TEMPORARY REGEN เด็กดริ๊งค์ KRISCHEN FT.CHANBAEK [END]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 28,626 Views

  • 826 Comments

  • 1,178 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    107

    Overall
    28,626

ตอนที่ 5 : ดริ๊งค์ครั้งที่ 4 : เกมของเรา [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 755
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    5 พ.ย. 59

TEMPORARY REGEN : CHAPTER 4

ดริ๊งค์ครั้งที่  4 :  เกมของเรา

#ฟิคเด็กดริ๊งค์ผิดรัก

 

กึก !

 

            “อือ...อืมผมครางในลำคอนิดหน่อยก่อนจะปรือตาขึ้นมาเมื่อรู้สึกตัว ดูเหมือนเกมร้อนของผมกับคริสจะจบกันไปสักพักแล้ว ไม่งั้นผมคงไม่รู้สึกโล่งขนาดนี้ ท่าทางอีกฝ่ายคงจะทำความสะอาดให้ผมแล้วด้วย ผมเลยเหลือบตาไปมองที่ว่างข้างๆสลับกับนาฬิกาที่วางไว้ตรงโต๊ะข้างหัวเตียง

 

            ห้าทุ่มเองเหรอ...

 

            ไปไหนแล้วนะ...กลับไปแล้วเหรอ ?ผมยันตัวขึ้นมานั่งกวาดตามองไปทั่วห้องเพื่อหาร่างสูงที่ยังกอดผมอยู่เมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่แล้ว พอเงี่ยหูฟังก็ไม่ได้ยินเสียงอาบน้ำ แต่มือถือที่วางอยู่ข้างมือถือผมเป็นตัวบ่งบอกได้ดีว่าเขายังไม่ไปไหน

 

            ไหนจะเสื้อผ้าที่กระจายอยู่เต็มพื้นห้อง มีเพียงแค่เสื้อเชิ้ตขาวตัวใหญ่ของเขาเท่านั้นที่ผมสวมทับอยู่

 

            บางทีอาจจะอยู่ข้างนอก...

 

            เฮ้อ... ผมพ่นลมหายใจนิดหน่อยก่อนจะเคลื่อนตัวเองลงจากเตียง เปิดประตูห้องนอนของคริสออกเป็นจังหวะเดียวกับที่กลิ่นหอมๆลอยมา มันทำให้ผมรู้ได้ทันทีว่าอีกฝ่ายคงกำลังทำอาหารอยู่ ผมเลยเดินไปยืนพิงกำแพงตรงโซนครัว

 

            มองอีกฝ่ายที่กำลังทำอาหารอย่างเพลิดเพลิน...

 

            ตื่นแล้วเหรอ

 

            “ยัง ละเมออยู่ ผมตอบกวนประสาทและนั่นทำให้เขายิ้มขำส่ายหน้าให้กับผม ผมไล่สายตามองร่างสูงที่ใส่กางเกงขายาวสีดำเพียงตัวเดียวไม่สวมเสื้อเผยให้เห็นมัดกล้ามของคนรักสุขภาพที่ไม่ถึงขั้นเล่นกล้ามจนน่ากลัว เขาเทอาหารใส่จานที่เตรียมไว้ก่อนจะเอากระทะไปวางไว้ในซิงค์ล้างจ้าน

 

            ผมมองทุกการกระทำของเขาโดยไม่ละสายตา และไม่สนว่าเขาจะอึดอัดที่มีคนจ้องเขาไหม ผมแค่รู้สึกว่าตอนที่เขาทำอะไรเพื่อใครสักคน มันดูออกมาจากใจของเขาแบบไม่ต้องไปเรียกร้องหรือบังคับอะไร

 

            การที่เขาทำอะไรสักอย่างมันดูเป็นเรื่องง่ายไปซะหมด

 

            มันทำให้ผมสงสัยว่าเขาเคยเจอช่วงเวลาที่เลวร้ายมาบ้างไหมนะ ถึงกระนั้นผมก็ไม่ได้ถามอะไรออกไป เพียงแค่ย้ายร่างมานั่งอยู่บนเคาท์เตอร์ข้างๆผมเท่านั้น

 

            คึกอะไรถึงมาทำอาหาร ไม่คิดว่ามันดึกเกินไปที่จะทานอะไรหรือไง

 

            “ผมทำให้คุณน่ะ

 

            “หา ?

 

            “ก็เห็นคุณยังไม่ได้ทานอะไรตั้งแต่เมื่อบ่าย เลยคิดว่าน่าจะหิวกลางดึกแน่ๆ และก็เป็นอย่างที่ผมคาดเอาไว้เขายิ้มให้แม้ผมจะไม่ได้ตอบรับอะไรเขาก็ตาม ที่จริงผมก็ไม่ได้หิวอะไรขนาดนั้น ประจำก็ไม่ชอบตื่นมากินตอนกลางคืนด้วยเพราะมันเป็นเวลานอน

 

            ทว่าวันนี้ที่ตื่นขึ้นมาก็คงเพราะเรื่องเมื่อตอนกลางวันที่มีปากเสียงกับพ่อ

 

            มันคงกวนใจจนทำให้ผมนอนไม่หลับ

 

            ทานสิ สติผมกลับร่างอีกครั้งตอนเขาตักข้าวผัดธรรมดามาจ่อที่ปากของผม ถ้าไม่กินอะไรเลย อาจจะหิวตายได้นะ ยิ่งตัวเล็กๆอยู่ด้วย

 

            “ผมไม่ใช่เด็กนะคริส แล้วก็ไม่ใช่...

 

            “ลูกของผมเขาเอ่ยขัดตรงกับความคิดผมพอดีส่งผลให้ผมเงียบไปพลางถอนหายใจออกมาเช่นเดียวกับเขา ผมไม่อยากให้เราพูดเรื่องของเขา จงแด ตอนนี้เราอยู่กันสองคนในฐานะคนธรรมดา ผมไม่ได้อยู่ในฐานะอาและคุณก็ไม่ได้อยู่ในฐานะหลานของรุ่นน้องของผม

 

            “…”

 

            “เราอยู่กันสองคนก็พูดแค่เราสองคนสิ ไม่ต้องไปดึงคนอื่นเข้ามาคริสวางช้อนลง เขาดูขรึมเมื่อผมชอบพาดพิงถึงลูกชายของเขา อีกอย่างผมไม่เคยมองคุณเป็นลูกชาย ผมมองคุณเป็นคุณ

 

            “ผม...ช่างมันเถอะ

           

            “....

 

            “ถือซะว่าผมไม่ได้พูดผมหลุบตาต่ำมองปลายเท้าของตัวเองที่เหนือพื้น ยอมรับว่าผมอิจฉาแบคฮยอนที่ได้ความรักจากทุกคน แตกต่างจากผมที่ไม่ได้รับความรักจากใครเลย ผมโดดเดี่ยวและอ้างว้าง ถึงกระนั้นเวลาที่ได้ความรักผมก็จะต่อต้าน ปฏิเสธที่จะรับมัน

 

            ผมกลัวการเสียใจ นั่นคือสิ่งที่สะกดผมไว้ไม่ให้รับความรักจากใครทั้งนั้น

 

            จงแด...ริมฝีปากร้อนประทับลงบนหน้าผากมนเรียกสติผมให้กลับมาอีกครั้ง คริสก้มลงมาสบตากับผม ริมฝีปากร้อนจรดลงบนเรียวปากผมอีกครั้งภายใต้ความตกใจของผม พลันผมก็ตอบรับสัมผัสของเขาปล่อยให้เขาโอบกอดร่างอย่างที่ชอบทำ

 

            มันทำให้ผมเสพติดเขาทีละเล็ก ทีละน้อย...

 

            และเมื่อรู้สึกตัวผมก็เริ่มคิดได้...

 

            ผมว่าหลังจากนี้เราควรจะเจอกันนานๆครั้ง

 

            “หมายถึงว่าคุณกำลังจะทิ้งผมเหรอ ?

 

            “เราไม่ได้เป็นอะไรกัน แต่ถ้าจะให้พูดแบบนั้น...มันก็ใช่

 

            “…”

 

            เพราะผมเริ่มรู้สึกว่าผมปล่อยตัวเองมากไป คุณเริ่มรุกรานพื้นที่ของผมแล้ว

 

งั้นมาเล่นเกมกันไหมล่ะ

 

กึก !

 

            “เกมอะไร ? ผมถามพลางเอียงใบหน้าหนีปลายจมูกโด่งรั้นที่เริ่มซุกซนไปทั่วผิวแก้มของผม รวมถึงไล่ต่ำลงไปวุ่นวายกับซอกคอขาวที่เขาทิ้งร่องรอยไว้มากมาย นี่...

 

 เกมของเราเขากระซิบตอบเสียงแหบพร่าฟังดูเชิญชวน ใครรู้สึกก่อนกันคนนั้นแพ้J

 

ไม่เห็นจะน่าสนใจตรงไหน

 

แต่ถ้าชนะจะทำอะไรอีกฝ่ายก็ได้นะเขายิ้มอย่างรู้ทันเพราะผมทำเป็นไม่สนใจเกมปัญญาอ่อนที่ไม่ว่าใครก็เล่นกัน คริสเลื่อนมือมาประคองใบหน้าผมเพื่อให้เราสบตากัน และให้ผมเป็นจุดดึงดูดสายตาเขาจะได้ไม่เอาริมฝีปากร้อนผ่าวเคลื่อนไปมาสัมผัสตัวผม ผมยินดีจะทำให้คุณทุกอย่าง ถ้าเกิดคุณชนะเกมนี้

 

เกมที่มีความรู้สึกเป็นเดิมพัน ผมไม่เล่นมันหรอกนะ

 

กลัวเหรอ ?

 

ผมไม่ได้กลัว

 

งั้นก็ไม่จำเป็นต้องปฏิเสธ

 

ผมไม่...!”

 

ผมถือว่าคุณรับคำท้าแล้วนะคริสยิ้มและไม่เปิดโอกาสให้ผมได้คัดค้าน ผมเกลียดการเล่นเกมแบบนี้ที่สุด เกมที่จ้องใช้ความรู้สึกเป็นเครื่องสังเวยให้การกระทำต่างๆ และการเล่นเกมนี้มันก็หมายความว่าเขาจะทำทุกทางให้ผมอยู่กับเขา

 

เขากำลังรุกรานพื้นที่ของผม กัดกินตัวตนของผมทีละเล็ก ทีละน้อย

 

รวมถึงพอเห็นรอยยิ้มมั่นใจบนใบหน้าของเขา หัวใจของผมมันก็เต้นแรงขึ้นมา ผมกำลังรู้สึกว่าถ้าปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปตามที่เขาต้องการ คนที่จะกลายเป็นฝ่ายแพ้มันต้องเป็นผมแน่ๆ ผมมั่นใจ

 

ถึงกระนั้นด้วยนิสัยไม่ยอมใคร ผมก็เลิกที่จะปฏิเสธเขาไป

 

ใช่ว่าผมจะไม่มีอะไรที่จะทำให้เขาไม่รู้สึกเลย...

 

ขอบอกไว้ก่อนว่าถ้าผมเล่นกลับ มันจะไม่จบลงที่แค่เรา

 

“…”

 

เพราะผมเกลียดการเป็นผู้แพ้เพียงหนึ่งเดียวJผมเหยียดยิ้มหยันแสดงให้เห็นว่าผมไม่ได้กลัวเขา คริสเลยยกตัวผมขึ้นมาจากเคาท์เตอร์เล่นเอาผมต้องเอาขาเกี่ยวเอวเขาไว้พร้อมกับกอดคออีกฝ่ายไว้ด้วย เขาพาผมมานั่งลงตรงเก้าอี้ที่โต๊ะอาหารก่อนจะเลื่อนจานอาหารที่เขาทำมาให้ผม

 

ผมมองเขาอย่างงุนงง และนั่นทำให้เขาทิ้งตัวลงนั่งฝั่งตรงข้าม

 

มัดจำของเรา

 

หืม ?

 

กินซะ ถ้ากินหมดจานผมจะให้รางวัลผมขมวดคิ้วมุ่ยนี่คือวิธีมัดจำสัญญาของเรางั้นเหรอ เขาเห็นผมเป็นเด็กอายุแปดขวบหรือไงที่จะยอมซื้อของเล่นให้ถ้าหากทานข้าวหมดจาน ผมสะบัดหน้าหนีกอดอกไม่มองหน้าเขา แต่นั่นทำให้อีกฝ่ายยื่นหน้ามาหอมแก้มผมเบาๆ

 

ความนุ่มแสนร้อนผ่าวประทับลงบนที่แก้มเนียนขาวของผมเล่นเอาผมถึงกับหันมามองหน้าเขา

 

รอยยิ้มของเขามันก็พุ่งโจมตี

 

รีบทานสิ ไม่งั้นคืนนี้คนแพ้จะเป็นคุณนะJ

 

เขานี่มัน...!!!!

 

สุดท้ายผมก็ยอมทานข้าวที่เขาทำให้จนหมดจาน แรกๆก็แค่ทานพอเป็นพิธีเท่านั้น ทว่าความอร่อยของมันก็ทำให้ผมห้ามใจไม่ไว้บวกกับผมยังไม่ได้ทานอะไรมาตั้งแต่บ่ายเมื่อวานผมก็เลยซัดไปเต็มที่ คริสยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เอาแต่ล้อเลียนผมไม่หยุด ผมเลยปล่อยให้เขาล้างข้าวของ ส่วนตัวเองก็กลับไปนอนอีกครั้ง

 

ไม่นานนักอีกฝ่ายก็ตามมาทิ้งตัวลงนอนข้างๆกอดผมไว้จากด้านหลัง

 

พอผมผลักแขนเขาออก เขาก็กอดผมไว้แน่นจนผมต้องพลิกตัวหันไปมองหน้าเขา ในความมืดมิดมีเพียงแค่แสงสว่างจากด้านนอกเท่านั้นที่ทำให้เราเห็นเสี้ยวหน้าของกันและกัน คริสเขยิบร่างกายเข้ามาชิดผมมากขึ้น ใบหน้าโน้มต่ำจนริมฝีปากเราแตะกันเบาๆ

 

ในคืนนั้นเราไม่ได้พูดอะไรกัน...

 

มีเพียงการกระทำที่เคลื่อนไหวไปตามเวลาที่ก้าวเดิน...

 

ตอนเช้า

 

            วันนี้ผมจะไปส่งคุณที่มหาลัยนั่นคือหัวข้อสนทนาใหม่ขณะที่เรากำลังทานอาหารเช้าร่วมกันอยู่ แม้ผมจะไม่ได้ขอร้องให้เขาทำ อีกฝ่ายก็จัดการทุกอย่างให้เสร็จสรรพราวกับตัวเองเป็นพ่อบ้านแล้วผมเป็นคุณหนูที่เขาต้องรับใช้ มันทำให้ผมรู้สึกแปลกๆในใจ

 

            ไม่ค่อยมีใครมาทำอะไรให้ผมจากใจจริงๆ...

 

            จะไปส่งทำไม ผมไปเองได้

 

            “คุณไม่ได้เอารถมา

 

            “ก็แท็กซี่ไง

 

            “มันเปลืองเงิน

 

            “แต่ผมมีเงินผมตอบอย่างไม่หยี่หระดักเขาทุกทางเพื่อให้รู้ว่าเขาทำอะไรผมไม่ได้ เล่นเอาคริสถึงกับหรี่ตามองอย่างจับผิด ถึงกระนั้นก็ยังมีรอยยิ้มเอ็นดูที่พาลทำให้ผมหงุดหงิดประดับอยู่บนใบหน้า ผมเลยกลอกตาทำเป็นไม่เห็นรอยยิ้มนั่นซะ

 

            ผมขี้เกียจหยิบมันมาถากถางเขา น่ารำคาญ

 

            คุณพยายามปิดกั้นผมอยู่นะจงแด

 

            “เพิ่งรู้ตัวเหรอ ?” ผมเลิกคิ้วถามอย่างกวนประสาท มีการยกมือขึ้นมากอดนั่งไขว้ห้างท้าทายเขาอีกระลอก ผมว่าที่ผมทำก็ชัดเจนตั้งนานแล้วนะ คุณต่างหากที่ทำเป็นปิดหูปิดตาไม่สนใจอะไร

 

            “ก็ความสนใจของผมอยู่ที่คุณJ

 

            “นี่...!”

 

            “เอาเป็นว่าผมจะไปส่ง ไม่ว่าคุณจะพูดยังไง ผมก็จะไปส่ง เข้าใจนะครับจงแดคริสตบหน้าผมด้วยรอยยิ้มผู้ชนะ แน่นอนมันทำให้ผมสะบัดหน้าไปทางอื่นอย่างไม่ชอบใจ ถ้าจะบังคับกันตั้งแต่แรกก็ไม่เห็นต้องมาพูดเหมือนถามความสมัครใจเลยนิ ทำตัวเสียเวลาโดยใช่เหตุ

 

            ผมเอาลิ้นดุ้นกระพุ้งแก้มตลอดทางที่นั่งอยู่ในรถของเขา เอาแต่มองออกไปด้านนอกตอบคำถามที่เขาถามบ้างเป็นครั้งคราว ไม่ก็หันไปว่าเรื่องที่เขาชอบพูดจาไม่เข้าหูผม

 

            ผมคงพลาดเองที่ไปตกลงรับเล่นเกมกับเขา

 

            มันทำให้เขาเข้ามาในชีวิตของผมมากขึ้น...จนน่ากลัว

 

            คุณเลิกเรียนกี่โมง

 

            “ถามทำไม ?

 

            “ผมจะมารับ

 

            “บางทีคุณควรไปรับลูกชายตัวเองมากกว่าจะมารับผมผมหันไปมองหน้าเขาสบกับนัยน์ตาสีสวยที่มองเข้ามาในดวงตาผมเช่นกัน ผมกลับเองได้ แค่คุณมาส่งก็เกินพอแล้ว

 

            “รู้ไหมว่าการปิดกั้นมันทำไม่ได้ทำให้ผมอยากถอยห่างจากคุณ

 

            “อะ...

 

            “กลับกันมันยิ่งดึงดูดให้ผมอยากรู้ว่าในหัวใจคุณซ่อนอะไรเอาไว้กันแน่คริสว่าพร้อมเขยิบตัวเข้ามาเชยคางผมให้เชิดขึ้นรับรสสัมผัสแสนหวานที่บดเคล้าอยู่บนเรียวปาก ผมหรี่ตาลงเล็กน้อย แม้ตอนนี้เราจะอยู่ตรงปากทางเข้ามหาลัยซึ่งมีนักศึกษาเดินเพ่นพ่านเต็มไปหมด ทว่าด้วยความที่รถของคริสติดฟีมล์ดำเลยทำให้ผมมั่นใจว่าจะไม่มีใครเห็นว่าเรากำลังทำอะไรกันอยู่

 

            แต่ต่อให้รู้ผมก็ไม่แคร์ ไม่มีใครเคยมองผมในแง่ดีอยู่แล้วตั้งแต่ผมก้าวเข้ามาที่นี่

 

            ไม่ต้องรีบเปิดใจให้ผมนะ ผมชอบที่จะไขกุญแจเข้าไปเอง

 

            “งั้นคุณคงต้องเหนื่อยหน่อย เพราะคุณจะไม่มีวันหากุญแจดอกนั้นเจอผมว่าอย่างมั่นใจ ไม่เคยมีใครที่เข้ามาในหัวใจของผมได้ ผมไม่เคยคิดจะต้อนรับใคร ผมเกลียดการเชื่อใจหรือเปิดใจรับใครสักคน

 

            เมื่อก่อนผมไม่เคยเป็นแบบนี้ จนกระทั่งใครบางคนเดินเข้ามา ระยะเวลาสั้นๆที่เราอยู่ด้วยกันกลับกลายเป็นบาดแผลยาวจนปิดกั้นทุกสิ่ง

 

            ผมยังคงจดจำได้ดีว่าเขาคือใคร...

 

            ในขณะเดียวกันคริสก็เหมือนกำลังซ่อนทับภาพของเขาแทน...

 

            ต่อให้กุญแจไขมีเป็นพันดอกผมก็จะหา จะหาจนกว่าจะเจอJ

 

            เขาเป็นคนที่ดูมั่นใจเสมอโดยที่ไม่รู้เลยว่ากุญแจดอกนั้นมันไม่มีตัวตน...

 

LOADING 100 PER

เจิมรอเกมที่มีหัวใจเป็นเดิมพัน !

รอเยอะอัพไวนาจา มาดูกันว่าเกมของพวกเขาจะน่าลุ้นแค่ไหน !

1 เม้น 1 กำลังใจให้ความผิดบาปของจงแด

อย่าลืมติดแท็กเตือนใจ

ติดแท็ก #ฟิคเด็กดริ๊งค์ผิดรัก

© themy ?butter
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

15 ความคิดเห็น

  1. #590 CornettoX (@litter_lba17) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2560 / 07:47
    คริสละมุนเวอร์อ่าาาาา แอ้วเก่งด้วย55555
    #590
    1
  2. #474 RealKimC21 (@RealKimC21) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 เมษายน 2560 / 14:15
    คริสแอ้วเด็กเก่งมาก นี่ไม่ใช่จงแดฉันยังเขินเลยโอ้ยยยยยย
    #474
    1
  3. #260 fujikozung (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2559 / 21:00
    คริสนี่ตื้อสุดๆๆๆจริงๆๆๆๆ อยากรู้แล้วว่าใครจะเป็นคนชนะเกมครั้งนี้ แต่ใครหระที่ทำให้ตจงแดต้องเป็นคนแบบนี้อ่ะ
    #260
    1
  4. #253 Air_Jongdae (@Air_Jongdae) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2559 / 22:29
    เขาคนนั้นเป็นใครกัน???
    #253
    1
  5. #251 KIMJONG21 (@minalovejongdea) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2559 / 09:45
    จงแดคงรู้สึกอึดอัดเบาๆที่โดนคริสรุกราน แต่จงแดก็่รู้สึกกับคริสอยู่ลึกๆ อาา อยากรู้ความรู้สึกของคริสจัง เกมของคริสเนี่ย..น่าสนุกอ่ะ
    #251
    1
  6. #250 Mochi. (@mmatchima) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2559 / 07:02
    อยากฟังฝั่งคริสบ้างว่าจริงตอนนี้คริสรู้สึกยังไงกันแน่ แต่ตอนนี้จงแดกำลังโดนทำลายความเป็นส่วยตัวแบ้ว
    #250
    1
  7. #249 TakeASmile (@TakeASmile) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2559 / 20:57
    ลุ้นมากเลยอยากรู้ใครจะแพ้
    #249
    1
  8. #248 Air_Jongdae (@Air_Jongdae) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2559 / 20:15
    ใช้ความรู้สึกเป็นเดิมพัน จะแพ้กันทั้งคู่ไหมเนี่ย
    #248
    1
  9. #247 KIMJONG21 (@minalovejongdea) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2559 / 23:49
    ทำไมจงแดพูดแบบนั้นล่ะหื้ม
    #247
    1
  10. #246 Mochi. (@mmatchima) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2559 / 12:48
    จงแดกำลังแพ้แล้ววว
    #246
    1
  11. #245 Mochi. (@mmatchima) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2559 / 18:24
    งั้นเราว่าจงแดชนะ เพราะพี่คริสคงแพ้ตั้งแต่ต้น555555 รอนะคะ
    #245
    1
  12. #244 นายสายรุ้ง (@kimmy_nng) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2559 / 19:58
    "ใครรู้สึกก่อนคนนั้นแพ้" อ้ากกก ความคิดข้าพเจ้าช่างหื่นกามยิ่งนัก! โปรดอภัยแก่ข้าด้วย!!
    #244
    1
  13. #243 Air_Jongdae (@Air_Jongdae) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2559 / 17:45
    เกมอะไรกันเล่นด้วยคน แอร้ยยยย วิ่งงงงงงงง
    #243
    1
  14. #242 BeeBeeBT. (@Tipo) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2559 / 17:12
    รอนะคะะะ
    #242
    1
  15. #241 KIMJONG21 (@minalovejongdea) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2559 / 15:30
    เล่นเกมอะไรกันนนน ????
    #241
    1
  16. #64 fujikozung (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2558 / 21:21
    จงแดต้องไปทำตัวสนุกสุดเหวี่ยงแน่ๆๆๆๆๆ แต่กลัวคริสตามไปดูจงแดจัง
    #64
    0
  17. #63 มี่ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2558 / 18:59
    แต่เราว่าพี่คริสน่ารักนะ ห่วงชรงแดนางฟ้าของเรา น่าร๊ากกก
    #63
    0
  18. #62 ouyza (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2558 / 14:20
    ตายคาเตียงโหหหหห โหดร้ายมาก รอตอนต่อไปนะคะลุ้นว่าพี่ลู่จะรับโทรศัพท์มั้ย
    #62
    0
  19. #61 ouyza (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2558 / 18:23
    ไปได้แต่พี่ไปด้วย จะเกิดอะไรขึ้นที่คลับ รอนะคะไรเตอร์
    #61
    0
  20. #60 fujikozung (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2558 / 21:53
    คริสทำแบบนี้ ก็ไม่ต่างจากเทาที่เคยทำกะจงแดเลยนะ แบบนี้ระวังน้องหนีไปหระ
    #60
    0
  21. #57 ouyza (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2558 / 19:50
    ขังจริงๆเหรอคะพี่คริสเดี๋ยวน้องก็หนีหรอกจงแดไม่ชอบยึดติดจำไม่ได้เหรอ ทะเลาะกันแน่ๆอะ รอนะคะไรเตอร์
    #57
    0