ข้ามกาลมาล่ารัก (过日来猎捕爱)

ตอนที่ 32 : ล่ารักที่ ๒๘ สำคัญแค่ไหน? ๑๐๐% (ครบ)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,068
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 24 ครั้ง
    14 ก.ย. 60




“กุญแจๆ”


เพชรชมพูรีบหยิบกุญแจทองคำที่พังพอนเหลืองให้ขึ้นมา เพรูจากลวดลายของหีบแล้วมันคล้ายคลึงกับกุญแจทองคำที่เธอมีอย่างไรอย่างนั้น เมื่อเธอหยิบกุญแจสอดเข้าไปในรูของหีบ


ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก


เหงื่อที่ไม่รู้มาจากไหนก็ขึ้นเกาะกรอบหน้าของเธอ หัวใจของเธอเต้นรัวทำงานหนัก เธอสัมผัสได้ว่าสิ่งที่อยู่ในหีบใบนี้มันไม่ธรรมดา มือข้างที่สอดกุญแจก็เตรียมที่จะบิดเพื่อปลดล็อค กลับค่อยสั่นแล้วชื้นไปด้วยเหงื่อซึ่งแค่เธอหมุนกุญแจก็จะสามารถเปิดหีบได้แล้ว เธอก็จะได้รู้แล้วว่าหีบทองคำใบนี้มีอะไรซ่อนอยู่ ใช่สิ่งที่เธอตามหามั้ย


“แกร๊ก แกร๊ก”  เสียงบิดกุญแจปลดล๊อคดังขึ้น พร้อมกับอีกเสียงหนึ่ง?!


“เจ้าจะทำอะไรน่ะ!!


“เฮือกก!!


เพชรชมพูสะดุ้งทันทีทันใด พร้อมหัวใจที่กระตุกอย่างรุนแรง พลางหันใบหน้าของเธอเอง ที่ตอนนี้ตาเหลือกโตเหมือนเธอโดนจับได้ว่าดูหนังอนาจารอยู่ก็ไม่ปาน


เขามาได้ไง...ไหนบอกว่าไปทำงานไง?


ชายหนุ่มรีบก้าวสามขุม ใบหน้าของเขาฉายแววเกร็งขมวดอย่างเย็นชา คิ้วเข้มขมวดจนผูกโบได้ ซึ่งท่าทางเร่งรีบ รีบร้อนแบบนี้เพชรชมพูเองก็ไม่เคยเห็นมาก่อนจึงอดที่จะกลืนน้ำลายอย่างฝืดคอไม่ได้ ซึ่งแน่นอนท่าทางแบบนี้ เธอซี๋แหงแก๋แล้ว...


“ฟึบ...มันยังไม่ถึงเวลา” เขาเดินขึ้นมาหอบเอาหีบทองคำใบเล็กขึ้นไปปิดแล้วกอดอย่างหวนแหน ซึ่งจะพูดให้ถูกคือกระชากจากมือเธอเลยดีกว่า เธอเองได้แต่มองตาปริบๆใส่อย่างไม่เข้าใจ ความหึงที่สะสมมาพลันทำให้เธอเริ่มมีน้ำโห จึงเอ่ยปากอย่างกล้าหาญ


“ข้า...ไม่เข้าใจ?” เพชรชมพูเอ่ยอย่างยากลำบาก แหงนมองใบหน้าของชายหนุ่ม เธอไม่เข้าใจว่ากะอีแค่หีบใบเดียวเขาจะหวงอะไรนักหนา มันเป็นหีบส่วนตัวเธอรู้ แต่มันจะสำคัญเท่าเธอได้อย่างไร?


สำคัญเท่า?...แล้วแกมีความสำคัญแค่ไหนล่ะเพชรชมพู?




ความคิดนี้ก็พลันสว่างวาบเข้ามาในหัวของเธอ ซึ่งเธอก็มองไปที่หีบใบนั้นแล้วมองสลับไปที่หน้าของชายหนุ่มที่ตอนนี้ยังฉายแววไม่พอใจ สายตาคู่เทาจ้องมองเธออย่างเย็นชา ซึ่งนั่นเองทำให้จิตใจของเธอพลันหดหู่และกระตุกอย่างรุนแรง ซึ่งสายตาเขาบอกทุกอย่างแล้วว่าหีบใบนั้น ที่อาจจะมีจดหมายจากหญิงที่รักของเขาอยู่ในนั้นก็เป็นได้ แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นมันสำคัญกว่าเธอ...

 

            มือทั้งสองข้างของเธอพลางกำกระโปรงแน่น แล้วก็เอ่ยอย่างยากลำบากตอบกลับชายหนุ่มไปอย่างไม่สบสายตา

 

            “เข้าใจแล้ว” เธอเดินก้าวขาลงจากเตียงแล้วพยายามทรงตัวยืนขึ้นอย่างมั่นคง ถึงแม้ความจริงมันจะยากลำบากก็เถอะ แล้วก็หันไปหาชายหนุ่ม ที่ตอนนี้แววตาเย็นชาของเขาได้เปลี่ยนไปแล้ว แต่ก็ยังขมวดคิ้วอย่างมองเธอ ซึ่งตัวเธอที่ไม่สบสายตาก็ไม่ได้พลันสังเกต

 

            “ขอโทษนะคะ” เพชรชมพูย่อตัว โดยไม่กล้าสบสายตา แล้วรีบหมุนเดินไปทางประตูอย่างรีบเร่ง เธอรู้แค่ว่าตอนนี้เธออยากไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุดเธอไม่กล้าแม้จะสบสายตา แววตาสีเทาคู่นั้น ที่จะพลางมาซ้ำเติมหัวใจของเธอให้เจ็บปวดขึ้นมากกว่าเดิม ซึ่งถ้าหากเธอร้องไห้ได้ น้ำตาของเธอคงคลอไหลลงมาแล้วแน่ๆ ไม่ใช่ว่าเธอไม่อยากร้อง แต่เธอร้องไห้ไม่ได้ ถึงแม้ว่าอยากจะร้องมากก็เถอะ แต่ทำยังไงน้ำตาของเธอก็ไม่เคยไหลออกมาสักที!!

 

            “นายหญิง”

 

            เสียงจั้งซิน เรียกเธอ เมื่อเธอก้าวมายังห้อง กลับมาถูกได้ไงก็ไม่รู้ตลอดทางเธอเพียงแค่มองปลายเท้ากลับมาไม่ได้เงยมองแม้แต่หน้าใครเลยสักนิด แต่พอถึงห้องเธอก็มุ่งเข้าไปที่เตียงนอนทันที แล้วก็คู้ขาชันเข่าทั้งสองข้างขึ้นมา วางแขนทั้งสองข้าง แล้วหนุนหัวฟุบลงไป ซึ่งมันเป็นท่าประจำของเธอที่เวลาที่จิตใจของเธอหดหู่หรือติดลบถึงขั้นสุด มันคงเป็นวิธีเดียวที่เธอจะสามารถผ่อนคลายอารมณ์ในตอนนี้ได้บ้าง แล้วหลับตาทบทวนสิ่งต่างๆไปด้วย

 

            เธอผิดเองนั่นเหละที่ไปค้นของรักของหวงของเขา ซึ่งถ้าให้ใครมาทำแบบนั้นกับเธอ ก็คงต้องโกรธเป็นธรรมดาใช่ เพชรชมพูปลอบใจตัวเองซ้ำๆแบบนี้ตลอดที่ฟุบหน้า ซึ่งมันก็กินเวลาไปหลายชั่วยามซึ่งเธอไม่รู้ตัวเลยแม้แต่น้อย

 

            จั้งซินที่เป็นห่วงนายหญิงของตนนัก เพราะนางได้ใช้ให้ตัวนางเองเฝ้าต้นทาง แต่ระหว่างนั้นนางดันปวดเข้าห้องน้ำ พอนางเข้าห้องน้ำเสร็จนายหญิงของนางก็มาพร้อมกับสีหน้าแปลกๆ แล้วก็มาทำท่าทางกริยาแปลกๆในตอนนี้ แต่นางก็สัมผัสได้ถึงบางอย่างว่าตอนนี้นายหญิงของนางมีบางอย่างผิดปกติไป ต้องมีอะไรเกิดขึ้นแน่ๆ ซึ่งนางก็อยากจะถามซะเต็มประดา แต่ด้วยถูกสอนมาว่าไม่ให้ยุ่งเรื่องของนายมันค้ำคอ จึงมองด้วยท่าทางสงสัยอย่างเงียบๆ จนกระทั่ง

 

            “แม่นางมี่จวนขอรับ...ชุดใส่ไปร่วมงานฉลองเย็นนี้ ท่านอ๋องได้ประทานมาให้” เสียงร้องพ่อบ้านใหญ่ดังขึ้น จั้งซินมองไปที่นายหญิงของนางที่ยังไม่มีวี่แววขยับตัวแม่แต่น้อยต้องรีบเร่งฝีเท้าไปที่หน้าประตูอย่างช่วยไม่ได้ แล้วบอกกลับพ่อบ้านใหญ่ว่า นายหญิงของนางทำธุระอยู่ เพื่อไม่ให้เป็นการเสียมารยาทไปมากกว่านี้ที่ไม่มารับด้วยตัวเอง ซึ่งตมปกติแล้วหากเชื้อพระวงศ์ประทานสิ่งของมาให้ ผู้ถูกประทาน หรือพระราชทานต้องมายอบตัวรับด้วยตนเอง แล้วย่อกล่าวขอบพระทัยอย่างสุดซึ้ง และที่สำคัญเบี้ยอัด หยก ทอง ต้องยื่นเป็นสินน้ำใจผู้ที่นำมาให้เล็กน้อยเพื่อเป็นธรรมเนียม ให้อีกฝ่ายไปรายงานว่าทางนี้ซาบซึ้งใจแค่ไหน

 

            จั้งซินถอนหายใจอย่างลืมกริยา แล้วก็ค่อยย่องไปลูบแขนนายหญิงของนางเบาๆ

 

“นายหญิงเจ้าคะ...แต่งตัวเถิดเจ้าค่ะประเดี๋ยวไปงานเลี้ยงสายนะเจ้าคะ”

 

“อืม” เสียงตอบรับสั้นๆกลับมาพลางพาหัวใจของนางชื้นขึ้นมาบ้าง แต่เมื่อมองไปที่ใบหน้าของนายหญิงของนางกลับต้องยิ้มค้าง เมื่อใบหน้าเฉยชาของนายหญิงของนางนี่สิ นางจะทำเช่นไร ไหนจะกริยาที่เหมือนไม่อยากรับรู้อะไรนี่อีก ปกตินายหญิงของนางจะผลัดเสื้อผ้าเอง แต่งหน้าเอง นางเพียงทำมวยผมให้ แต่วันนี้ท่าทางเหมือนตุ๊กตา ที่ไร้ชีวิตชีวาอย่างไรอย่างนั้น นางเองเลยต้องเค้นฝีมือการแปลงโฉมสุดฤทธิ์เพื่อให้นายหญิงของนางแลดูมีชีวิตชีวาขึ้น อย่างสุดฝีมือ

 

“ก๊อกๆ ท่านอ๋องมาเชิญแม่นางมี่จวนไปขึ้นรถม้าเจ้าค่ะ” เสียงสาวรับใช้เคาะประตูเรียกซึ่งตอนนี้จั้งซินได้ประโคมโฉมให้นายหญิงของนางอย่างสุดฤทธิ์ ซึ่งเมื่อแต่งมาแล้วไม่สบสายตาเฉยชาไร้วิญญาณนั่นก็ถือว่าล่มเมืองได้อยู่

 

ชุดสีสีฟ้าอมม่วงยามราตรีขับเน้นให้ผิวสีแปลกตาของนายหญิงของนางพลางนวลเนียนผ่องราวกลับทองคำ ถึงแม้จะมีแววตาที่เฉยชา ก็พาให้ได้รับความน่าเกรงขามอย่างอดไม่ได้ ทุกท่วงท่าทุกก้าวเดินก็เดินได้อย่างไม่มีที่ติตามที่ได้รับการสั่งสอนมา ทำให้ตลอดระยะทางเดิน พวกนางข้ารับใช้ต่างเงยหน้ามอง แล้วก็ต้องก้มหน้างุดลงไปอย่างเหงื่อตกในสายตาเฉยชาว่างเปล่านั่น แต่ยังดีที่มีกลิ่นหอมแปลกๆจากลินกายงามพอบรรเทาให้หายตื่นตระหนกขึ้นมาบ้าง

 

เพชรชมพูที่เดินมาเยจั้งซินที่พยุงแขน ให้เดินมาตามทางก็มาถึงรถม้า แต่กลับไม่เห็นเจ้าของแววตาสีเทาคู่นั้น รอรับเหมือนทุกทีก็พลันให้หัวใจของเธอที่ดีขึ้นมานิดหน่อยเจ็บแปร้บขึ้นไม่ได้ แต่จั้งซิน

 

“ท่านอ๋องล่วงหน้าไปก่อนแล้วเจ้าค่ะ เพื่อไปเข้าเฝ้าองค์จักรพรรดิเพื่อเตรียมตัวเจ้าค่ะ”

 

“อืม”

 

เธอทำได้เพียงตอบรับสั้นๆ นั่นสินะ จะให้เขามาเทียวรับเทียวส่งไม่ได้ งานการเขาก็มี หน้าที่ก็ต้องทำ เธอไม่ได้สำคัญขนาดนั้น ยายเพชรชมพู ยายเพชรชมพู ความคิดอย่างปลอบใจของเธอดังขึ้นมาในสมองในตลอดระยะทางที่รถม้าเคลื่อนตัว สายตาว่างเปล่าของเธอก็มองผ่านช่องผ้าม่านมองฟ้าที่เริ่มมืด ตะวันที่เริ่มคล้อยอย่างเฉยชา

 

ทางด้านหนิงเฟิ่ง ทันทีที่ร่างบางของสตรีได้ก้าวออกจากห้องไป หัวใจเขาร่ำร้องให้ไปยื้อนางเอาไว้ แต่หีบทองในมือที่ซ่อนความลับบางอย่างไว้กลับเกี่ยวรั้งไว้อยู่ ว่าถ้าหากนางรู้ตอนนี้ เขากลัวใจเหลือเกินว่านางจะตอบโต้เช่นไร? เขากลัวว่านางจะหลบหายไป ให้เขาเฝ้ารอพันๆปีอีกครั้ง...

 

“เสด็จอารึว่า...นางรู้แล้ว” เสียงบุรุษชุดสีทองเดินดิ้นลวดลายมังกร ทักทายเสด็จอาของเขาทันทีที่ร่างแข็งแกร่งแต่อ้างว้างเดินเข้ามาด้วยแววตาที่สับสน แต่อีกฝ่ายเพียงหยุดเดินแล้วส่ายหน้าเพียงเล็กน้อยแล้วเสียงเข้มก็เอ่ยตอบ

 

“มันยังไม่ถึงเวลา”

 

“แล้วเมื่อไหร่เล่า สักวันนางก็ต้องรู้ ไม่สู้บอกให้เร็วตั้งแต่ทีแรก” หนิงเฟิ่งปลายตามองไปที่หลานชายของเขาในวัย สิบเก้าชันษาที่กล่าวอย่างไร้เดียงสา ไม่สมกับร่างกายของตนเองที่จะสูงเท่าเขาแล้ว แต่ติดตรงร่างนี้ออกจะสำอางมากกว่าไม่ได้กร้านคล้ำแดดเหมือนเขา แล้วก็อดที่จะส่ายหัวอย่างระคนเอ็นดูไม่ได้ แล้วตบไหล่เบาๆ

 

“ครั้งนี้ข้าจักทำแบบคราที่แล้วไม่ได้...เจ้าก็เห็นหากทำอย่างรวดเร็วตามอารมณ์ ไม่คิดทบทวนให้แน่ในใจ ผลที่ตามมาก็จะทำร้ายนางให้เจ็บช้ำน้ำใจกว่าเดิมก็เป็นได้”

 

จ้าวชิงอวี้แม้เป็นถึงจักรพรรดิ และจะสวมกวาน[1] ในไม่กี่เดือนข้างหน้า ก็ให้ความเลื่อมใสเสด็จอาเสมอ เสด็จอาเปรียบเสมือนพ่อทูนหัวของเขามาตั้งแต่เด็ก เมื่อเขายังเล็กเขาได้ขี่หลังอันแข็งแกร่งของเสด็จอา ก็สัมผัสได้ว่าช่างอ้างว้างยิ่งนัก และไม่นานนี้ในวัยที่จะต้องสวมกวาน เป็นช่วงที่ร่างกายจะได้รับการเติมเต็มอย่างเต็มที่รวมถึง...ความทรงจำต่างๆในอดีตชาติของเขาด้วย ว่าเขานั้นเป็นเผ่ามังกรสวรรค์ที่จะต้องมาจุติยังโลกมนุษย์ทุกตน เพื่อมาประสบกับคราวเคราะห์ ผ่านด่านเคราะห์รักที่โลกมนุษย์ ว่ากันว่าด่านนี้หนักหนาสาหัสยิ่งนัก ซึ่งเผ่ามังกรสวรรค์ทำเช่นนี้ เพื่อที่จะชดใช้ให้กับเผ่าปักษาสวรรค์ยังไงเล่า

 

เดิมทีพวกเราชาวเผ่ามังกรจะสมสู่กับมังกรด้วยกันเท่านั้น ดังงูใหญ่ต้องคู่กับงูใหญ่ หาใช่มาคู่กับสัตว์ปีกเช่นหงส์ได้ แต่ชะตาฟ้าลิขิต แม้กระทั่งด้ายแดงของเฒ่าจันทราก็ไม่สามารถคาดการณ์หรือขีดเขียนชะตารักอย่างแม่นยำได้ จึงมีเหตุบางอย่างที่ทำให้โลกมนุษย์ต่างมีความเชื่อกันว่า มังกรต้องคู่กับหงส์เท่านั้น ซึ่งเหตุหรือสาเหตุนั้นก็มาจาก...จ้าวชิงอวี้ใช้สายตามองไปที่แผ่นหลังอ้างว้างแผ่นใหญ่ของเสด็จอาของตนที่ได้หันหลังชมแสงตะวันกำลังรับขอบฟ้า

 

เฮ้ออ ใครว่าสวรรค์เป็นผู้ขีดเขียนชะตามนุษย์ มนุษย์ต่างหากที่กำชะตาตนเองไว้ในมือแล้ว

 

จ้าวชิงอวี้เมื่อสวมชุดแต่งองค์ทรงเครื่องเสร็จเรียบร้อยก็เดินไปย่อถวายเสด็จอาก่อนจะก้าวเดินนำหน้าเพื่อไปสู่โถงที่จัดงานเลี้ยง เพื่อเฉลิมฉลอง และเป็นขวัญกำลังใจให้กับทหารกล้าทั้งหลาย

 

“องค์จักรพรรดิเสด็จ” เสียงขันทีโทรโข่งแปดหลอดดังขึ้น เพชรชมพูที่มาถึงแล้วก็ได้ถือวิสาสะจับจองที่นั่งมุมห้องฝั่งสตรีแทนที่จะไปนั่งในที่ๆจัดไว้ให้ เพราะตอนนี้เธอต้องการความเงียบสงบ ส่วนตัวอย่างที่สุด ใจจริงเธอไม่อยากออกจากห้องมาเลยด้วยซ้ำ เพชรชมพูที่นั่งเท้าคางมองไปข้างนอกหน้าต่างจ้องพระอาทิตย์ที่กำลังตก ฟ้าที่เริ่มมืดอย่างเรื่องเปื่อยก็ไม่ได้ทันสังเกต เลยว่าทันทีที่เธอก้าวเข้ามาในห้องโถงที่ๆเธอคิดว่าเป็นมุมมืดไม่ค่อยมีผู้ใดสนใจ ก็พลันสว่างไสวขึ้นทันใด สายตาหลายคู่ต่างจับจ้องไปที่นางอย่างค้นหาไม่ใช่ว่าไม่รู้ว่านางเป็นใคร แต่อยากรู้ว่าใบหน้าใต้ผ้าคลุมผืนบางนั้นจะงดงามเท่าไร สมกับคำร่ำลือกันหรือไม่ว่างดงามดั่งตะวันยังต้องส่องรุ้งออกมา

 

เพชรชมพูที่ก้มหน้าก้มตาถวายทำความเคารพพังพอนเหลืองอย่างขอไปที สายตาก็พลันสะดุดกับร่างหนา ในชุดสีดำเดินดิ้นเงินปักลวดลายมังกรเหมือนกัน แต่ก็ไม่ทันได้มองไปที่ใบหน้านั้นได้แต่ยืนประสานมือเอียงคอมองแผ่นหลังกว้างเท่านั้น ใจเธอก็เจ็บแปรบอีกครั้งไม่ได้

 

“เชิญนั่ง พวกท่านตามสบายเถิด” เสียงพังพอนเลืองผายมือให้นั่ง ทันใดนั้นขันทีก็ปรบมือเริ่มการแสดงโชว์

 

เธอที่นั่งอยู่ตรงมุมห้องเงยหน้าหันไปยังที่นั่งที่อยู่ข้างขวาของพังพอนเหลือง ก็พลันสบตาเข้ากับแววตาสีเทาคู่นั้นที่กำลังมองเธออยู่อย่างแฝงความหมายจนเพชรชมพูอดไม่ได้ที่จะขบปากตัวเอง แล้วหลบสายตากลับมา เธอหงุดหงิดตัวเองที่งี่เง่า อย่างไร้สาระมากมาย ทั้งๆที่เป็นความผิดตัวเองแท้ๆ แต่ทำไมจึงไปโกรธเขาก็ไม่รู้ จึงพาลไปให้หยิบเหยือกเงินของนางกำนัลที่เดินจะไปเสริฟมาหลายกาอย่างถือวิสาสะ แล้วก็รินลงในจอกตัวเอง ซดใส่ปากจอกแล้วจอกเล่าดังดื่มน้ำเปล่า เพื่อที่จะบรรเทาอาการบ้าๆของตัวเอง

 

จั้งซินที่มองตามนายหญิงของตัวเองอย่างอ่อนใจ พลางเอาตัวนั่งบังกาสีเงินที่บ่งบอกว่าเป็นสุราไปด้วย เพื่อไม่ให้ผู้ใดสังเกตได้ว่านายหญิงของตนไม่ได้ซดน้ำชา แต่ซดสุราให้เสียชื่อเสียงกุลสตรีได้ แต่แล้วก็ต้องสะดุดกับชื่อของขันทีประกาศชื่อแม่นางหานชิงเหอ เพื่อที่จะมาร่ายรำเพื่อที่จะแสดงความยินดี และต้อนรับทหารทั้งหลายกลับบ้าน

 

ซึ่งท่ากล่าวถึงการร่ายรำที่อ่อนช้อย และงดงามอันดับหนึ่งในแคว้นก็ต้องคุณหนูหานชิงเหอเพียงเท่านั้น ที่กล่าวว่าความงามแม้แต่หมู่มวลผกาหรือดอกไม้ยังอายก็มาจาการร่ายรำของนางด้วย เพราะเมื่อนางร่ายรำจะมีนางกำนัลคอยโปรยดอกไม้ให้น่ะสิ  ท่ารำที่อ่อนช้อย แต่ช่างยั้วเย้าถึงเพียงนี้ นางรำก่อนหน้านี้เป็นอันย่อยยับไปทันที คิดแล้วอดใช้สายตากวาดมองไปยังฝั่งบุรุษไม่ได้แต่ผลลัพธ์กับน่าหมั่นไส้ยิ่งนัก เพราะสายตาทุกคู่ ไม่เว้นแม้แต่องค์จักรพรรดิต่างจับจ้องไปที่คุณหนูหานอย่างน่าไม่อาย เฮอะ! แต่เดี๋ยวก่อน! ยังมีสายตาคู่หนึ่งที่ไม่ได้จับจ้องที่การร่ายรำแม้แต่น้อยแต่มองทะลุหัวของนางไปยัง นายหญิงสตรีขี้เมาข้างหลังนางนั่นเอง

 

เพชรชมพูที่ตอนนี้ซดไปกี่จอก สิบกว่ากาแล้วก็ไม่รู้ตัว เธอใช้สายตาเบื่อหน่ายมองไปยังคุณหนูดอก(บัว)ที่ร่ายรำอย่างน่าเวียนหัวชะมัด มันเป็นธรรมดาของแพทย์ทุกคนที่จะมีคอทองแดงเช่นเธอแทบทั้งนั้นถ้าไม่ได้เข้าเวรหรือว่า มีนัดตรวจร่างกาย เพราะบางโรงพยาบาลไม่ให้หมอซดแอลกอฮอล์ ๒๔ ชั่วโมงก่อนผ่าตัดผู้ป่วย และเธอที่ยังไม่ได้นัดวันผ่าตัดกัปตันเจมส์ เพราะเครื่องมือยังไม่เสร็จ เลยซดไม่เลี้ยงกันเลยทีเดียว ถ้าเธออยู่ในโลกเก่าก็ได้สมญานามว่า สตรีทองแดงมาแล้ว ไปไหนไปกัน สุดซอยแล้วก็เดินไปให้สุดถนนไปเล้ยย

 

“หม่อมฉันได้ยินมาว่า ฝีมือเพลงพิณเจ็ดสายของแม่นางมี่จวนช่างไพเราะยากหาใครเปรียบยิ่งนัก หม่อมฉันจึงขอพระราชอนุญาตองค์จักรพรรดิ เชิญให้แม่นางมี่จวนมาร่วมบรรเลง ให้หม่อมฉันร่ายรำในเพลงถัดไปได้หรือไม่เพคะ?”

 

“เฮ้ออ...หม่อมฉันไม่มีอารมณ์ คงเล่นให้ไม่ได้”  เพชรชมพูที่ตอนนี้นั่งอยู่มุมห้องโดยมีจั้งซินนั่งบังกาเหล้าให้อยู่ ได้เปล่งเสียงหวานใสออกมา จึงเรียกสายตาทุกคู่มาจับจ้อง ที่จับจ้องไม่ใช่เพราะเสียงที่หวานใส แต่หากเป็นประโยคที่เอ่ยจากปากนางต่างหากเล่า!

 

เธอลืมบอกว่า นอกจาก สตรีทองแดง เช่นเธอจะสุดซอย สุดถนนแล้ว แต่ถ้าเมื่อเริ่มกรึ่มๆ หรือเมาแล้ว...

 

ยังซ่าสุดซอย สุดถนนอีกด้วย


เมาแล้วซ่ารู้จักมั้ย!?


[1] พิธีสวมกวาน  เด็กชายจีนเมื่อมีอายุครบ 20 ปีเต็ม ก็จะมีพิธีสวมกวาน เรียกว่า "จี๋กวาน及冠" แต่ก็จะมีบางที่ที่อายุ 16 ปีก็เข้าพิธีนี้ได้แล้ว ซึ่งการสวมกวานจะมี 3 ครั้ง 3 แบบด้วยกัน

ครั้งแรกเรียก "สือเจีย始加" เพื่อเป็นเครื่องแสดงว่าได้บรรลุนิติภาวะโตเป็นผู้ใหญ่ มีสิทธิและอำนาจในการปกครองคนขั้นต้นแล้ว แต่ก็อย่าหลงลืมตน ยังต้องปรับปรุงพัฒนาตนให้สมกับความเป็นผู้ใหญ่ต่อไป ครั้งที่สอง "ไจ้เจีย 再加" หวังให้ชายหนุ่มที่สวมนี้มีความราบรื่นก้าวย่างอย่างมั่นคงในหน้าที่การงาน และครั้งที่สาม "ซานเจีย 三加" เพื่อบอกว่าเป็นผู้ใหญ่เต็มตัวสามารถเข้าร่วมงานพิธีการต่างๆ ได้แล้ว



เม้าส์มอย

 

เริ่มเบไต๋เคล้าโครงมาลางๆ แล้วเห็นมั้ยๆ แต่เรื่องราวของสาเหตุนั้นคืออะไร ในหีบนั้นมีอะไรนั้น!? ไม่บอกร้อกเบร่ๆ :P

 

เอาหล่ะสิ เอาหล่ะสิ เมาแล้วซ่าอ่ะรีดรู้จักอ้ะเปล่าโด่วว ตอนต่อไปนางจะมาซ่าเช่นไร? แล้วท่านแม่ทัพหย่ายยจะเง้อน้องจวนเช่นไร?

 

โปรดติดตาม

 

จูบ



 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 24 ครั้ง

498 ความคิดเห็น

  1. #476 veraya2099 (@veraya2099) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2560 / 08:52
    นางเอกแก่นเกิน เพลาๆลงบ้างก็ดี ที่นางจ๋อยนิ นั่งสมน้ำหน้านางเอกอยู่เลย
    #476
    0
  2. #353 Lady005 (@Lady005) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 15 กันยายน 2560 / 15:19
    555 เมาแล้วซ่า
    #353
    1
    • #353-1 กฤษณาร่ำแป้ง (@nichacr) (จากตอนที่ 32)
      15 กันยายน 2560 / 20:32
      พี่เฟิ่ง"หึ ซ่าจนได้เรื่อง"
      จวนเออร์ "อาร้ายย มั่วๆ อย่าไปฟังนะรีด ไม่เชื่อไปอ่านตอนต่อไปเลยๆ"
      #353-1
  3. #352 AnimeLoverClab (@AnimeLoverClab) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 15 กันยายน 2560 / 07:26
    เหมือนทิ้งระเบิดไว้เลย แบบนี้ฆ่าตูเหอะ
    #352
    1
    • #352-1 กฤษณาร่ำแป้ง (@nichacr) (จากตอนที่ 32)
      15 กันยายน 2560 / 20:32
      จั้งซิน"อย่าเพิ่งตายนะรีดด ช่วยข้าก่อนน"
      #352-1
  4. #351 Phasuk Nyffenegger (@bofano) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 15 กันยายน 2560 / 00:36
    สนุกมากค่ะ รอต่อนะค่ะ
    #351
    1
    • #351-1 กฤษณาร่ำแป้ง (@nichacr) (จากตอนที่ 32)
      15 กันยายน 2560 / 20:31
      จั้งซิน"ขอบคุณเจ้าค่ะ นายหญิงเดินตรงๆสิเจ้าคะ ฮึบ!"
      #351-1
  5. วันที่ 14 กันยายน 2560 / 22:34
    อ้าวอินี่ เดี๋ยวมีตบ เมานะ ซ่าด้วย 5555 น้องเมาอ่ะรู้มั๊ย หยั่มยุ่ง นอยด์อยู่ รีบง้อด่วนๆ
    #350
    1
    • #350-1 กฤษณาร่ำแป้ง (@nichacr) (จากตอนที่ 32)
      15 กันยายน 2560 / 20:31
      จวนเออร์"ข้าไม่ใช้กำลังร้อก แต่ข้าใช้..."
      #350-1
  6. #349 ฝูหลาง (@Memee_15244) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 14 กันยายน 2560 / 15:11
    เมาแล้วเป็นใหญ่อ่ะจวนเออร์ แต่น่ารักดีนะ อย่าซ่ากับจวนเออร์นะอย่าหาว่าไม่เตือน 5555 มาอัพไวๆนะค่ะ
    #349
    1
    • #349-1 กฤษณาร่ำแป้ง (@nichacr) (จากตอนที่ 32)
      15 กันยายน 2560 / 20:30
      คณหนูดอก(บัว)"ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก รีดหัวใจข้าเต้นรัวไม่หยุดเลย ฮืออ"
      #349-1
  7. #348 usaonly (@usaonly) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 14 กันยายน 2560 / 10:17
    จวนเอ๋อของเราเกี่ยวพันกับท่านแม่ทัพมาแต่อดีตชาติฮึ่มความลับยังไม่เปิดเผย. ครานี้น้องเมาแล้วท่านแม่ทัพจะจัดการอันใดดีเจ้าคะ. รอตอนต่อไปนะจ๊ะคนดีจะดูว่าน้องเมาได้น่ารักน่าหมั่นไส้ไหม
    #348
    1
    • #348-1 กฤษณาร่ำแป้ง (@nichacr) (จากตอนที่ 32)
      15 กันยายน 2560 / 20:29
      พี่เฟิ่ง"หึ ซ่าจนได้เรื่อง"
      จวนเออร์ "อาร้ายย มั่วๆ อย่าไปฟังนะรีด ไม่เชื่อไปอ่านตอนต่อไปเลยๆ"
      #348-1
  8. #347 Kadkhong23 (@Kadkhong23) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 14 กันยายน 2560 / 06:48
    เมาแล้วซ่า555 มาต่อไวๆนะค่ะไรท์ รออยู่นะ
    #347
    1
    • #347-1 กฤษณาร่ำแป้ง (@nichacr) (จากตอนที่ 32)
      15 กันยายน 2560 / 20:29
      พี่เฟิ่ง"หึ ซ่าจนได้เรื่อง"
      จวนเออร์ "อาร้ายย มั่วๆ อย่าไปฟังนะรีด ไม่เชื่อไปอ่านตอนต่อไปเลยๆ"

      #347-1
  9. #346 Erng'Erng Thanpitcha (@princesserng) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 14 กันยายน 2560 / 06:36
    ค้างงงงมากกกค่า ไรท์มาต่อเร็วๆน้าาา รอค่ะ
    #346
    1
    • #346-1 กฤษณาร่ำแป้ง (@nichacr) (จากตอนที่ 32)
      15 กันยายน 2560 / 20:28
      จั้งซิน"มาแล้วเจ้าค่ะ มาแล้วๆ...นายหญิงเดินตรงสิ"
      จวนเออร์"อาร้ายย ก็เดินโตงๆแล้ว ไม่เหนรึไงจ้าา มร้วฟฟ"
      #346-1
  10. #345 Looney00 (@Looney00) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 14 กันยายน 2560 / 05:20
    จวนเอ๋อสุดยอดๆๆๆๆๆ555
    #345
    1
  11. #344 Jaaaakz (@mymeze-7) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 13 กันยายน 2560 / 23:19
    ติดมากเลยตอนนี้ใจจะขาดแล้วมาต่อไวๆนะคะฮื่อออออออ
    #344
    1
  12. #343 Pojfino_12 (@Pojfino_12) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 13 กันยายน 2560 / 21:36
    5555. ชอบๆๆ เมาแร้วซ่า มาต่อไวๆนะค่า รออยุ่
    #343
    1
    • #343-1 กฤษณาร่ำแป้ง (@nichacr) (จากตอนที่ 32)
      15 กันยายน 2560 / 20:26
      จั้งซิน"นายหญิงไหวมั้ยเจ้าคะ"
      จวนเออร์"หวายย"
      จั้งซิน"ไหวก็เดินตรงๆสิเจ้าคะ"
      #343-1
  13. #342 Lalalata (@Niramon009) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 13 กันยายน 2560 / 21:06
    มาต่อแล้วขอบคุณนะ ตบมือแปะๆ55
    #342
    1
    • #342-1 กฤษณาร่ำแป้ง (@nichacr) (จากตอนที่ 32)
      15 กันยายน 2560 / 20:25
      จั้งซิน"นายหญิงๆ ไปไหนมาทำหน้าที่ก่อน"
      จวนเออร์"อาร้ายย ข้าาม่ายมาวว"
      #342-1
  14. #341 เพชรลดา (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 13 กันยายน 2560 / 21:04
    รออออออ สนุกทุกตอน
    #341
    1
    • #341-1 กฤษณาร่ำแป้ง (@nichacr) (จากตอนที่ 32)
      15 กันยายน 2560 / 20:24
      จวนเออร์"ขอบพระคุณเจ้าค่ะ ตอนต่อไปมาแล้วนะรีดด"
      #341-1
  15. #340 sawanya2522 (@sawanya2522) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 13 กันยายน 2560 / 21:02
    จะซ่าขนาดไหนมาต่อเร็วๆนะคะค้าง
    #340
    1
    • #340-1 กฤษณาร่ำแป้ง (@nichacr) (จากตอนที่ 32)
      15 กันยายน 2560 / 20:24
      พี่เฟิ่ง"หึ ซ่าจนได้เรื่อง"
      จวนเออร์ "อาร้ายย มั่วๆ อย่าไปฟังนะรีด ไม่เชื่อไปอ่านตอนต่อไปเลยๆ"
      #340-1
  16. #339 deffod (@deffod) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 13 กันยายน 2560 / 20:45
    ขออีกหลายๆตอน
    ซ่าแต่แบบสั่นๆแต่ยังไม่ค่อยมั่นใจ
    จวนเอ๋อจะซ่าให้โลกจารึก
    #339
    1
    • #339-1 กฤษณาร่ำแป้ง (@nichacr) (จากตอนที่ 32)
      15 กันยายน 2560 / 20:23
      พี่เฟิ่ง"หึ ซ่าจนได้เรื่อง"
      จวนเออร์ "อาร้ายย มั่วๆ อย่าไปฟังนะรีด ไม่เชื่อไปอ่านตอนต่อไปเลยๆ"
      #339-1
  17. #338 NookMeow (@Puntachart) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 13 กันยายน 2560 / 20:45
    สงสัย-สวมหมวกเขียวนี่อ่ะ
    ไม่ใช่แค่พิธีสวมหมวกเฉยๆหรือคะ เพราะคำว่าสวมหมวกเขียว มันแปลว่ามีชู้
    #338
    1
    • #338-1 กฤษณาร่ำแป้ง (@nichacr) (จากตอนที่ 32)
      13 กันยายน 2560 / 21:44
      ขอโทษจร้าๆ ไรต์แก้แล้ว เป็นพีธีสวมกวาน นะคะ แนบอ้างอิงให้แล้ว ขอบใจจร้า
      #338-1
  18. #337 Lalalata (@Niramon009) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 13 กันยายน 2560 / 19:51
    โอ๊ยยย ค้างงะ มาต่อยาวๆนะ
    #337
    1
    • #337-1 กฤษณาร่ำแป้ง (@nichacr) (จากตอนที่ 32)
      13 กันยายน 2560 / 20:13
      จวนเออร์"ไรต์!!! รีดขอยาวๆนะ"
      "จร้าๆ มายาวๆแล้วจร้าา"
      จวนเออร์"เอ้ออ ให้มันได้อย่างนี้เซ่ แปะๆๆ(ปรบมือ)"
      #337-1
  19. #336 0869746798 (@0869746798) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 13 กันยายน 2560 / 17:41
    ของใน-บต้องเกี่ยวกับอดีตของพวกนางแน่เลย หุหุ
    #336
    1
    • #336-1 กฤษณาร่ำแป้ง (@nichacr) (จากตอนที่ 32)
      13 กันยายน 2560 / 20:12
      จวนเออร์"อู้วว ข้ายังไม่รู้เลย รีดรู้ได้ไง มั่วเล่า มั่วๆ"
      #336-1
  20. #335 23456789- (@23456789-) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 13 กันยายน 2560 / 17:11
    ย๊าาา!!ค้าง!!!
    #335
    1
    • #335-1 กฤษณาร่ำแป้ง (@nichacr) (จากตอนที่ 32)
      13 กันยายน 2560 / 20:11
      จวนเออร์"ค้างมากหรอรีด ไรต์!!!เร็วๆสิเห็นมั้ยรีดคอยย!!"
      "จร้าๆๆ มาต่อแล้วจ้า"
      จวนเออร์"ให้มันไดเอย่างนี้สิ แปะๆๆ(ปรบมือ)"
      #335-1