UNSNOOPY ฟิคหมาป่าอยู่ในห้อง (CHANBAEK) END

  • 100% Rating

  • 1 Vote(s)

  • 73,190 Views

  • 1,054 Comments

  • 3,717 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    292

    Overall
    73,190

ตอนที่ 27 : เล่นกับหมาครั้งที่ 26 : คนรอมันทรมาน [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 978
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    10 ก.ย. 60

ไม่รู้ว่าเด็กดีแจ้งเตือนให้ไหม แต่ตามการอัพเดทในเพจง่ายกว่าค่ะ

UNSNOOPY : CHAPTER 26

เล่นกับหมาครั้งที่ 26 : คนรอมันทรมาน

#ฟิคหมาป่าอยู่ในห้อง

 

            หลังจากตอนนั้นผมก็เป็นบ้าเป็นหลังอยู่พักใหญ่ สุดท้ายแล้วก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากต้องมีชีวิตต่อไป คิดว่าต่อให้ไม่เจอกันผมก็ยังโทรหามันได้ แม้ว่าค่าโทรศัพท์อาจจะเยอะกว่าที่เคยใช้ก็ตาม ผมไม่ได้โทรหาแบคฮยอนตั้งแต่วันนั้น แค่เว้นระยะห่างกลัวว่าถ้ามันได้ยินเสียงของผม มันจะไม่มีสมาธิดูย่ามัน แม้จะไม่รู้ว่ามันจะคิดแบบนั้นไหมก็ตาม

 

            แต่ถ้าเป็นผม ผมจะคิดอย่างนั้นถ้าเกิดคนที่ผมชอบโทรมา

 

            เอาเป็นว่าผมจะรอมันโทรมาหาเองน่าจะดีกว่า

 

            มันดูเป็นทางออกที่ดีที่สุดแล้ว

 

            “วันนี้แบคฮยอนไม่มาเหรอวะ

 

            “ประจำตัวพวกมึงติดกันเป็นตังเมนี่หวา

 

            “พวกมึงยังไม่รู้เหรอว่ะว่าแบคฮยนย้ายไปแอลเอแล้วบทสนทนาของเพื่อนในกลุ่มไม่อาจจะเข้าหูผมได้อย่างที่เคยเป็น ผมยังคงคร่ำเคร่งอยู่กับตัวหนังสือในหน้ากระดาษ อีกไม่นานจะสอบไฟนอลแล้วผมควรจะจริงจังอยู่กับสิ่งที่ควรทำมากกว่าใช้ชีวิตเที่ยวเล่นไปวันๆกับเพื่อนกลุ่มใหม่ของผม

 

            เพื่อนที่ผมแทบไม่รู้เลยว่าเคยมี...

 

            มันคงไม่กลับมาแล้วล่ะ อาจารย์ก็บอกไปเมื่ออาทิตย์ก่อนไง

 

            “ก็ว่าทำไมไอ้ชานยอลมันถึงได้ซึมเป็นหมา ที่แท้เมียก็หายไปนี่เอง

 

            “พวกมึงหยุดพูดสักทีเถอะ กูรำคาญ

 

            “อ๊ะ !”

 

            “ถ้าพูดมากแล้วไม่ได้ทำให้อะไรมันดีขึ้นก็เงียบปากไป กูจะอ่านหนังสือผมหันไปบอกพวกมันด้วยความหงุดหงิด แสดงออกอย่างชัดเจนเลยว่าผมไม่พอใจที่มันพูดเลยสักนิด นอกจากจะรบกวนเวลาอ่านหนังสือของผมแล้ว มันยังทำให้ผมรู้สึกแย่อีกต่างหาก หรือถ้าพวกมึงจะคุยกัน ก็ไปคุยกันที่อื่นไม่ต้องมาให้กูได้ยิน

 

            พวกมันถึงกับชะงักนิ่งรีบปลีกตัวออกไปจากตรงนี้ด้วยความเร็วสูง ผมถอนหายใจพลางคิดว่าช่วงใกล้สอบแบบนี้ผมคงจะนั่งติวหนังสือให้คนตัวเล็กอยู่ เสียดายที่ผมไม่มีโอกาสได้ทำแบบนั้น จะว่าไปแล้วนี่มันก็ผ่านมาสองอาทิตย์แล้วหรือเปล่านะที่แบคฮยอนจากไป...

 

            ผมกลายเป็นคนที่เก็บตัวมากขึ้น เพื่อนฝูงหรือเรื่องเที่ยวก็น้อยลงอย่างเห็นได้ชัด วันๆวุ่นอยู่กับการเรียนจนลืมเวลา

 

            ไม่ใช่ว่าผมอยากจะขยันหรือว่าอะไรหรอก แค่มันทำให้สามารถลืมความเหงาของหัวใจได้

 

            ลืมความเหงาที่ตัวเองไม่มีแบคฮยอน

 

            ผมเดินกลับมาที่บ้านหัวใจวูบโหวงเหมือนทุกวันเวลาหันไปมองบ้านที่แบคฮยอนเคยอาศัยปิดสนิท ดูเหมือนว่าพ่อแม่เขาจะย้ายไปอยู่เป็นเพื่อนแบคฮยอนตามที่เขาบอกผมไว้ ถ้าจำไม่ผิดอาทิตย์หน้าพ่อของแบคฮยอนคงกลับมาทำงานที่นี่ต่อได้

 

            อิจฉาจังเลยนะที่ได้เจอลูกชายน่ะ ผมเองก็อยากจะเจอลูกชายเขาเหมือนกัน

 

            กลับมาแล้วเหรอชานยอล

 

กึก !

 

            “วันนี้มีคนโทรมาหาเราด้วยนะคำทักทายของแม่ต่อเนื่องด้วยคำพูดนั้น เล่นเอาผมที่กำลังถอดรองเท้าถึงกับชะงักเลื่อนสายตาไปมองแม่ที่เดินออกมาจากห้องครัวด้วยรอยยิ้ม ในมือบางสวยยื่นแผ่นกระดาษใบนึงมาให้ เป็นกระดาษสีขาวทั่วไปที่มีเบอร์เขียนไว้ในนั้น โทรกลับไปสิ เขาบอกให้ลูกโทรกลับไป

 

            “เขาเป็นใครเหรอแม่ สำคัญขนาดนั้นเชียว

 

            “ก็ลองโทรไปหาสิ

 

            “…”

 

            อาจจะเป็นคนเดียวกับที่ลูกอยากคุยด้วยก็ได้นะ

 

            ภาพของแบคฮยอนลอยเข้ามาในหัวทันทีที่ผมได้ยินแบบนั้น พาให้มือคว้ากระดาษแผ่นนั้นมาถือเอาไว้ก่อนที่ขาทั้งสองจะรีบสาวเท้าขึ้นไปบนห้อง มือไม้ของผมเกิดอาการลนลานชั่วขณะตอนที่กดเบอร์มือถือบนกระดาษลงบนแป้นพิมพ์ มันเป็นเบอร์ที่ผมไม่เคยเมมมาก่อน ลักษณะเป็นเบอร์ต่างประเทศอย่างเห็นได้ชัดซึ่งถ้าแม่จะเกริ่นมาซะขนาดนั้น ผมก็ไม่ต้องเดาแล้วว่าเป็นเบอร์ใคร

 

            ผมแอบกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ระหว่างรอให้ปลายสายรับ เสียงรอสายช้าๆทำเอาเหงื่อของผมไหลย้อยลงจากศีรษะแอบหวั่นว่าอีกฝ่ายจะไม่รับ เพราะเวลาของผมกับคนทางนั้นอาจจะไม่ตรงกัน

 

            แต่ถึงอย่างนั้นผมก็อยากจะโทรหาเขา และหวังว่าเขา...

 

            (ฮัลโหล)

 

            “!!!!!”

 

            (ฮัลโหล...ชาน)

 

            วินาทีที่ได้ยินเสียงอันคุ้นเคยเรียกชื่อผม มันเหมือนจะทำให้ผมร้องไห้ออกมา ตั้งแต่ตอนนั้นที่มันบินไปหาย่าผมก็รอมันติดต่อมาทุกวัน ครั้งหนึ่งเคยลองตัดสินใจโทรไปหามัน แต่กลับพบว่าเบอร์มันถูกยกเลิกไปแล้ว ผมไม่รู้เลยว่าทำไมรู้แค่ว่ามันเป็นอะไรที่โคตรทรมานใจ ทุกวันนี้ผมยังกดเบอร์นั้นโทรไปทั้งที่มันไม่มีประโยชน์อะไรเลยสักนิดเดียว

 

            ทว่าตอนนี้ผมได้ยินเสียงเขาแล้ว..

 

            ได้ยินเสียงของคนที่ผมคิดถึงทุกคืนวัน

 

            ได้ยินเสียงของคนที่ผมคิดถึงเขาแทบขาดใจ

 

            ผมได้ยินเสียงของ...

 

            แบคฮยอนผมเรียกชื่อเขาเสียงสั่น แข็งขาแรงดูจะอ่อนแรงจนต้องทรุดฮวบลงไปนั่งบนเตียง นั่นมึงจริงๆใช่ไหม มึงคือแบคฮยอนตัวจริงใช่ไหม

 

            (ใช่สิ นี่เค้าเอง แบคฮยอน)

 

            ให้ตายเถอะ

 

            (...)

 

            กูไม่ได้ฝันไปใช่ไหมวะ เหมือนนี่ไม่ใช่ความจริงเลยอ่ะ

 

            (นี่แหละความจริง เค้าคือแบคฮยอนของชานไง)

 

            แบค...

 

            (ขอโทษนะที่ไม่ได้ติดต่อกลับไปเลย มือถือของเค้าหายตอนบินไปแอลเอเลยต้องเปลี่ยนเบอร์ใหม่ ที่ไม่ได้โทรไปหาชานเพราะว่าย่าของเค้าอาการยังไม่ดีเท่าไหร่ กลัวว่าถ้าโทรกลับไปแล้วเค้าจะ...ร้องไห้งอแงใส่ชาน)

 

            เสียงของคนตัวเล็กเองก็สั่นไม่แพ้ผม รู้เลยว่าตอนนี้คงกำลังทำหน้าเหมือนจะร้องไห้อยู่แน่ๆ ก็มันอ่ะตัวเล็กแล้วใจยังเล็กอีก ทนกับสภาพอารมณ์ของพวกเราตอนนี้ไม่ไหวหรอก บอกเลยว่ามันเป็นความรู้สึกที่ทรมานมาก ผมคิดถึงมันแทบขาดใจ อยากกอด อยากหอมมันให้ละลาย แต่สิ่งที่ทำได้คือฟังเสียงมันพูดราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

 

            ใจผมมันจะขาดแล้วว่ะ ให้ตายเถอะ

 

            (เค้าคิดถึงชานมากเลยนะ)

 

            ไม่ต้องมาปากหวานเลยนะไอ้หมา ทิ้งกูไปมีสิทธิ์มาพูดว่าคิดถึงที่ไหน

 

            (อะ...)

 

            กูสิที่พูดได้ เพราะกูรอมึงตั้งแต่มึงไป กูสิ...คิดถึงมึงมากกว่าอะไรน่ะผมเม้มปากแน่นจู่ๆน้ำตาแม่งก็เสือกไหลออกมา หากแต่ไม่มีเสียงสะอื้น กูคิดถึงมึงว่ะแบคฮยอน คิดถึงจนไม่รู้ว่าจะทำยังไง

 

            (ชาน)

           

            กูคิดถึงมึงแทบขาดใจ นอนร้องไห้เพราะความรู้สึกนี้เกือบทุกคืนผมสารภาพความจริงกับมัน แม้ว่าอาจจะไม่ได้ดูเท่เลยก็ตาม ผมควรจะเข้มแข็งเพื่อไม่ให้มันคิดมาก แต่ผมก็เป็นของผมแบบนี้วะ ตรงไปตรงมาไม่ค่อยดูเวล่ำเวลา ผมไม่ควรจะร้องไห้อ่อนแอใส่มันแบบนี้ แต่จะให้ผมทำยังไง ผมควรจะทำยังไงวะบอกที

 

            ผมคิดถึงมันนิ การได้ยินเสียงแบบนี้ยิ่งคิดถึงมันมากขึ้นเลยว่ะ

 

            กูโคตรรู้สึกแย่เลยมึงรู้ไหมตอนที่มึงจะไปแล้วมึงไม่มาลากูอ่ะ

 

            (...)

 

            แต่ตอนนี้กูคิดว่าเราไม่ลากันนั้นแหละดีแล้วว่ะ กูคงทำไม่ได้ถ้าต้องรับรู้ว่าเสียมึงไป เพราะแค่นี้กูก็เจ็บเจียนตายแล้ว

 

            (ชาน...ชานอย่าพูดงี้สิ เค้าจะร้องไห้)

 

            กู...

 

            (เค้าเสียใจมากเลยนะ ฮึก) เสียงสะอื้นลอยมาตามปลายสาย สุดท้ายแล้วแบคฮยอนก็ร้องไห้อย่างที่ผมคาดการณ์เอาไว้ ซึ่งแทนที่ผมจะรู้สึกผิดผมกลับยิ้มออกมา ผมมีความสุขที่อย่างน้อยพวกเราก็ยังมีความรู้สึกเดียวกัน (เค้าไม่อยากทิ้งชานมาแบบนี้ แต่ชานก็รู้ใช่ไหมว่าเค้าทำอะไรไม่ได้มาก ย่าของเค้าสำคัญ แต่ชาน...ชานก็สำคัญเหมือนกัน ฮือ)

 

            กูรู้ว่ามึงตัดสินใจไม่ได้ แต่กูก็ไม่ให้มึงเลือกกูหรอก

 

            (ชาน)

 

            “ย่ามึงสำคัญกว่ากูหลายเท่า ที่มึงทำอ่ะแม่งถูกแล้ว กูแค่อยากงอแงเพราะกูคิดถึงมึงผมใช้หลังมือเช็ดน้ำตาของตัวเอง ตั้งสติไม่ให้ตัวเองบ้าบอไปมากกว่านี้ กูไม่อยากให้มึงรู้สึกแย่ กูผิดเอง ผิดทั้งหมด แต่...แต่กูก็อยากถามว่ามันจะเป็นไปได้ไหมที่พวกเราจะกลับมาเจอกันอีกครั้ง

 

กึก !

 

            “กูอยากกอดมึงมากเลยว่ะ แค่เสียงมันไม่พอ

 

            (เค้าก็อยากทำเหมือนกัน แต่ไม่รู้เลยว่าจะได้กลับเกาหลีเมื่อไหร่)

 

            “…”

 

            (คง...ยังไม่ใช่เร็วๆนี้)

 

แสดงว่าเราจะไม่มีโอกาสได้เจอกันเลยเหรอวะ

 

(อะ...)

 

เราก็ต้องอยู่กับเงาของอีกฝ่ายแบบนี้...ตลอดไปเลยเหรอแบคฮยอนผมถามมันเสียงสั่นแววตาเศร้าสร้อยคือสิ่งเดียวที่ฉายชัดอยู่บนนัยน์ตาผม พอคิดว่าหลังจากนี้จะต้องดำเนินชีวิตโดยไม่มีเขา แม่งก็เป็นอะไรที่โคตรน่าเศร้า ถึงจะอยู่โดยไม่มีเขามาได้สองอาทิตย์แล้วผมก็ยังอยากกลับไปใช้ชีวิตที่มีเขามากกว่า

 

ถ้าเกิดผมย้อนเวลาได้ ผมจะย้อนกลับไปต่อให้ต้องหลอกตัวเองว่าเราจะไม่มีวันแยกจากกันแค่ไหน ผมก็ยินดีจะทำ ขอเพียงแค่ได้อยู่กับเขา ได้กอด ได้หอม ได้อยู่ด้วยกันก็เพียงพอแล้ว

 

ผมยอมแลกทุกอย่างดีกว่าต้องมานั่งเผชิญกับชะตากรรมอันโหดร้ายแบบตอนนี้

 

ผมไม่อยากให้นี่คือความจริง

 

(ชานอย่าพูดแบบนั้นได้ไหม อย่าทำเค้าเศร้าสิ)

 

ขอโทษนะ แต่กู...ไม่รู้จะทำยังไง

 

(...)

 

ชีวิตที่ไม่มีมึงคือชีวิตที่กูไม่อยากเจอผมถอนหายใจยาวพรืดด้วยความเหนื่อยหน่าย น้ำตายังคงไหลอาบแก้มทั้งสองข้าง แสดงให้เห็นชัดว่าเรื่องนี้มันทรมานจิตใจผมแค่ไหน หนักหน่วงจนไม่รู้ว่าน้ำตาจะหมดไปเมื่อไหร่

 

แต่คงอีกนานนั้นแหละ

 

(เค้าก็ไม่อยากเจอเหมือนกัน แต่ชาน...ชานต้องอดทนนะ ถ้าเรามีความหวังยังไงสักวันเราก็ต้องได้พบกัน)

 

แบค

 

(เค้าเชื่อว่าต้องมีสักวันที่เค้าได้กลับไปเจอชาน เชื่อว่าต้องมีวันที่พวกเราได้กลับมากอดกันแน่ๆ เพราะงั้น...เพราะงั้นน่ะ ฮึก)

 

“…”

 

(ช่วยรอเค้าได้ไหม อย่าเพิ่งไปรักคนอื่นได้ไหม เค้าทนไม่ได้ถ้าต้องเสียชานไปเพราะว่าพวกเราห่างกัน ฮือ)คนตัวเล็กปล่อยโฮออกมาไม่ต่างจากเด็กน้อย เขาร้องไห้หนักมากขอร้องไม่ให้ผมเปลี่ยนใจไปชอบคนอื่น ทั้งที่เขาก็น่าจะรู้ว่าผมไม่มีทางทำแบบนั้น

 

ตลอดเวลาที่ผ่านมาผมไม่เคยคบกับใครจริงจังก็เพราะว่าผมอยากอยู่กับเขา ต่อให้อีกฝ่ายจะเอาแต่ใจแค่ไหนผมก็ยินดีจะรองรับอารมณ์ของเขาไว้ ลึกๆในใจผมก็คงแอบรักเขาน่ะแหละแค่เราอยู่ในความสัมพันธ์แบบเพื่อนมานาน ผมเลยมองไม่เห็นสิ่งที่มันแตกต่างออกไป

 

ทว่าตอนนี้ผมเข้าใจแล้วว่าเขาคือคนเดียวที่หัวใจผมต้องการ เพราะงั้นผมสาบานได้...

 

กูจะไม่มีใคร กูจะรอมึง กูสาบาน

 

(ชาน ฮือออ)

 

คนตัวเล็กเรียกชื่อผมเสียงสั่นเคล้าไปกับเสียงสะอื้นที่เกิดการติดขัดเล็กน้อย พอรู้ว่าเขาร้องไห้แบบนี้ผมก็อยากจะกอดเขาเอาไว้ ยิ่งนึกถึงเนื้อตัวสั่นไหวที่เคยอยู่ในอ้อมกอดผม ก็ยิ่งทำให้ผมอยากจะกระโจนเข้าไปในโทรศัพท์

 

สุดท้ายแล้วผมก็ไม่ได้ทำแบบนั้น จริงๆคือมันก็ทำไม่ได้ด้วยแหละเลยฟังเสียงเขาร้องไห้เป็นชั่วโมงโดยไม่สนใจว่าจะต้องเสียค่าโทรต่างประเทศไปเยอะแค่ไหน พอเขาดีขึ้นผมก็เริ่มถามสารทุกข์สุขดิบว่าตอนนี้เขาเป็นยังไงบ้าง ทำเหมือนว่าก่อนหน้านี้พวกเราไม่ได้ร้องไห้เสียใจอะไรกัน

 

แบคฮยอนเล่าให้ผมฟังถึงอาการล่าสุดของคุณย่าเขา ดูเหมือนว่าอาการจะดีขึ้นเล็กน้อย ถึงอย่างนั้นก็ยังต้องนอนโรงพยาบาลอยู่ คนตัวเล็กเลยต้องไปนอนเฝ้าทุกวัน รวมถึงต้องปรับตัวใหม่กับเพื่อนใหม่และครอบครัวทางฝั่งพ่อที่แทบไม่ค่อยได้เจอกัน

 

เสียงของเขามันดูเศร้ามาก ผมเลยพยายามพูดให้เขารู้สึกดีขึ้น

 

แม้ว่าผมจะรู้สึกไม่ต่างจากเขาก็ตาม

 

(แต่เขาก็ไม่ได้ร้ายกาจอะไรหรอก เขาก็แค่วางท่าไปงั้นแหละ ถ้าอยู่ด้วยกันอีกสักพักคุณป้าก็คงจะใจดีกับเค้ามากขึ้นก็ได้)

 

ถ้าเกิดเขาพูดกับมึงไม่ดีอีก มึงโทรมาฟ้องกูเลยนะเดี๋ยวกูส่งจดหมายไปด่าเขาเอง

 

(โฮ้ กว่าจดหมายชานจะมา เค้าก็โดนบ่นหูชาไปหมดแล้ว)

 

ก็บอกป้ามึงให้สต็อปคำพูดไว้ก่อนดิ รอจดหมายกูไปก่อนแล้วค่อยด่ามึงทีเดียวผมหัวเราะเบาๆหลังจากพูดประโยคนั้นออกไปพาให้คนตัวเล็กถอนหายใจยาวพรืด ดูลักษณะคงทั้งรำคาญผม และเหนื่อยหน่ายกับป้าของเขาที่ดูจะไม่ใจดีกับเขาเท่าที่ควร แล้วมึงคุยกับเพื่อนที่โรงเรียนใหม่รู้เรื่องเหรอวะ ล่าสุดมึงได้ภาษาอังกฤษแค่เกรด C เองไม่ใช่เหรอ

 

(รู้เรื่องอะไรล่ะ ทุกวันนี้จะเล่นละครใบ้ได้อยู่แล้วเพราะสื่อสารแต่ภาษามือ)

 

อะ...

 

(ดีหน่อยที่พอฟังออกเลยเปิดกูเกิ้ลแปลๆเอา คำไหนที่ผิดเพื่อนก็แก้ให้ แต่ก็อายเหมือนกันแหละที่พูดไม่ได้)

 

เอาน่าเดี๋ยวทุกอย่างก็ดีขึ้นเองแหละ

 

(แล้วชานเป็นไงบ้างอ่ะ มีสาวที่ไหนมาจีบป่ะเนี่ย)

 

อือ มึงไม่อยู่กูเลยไม่รู้จะใช้ใครเป็นข้ออ้าง นี่มีสาวให้เบอร์มาเพียบเลยกะจะโทรหลังจากมึงวางสาย

 

(ชาน !)คนตัวเล็กตะโกนชื่อผมเสียงดัง รู้เลยว่าตอนนี้ต้องทำหน้าบูดอยู่แน่ๆ (ไม่ต้องโทรเลยนะ เค้าไม่ยอมวางสายแน่ถ้าชานจะทำแบบนั้นอ่ะ เอาเบอร์ไปเผาให้หมดเลยนะไม่งั้นไม่ต้องมาคุยกัน)

 

มึงจะอดใจไม่คุยกับกูได้เหรอ เมื่อกี้ยังร้องไห้อยู่แท้ๆ

 

(งั้นชานก็อย่ามาทำเป็นลองใจเค้าสิ !)

 

ก็อยากให้มึงหึงนิ เป็นแฟนกันก็ต้องหึงกันป่ะวะ

 

LOADING 100 PER

เจิมรอคนรอมันทรมาน สองตอนสุดท้าย !

รอเยอะอัพไวนาจา ขอเม้นให้ชื่นใจหน่อยเร็ววว

มารอดูกันว่าชานยอลจะทำยังไงกับเจ้าหมาตัวนี้ !

ฝากติดตามด้วยน้า รับรองว่าสายอ่อยของเราทำหน้าที่ได้ดีกว่าเดิม 55555

1 เม้น 1 กำลังใจ ให้น้องหมาเล่นเพื่อน !!!!!

อย่าลืมติดแท็กเตือนใจ

#ฟิคหมาป่าอยู่ในห้อง

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

8 ความคิดเห็น

  1. #1010 CBforever96 (@CBforever96) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 4 กันยายน 2560 / 06:37
    สงสารชานยอลอะ แงงง
    #1010
    1
  2. #1009 PenguinSeok (@tigerkind) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 2 กันยายน 2560 / 19:44
    แบคอาจจะกลับมาพร้อมพ่อกับแม่ก็ได้นะชาน
    #1009
    1
  3. #1008 buakaiyuan (@buakaiyuan) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 1 กันยายน 2560 / 18:25
    ต้องได้เจอกันสิ เกิดมาคู่กัน สู้ๆนะ อีกนิดเดียว ~~
    #1008
    1
  4. #1007 buakaiyuan (@buakaiyuan) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 1 กันยายน 2560 / 18:22
    แค่ชื่อตอนมันยัง.. TT
    #1007
    1
  5. #1004 ZyBEFiEz (@ZyBEFiEz) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2560 / 05:38
    หื้ออออออออ
    #1004
    1
  6. #1003 MonsterCat (@luhan_kim) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2560 / 23:00
    โนวววว ไม่นะ เจอดิวะ โธ่อย่าคิดมาก
    #1003
    1
  7. #1002 PenguinSeok (@tigerkind) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2560 / 20:05
    รอค่ะมาต่อเร็วๆ นะ
    #1002
    1
  8. #1001 Minzmoth (@Minzmoth) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2560 / 19:36
    รอคับบบบ
    #1001
    1