UNSNOOPY ฟิคหมาป่าอยู่ในห้อง (CHANBAEK) END

  • 100% Rating

  • 1 Vote(s)

  • 73,170 Views

  • 1,054 Comments

  • 3,713 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    272

    Overall
    73,170

ตอนที่ 21 : เล่นกับหมาครั้งที่ 20 : เจ็บที่รู้สึก [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2637
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    18 มิ.ย. 60

UNSNOOPY : CHAPTER 20

เล่นกับหมาครั้งที่ 20 : เจ็บที่รู้สึก

#ฟิคหมาป่าอยู่ในห้อง

 

            คำพูดของผมทำอีกคนถึงกับหน้าหงอไปอย่างเห็นได้ชัด ผมรู้ว่าผมไม่ควรไปซ้ำเติมแบคอย่างนั้นทว่าปากมันก็เหมือนไม่ยอมขยับตามใจ พูดในมุมมองเห็นแก่ตัวของตัวเองที่จุกอยู่ในอก เล่นเอาอีกคนถึงกับเม้มปากแน่นสะอื้นเพียงลำพัง

 

            ผมสงสารเขา

 

            ในขณะเดียวกันก็โกรธเขาเช่นกัน

 

            เขาไม่น่าปล่อยเวลาให้มันยืดมานานขนาดนี้ เขาควรรีบบอกผม ให้ผมทำใจไว้ตั้งแต่เนิ่นๆ บางทีถ้าผมรู้ก่อนหน้านี้ผมคงยอมรับความรู้สึกของเขาเร็วกว่านี้ก็เป็นได้ อย่างน้อยมันก็ทำให้เราสองคนสบายใจว่าพวกเราจะมีความรู้สึกที่เชื่อมต่อของกันและกัน

 

            แต่ตอนนี้มันไม่ได้เป็นแบบนั้น

 

            มึงเหมือนพังทางของพวกเราเลยวะ

 

            “เค้าก็ไม่ได้อยากทำแบบนี้ซะหน่อย

 

            “…”

 

            “ชานไม่เป็นเค้า ชานไม่รู้สึกหรอกว่ามันแย่แค่ไหนกับที่ต้องเก็บมันไว้แล้วฝืนยิ้มต่อไปแบคฮยอนตอบกลับสูดน้ำมูกนิดหน่อยเพื่อที่ตัวเองจะได้ควบคุมอารมณ์ได้ เค้าอาจผิดที่ไม่บอกชาน นั่นก็เพราะเค้ายังไม่อยากให้เรื่องของเราจบลงตรงนี้ ไม่อยากให้เรื่องราวที่ดีที่สร้างมาด้วยกันมันต้องจบ

 

            “…”

 

            “เค้าผิดที่ไม่บอกชาน ผิดที่ปล่อยเวลายืดมาจนถึงตอนนี้

 

            “…”

 

            “แต่เค้าผิดขนาดนั้นเลยเหรอชาน

 

กึก !

 

            “ตัดพ้อกันขนาดนั้นคือจะไม่ให้โอกาสกันเลยเหรอคนตัวเล็กทำผมเม้มปากแน่นความรู้สึกผิดสุมอยู่เต็มอกจนต้องพ่นลมหายใจออกมา ผมเสยผมขึ้นอย่างคนเครียดจัดจะหันไปทางไหนก็แลเป็นทางตันที่หาทางออกไม่เจอ บอกตามตรงตอนนี้ผมไม่รู้เลยว่าตัวเองควรจะรู้สึกยังไง

 

            เราควรจะหยุดหรือไปต่อบนความสัมพันธ์ที่ใกล้จบลง

 

            เกลียดเค้าแล้วเหรอ

 

            “เกลียดดิ

 

            “อะ...

 

            “เกลียดสิ่งที่มึงทำผมเลียริมฝีปากอย่างหงุดหงิดสุดท้ายก็ต้องดึงคนตัวเล็กมากอดเอาไว้ มันคิดอะไรไม่ออกเลยนอกจากคำว่าจบกันไป แต่ถึงอย่างนั้นผมก็ไม่อยากเสียแบคไปและไม่อยากให้เราทะเลาะกันด้วยความเอาแต่ใจของผม เพราะงั้นตอนนี้ผมขอใช้เวลาที่มีร่วมกันให้ได้มากที่สุดก็พอ

 

            แบคฮยอนสะอื้นหนักกว่าเดิมเมื่อเข้ามาอยู่ในอ้อมกอดของผม

 

            ผมเองก็ได้แต่กระชับวงแขนให้แน่นขึ้นจูบลงไปบนกลุ่มผมหนานุ่มสูดดมกลิ่นของแบคเข้าจมูกคล้ายกับว่าจะใช้มันบรรเทาความเจ็บปวดในหัวใจของตัวเอง

 

            สุดท้ายแล้วพวกเราต่างก็ยังเด็ก

 

            และคำว่าเด็ก มันก็มักมีความผิดพลาดติดหลังมาด้วยเสมอ

 

            กูขอให้มึงไม่ไปไม่ได้ใช่ไหม

 

            “เค้าต้องไป ฮึก เค้าต้องไปหาย่า

 

            “กูไม่อยากให้มึงไปเลย

 

            “ฮือ

 

            แต่กูต้องปล่อยมึงไปสินะแบคฮยอน

 

            ผมคิดภาพตัวเองไม่ออกเลยว่าชีวิตหลังจากที่ไม่มีแบคฮยอนจะเป็นยังไง ตลอดเวลาที่ผ่านมาผมเชื่อว่าเราจะไม่จากกันไปไหนและจะอยู่ด้วยกันตลอดไป ยิ่งพอเราคบกันผมก็ยิ่งมั่นใจว่าเราจะไม่แยกจากกันแน่นอน ทว่าความมั่นใจของผมมันก็ทลายลงไปหมด

 

            ผมกำลังจะสูญเสียแบคฮยอน

 

            หลังจากตอนนั้นพวกเราก็ไม่ได้คุยอะไรกันอีก ผมปลอบใจให้คนตัวเล็กเลิกร้องไห้แล้วไปส่งเข้าที่บ้าน คุณพ่อบ้านก็ถามว่าแบคฮยอนไปโดนอะไรมาทำไมถึงได้มีสภาพแบบนี้ ซึ่งผมก็ไม่ได้ตอบอะไรมากคิดว่าเขาน่าจะรู้อยู่แล้วว่าเพราะอะไรเจ้าตัวถึงร้องไห้

 

            ผมไม่ได้ขอให้แบคฮยอนมาค้างอย่างที่ตั้งใจ

 

            ผมไม่ได้ขอให้เราใช้เวลาอยู่ด้วยกันมากกว่าเดิม

 

            ที่ผมไม่ทำแบบนั้นเพราะผมอยากจะนอนคิดอะไรสักอย่างที่ต้องการใช้ความคิดเพียงลำพัง ผมกำลังคิดว่ามันจะมีทางไหนที่ผมกับแบคฮยอนจะได้อยู่ด้วยกันไหม บอกตามตรงว่าหนทางมันไกลแสนไกลบ้านของผมไม่ได้มีฐานะมากพอที่จะส่งไปเรียนเมืองนอก

 

            และผมก็คงไม่บากหน้าไปขอให้พ่อแม่แบคฮยอนออกเงินให้เช่นกัน

 

            จะว่าหาทุนไปเรียนต่อที่นู้นก็เป็นไปได้ยาก ส่วนใหญ่ไม่ใช่คณะที่ผมต้องการจะเรียน พอคิดไปคิดมาผมก็ได้แต่นอนกลิ้งอยู่บนเตียงไม่ต่างจากคนบ้า

 

            สุดท้ายแล้วโชคชะตาก็ไม่ได้อยากให้พวกเราอยู่ด้วยกันจริงๆ

 

            ชานยอล

 

กึก !

 

แม่ซื้อขนมมาฝากลงมากินสิลูก

 

ไม่เคาะประตูอีกแล้วนะแม่ผมบ่นผู้เป็นแม่ด้วยน้ำเสียงยานคางในตอนที่ท่านเปิดประตูเข้ามาหาโดยไม่มีการเคาะส่งสัญญาณ เป็นแบบนี้ตลอดจนผมเริ่มจะทำใจได้แล้วโดยเฉพาะเวลานี้ที่ต่อให้ท่านจะซื้อขนมที่ผมอยากกินแค่ไหนผมก็กินไม่ลง

 

กลายเป็นโรคขยาดอาหารไปแล้วมั้งผมอ่ะ

 

            อยู่กันสองคนจะไปเคาะทำไมให้เสียเวลา

 

            “ก็ความเป็นส่วนตัวไง

 

            “ไม่ต้องมีหรอก ไว้ให้หนูแบคฮยอนมาก่อนแล้วจะเคาะล่ะกันแม่หัวเราะคิกคักท่านเอ็นดูร่างเล็กมากอาจจะรักมากกว่าที่รักผมด้วยซ้ำ แล้วนี่ทำไมวันนี้ไปส่งเขาเร็วล่ะ ประจำแบคฮยอนน่าจะงอแงขอมาเล่นที่บ้านก่อนไม่ใช่เหรอ

 

            “อะ...

 

            “หรือว่าทะเลาะกันอีกแล้ว

 

            “เปล่าซะหน่อย ก็แค่...แค่พวกเราอยากคิดอะไรเงียบๆคนเดียวก็เท่านั้น

 

            “…”

 

            “แม่รู้เรื่องย่าของแบคฮยอนแล้วใช่ไหม

 

            “…”

 

            “ผมว่าคุณอาน่าจะบอกแม่ตั้งนานแล้วนะผมว่าอย่างรู้ทันเป็นไปไม่ได้ที่แม่ของผมจะไม่รู้เรื่องบ้านบยอน ไม่ใช่ว่าท่านชอบยุ่งเรื่องชาวบ้านนะ แค่แม่ของผมกับแบคฮยอนสนิทกันมากจนรู้ไส้รู้พุงกันทุกอย่างแม้ความลับที่ไม่ควรบอก ก็ยังเม้าท์มอยหอยสังข์กันไปแล้วเลย

 

            เพราะงั้นมันเป็นไปไม่ได้ที่แม่จะไม่รู้เรื่องนี้

 

            ก็รู้มาสักพักแล้วล่ะ ทำไมเหรอ

 

            “ทำไมแม่ไม่บอกผมให้เร็วกว่านี้อ่ะ

 

            “อ้าว ใครจะรู้ล่ะว่าลูกยังไม่รู้ นึกว่าแบคฮยอนบอกแล้วซะอีก

 

            “ผมเพิ่งจะได้รู้วันนี้

 

            “หา ?

 

            “ผมเพิ่งจะรู้...ว่าเวลาของพวกเราใกล้หมดลงแล้วน้ำเสียงของผมฟังดูเศร้าเช่นเดียวกับสีหน้าที่หม่นลงอย่างเห็นได้ชัด ผมอยากจะรู้จริงๆว่ามันจะมีเรื่องอะไรบ้างที่ทำให้คนเราเศร้าได้ขนาดนี้ นี่มันไม่ใช่แค่ความรู้สึกของคนที่จะเสียคนรักไป

 

            แต่มันเป็นความรู้สึกของคนที่จะเสียเพื่อนคนสำคัญที่เป็นมากกว่าครึ่งชีวิตไปอีกด้วย

 

            มันหลายเหตุผลและหลากความรู้สึกมากเลยตอนนี้

 

            เพราะงี้ใช่ไหมถึงได้นั่งเป็นหมาง่อยขนาดนี้

 

            “ก็ผมไม่รู้จะทำยังไงนิ แม่ออกค่าเครื่องให้ผมบินไปเรียนต่อกับแบคฮยอนที่แอลเอได้ไหมล่ะ

 

            “ค่าเทอมล่าสุดแม่ยังไม่ได้จ่ายแล้วจะให้แม่ส่งเราไปเรียนแอลเอเนี่ยนะ ?แม่ขมวดคิ้วใส่ผมเดินมาผลักหัวผมเบาๆเป็นการเรียกสติ ตื่นสักทีเจ้าลูกโง่ ฉันไม่ได้มีปัญหาส่งแกเรียนขนาดนั้นหรอกนะ อย่างมากก็แค่จบมหาลัยทั่วไปของเกาหลี

 

            “แล้วมันจะมีวิธีไหนที่จะทำให้ผมกับแบคฮยอนไม่แยกจากกันไหม

 

            “ไม่มีหรอกชานยอล

 

            “แต่...

 

            “แม่ว่านะแทนที่ลูกจะเอาเวลามานั่งคิดว่าจะยืดเวลาออกไปยังไง ทำไมลูกไม่รักษาเวลาที่มีไว้แล้วใช้มันอย่างคุ้มค่าล่ะ

 

            “อะ...!”

 

            แม่ว่ามันมีประโยชน์กว่าการมานั่งตัดพ้อนะ แบคฮยอนเองก็คงคิดแบบนั้นเหมือนกัน

 

            “มันก็...จริงของแม่แหละ

 

กึก !

 

            “ผมแค่อยากให้เราอยู่ด้วยกันมากกว่านี้ ผมไม่อยากให้แบคฮยอนไป

 

            “ฟังแม่นะชานยอล แม่ว่าพร้อมทิ้งตัวลงนั่งบนเตียงข้างๆผม พาให้ผมต้องขยับกายขึ้นมานั่งต่างจากที่นอนอยู่เมื่อกี้นี้ แม่รู้ว่าลูกรู้สึกยังไง ลูกรักแบคฮยอนแม่เองก็รัก แต่เราทำอะไรไม่ได้นอกจากยอมรับสิ่งที่มันเกิดขึ้นต่อให้เราไม่อยากให้มันเป็นแบบนั้นก็ตาม

 

            “…”

 

            “แต่การที่ลูกกับแบคฮยอนห่างกันไม่ได้แปลว่าความสัมพันธ์ของลูกกับแบคฮยอนจะจางหายไปนิ มันยังคงอยู่ที่เดิม อยู่ในที่ที่มันควรอยู่ ในที่ที่พวกลูกสร้างมันขึ้นมาแม่ยกยิ้มบางๆพลางเอื้อมมือมาลูบหัวผมเป็นการปลอบระคนให้กำลังใจ ความสัมพันธ์มันอาจมีขึ้นมีลงขึ้นอยู่ที่ใจ ถ้าใจเรามั่นคงยังไงความสัมพันธ์มันก็ไม่มีวันเปลี่ยน

 

            “แล้วถ้าแบคฮยอนเจอคนที่ดีกว่าผมแล้วเปลี่ยนไปล่ะ ?

 

            “เราก็ต้องยอมรับสิ่งที่มันเกิดขึ้นคำพูดของแม่ทำเอาผมเม้มปากแน่น ผมคิดว่ามนุษย์ส่วนใหญ่มักเปลี่ยนไปตามกาลเวลา พวกเขาไม่ค่อยชอบความสัมพันธ์ที่มีระยะห่างเป็นทางยาวเพราะเขารู้ว่าไม่ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งใจต้องโลเลเป็นแน่

 

            และผมก็กลัวว่าจะเป็นแบบนั้น ทั้งใจผมทั้งใจแบคฮยอน เราไม่สามารถคาดคะเนได้ว่าจะมีอะไรมาเปลี่ยนใจเราไหม

 

            ต่อให้พวกเราจะให้คำมั่นสัญญาว่าเราจะไม่เปลี่ยนกันไป แต่เชื่อเถอะว่าสังคมรอบข้างจะบีบให้พวกเราเปลี่ยนกันไปเอง ซึ่งนั่นคือสิ่งที่ผมกลัวมากที่สุด

 

            ผมไม่อยากยอมรับถ้าเกิดผมไม่ได้เป็นคนสำคัญของแบคฮยอนอีกต่อไปแล้ว

 

            และผมรู้ว่าแบคฮยอนเองก็คงกลัวเหมือนกัน

 

            ผมจะทำไงดีแม่

 

            “อย่างที่แม่บอก ทำใจยอมรับมันซะ

 

            “…”

 

            “เราเปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้หรอกชานยอล เราไม่ใช่พระเจ้า และต่อให้เป็นพระเจ้าก็ใช่ว่าจะบงการทุกอย่างได้ ไม่ว่าอะไรมันก็ขึ้นอยู่กับกาลเวลาของมัน มีขึ้นมีลงเป็นวัฎจักร วันหนึ่งเรามาเจอกัน วันพรุ่งนี้จากกันเป็นธรรมดา แม่ไม่อยากให้ลูกเก็บเรื่องนี้มาคิดมาก

 

            “…”

 

            “รักษาเวลาที่มีอยู่ในมือเถอะชานยอล นั่นสำคัญกว่าสิ่งอื่นใด

 

            “แต่เวลาของผมกับแบคฮยอนมันเริ่มลดน้อยลงไป

 

            “นั่นก็ยิ่งควรค่าแค่การรักษานะผมเม้มปากแน่นหลุบตาต่ำอีกครั้ง สุดท้ายก็ต้องถอนหายใจเพราะสิ่งที่แม่พูดก็ถูกต้องทุกอย่าง ผมไม่ควรเสียเวลาหาวิธีที่จะทำให้เราได้อยู่ด้วยกันตลอดไป ในเมื่อบทสรุปมันถูกวางไว้เราก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากเล่นไปตามเกมที่ถูกตรา

 

            และผมควรจะรักษาเวลาที่เหลือไว้ให้ได้มากที่สุด ทำให้แบคฮยอนยิ้ม ทำให้แบคฮยอนหัวเราะเพื่อที่พอเราจากกันไปเขาจะได้จดจำว่าครั้งหนึ่งผมเคยอยู่ในชีวิตของเขา และเราเคยมีความสุขด้วยกัน ต่อให้เวลาจะพาเราแยกจากกันมันก็ไม่เป็นไร

 

            ขอแค่ได้อยู่เป็นเสี้ยวหนึ่งของความทรงจำก็พอ

 

            เพียงแค่นั้นก็เพียงพอแล้วสำหรับพวกเรา

 

            เอาล่ะ ถ้าคิดได้แล้วก็ลงไปกินข้าว เดี๋ยวกับข้าวจะเย็นหมด

 

            “ครับแม่ผมพยักหน้าให้กับผู้หญิงที่ผมรักมากที่สุดในโลกก่อนที่ท่านจะลูบหัวผมเบาๆแล้วเดินออกจากห้องของผมไป ผมเหลือบตามองไปที่หน้าต่างเฝ้ามองบานหน้าต่างอีกบานที่อยู่ไกล นั่นคือห้องนอนของแบคฮยอน และไฟที่สว่างวาบก็แสดงให้เห็นว่าเขายังไม่นอน

 

            กลับกันเขาเองก็มองผมผ่านบานหน้าต่างเช่นเดียวกัน

 

            เราสองคนมองตากัน คนตัวเล็กโบกมือให้ผมไม่กี่ครั้งเป็นการทักทาย ซึ่งผมเองก็โบกตอบประจำเขามักจะยิ้มเริงร่าโบกมือกว้างๆที่กินพื้นที่ไปทั่ว ทว่าวันนี้มันกลับแตกต่างบรรยากาศของพวกเรามันเต็มไปด้วยความหม่นเศร้า แบคฮยอนโบกมือเบาๆราวกับไม่กล้าทำ

 

            ทำเอาผมนึกร้าวใจไม่เบาจนถึงตอนนี้ผมยังทำให้เขามีความสุขได้ไม่มากเท่าที่ควร

 

            แบคฮยอน

 

Rrrr !

 

            “อะ..”เสียงมือถือที่ดังขึ้นรั้งร่างผมให้เอื้อมมือไปหยิบเจ้าอุปกรณ์สื่อสารที่ส่งเสียงอยู่ก่อนจะพบว่าคนที่โทรมาคือคนที่ผมมองเขาผ่านหน้าต่างอยู่ พอเป็นแบบนั้นผมก็กดรับสายแล้วกลับมามองหน้าเขาผ่านหน้าต่างอีกครั้ง ว่าไง

 

            (ทำไรอยู่อ่ะ)

 

            มองหมา

 

            (บุ้ย...)คนตัวเล็กส่งเสียงคล้ายน้อยใจ แม้ระยะห่างมันจะมากแต่ผมก็พอจะมองเห็นว่าเขากำลังมุ่ยปากใส่ผมอยู่ มันเป็นท่าทางที่เรียกรอยยิ้มจากผมได้อย่างง่ายดาย (กินข้าวยังอ่ะ)

            กำลังจะไปกิน มึงอ่ะ

 

            (กินแล้ว)

 

            อร่อยไหม

 

            (นิดหน่อย แต่สู้ฝีมือแม่ชานไม่ได้หรอก)

 

            แน่นอน ฝีมือแม่กูอร่อยสุดในโลก

 

            (ใช่แล้ว อร่อยมากเลย...)จากตอนแรกที่ยิ้มกว้างกลับกลายเป็นรอยยิ้มที่ถูกทอนลง ผมรู้ว่าตอนนี้อีกฝ่ายรู้สึกแย่แค่ไหน เขาเองก็ไม่อยากไปแต่เราทำอะไรไม่ได้เพราะคนที่แบคฮยอนต้องไปอยู่ด้วยคือคุณย่าของแบคฮยอน และเจ้าตัวก็รักย่าตัวเองมาก

 

            ผมไม่อยากขอให้เขาอยู่กับผมตลอดไปได้

 

            เศร้าอีกแล้วเหรอ

 

            (ชานไม่เศร้าเหรอที่เค้าจะไป)

 

            เศร้าสิ กูไม่อยากให้มึงไป

 

            (...)

 

    แต่ถ้ามึงไม่ไป ย่ามึงคงเสียใจน่าดู

 

LOADING 100 PER

เจิมรอเจ็บที่รู้สึก งานนี้ดราม่ามาเต็ม !

รอเยอะอัพไวนาจา ขอเม้นให้ชื่นใจหน่อยเร็ววว

มารอดูกันว่าชานยอลจะทำยังไงกับเจ้าหมาตัวนี้ !

ฝากติดตามด้วยน้า รับรองว่าสายอ่อยของเราทำหน้าที่ได้ดีกว่าเดิม 55555

1 เม้น 1 กำลังใจ ให้น้องหมาเล่นเพื่อน !

อย่าลืมติดแท็กเตือนใจ

#ฟิคหมาป่าอยู่ในห้อง

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

15 ความคิดเห็น

  1. #933 ZyBEFiEz (@ZyBEFiEz) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2560 / 12:38
    ถ้าน้องเป็นย่าพี่แบคนะน้องถวายพี่แบคใส่พานแล้วประเคนให้เลยยยยยย เอาไปเลยยยยยย
    #933
    1
  2. #931 mammoe (@mammoeva) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2560 / 11:04
    ต้องยังงี้สิ
    #931
    1
  3. #930 Ploy Thanaporn (@baekhyun_ploy) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2560 / 10:37
    สู้ๆสองคนเลย งือ
    #930
    1
  4. #929 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2560 / 10:29
    เออ เหมือนแม่บอกแมนๆยอมรับความจริง ชานต้องเชื่อใจแบคแล้วก็เชื่อใจตัวเองด้วย ขอแค่รักกันจริงถึงแบคจะย้ายไปเรียนดาวอังคารก็ต้องสู้เว่ย
    #929
    1
  5. #928 CBforever96 (@CBforever96) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2560 / 10:09
    สู้ๆนะชานยอลล
    #928
    1
  6. #927 Kim แทฮยอง (@kimmy2101) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2560 / 10:07
    ฮือออ แบคฮยอน T^T
    #927
    1
  7. #926 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2560 / 13:40
    แม่ก็พูดถูกเนอะ
    #926
    1
  8. #906 ZyBEFiEz (@ZyBEFiEz) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2560 / 18:41
    ฮึก...แม่พี่ชานไม่มีตังส่งเรียนนี้เองงงงง เสียใจจจจจ
    #906
    1
  9. #905 neeracha109 (@neeracha109) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2560 / 18:40
    รอออออออ
    ปล.หายไปนานพึ่งกลับมาอ่านอีกที;-;
    #905
    1
  10. #904 pleple779205 (@pleple779205) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2560 / 21:57
    สงสารอ่ะ .เช็ดน้ำตา ฮรึก
    #904
    1
  11. #903 ZyBEFiEz (@ZyBEFiEz) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2560 / 19:38
    พี่ชานนนน ตามไปเลยยยยยยยยย
    #903
    1
  12. #902 Saseum (@luhan_kim) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2560 / 17:00
    ระยะทางไม่ใช่ทุกอย่างของความรู้สึกนะว้อยยยย อย่าจบ!
    #902
    1
  13. #901 Ploy Thanaporn (@baekhyun_ploy) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2560 / 10:32
    มันไม่เห็นต้องจบกันเลย ติดต่อกันสิ เชื่อใจกันหน่อยนนน
    #901
    1
  14. #900 YixingJingleBell (@yixingjinglebell) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2560 / 08:19
    สงสารแบคอ่ะ พิชานตามแบคไปดอ
    #900
    1
  15. #899 ZyBEFiEz (@ZyBEFiEz) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2560 / 19:22
    Oh my Godddddd!!!//ร้องไห้เป็นสายรุ้งงง
    #899
    1