กระต่ายมาเฟีย

ตอนที่ 21 : เลี้ยงกระต่าย》วันสุดท้าย《

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,803
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 492 ครั้ง
    2 ส.ค. 63

เลี้ยงกระต่าย》วันสุดท้าย《


 


 


 

หลายอาทิตย์ถัดไปผมมีโอกาสได้ออกไปเดินดูรอบๆ ที่ทำงานของหลานเยี่ยน ตึกในรัศมีสองร้อยเมตรนั้นมีทั้งซ้ายขวาและด้านหลัง ส่วนด้านหน้านั้นเป็นถนนซึ่งฝั่งตรงข้ามคือคาเฟ่ร้านน้ำที่ผมไปสั่งประจำ


 

เท่าที่เดินดูมีอยู่สองแห่งที่เข้าตาและดูเหมาะกับผมที่สุด แห่งแรกเป็นฟิตเนสกำลังเปิดรับสมัครเทรนเนอร์อยู่ ผมที่เคยมีประสบการณ์มาก่อนสามารถทำได้ แห่งที่สองคือสถาบันสอนคาราเต้สำหรับเด็กและผู้สูงอายุที่ชื่อชอบการออกกำลังกายและอยากฝึกทักษะคาราเต้


 

ผมเข้าไปสอบถามโดยมีคนติดตามไปด้วยสองคนซึ่งตอนแรกจำนวนคนติดตามมีถึงห้าแต่ผมขอให้ลดลงมาหรือทางที่ดีไม่ต้องมีใครคอยติดตามผมก็ได้ แน่นอนว่าไม่มีทางที่หลานเยี่ยนจะยอมให้ผมออกมาโดยไม่มีใครติดตามต่อให้ผมจะมีทักษะในการป้องกันตัวพอๆ กับบอดี้การ์ดก็ตาม ข้อมูลและใบสมัครที่ได้จากทั้งสองแห่งผมนำกลับไปยื่นให้หลานเยี่ยนที่กำลังนั่งทำงานอยู่บนโต๊ะตัวเดิม อีกฝ่ายเงยหน้ามองผมสลับกับของในมือไม่นานก็รับไปอ่าน


 

ดูจะให้ความสนใจมากกว่างานตรงหน้าด้วยซ้ำ ความจริงวันนี้หลานเยี่ยนจะออกไปด้วยน่าเสียดายกลับมีประชุมด่วนผมจึงออกไปคนเดียว


 

ระหว่างรอหลานเยี่ยนอ่านข้อมูลผมเดินไปยังคอกกระต่ายที่อยู่ด้านหลัง นี่ก็ผ่านมานานหลายอาทิตย์แล้วที่คานินอาศัยอยู่กับจินเซ่อ ช่วงแรกๆ ผมค่อนข้างเป็นกังวลเพราะคานินไม่กล้าเข้าใกล้จินเซ่อแต่อยู่มาวันหนึ่งผมกลับเห็นทั้งคู่นอนขดอยู่ด้วยกัน นับจากวันนั้นก็เหมือนจะสนิทกันมากขึ้น จินเซ่อยอมเป็นฝ่ายเข้าหาคานิน คานินเองก็เล่นกับจินเซ่อ กลายเป็นคู่ที่น่ารักสุด


 

ไม่ใช่แค่น่ารักแต่ยังฉลาดสุดๆ ไม่กี่วันก็สามารถจำชื่อของตัวเองได้แล้ว เวลาผมเรียกคานิน คานินก็จะมาหา แต่กับจินเซ่อเหมือนเจ้าตัวจะรู้แหละว่าชื่ออะไรแต่จะมาหาบ้างไม่มาบ้างขึ้นอยู่กับอารมณ์


 

“คานิน” ผมเอ่ยเรียกกระต่ายสีเทาตัวน้อยที่นอนซุกอยู่กับจินเซ่อบนเตียง


 

งี๊ด!


 

กระต่ายตัวน้อยเงยหน้าตามเสียงเรียก เมื่อเห็นว่าผมมามันก็ค่อยๆ ลุกขึ้นเดินมาหาให้ผมอุ้มออกมาด้านนอก ส่วนจินเซ่อน่ะเหรอนิสัยเหมือนเจ้าของแด๊ะๆ พอเห็นว่าคานินถูกผมอุ้มออกไปด้านนอกก็ส่งสายตาเป็นเชิงบอกให้พาคานินกลับมาไม่ก็ต้องอุ้มมันออกไปด้วย เพราะสายตานั้นผมจึงอุ้มจินเซ่อออกมาอีกตัว


 

กระต่ายสองตัวขยับไปมาอยู่บนตักผม จินเซ่อเข้าไปคลอเคลียในขณะที่คานินก็ยอมให้อีกฝ่ายทำตามใจ บทสรุปต่อมาคือทั้งคู่นอนหลับอีกครั้งบนตักผม


 

“ฉันจะให้เจียงฮุยไปตรวจสอบอีกที แต่ให้ทำที่นี่ อีกที่ไม่ให้” เสียงของหลานเยี่ยนเรียกผมให้หันไปมองก่อนจะเห็นใบสมัครเป็นเทรนเนอร์ฟิตเนสถูกโยนทิ้งถังขยะต่อหน้าต่อตา


 

“ทำไมฟิตเนสถึงไม่ได้ล่ะ” หรือว่าไม่ใช่พื้นที่ของหลานเยี่ยน ไม่แน่ว่าอาจมีอริ?


 

“เดี๋ยวนายโดนลวนลามเหมือนที่ทำงานเก่า”


 

“...” เหตุผลนั้นทำเอาผมพูดไม่ออก ยังจำช่วงที่ถูกลวนลามกับรุกจีบได้อยู่เลย


 

“ฟิตเนสมีแต่พวกวัยรุ่น วัยทำงาน ถ้ามีใครมาสนใจหรือจีบนาย...ฉันไม่รับประกันชีวิตของคนคนนั้นนะ” หลานเยี่ยนใช้สายตาคมกริบจ้องมองมาระหว่างพูด


 

“อึก...” ผมถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ถึงไม่คิดว่าจะมีใครมาสนใจคนธรรมดาแบบผมแต่ถ้าเกิดมีขึ้นมาก็กลัวว่าหลานเยี่ยนคงทำอย่างที่บอก


 

“ตามนั้น”


 

“คนขี้หวง” หลานเยี่ยนยังหวงผมเหมือนเดิม ไม่สิ หวงมากกว่าเดิมด้วยซ้ำ


 

“หึ...ใช่ หวงมากด้วยโดยเฉพาะกับนาย”


 

“...งานแต่งเดือนหน้าไปถึงไหนแล้ว” ผมเปลี่ยนเรื่องคุยก่อนที่ตัวเองจะเขินมากไปกว่านี้


 

“ทุกอย่างเรียบร้อย รอแค่ถึงวันงาน” หลานเยี่ยนตอบ


 

งานแต่งที่ว่าแน่นอนว่าไม่ใช่งานแต่งผมแต่เป็นของเหม่าจงอี้กับไห่หลินเซียน หากถามว่าทำไมอยู่ๆ ถึงแต่งกันเร็วแบบนี้ ทั้งคู่ต่างตอบเป็นเสียงเดียวกันว่า...


 

‘ไม่มีเหตุผลที่จะไม่แต่ง’


 

ต่างฝ่ายต่างมีใจ ต่างรักกัน ใครเห็นใครก็รู้ว่าคู่นี้ควรแต่งงานกันสักที การคบกันก็เป็นที่รู้กันดีในครอบครัว ทางตระกูลเหม่าไม่มีการคัดค้านแถมยังออกจะดีใจด้วยซ้ำที่ได้ดองกับตระกูลไห่ ทางหลานเยี่ยนเองก็ไม่ได้มีความเห็นอะไรขึ้นอยู่กับน้องสาวเป็นคนตัดสินใจ


 

เมื่อไม่มีใครค้านแถมหลินเซียนยังตอบตกลงคำขอแต่งงานของจงอี้การแต่งงานจึงถูกจัดขึ้นในช่วงปลายเดือนหน้า เห็นว่าทั้งคู่ตอนนี้กำลังเลือกสถานที่ฮันนีมูนกันอย่างตื่นเต้น


 

“ผมไม่มีชุดสีแดงด้วยสิ” ธีมในงานเป็นสีแดงซึ่งเป็นสีมงคล เสื้อที่มีลายแดงก็มีอยู่แต่แดงทั้งตัวนั้นไม่มีเลย


 

“ฉันให้กรอเซียตัดของฉันกับของนายแล้ว”


 

“ฮืม? ทำไมไม่บอกผม” ผมกำลังคิดจะออกไปเดินห้างอยู่เลย


 

“ก็นายไม่ถาม”


 

“คุณก็ควรบอก”


 

“ฉันบอกอยู่” หลานเยี่ยนตอบ


 

“ครับๆ แบบนั้นก็ดีผมจะได้ไม่ต้องกังวลว่าจะหาชุดไม่ได้ อ้อ...เรื่องที่ทำงานต้องใช้เวลาตรวจสอบเท่าไหร่เหรอ” ผมถามอีกเรื่องที่คาใจอยู่


 

“สองอาทิตย์” อีกฝ่ายหันมามองหน้าผมเล็กน้อยก่อนจะตอบ


 

“นานจังน้า” ผมเอ่ยพร้อมกับลอบมองการแสดงออกของหลานเยี่ยน ระดับหลานเยี่ยนกับตึกที่อยู่ในพื้นที่ตัวเองผมว่าเร่งเร็วสุดได้เป็นหลักชั่วโมงด้วยซ้ำ ดูก็รู้ว่าอีกฝ่ายกำลังถ่วงเวลา


 

ก็ถ่วงได้แค่ครั้งนี้แหละ


 

“ต้องตรวจสอบให้ละเอียด”


 

“เหรอ”


 

ถึงจะไม่น่าเชื่อแต่จะยอมเชื่อก็ได้


 

ในช่วงหนึ่งเดือนก่อนงานแต่งเป็นช่วงที่ผมถูกพาออกไปข้างนอกเยอะที่สุด คนที่พาผมไปนั้นไม่ใช่ใครอื่นแต่เป็นจงอี้กับหลินเซียนคู่รักสุกเลิฟที่แผ่บรรยากาศสีชมพูทุกครั้งที่อยู่ด้วยกัน ช่วงแรกๆ เป็นหลินเซียนที่มาชวนผมไปเข้าคอร์สเจ้าสาวเป็นเพื่อน ตอนแรกผมนึกว่าแค่ไปเฝ้าเลยตกลงแต่ที่ไหนได้ผมกลับต้องไปเข้าคอร์สนั้นด้วย ทั้งนวดตัว ทั้งอาบน้ำนม ออกมาที่นี่ตัวผมเหมือนส่องแสงได้ซึ่งผมมารู้ทีหลังว่าหลินเซียนแอบจงอี้มาทำ พอจงอี้รู้ก็มาขอให้ผมไปเป็นเพื่อนทำคอร์สเจ้าบ่าว ไม่รู้ไปเป็นเพื่อนอีท่าไหนถึงได้นอนนวดหน้าอยู่แบบนี้


 

นอกจากจะเข้าทั้งคอร์สเจ้าสาวและเจ้าบ่าวผมยังถูกทั้งคู่พาไปดูการลองชุดบ่าวสาวรวมไปถึงการถ่ายพรีเวดดิ้งด้วย ภาพพรีเวดดิ้งที่ควรจะมีสองคนกลับมีผมเข้าไปอยู่ด้วยพร้อมกับหลานเยี่ยนอีกหลายภาพ เรียกว่าทั้งเดือนผมเหนื่อยเทียบเท่ากับเจ้าบ่าวเจ้าสาวรวมกันก็ไม่ผิด


 

และแล้ววันงานก็มาถึง ผมอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีน้ำตาลอ่อนลายทางสลับแดงสวมทับด้วยสูทสีเลือดนกกับกางเกงสีเดียวกัน เนคไทค์เองก็เป็นสีเงิน เป็นการแต่งตัวที่ผมรู้สึกหล่อที่สุดในชีวิต สำหรับหลานเยี่ยนนั้นเสื้อด้านในเป็นเชิ้ตสีเลือดนกสูทด้านนอกเป็นสีขาวปักลายสีแดงและสีทองทั้งตัว กางเกงเองก็เป็นโทนสีขาวที่มีลวดลายปัก ยิ่งใส่คู่กับเนคไทค์สีทองยิ่งดูเหมือนหลานเยี่ยนส่องประกายสีทองอร่าม


 

หล่อ หล่อมาก หล่อที่สุด โคตรหล่อเลย!


 

ขออภัยที่หยาบคายแต่มันอดไม่ไหว เสน่ห์ของหลานเยี่ยนมีมากเกินไป แค่ลงจากรถแขกทั้งหลายก็มีต้องเหล่มอง บางคนกล้าที่จะมองตรงๆ บางคนถึงกับอ้าปากค้างด้วยซ้ำไป


 

ว่ากันตามจริงคนที่ควรจะพาเจ้าสาวเดินมาก็คือหลานเยี่ยน ส่วนคนที่ควรจะอยู่ข้างๆ จงอี้ก็คือพ่อของเขา ทุกอย่างควรจะไม่มีปัญหาหากทั้งคู่ไม่อยากให้ผมไปอยู่ในตำแหน่งนั้นแทน ผมที่ได้ยินส่ายหน้าปฏิเสธจนคอแทบหัก มีสายเลือดเดียวกันเหรอก็ไม่มีสักหยดแค่สนิทกันมากก็เท่านั้น บทสรุปที่ได้คือผมต้องอยู่กับทั้งคู่ ง่ายๆ คือยืนรออยู่ข้างจงอี้โดยอีกข้างมีคุณพ่อยืนอยู่แต่เมื่อประตูถูกเปิด หลานเยี่ยนออกมาพร้อมกับหลินเซียนผมต้องเดินไปหาให้หลินเซียนเกาะแขนอีกข้างจนกระทั่งเดินมาส่งให้จงอี้เป็นอันเริ่มพิธีต่อได้


 

ผมนี่แทบจะปาดเหงื่อเมื่อกลับมานั่งโต๊ะกับหลานเยี่ยนโดยมีเพื่อนสนิทอย่างโจวและกรอเซียซึ่งเป็นญาติผู้พี่นั่งรวมอยู่โต๊ะเดียวกัน โจวยังแซวผมเลยว่าเป็นที่รักของทุกคนจริงๆ


 

หลังจบพิธีสวมแหวน บ่าวสาวจะได้เอ่ยความในใจและขอบคุณผู้ร่วมงานซึ่งชื่อที่ทั้งสองคนต่างเอ่ยออกมาหนึ่งในนั้นคือชื่อผม


 

“...ฉันดีใจจริงๆ ที่ทุกคนมาร่วมแสดงคงามยินดีกับพวกเรา หลังจากนี้ฉันหวังว่าทุกคนจะแสดงคงามยินดีกับพี่ต่ายและพี่หลานเยี่ยนของฉันด้วยนะคะ” ทันทีที่คำพูดนั้นของหลินเซียนจบลงไฟในห้องก็ดับพรึ่บ


 

ผมยังไม่ทันได้ทำความเข้าใจกับประโยคที่ได้ยินไฟก็ดันมาดับ พอผมจะหันไปถามไฟที่ดับก็สว่างขึ้นก่อนที่ร่างของหลานเยี่ยนจะย้ายจากที่นั่งข้างผมมาเป็นคุกเข่าอยู่บนพื้น


 

“...” ดวงตาสีน้ำตาลของผมเบิกกว้างด้วยความตกใจกับสถานการณ์ไม่คาดฝัน


 

“แต่งงานกันนะ” หลานเยี่ยนไม่รอให้ผมตอบรับเอื้อมมาจับมือผมและสวมแหวนสีเงินซึ่งมีรูปแบบเรียบๆ ไว้บนนิ้วนางผม


 

“หลานเยี่ยน...”


 

“สวมให้ฉันด้วยสิ” อีกฝ่ายหยิบกล่องกำมะหยี่สีแดงอีกอันส่งมาให้ผมพร้อมกับมือข้างซ้าย


 

“...เดี๋ยว...ผมตกลงตอนไหน” อยู่ๆ ก็มาขอแต่งแล้วสวมแหวน ผมยังไม่ได้พูดสักคำว่าจะแต่ง คำว่าตกลงหรือพยักหน้ายังไม่มีเลยด้วยซ้ำ


 

“นายปฏิเสธไม่ได้”


 

“คุณเอาแต่ใจเกินไปแล้ว” การแต่งงานมันไม่ใช่เรื่องเล็กๆ นะ


 

“นายก็รู้อยู่แล้วนี่จื่อจื่อ...สวมแหวนให้ฉัน” หลานเยี่ยนยกยิ้มขึ้นก่อนจะขยับมือมาใกล้ผมมากขึ้น


 

“นอกจากบังคับแต่งแล้วยังบังคับสวมแหวนด้วย?”


 

นี่มันงานแต่งประเทศไหนกันหลานเยี่ยน


 

“หึ...เร็ว”


 

“ถ้าผมไม่สวมล่ะ?”


 

“ฉันจะจับมือนายสวมเอง” สายตาที่มองมาไม่ได้ล้อเล่น ผมเชื่อว่าเขาจะทำตามที่พูดจริงๆ แน่


 

“คุณนี่นะ สวมก็สวม” ผมคลี่ยิ้มออกมา หยิบแหวนสวมยังนิ้วนางให้หลานเยี่ยน


 

ความโรแมนติกเหรอ...คืออะไร


 

นี่แหละไห่หลานเยี่ยนคนรักของผม


 

หลังผมสวมแหวนให้หลานเยี่ยนเสร็จเสียงปรบมือก็ดังขึ้นรอบทิศตามมาด้วยเสียงผิวปากของโจวกับรอยยิ้มของกรอเซียเพื่อนสนิทที่มองมาทุกการกระทำ


 

งานแต่งของจงอี้และหลินเซียนกลายเป็นว่ามีผมกับหลานเยี่ยเพิ่มขึ้นมาอีกคู่


 

เขินหรืออายไหม ตอนนั้นรู้สึกตกใจเกินกว่าจะเขินอาย มาอายอีกทีก็ตอนแตะโดนแหวนที่นิ้วนางนั่นแหละ


 

เมื่อผ่านการเฉลิมฉลองสิ่งต่อมาก็คือการส่งคู่บ่าวสาวเข้าห้องหอ จงอี้และหลินเซียนจับมือกันเดินเข้าไปด้วยรอยยิ้มเปี่ยมสุขทำให้คนที่ยืนส่งพากันอมยิ้มไปตามๆ กัน


 

“ต่อไปก็พวกเรา” หลานเยี่ยนเอื้อมมือมาจับมือผมแน่น


 

“หมายถึงกลับบ้าน?”


 

“เข้าห้องหอต่างหาก”


 

“...” คำตอบที่ได้ยินเรียกเลือดภายในกายให้สูบฉีดอย่างรุนแรง


 

“วิ้ว! ให้พวกเราตามไปส่งไหม” โจวส่งสายตาเจ้าเล่ห์มองผมกับหลานเยี่ยนสลับกันพร้อมรอยยิ้มแพรวพราว


 

“ไม่ต้อง” หลานเยี่ยปฏิเสธ


 

“อะไร กลัวเพื่อนแอบฟังอยู่หน้าประตูเหรอ” โจวส่งสายล้อเลียนให้หลานเยี่ยน


 

“หึ...”


 

“ยินดีด้วย” กรอเซียส่งยิ้มให้พวกเราทั้งคู่


 

“ขอบใจ” หลานเยี่ยนบอก


 

“ขอบคุณครับ” ผมตอบกลับด้วยใบหน้าแดงก่ำจนถูกโจวล้ออีกรอบ


 

หลานเยี่ยนกึ่งจูงกึ่งลากผมขึ้นไปยังห้องชั้นบน สถานที่จัดงานแต่งในครั้งนี้คือโรงแรมหรูระดับห้าดาวจึงรับประกันได้ว่าทุกอย่างล้วนไม่ธรรมดา ห้องบนชั้นสามสิบเป็นห้องหอของผมกับกับหลานเยี่ยน ฝ่ายนั้นเปิดประตูเข้าไปก่อนจะหันมาคว้าตัวผมไปกอดแน่น


 

“จื่อจื่อ”


 

“หลานเยี่ยน...อ๊ะ!” คนตรงหน้าซุกไซ้ลำคอผมจนหลุดเสียงครางออกมา


 

“เป็นของฉันนะ” หลานเยี่ยนเงยหน้าขึ้นประสานดวงตาสีเทามา


 

“...อืม” ผมพยักหน้าเบาๆ ตอบกลับไป ความจริงก็เตรียมใจมาตั้งแต่ตอนเป็นคนรักกันแล้ว น่าแปลกที่หลานเยี่ยนไม่ยอมครอบครองผมอย่างที่คิด ใครจะคิดล่ะว่าจะรอขอแต่งงานสวมแหวนก่อนแบบนี้


 

โรแมนติกเกินคาด


 

“จื่อจื่อ...”


 

“โอ๊ะ...เดี๋ยวๆ ขออาบน้ำก่อน” ผมรีบยกมือห้ามกันไม่ให้อีกฝ่ายจูบ


 

“ไม่เป็นไรน่า”


 

“เป็นสิ คุณรอมาตั้งนานแล้วรออีกหน่อยคงได้เนอะ” ผมส่งยิ้มหวานใช้มือเกาคางอีกฝ่ายเล่น


 

“จะรอไม่ไหวก็เพราะนายทำท่าทางแบบนี้นั่นแหละ” หลานเยี่ยนก้มลงมาขบริมฝีปากผมเบาๆ ก่อนจะผละออก สายตาที่มองมาเต็มไปด้วยอารมณ์ที่พยายามสะกดลงไป


 

“หลานเยี่ยน...”


 

“อาบด้วยกัน” อีกฝ่ายสรุปพร้อมกับดึงผมเข้าไปในห้องน้ำทั้งที่ยังสวมเสื้อผ้าอยู่


 

สายน้ำจากฝักบัวไหลลงมารดร่างกายของพวกเราทั้งคู่ให้เปียกโชกไปด้วยน้ำ เสื้อผ้าเมื่อถูกน้ำแนบสนิทไปกับเนื้อหนังเพิ่มความเซ็กซี่อีกเป็นเท่าตัว หลานเยี่ยนยืนคร่อมผมอยู่ด้านหน้า กักตัวผมอยู่ตรงกลางระหว่างแขนสองข้าง ริมฝีปากของพวกอราประคบกันอย่างแนบแน่น


 

“อื้อออ~” เสียงครางยาวดังขึ้นเมื่อปลายลิ้นรุกรานเข้ามาอย่างช่ำชอง ปัดป่ายสัมผัสไปแทบทุกที่ในโพรงปาก

 

 

 


 

-----------ตัดให้ขาดเลยฉับ ฉับ ฉับ ตามไปอ่านส่วนที่ตัดไปได้ที่เว็บFictionlog กับ Readawrite นะคะ--------

 

 

 

 


 

ร่างกายผมทรุดฮวบเมื่อหลานเยี่ยนถอนกายออก ผมสัมผัสได้ถึงอาการสั่นไปแทบทุกส่วนของร่างกายโดยเฉพาะบริเวณตั้งแต่เอวลงไปนั้นเรียกว่าแทบจะไร้ความรู้สึก


 

“จื่อจื่อ...อีกรอบ...”


 

“ไม่ พอเลยหลานเยี่ยน ผมไม่ไหวแล้วจริงๆ” ต่อให้ผมเป็นนักกีฬาที่ผ่านการฝึกฝนร่างกายมาอย่างสม่ำเสมอแต่ใช่ว่าผมจะทนต่อการสอดใส่เยี่ยงราชสีห์ของหลานเยี่ยนได้โดยไม่รู้สึกอะไร


 

“รู้สึกไม่ดีเหรอ” หลานเยี่ยนล้มตัวนอนข้างๆ แล้วเอ่ยถาม น้ำเสียงเจือไปด้วยความกังวล


 

“...ไม่ใช่ไม่ดี แต่ผมทำต่ออีกรอบไม่ไหว” ผมตอบไปตามจริง


 

“ฉันรุนแรงไป?”


 

“ก็...ไม่เชิง ผมอาจยังไม่ชิน”


 

“ทำบ่อยๆ เดี๋ยวก็ชิน วันนี้รอบเดียวก็ได้ พรุ่งนี้ค่อยเพิ่มเป็นสอง”


 

“เดี๋ยว...บ่อยของคุณที่คือทุกวัน?”


 

“ใช่...ถ้านายไม่ไหววันเว้นวันก็ได้ฉันไม่มีปัญหา” หลานเยี่ยนใช้มือปัดเส้นผมสีดำที่ปรกหน้าผมอย่างอ่อนโยนขณะบอก


 

“ปัญหาใหญ่เลยล่ะ อาทิตย์ละครั้งก็พอไหม”


 

“...” มือที่สัมผัสใบหน้าผมถึงกับชะงัก หน้าผากของเยี่ยนมีคำว่า ‘ไม่พอ’ ตัวใหญ่ปรากฏขึ้น


 

“เท่าที่ผมรู้คุณแทบไม่มีข่าวเชิงชู้สาวกับใครด้วยซ้ำ นั่นแปลว่าความต้องการคุณไม่ได้สูง ความจริงแค่เดือนละครั้งก็น่าจะสบายด้วยซ้ำ” ผมไม่ได้พูดเกินจริงแต่อย่างใด ปกติมาเฟียจะมีคู่นอนอยู่มากมายนับไม่ถ้วนแต่กับไห่หลานเยี่ยนผมไม่เคยเห็นข่าวเรื่องคู่นอนมาก่อน จากที่อยู่ด้วยกันคงเป็นเพราะพื้นที่ส่วนตัวของหลานเยี่ยนสูงมากเขาจึงไม่มีใครเป็นคู่นอนสักคน


 

ในเมื่อเป็นแบบนั้นแปลว่าเซ็กไม่ใช่เรื่องใหญ่หรือประเด็นสำคัญ ผมเองก็ไม่ได้มีความต้องการมากมาย นั่นหมายถึงพวกเราทำกันแค่เดือนละครั้งสองครั้งก็น่าจะพอ...


 

“ไม่พอ น้อยไป” หลานเยี่ยนส่งเสียงค้าน


 

“เดือนละครั้งน้อยไป?”


 

“อาทิตย์ละครั้งน้อยไป” อีกฝ่ายขยายความเข้าใจที่ไม่ตรงกัน


 

“...” กลายเป็นผมเองที่เงียบลง


 

“ฉันไม่เคยคิดว่าตัวเองลามกหรือชอบเซ็กกระทั่งได้ทำกับนาย เวลาร่างกายได้สัมผัสเสียดสีกันมันรู้สึกดีราวกับได้รับการเติมเต็ม ฉันชอบเวลารู้สึกแบบนั้นซึ่งคงมีแค่นายคนเดียวที่ทำให้ฉันรู้สึกได้” หลานเยี่ยนใช้ดวงตาสีเทาสบประสานมาอย่างสื่อความหมาย


 

“หลานเยี่ยน...”


 

“ไม่ต้องกำหนดได้รึเปล่า...ปล่อยให้อารมณ์พาไป” คนด้านข้างเสนอ


 

“แล้วคุณก็จะเป็นคนปลุกอารมณ์นั้นเองใช่รึเปล่า” ผมถามกลับตามประสาคนรู้ทัน หลานเยี่ยนเป็นคนที่ปลุกเร้าได้เก่งมาก แค่ถูกจูบผมก็โอนอ่อนไปถึงไหนต่อไหนแล้ว


 

“หึ...” ไม่ยอมตอบแปลว่ายอมรับ


 

“ผมยอมคุณก็ได้หลานเยี่ยน...เพราะรักมากหรอกนะ” ผมขยับตัวเข้าไปงับปลายจมูกอีกฝ่ายเบาๆ


 

“ฉันก็รักนายจื่อจื่อ...นายเป็นของฉันทั้งตัวและหัวใจแล้ว” รอยยิ้มของหลานเยี่ยนดูมีความสุขที่สุดนับตั้งแต่ได้รู้จักกันมา


 

“ผมเป็นของคุณ” ยอมรับแต่โดยดี


 

“เป็นคนรักและเป็นกระต่ายของฉัน...ของฉันคนเดียว”


 

“ผมเป็นกระต่ายของคุณคนเดียวไห่หลานเยี่ยน”

...........................จบบริบูรณ์.........................

 

ในที่สุดด...ก็พาทั้งคู่มาถึงฝั่งฝันแล้ววว

จากตอนที่แล้วมีคนให้ทั้งเค้กแต่งงานและสินสอดมาพร้อม ตอนนี้เราจึงจัดงานแต่งให้ซะเลย

การแต่งงานฉบับหลานเยี่ยนก็จะประมาณนี้

น่ารักไปอีกแบบ(บังคับแต่งก็ได้เหรอ?!)

ฉากเข้าหอคือเลือดท่วมจอ ตอนแรกคิดว่าแค่ฉากบนเตียงก็พอแต่เหมือนมีอะไรเข้าสิงให้หลานเยี่ยนเข้าไปอาบพร้อมกันและจบลงด้วยฉากเรียกเลือด หวังว่าจะถูกใจทุกๆ คนนะคะ

เย้ๆ ดีใจมากที่แต่งจบ ขอบคุณทุกๆ คนที่ติดตามมาจนถึงตอนจบนะคะ

แต่งอย่าเพิ่งเปลี่ยนไปอ่านเรื่องอื่น อาทิตย์หน้าเราจะมีลงตอนส่งท้ายให้อ่านกันพร้อมกับเปิดให้สั่งซื้อe-bookของเรื่องนี้ค่ะ

หลายคนถามเรื่องรวมเล่ม

บอกไว้ตรงนี้เลยว่ามีการรวมเล่มค่ะ แต่จะเปิดพรีช่วงประมาณปลายปีเนื่องจากนักวาดที่เราจ้างนั้นคิวยาวมากกก

ใครสนใจอยากเก็บแบบรูปเล่มหยอดกระปุกไว้ได้เลยนะคะ มีของแถมพิเศษมากมายแน่นอน!

ขอบคุณทุกคนที่คอยให้กำลังใจมาเสมอน้าา

รอติดตามตอนส่งท้ายความหวานอาทิตย์หน้าได้เลยค่า

ไว้เจอกันใหม่ตอนหน้า ตอนสุดท้ายของจริงค่า

บ๊ายบาย

nicedog

♫ ♪ ♪ ღ♫ ♪ ♪ ღ♫ ♪ ♪ ღ♫ ♪ ♪ ღ♫ ♪ ♪ ღ♫ ♪ ♪

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 492 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,078 ความคิดเห็น

  1. #979 nep7 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2563 / 10:48
    น่ารักมากๆๆๆๆเลยค่ะแง
    #979
    0
  2. #978 ฉันคือนางเงือก (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2563 / 07:52
    รู้สึกชีวิต complete น้องต่ายเสียตัวสักที เขินแทน
    #978
    0
  3. #971 smile1432 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2563 / 21:50

    แงงงง รอตอนพิเศษนะค้าา มันตื้นตันง่ะะ ขอบคุณสำหรับนิยายสนุกและดีเรื่องนี้น้าาา
    #971
    0
  4. #969 Come here!! (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2563 / 06:28
    ขอบคุณค่ะไรท์ ไรท์แต่งได้น่ารักมากก กรี้ดดเลือดจะหมดตัวเเล้วว รอตอนพิเศษนะค้ะ😘😘❤️
    #969
    0
  5. #968 Bnbnbnbnbn (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2563 / 23:31
    อาทิตย์หน้ามาอ่านไม่ได้นะคะหมอนัดตัดขาค่ะเพราะคู่นี้คือหวานเจี๊ยบ อ้อยที่ว่าหวานเอามาอยู่ข้างกันคือน้ำเปล่าไพเรย เหมือนส่งลูกเข้าฝั่งต้องคิดถึงน้องๆแน่เลยแต่ใดใดคือรีดคนนี้ต้องตัดขาค่ะตัดขาเท่านั้น!!!อยู่ไม่ได้แน้วเขิน
    #968
    0
  6. #965 Nattha_rika (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2563 / 12:20
    ตอนพิเศษของน้องต่ายทั้งสองต้องมาแล้ววว
    #965
    0
  7. #962 Jay_I3 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2563 / 00:10

    ถ้าคำข้อรีดไม่มากไป ขอตอนพิเศษของ คานิน×จินเซ่อ ได้ป่าวอะ //^//
    #962
    0
  8. #960 MichigoRinno (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2563 / 22:26

    ดิชั้นว่าไม่ใช่เลือดท่วมจอหรอกค่ะไรท์ แต่เป็นเลือดนองพื้นต่างหาก5555
    #รีดไม่ใสน้าา
    #960
    0
  9. วันที่ 2 สิงหาคม 2563 / 21:19
    ฉันชอบบบบบนิยายเรื่องนี้ไอเลิฟฟฟฟเวรี่มัช
    #959
    0
  10. #958 @A.S.E. (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2563 / 21:06

    ขอบคุณที่แต่งนิยายดีๆ สนุกๆ และน่ารักแบบนี้นะคะ
    ต่ายเราได้สามีเป็นตัวเป็นตนแล้ว•||||•
    #958
    0
  11. #957 zenandzun (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2563 / 21:05
    ขอบคุณค่ะไรท์ ยังแอบนึกถึงตอนน้องต่ายเป็นกระต่าย ช่างน่ารักน่าเอ็นดูจริงๆ
    #957
    0
  12. #956 Littlemar (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2563 / 20:24
    จือจือของเราเป็นฝั่งเป็นฝาแล้วนะคะ // ปรื้มปริ่ม
    #956
    0
  13. #955 comet2522 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2563 / 19:22
    ขอบคุณค่า เป็นเรื่องที่น่ารักมากกก ปล.ดราทายได้เลยว่าทุกวันแน่จื่อๆเอ้ยยย เดี๋ยวนายก็ชิน
    #955
    0
  14. #954 ตะบองเพชรแทงมือ (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2563 / 19:18
    ขอบคุณที่แต่งให้อ่านนะคะ
    #954
    0
  15. #953 ^ จู ^ (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2563 / 18:41

    ขอบคุณมากเลยค่ะ

    #953
    0
  16. #952 Kronos-Hades (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2563 / 18:30
    สู่ขิต
    #952
    0
  17. #951 ;เเมเนอร์ (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2563 / 17:00
    น่ารักกก
    #951
    0
  18. #950 Lalaland332221 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2563 / 16:53
    กรี๊ดดด อยากอ่านจิ่นเซ่อกับคานินเหมือนกันค่าา
    #950
    0
  19. #949 Solien (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2563 / 16:42

    อยากอ่านมุมมองของกระต่ายจินเซ่อกับคานินอ่าาา พวกเธอไปจีบกันอีท่าไหนนน

    ฉากแต่งงานละมุนมากกกก

    รอการ์ดเชิญ ฟินมากๆๆๆๆ
    #949
    1
    • #949-1 pimchasri(จากตอนที่ 21)
      2 สิงหาคม 2563 / 16:45
      จบแล้วสนุกมากติดตามนิยายของคุณไรททุกเรื่องบอกเลยว่าชอบมากๆชอบสไตล์การแต่งตัวคือชอบทุกอย่างชอบสม่ำความสม่ำเสมอในการอัพนิยายของคุณไรด้วยขอบคุณมากๆนะคะนิยายเรื่องนี้สนุกมาก
      #949-1
  20. #948 nutwu (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2563 / 16:04
    จบแล้ววว ขอบคุณสำหรับนิยายที่น่ารักๆนะคะ จะติดตามผลงานไรท์ไปเรื่อยๆเลยค่ะ เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #948
    0
  21. #947 Midnight2602 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2563 / 15:40
    จบล่ะจ้าาาา น่ารักกันเกินไปแล้ว
    #947
    0
  22. #946 xวาuxวาu (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2563 / 14:50

    ขอบคุณค่า สนุกมากกกกก
    #946
    0
  23. #945 salinishukul (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2563 / 14:43
    น่าน้ากกกกกก ฟิน
    #945
    0
  24. #944 kuropop (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2563 / 14:27
    รอพรีเลย
    #944
    0
  25. #942 janjao_jann (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2563 / 13:55
    แง น่ารักมากกกก
    #942
    0