonsterrrr) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 19 มีนาคม 2562 / 22:17
    พักบ้างก็ดีนะครับ โซเชี่ยลก็เป็นอย่างนี้แหละเนอะ พยายามไม่ต้องใส่ใจนะ สู้ๆค้าบ ติดตามผลงานของไรท์ทุกเรื่องเลย
    #23783
    1
  14. #23652 Kim-kibom (@sarun555) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 20:39
    เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #23652
    1
  15. #23005 Candy Rainbow (@lukygirl) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 10 มีนาคม 2562 / 01:11
    เราเข้าใจนักเขียนนะ พักบ้างก็ดีค่ะ

    แต่คุณเคยรู้ตัวมั้ยว่าคุณแต่งนิยายสนุกมาก

    เราลุ้นมากทุกตอนเลย เราไม่เคยเดาทางนิยายคุณได้เลย

    สู้ๆนะคะ เอาเท่าที่ไหว ยิ้มเยอะๆ มีความสุขมากๆนะคะ
    #23005
    1
  16. #22681 Pimzmii (@lava6000903) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 4 มีนาคม 2562 / 14:49
    เป็นกำลังใจให้ไรท์นะคะ สู้ๆ
    #22681
    1
  17. #22531 xxkcihc (@xxkcihc) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 2 มีนาคม 2562 / 00:11
    ขอหอมคุณโซลบ้างได้ไหมคะ แค่กกกกกก /ดีใจที่ได้กลับมาเจอกันอีกนะคะไรท์ สู้ๆ เป็นกำลังใจให้นะคะ:)
    #22531
    1
  18. #22334 Halloween 01 (@0896687309) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2562 / 01:13
    สู้ๆนะค่ะ เดี้ยวมันก็ผ่านไป
    #22334
    1
  19. #22268 oppsnow (@opraIxaseay) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:56
    สู้ๆนะคะไรท์ เป็นกำลังใจให้นะคะ ไรท์แต่งออกมาได้ดีมากๆเลย ไปผ่อนคลายตัวเองให้สบายแล้วค่อยกลับมาฮึดอีกรอบก็ได้ รอเสมอค่า
    #22268
    1
  20. #22095 -Amaya- (@-Milunda-) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:30
    ฉลามแข็ง5555
    #22095
    1
  21. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  22. #22065 evesjj (@evesjj) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:24
    จะบอกว่าเพิ่งได้อ่านเรื่องนี้ บอกตรงๆว่าหนุกมากๆๆๆๆๆ FC แด๊ดดี้ดาย สุดๆ ขอเป็นกำลังใจให้น้า
    #22065
    1
  23. #21981 Callmeyou (@MARKTUAN190) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:12
    ชอบ ไม่ว่าที่ไหนยังไงก็ได้ขอแค่สามคนนี้อยู่ด้วยกัน
    #21981
    1
  24. #21960 carina05 (@carina05) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2562 / 14:05
    สู้ๆน่ะไรท์เป็นกำลังใจให้เสมอ
    #21960
    1
  25. #21917 NumWhanAnusara (@NumWhanAnusara) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:59
    เป็นกำลังใจให้ไรท์นะคะ
    #21917
    1