ตอนที่ 31 : ดริ๊งค์ครั้งที่ 30 : ตัวร้ายที่กลับเข้ามา [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 605
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    29 ก.ย. 60

TEMPORARY REGEN : CHAPTER 30

ดริ๊งค์ครั้งที่  30 :  ตัวร้ายที่กลับเข้ามา

#ฟิคเด็กดริ๊งค์ผิดรัก

 

            แบคฮยอนยกยิ้มพอใจเมื่อผมตอบรับเขาไปแบบนั้น บรรยากาศระหว่างพวกเรามันเลยดีขึ้นมากจนเรียกได้ว่าความอึดอัดของพวกเรามันได้หายไปเกือบหมด พวกเราฉลองกันอยู่พักใหญ่จนชานยอลขอตัวพาแบคฮยอนขึ้นห้อง สายตากรุ่มกริ่มของอาผมทำเอาคริสต้องปราม

 

            นี่มันบ้านของฉันนะชานยอล จะทำอะไรก็เกรงใจหน่อย

 

            “เพราะเป็นบ้านของพี่ไง ผมถึงทำอะไรได้อย่างเปิดเผย

 

            “อะ...

 

            “พี่ควรดีใจนะที่ผมไม่ได้พาแบคฮยอนไปทำอะไรกันในที่ลับตาคนน่ะ อย่างน้อยทำที่นี่พี่ก็ยังรู้ไง เผื่อพี่ไม่พอใจลีลาผมพี่จะได้เข้ามาขัดผมท่าน

 

            “ชานยอล...!”

 

            “หลอกนะที่รัก อย่าคิดมากสิอาชานยอลรีบเข้าไปกระเง้ากระงอดแฟนเด็กของเขาที่ถลึงตาใส่ รวมถึงตีเขาไปหนึ่งทีเป็นการห้ามปราม ซึ่งอาของผมก็แลดูจะไม่ได้ให้ความร่วมมือหรือสำนึกสักเท่าไหร่ ยังมีหน้ามายกยิ้มให้คล้ายกับว่ามีความสุขที่โดนตี ฮ่าๆ ล้อเล่นน่าล้อเล่น อย่าอายสิเดี๋ยวคนอื่นรู้หมด

 

            “คุณนั้นแหละที่สมควรอาย ถ้าทำแบบนี้คืนนี้กลับไปเลยนะ

 

            “กลับได้ไง คุณอนุญาตให้ผมนอนกับคุณเองนะ

 

            “อ๊ะ !”

 

            “อย่าคืนคำสิ ไม่น่ารักเลยผมกลอกตาใส่ให้กับความเอาใจของอาผม รู้สึกว่าตั้งแต่มีเมียก็ดูจะหวานชื่นจนน่าหมั่นไส้ เอาเถอะบอกแล้วไงว่าผมไม่ได้มีหน้าที่คอยตัดสินความเป็นอยู่ของพวกเขา พอพวกเขาเดินขึ้นชั้นสองไปผมกับคริสที่นั่งอยู่ในห้องอาหารก็เลยหันมาคุยกัน

 

            จริงๆไม่เชิงคุยหรอก ผมแค่บอกเขามากกว่า

 

            ถ้าหมดธุระแล้ววันนี้ผมกลับก่อนนะ

 

            “หา ?

 

            “เดี๋ยวดึกแล้วมันจะหารถยาก กว่าจะถึงบ้านคงหลายทุ่มผมว่าพลางเตรียมจะลุกขึ้น ใจจริงผมแค่ต้องการมาคุยกับแบคฮยอนให้รู้เรื่องเท่านั้น ไม่ได้หาเรื่องจะนอนบ้านคริสอย่างที่อาชานยอลทำ ต่อให้ผมจะได้รับการยอมรับแล้ว ลึกๆในใจผมก็ยังรู้สึกว่าผมไม่ควรทำอะไรประเจิดประเจ๋อที่นี่

 

            ยังไงซะมันก็ไม่ได้ที่ของผมอย่างสมบูรณ์แบบ

 

            เดี๋ยวสิจงแด

 

หมับ !

 

            “จะรีบกลับไปทำไม ผมไม่ได้ลากคุณมาที่นี่เพียงเพื่อดินเนอร์กับลูกชายผมหรอกนะคริสคว้าข้อมือผมไว้ขณะที่ลุกตามมา ดวงตาสีสวยทอดมองด้วยความอ่อนโยนเช่นทุกครั้ง หากแต่ผสมความไม่เข้าใจในการกระทำของผมลงไปด้วยนิดหน่อย คืนนี้นอนที่นี่เถอะ พ่อคุณไม่ว่าหรอก

 

            “เปล่า ผมแค่อยากกลับบ้าน

 

            “มีอะไรที่ทำให้คุณไม่สบายใจงั้นเหรอ

 

            “อะ...

 

            “บอกผมสิ ผมจะได้แก้ไขถูกคริสมองผมด้วยแววตาเป็นห่วงก่อนจะเอื้อมมือมาเกลี่ยแก้มผมเบาๆ พาให้ผมหลุบตาต่ำใบหน้าเกิดอะไรร้อนผะผ่าวให้กับการกระทำแสนอ่อนหวานนี้ ไม่พอใจอะไรผมเหรอเด็กดี แค่คุณบอกมาผมจะจัดการให้

 

            “อย่าทำแบบนี้น่าคริส คุณจะทำให้ผมเคยตัวนะ

 

            “ไม่เห็นเป็นไรนิ ตอนนี้พวกเราคบกันแล้วนะ

 

            “…”

 

            “พวกเราสามารถเปิดเผยความรู้สึกที่มีต่อกันได้แล้ว เพราะงั้นอย่าปิดบังผมเลยนะ ผมไม่สบายใจเวลาที่คุณเป็นแบบนี้ความรู้สึกผิดแลดูจะก่อตัวขึ้นเล็กน้อยเมื่อคริสบอกกับผมแบบนั้น หลายครั้งหลายคราที่การกระทำของผมเป็นภาระคอยฉุดดึงคริสไว้ แม้ว่าผมจะไม่ต้องการก็ตาม ถึงอย่างนั้นผมก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าผมชอบที่คริสเป็นห่วงผม มันทำให้ผมรู้ว่าต่อให้ผมไม่เหลือใครบนโลกผมก็ยังมีเขาอยู่

 

            ผมยังมีคริสแม้ว่าทุกคนจะหันหลังให้ผมก็ตาม

 

            จงแด

 

            “ผมแค่คิดว่าผมยังไม่ควรนอนที่นี่

 

            “หืม ?

 

            “มันเป็นที่ของคุณกับแม่ของแบคฮยอน ถ้านอนที่นี่ผมรู้สึกเหมือนว่าผมจะไปทับที่เธอ และบางทีแบคฮยอนก็อาจจะรู้สึกไม่ดีด้วยในที่สุดผมก็ยอมพูดความจริงออกไป เพียงหวังให้คริสเข้าใจและยอมปล่อยผมกลับบ้าน มันยังไม่ถึงเวลา ผมคิดว่าวันนี้ผมพยายามมามากพอแล้ว

 

            “ทำไมเด็กคนนี้ถึงชอบคิดมากจังนะ

 

            “อะ...

 

            “ทั้งที่ผมรอวันที่จะให้คุณมานอนอยู่บนเตียงผมแท้ๆ แต่คุณกลับคิดอะไรก็ไม่รู้ที่ไม่สมควรจะคิดคำพูดนั้นคล้ายกับการต่อว่า หากแต่คริสกลับยิ้มอย่างเอ็นดูราวกับรู้สึกดีที่ผมพูดแบบนั้นออกไป ส่งผลให้แขนแกร่งสอดเข้ามารั้งเอวผมให้เข้าไปใกล้ก่อนจะดึงผมไปกอดเอาไว้อย่างสมบูรณ์แบบ

 

            ในตอนนั้นผมได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นระรัวของเขา

 

            มีความสุขจังที่คุณคิดเรื่องของผมมากขนาดนี้

 

            “...ก็ทีคุณยังคิดเลย ผมก็ต้องคิดสิผมกอดตอบเขาฝังหน้าลงกับบ่าแกร่ง ผมคิดมากจนจะเป็นบ้าอยู่แล้ว มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยนะสำหรับผมน่ะ

 

            “ผมรู้เพราะงั้นผมถึงไม่อยากให้คุณแบกรับไว้คนเดียว

 

กึก !

 

            “คุณไม่จำเป็นต้องกังวลอะไรเลยเด็กดี คุณจะไม่มีวันทับที่แม่ของแบคฮยอน ผมบอกแล้วว่าคุณจะเป็นคุณ ผมรักคุณที่เป็นจงแด ไม่ใช่เป็นตัวแทนของใคร

 

            “…”

 

            เพราะงั้นคืนนี้นอนกับผมได้ไหม ขอให้เตียงผมได้มีกลิ่นอายของคุณได้ไหมครับ ?

 

            ผมเลือกที่จะไม่ตอบ มันดูเป็นอะไรที่น่าอายยังไงไม่รู้ถ้าตอบไปว่า ผมจะนอนกับคุณที่นี่ คับคล้ายคับคราไปเชิญชวนเขา ซึ่งความเงียบของผมก็ทำให้คริสแลดูจะเข้าใจในคำตอบนิดหน่อย ถึงอย่างนั้นเขาก็ผละมาถามผมอีกรอบ ผมเลยแค่พยักหน้าให้เจ้าตัวเลยใช้ปลายนิ้วโป้งไล้ริมฝีปากของผมเบาๆ

 

            บอกผมสิว่าคืนนี้คุณจะนอนที่นี่

 

            “ทำไมผมต้องพูด ?

 

            “เพราะผมอยากให้คุณพูดด้วยความสมัครใจ ไม่ใช่พยักหน้าส่งๆเพื่อให้ผมเลิกพูดมากคำพูดนั้นแฝงความน้อยใจเอาไว้ แม้จะเลือนรางผมก็สัมผัสได้ คริสคงอยากให้ผมนอนที่นี่มาจริงๆถึงได้ใช้น้ำเสียงนี้พูดกับผม แน่นอนผมเงียบอีกครั้งเนื่องจากไม่กล้าพูดถ้อยคำหน้าอายว่าไง เงียบแบบนี้คือไม่ตกลงเหรอ

 

            “ผม...

 

            “จะทิ้งผมไปจริงๆเหรอครับ หืม ?ไม่พูดเปล่าเจ้าตัวยังใช้สายตาออดอ้อนระคนน้อยใจมองผม ทำเอาผมต้องเบือนสายตาหนี ใบหน้าเห่อร้อนด้วยความรู้สึกที่แปลกประหลาด

 

            ทำไมจะต้องลงทุนอะไรขนาดนี้นะ ก็รู้ว่าผมขัดอะไรเขาแทบไม่ได้อยู่แล้วยังจะมาแกล้งผมอีก

 

            จงแด

 

            “ผมจะนอนที่นี่

 

            “อะ

 

            “ผมจะนอนกับคุณที่นี่ ให้เตียงคุณมีกลิ่นผม พอใจหรือยังสุดท้ายผมก็ยอมพูดออกไปพาให้ใบหน้าขึ้นสีแดงเรื่ออย่างช่วยไม่ได้ มันโคตรจะน่าอายเลยการพูดอะไรทำนองนี้ออกไป ผมมักเป็นฝ่ายถูกหยอด ถูกอ้อนมากกว่าต้องมาทำแบบนี้เอง อยากจะให้ผมพูดอะไรอีกไหม

 

            “ก็ถ้ายอมบอกรักผมอีกสักครั้ง ผมก็คงนอนหลับฝันดี

 

            “ขึ้นไปบอกบนห้องของคุณมันจะไม่ดีกว่าหรือไง

 

กึก !

 

            “นึกว่าคุณอยากให้ผมพูดไป...ทำไปพร้อมกันซะอีกผมใช้สายเจ้าเล่ห์พลางเลิกคิ้วมองเขาอย่างท้าทาย คริสเลยหัวเราะเบาๆลูบหัวผมไปมาคล้ายกับเอ็นดู

 

            แน่นอนผมอยากให้คุณทำแบบนั้น

 

            “งั้นก็นำทางผมไปที่ห้องของคุณสิ

 

            “ใครบอกว่าผมจะพาคุณเดินไปดีๆ

 

            “หา ?

 

            “ผมจะอุ้มคุณไปต่างหาก !”

 

            “คริส !”ไม่ทันที่ผมจะได้ห้ามคนตัวสูงก็ช้อนร่างผมเข้าอ้อมกอด อุ้มผมด้วยท่าเจ้าสาวที่ทำเอาผมต้องคว้าท้ายทายเขาไว้มั่น เนื่องจากกลัวว่าตัวเองจะตกต่อให้เขาจะเซฟผมไว้อย่างดีก็ตาม ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่ควรจะทำอะไรเสี่ยงอันตรายแบบนี้ ผมก็ไม่ได้ตัวเล็กหรือเบาเท่าผู้หญิงนะ ทำอะไรเนี่ย ! วางผมลงเลยนะ !”

 

            “ผมวางแน่เมื่อเราถึงเตียงกันแล้ว

 

            “อะไรนะ...!”

 

            “ถือว่าเป็นบริการส่งฟรีถึงเตียงล่ะกัน ผมจะได้มั่นใจไงว่าคุณจะไม่ตุกติกคิดหนีผมกลับก่อนน่ะคริสขยิบตาให้ผมหากแต่เป็นการกระทำที่กวนประสาทที่สุดตั้งแต่ที่เรารู้จักกันมา ผมพยายามจะดิ้นออกจากวงแขนของเขา แต่ก็ไม่ได้ผลรู้ตัวอีกทีก็ตอนที่เขาพาผมเข้ามาในห้องห้องหนึ่งที่ดูก็รู้เลยว่าต้องเป็นห้องนอนของเขาอย่างแน่นอน

 

            วินาทีนั้นหัวใจของผมเต้นแรงไม่เป็นส่ำ นี่เป็นครั้งแรกที่ผมตื่นเต้นตอนที่เข้ามาในห้องนอนของคนอื่น อาจเพราะมันเป็นห้องนอนของคริสที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน มันเหมือนกับว่าผมเข้ามาในอีกโลกที่ผมไม่เคยพานพบในตัวเขา ส่งผลให้ผมรีบกวาดตามองไปทั่วห้องของเขา

 

            มันถูกตกแต่งต่างจากห้องนอนที่คอนโดของเขานิดหน่อย ให้ความรู้สึกว่านี่คือตัวตนของเขาจริงๆ

 

            อ่ะถึงที่หมายโดยสวัสดิ์ภาพคริสพูดเบาๆตอนที่วางร่างผมลงบนเตียงเขา ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งข้างๆยกยิ้มให้ผมด้วยรอยยิ้มอันเป็นเอกลักษณ์ของเขา อยากอาบน้ำก่อนไหมหรือว่าอยากทำเลย

 

            “ในหัวคุณตอนนี้คิดแต่จะทำเรื่องอย่างว่าหรือไง ไม่คิดจะให้ผมสำรวจห้องนอนคุณหน่อยเหรอ

 

            “ก็ผมอยากกอดคุณจะแย่แล้วนี่น่า

 

            “คริส

 

            “ขอโทษทีนะจงแดที่ผมอยากเอาแต่ใจ

 

            “อะ…

 

            แต่แค่คิดว่าคุณนอนรออยู่บนเตียงผม ผมก็แทบจะทนไม่ไหวแล้วล่ะ ใจมันร้องขอให้ขย้ำคุณตรงนี้J

 

            “ฝันเถอะตาเฒ่า ผมไม่ยอมให้คุณกินผมง่ายๆหรอกผมดันใบหน้าหล่อเหลาออกไปอย่างทีเล่นทีจริง ซึ่งก็ไม่ได้ซีเรียสอะไรหรอก แค่อยากจะแหย่ให้เขารู้จักรอให้เป็นเท่านั้นแหละ น่าเสียดายที่พอผมทำแบบนั้นเจ้าตัวก็คว้ามือผมไปจับก่อนจะกดจูบลงมาที่หลังมือเบาๆ

 

            จากนั้นก็โถมร่างให้ผมราบไปกับเตียงอีกครั้ง กักขังผมไว้ในอ้อมกอดแสนอุ่นร้อนทำเอาผมเบิกตากว้าง

 

            คริส !”

 

            “ผมไม่ยอมให้คุณหนีไปไหนหรอกเด็กดื้อ

 

            “อ๊ะ !”

 

            ขออนุญาตไม่รอนะครับ เพราะผมทนไม่ไหวแล้วJคริสยกยิ้มมุมปากให้ผม นั่นเป็นภาพสุดท้ายก่อนที่ผมจะส่งเสียงน่าอายออกมา พยายามจะห้ามไม่ให้เขารีบร้อนเจ้าตัวก็ฟังซะที่ไหน สุดท้ายแล้วผมก็โดนเขา ขย้ำ อย่างที่เขาบอกจริงๆ

 

            เป็นอะไรที่น่าหงุดหงิดมาก เขามักชอบแกล้งในส่วนที่ผมอ่อนไหวเสมอและมันทำให้ผมแทบบ้าเพราะเขา ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้แสดงอาการอะไรจริงจัง ยังไงผมก็ขัดอะไรเขาไม่ได้อยู่ดีก็เลยตามน้ำไป ยิ่งไปกว่านั้นผมคิดว่านี่เป็นเมคเลิฟที่ดีที่สุดเท่าที่พวกเราเคยทำมาด้วยกัน

 

            คงเพราะผมได้ทำบนเตียงนอนของเขาล่ะมั้ง ผมเลยมีความสุขกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา

 

            ผมรักคุณนะ

 

            หลังจากตอนนั้นชีวิตผมกับคริสก็เริ่มจะดีขึ้นเรื่อยๆ เรียกได้ว่าเป็นการพัฒนาอย่างก้าวกระโดด แบคฮยอนเองก็ยอมรับผมและพวกเราก็เริ่มจะเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน ไปไหนมาไหนด้วยกันมากขึ้น จนคนทั้งมหาลัยเริ่มจะชินตาแล้วว่าถ้าเจอผมเมื่อไหร่ก็จะเจอแบคฮยอนที่นั่น หรือถ้าเจอแบคฮยอนที่ไหน ก็จะมีผมอยู่ข้างกายเขาเสมอ

 

            ผมไม่ได้ไปนอนบ้านคริสบ่อยนัก ส่วนมากก็แค่ไปทานมื้อค่ำแล้วก็กลับไปนอนบ้าน ต่อให้พวกเราจะรักกันแค่ไหน ผมก็ไม่อยากปล่อยให้พ่อเหงา เขาอยู่คนเดียวมานานผมควรจะทำตัวเป็นลูกที่ดีได้แล้ว เพราะงั้นบางครั้งผมก็ชวนคริสไปกินข้าวที่บ้าน ถือว่าเป็นการฝากตัวไปเลย

 

            แล้ววันนี้ว่าไง ตกลงจะไปด้วยกันไหม

 

            “คงต้องดูก่อนว่าอาจารย์จะเลิกกี่โมง ถ้าอาจารย์เลิกเร็วก็ไปเจอกันที่เดิมแบคฮยอนนัดแนะกับผมเรื่องที่พวกเราจะไปซื้อของกัน มันก็ไม่ได้เป็นวันสำคัญอะไรหรอก แค่อยากจะฝึกทำอาหารด้วยกันเฉยๆเท่านั้น แล้วคิดไว้ยังว่าวันนี้จะทำอะไร

 

            “คงพาสต้าล่ะมั้ง เห็นคริสบอกว่าอยากกิน

 

            งั้นทำสปาเก็ตตี้ด้วยนะ จะได้ทำให้ชานยอล

 

            “โอเคผมพยักหน้ารับรู้สึกว่าตัวเองเหมือนอยู่ในสมาคมแม่บ้านเข้าไปทุกวัน ก็งี้แหละนะ เรารักใครเราก็อยากจะเอาใจใส่เขา อีกอย่างคริสก็ทำอาหารให้ผมกินประจำ ผมก็อยากจะลองทำให้เขาบ้าง ไม่ได้อยากให้ดีใจอะไรหรอกนะ ก็แค่อยากมีฝีมือทำอาหารบ้างก็เท่านั้น

 

            เผื่อจะทำกินเองตอนเขาไม่อยู่ไง ไม่ได้เป็นเสน่ห์มัดใจชายอะไรทำนองนั้น

 

            ผมกับแบคฮยอนเดินคุยกันมาเรื่อยๆจนถึงตึกเรียนของเขา วันนี้ช่วงบ่ายพวกเราไม่ได้เรียนวิชาเดียวกันผมเลยเดินมาส่งเขาก่อน เนื่องจากวิชาที่ผมเรียนมันต้องเดินไปอีกตึกหนึ่ง หลังจากนัดแนะเสร็จว่าจะเจอกันที่ไหน ผมก็บอกลาแบคฮยอนจากนั้นก็เดินทอดน่องไปตึกเรียน

 

            อาจารย์ของผมเป็นพวกชอบมาช้า ผมเลยไม่ค่อยรีบหรือกระตือรือร้นเท่าไหร่นัก

 

            ซึ่งผมว่ามันเป็นการตัดสินใจที่ผิดมากเลย

 

            “สวัสดีที่รัก

 

หมับ !

 

            “สบายดีไหมJ

 

            “อ๊ะ !”ผมเบิกตากว้างตอนที่แขนถูกคว้าจากด้านหลัง พอหันไปมองก็พบกับคนที่ผมไม่เจอหน้าเขามาตั้งแต่วันนั้นที่คริสมาช่วยผมไว้ วินาทีนั้นหัวใจของผมเต้นแรงไม่เป็นส่ำ ความน่ากลัวของเขาสาดซัดเข้าหาผมทำเอาเนื้อตัวสั่นโดยไม่รู้ตัว ทะ...เทา

 

            “ไงจงแด ทำไมต้องทำหน้ากลัวขนาดนั้นด้วยล่ะ ?

 

            “อึก

 

            ผมยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะ...หมายถึงตอนนี้น่ะเทาเหยียดยิ้มร้ายใส่ และเพราะตอนนี้มันคือเวลาเข้าเรียนตรงช่วงรอยต่อระหว่างอาคารสองอาคาร เลยไม่มีคนเดินผ่านสักคน ทำเอาผมไม่รู้จะไปขอความช่วยเหลือจากใคร เป็นไงบ้างล่ะหลังจากที่ไอ้เวรนั่นมาช่วยวันนั้น ได้กับมันไปกี่ท่าแล้วล่ะ มีความสุขเหมือนตอนที่ผมทำให้ไหม

 

            “!!!!”

 

            “หรือว่ายังไม่พอใจ อยากจะได้ใครเพิ่มอีกไหมผมจะได้ไปหามาประเคนให้ถึงที่ !”

 

ปึง !

 

            “อึก !”ผมสะท้านไปทั้งร่างเมื่อเทาจับกายผมกระแทกกับเสา สร้างความปวดร้าวพาให้ผมนิ่วหน้าเจ็บ ทว่ากลับต้องพยายามซ่อนความรู้สึกนั้นไว้ ในใจลึกๆผมไม่อยากให้เทาเห็นว่าเขาสามารถสร้างอิทธิพลใส่ผมได้ แม้ว่าความเป็นจริงแล้วผมจะกลัวเขาแทบขาดใจก็ตาม

 

            ผมไม่คิดเลยว่าเขาจะกลับมา ก็เขาหายตัวไปนานผมก็คิดว่าเขาจะ...

 

            จะไปจากผมแล้ว

 

            หึ มีความสุขดีไหมล่ะคนดี รู้สึกเหมือนไอ้คริสจะพาคุณไปเปิดตัวกับลูกชายมันแล้วสินะ

 

            “ทะ...ทำไมถึงรู้ได้ ?

 

            “ไม่มีเรื่องไหนของคุณที่ผมไม่รู้หรอกที่รัก

 

            “…”

 

            “ผมจับตาดูคุณอยู่ ไม่ว่าจะยามหลับหรือยามตื่น ผมก็มองเห็นคุณทั้งนั้นแหละ มีแค่คุณเท่านั้นที่ไม่สังเกตอะไรเลย ทำตัวอันตรายแบบนี้มันน่าลงโทษสักทีดีไหมนะเทาบีบแขนของผมแน่นขึ้นจ้องลึกเข้ามาในดวงตาผม ในตอนนั้นผมสัมผัสได้ถึงความกรุ่นโกรธ และความดุดันที่ทวีคูณขึ้นเรื่อยๆ ไม่รู้เลยว่าเทาไปแค้นเคืองผมมาจากไหน รู้แค่ว่ามันมากกว่าตอนแรกที่เราเจอกัน

 

            ราวกับว่าตอนนี้เขาเห็นผมเป็นเพียงแค่ศัตรูที่ต้องทำลายให้ย่อยยับ

 

            และมันก็ง่ายดายเหลือเกิน

 

            จะทำยังไงกับคุณดีนะ ฆ่าให้ตายดีไหม ?

 

            “ทะ...เทา ได้โปรด

 

            “หึ ผมไม่ฆ่าคุณจริงๆหรอก ก็ผมรักคุณจะตายนี่น่า

 

            “แต่ผมไม่ได้รักคุณแล้ว !”ผมตวาดออกไปขณะที่หลับตาปี๋ด้วยความหวาดหวั่น ผมอยากให้เทาเลิกวุ่นวายกับผม เขาไม่ควรจะเข้ามาอยู่ในชีวิตผมเลย เรื่องของเรามันจบลงไปนานแล้วนะเทา เพราะงั้นเลิกยุ่งกันสักทีเถอะ มันไม่มีประโยชน์อะไรเลยนะ ผมไม่ได้รักคุณแล้ว...แม้แต่นิดเดียว

 

            “ไม่รัก...เหรอ ?

 

กึก !

 

            “คิดว่าพูดคำนั้นออกมาแล้วทุกอย่างจะเป็นไปอย่างที่คุณต้องการเหรอ หึ จะบอกอะไรให้นะ ทิ้งผมไปมันไม่ได้ง่ายขนาดนั้นหรอกนะ จงแด

 

            “อะ...

 

            ผมจะทวงของของผมคืน คุณต้องเป็นของผม และมันต้องตายJ

 

LOADING 100 PER

เจิมรอตัวร้ายที่กลับเข้ามา ในทีมจื่อเทาปักป้ายรอ !

รอเยอะอัพไวนาจา มารอดูกันว่าพี่คริสมีไม้เด็ดอะไรมาทำใจน้องเป็ดเขว้

ปักป้ายรอไว้แล้วมาเสียเลือดพร้อมกัน ฝากติดตามด้วยน้า

1 เม้น 1 กำลังใจให้ความผิดบาปของจงแด

อย่าลืมติดแท็กเตือนใจ

ติดแท็ก #ฟิคเด็กดริ๊งค์ผิดรัก

© themy ?butter
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

16 ความคิดเห็น

  1. #770 Confirstt (@Confirstt) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2560 / 19:49
    สงสารจงเเดดดดด ฮึก
    #770
    1
  2. #681 TakeASmile (@TakeASmile) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 29 กันยายน 2560 / 22:34
    โอ๊ย!!! เทาน่ากลัวมากเหมือนโรคจิตเลยอ่ะปล่อยจงแดไปเถอะทุกอย่างกำลังดีขึ้นเลยกลัวมากครั้งนี้เทาไม่น่าจะปล่อยจงแดไปง่ายๆ
    #681
    1
  3. #680 Exoly (@Exoly) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 29 กันยายน 2560 / 17:10
    กรี้ดกร้าดดดด ฮื่อออ อยากได้แฟนแบบจื่อ เดี๋ยวๆ...เหมือนเราโรคจิต ถึงนางแสดงออกแบบนั้นอ่ะ เพราะนางรักจงแดมากนะ แต่แค่รักมากเกินไป แต่เราก็ยังรักจื่อเทาอยู่ดี โอเคนะ55555555555555555555555555555555555
    #680
    1
  4. #679 Air_Jongdae (@Air_Jongdae) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 29 กันยายน 2560 / 12:28
    เทาน่ากลัวอะ จงแดจะไม่โดนอะไรใช่ไหม อิแม่จะขาดใจ พี่คริสคะมาช่วยเมียด่วนๆค่ะ
    #679
    1
  5. #678 Jessie2544 (@Jessie2544) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 29 กันยายน 2560 / 11:20
    เทาน่ากลัวววววว
    #678
    1
  6. #677 fujikozung (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 29 กันยายน 2560 / 11:12
    โอ้ยยยยยยยยยยยยยยยยยย กลับมาทำไมมม ชั้นลืมเธอไปหมดแล้ว กะลังมีความสุขเลยที่แบคกะจงแดก็ดูเข้ากันได้ดี มีการชวนกันไปทำอาหารอีก ครั้งนี้ที่เทากลับมาเราว่าจงแดต้องไม่รอดแน่ๆๆ
    #677
    1
  7. #676 Mochi. (@mmatchima) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 29 กันยายน 2560 / 09:16
    แย่แล้ว เทากลับมา พี่คริสมาช่วยจงแดด้วย
    #676
    1
  8. #675 kim_jongdae2 (@Kim_Jongdae) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 26 กันยายน 2560 / 15:44
    โอ๊ยเฮียทำไมหื่นเเบบนี้
    #675
    1
  9. #674 Jessie2544 (@Jessie2544) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 25 กันยายน 2560 / 17:10
    อร้ายยยยยยยยยยยยย
    #674
    1
  10. #673 jarony_baek48 (@jarony_baek48) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 24 กันยายน 2560 / 06:50
    เอิ่มคุณคริสคะ...
    #673
    1
  11. #672 Air_Jongdae (@Air_Jongdae) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 23 กันยายน 2560 / 23:16
    คุณอาเก็บอาการ(หื่น)นิดนุงค่ะ
    #672
    1
  12. #671 Mochi. (@mmatchima) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 23 กันยายน 2560 / 22:56
    คุณอาต้องใจเย็นๆนะคะ อายุก็ไม่น้อยแล้วแรงยังดีเหลือเกิน
    #671
    1
  13. #668 Exoly (@Exoly) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 19 กันยายน 2560 / 15:49
    #ทีมจื่อเทา
    แลดูเลวเนอะ5555555555 ทีมเทาจ้า5555555
    #668
    1
  14. #667 Mochi. (@mmatchima) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 17 กันยายน 2560 / 13:41
    อื้อหือออ พี่คริสนี่ไปขั้นนี้แล้วหรอคะ555555 อย่าน้อยหน้าชานยอลค่ะ จงแดกลายเป็นลูกแมวแง้วๆน่ารักกก
    #667
    1
  15. #666 TakeASmile (@TakeASmile) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 17 กันยายน 2560 / 09:52
    หืมมจื่อเทาจะกลับมาหรอไม่นะ!! ตอนนี้ทุกอย่างกำลังดีขึ้นเลยรอติดตามนะคะ
    #666
    1
  16. #665 Air_Jongdae (@Air_Jongdae) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 17 กันยายน 2560 / 09:25
    อิพี่อ้อนมากไปแล้ว นี่เขินแทนจงแด
    #665
    1