-จบ-◈Jurassic Foster◈ กลายพันธุ์รัก ใต้ธารา

ตอนที่ 11 : ◈ธาราที่10◈​

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,359
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 371 ครั้ง
    16 มี.ค. 61

◈ธาราที่10◈




บนท้องฟ้ายามค่ำคืนมองเห็นดวงดาวส่องประกายประปายบนท้องฟ้าไม่เหมือนกับบนเกาะที่ผมเคยอยู่ ที่นั่นพอตกกลางคืนก็จะมีกลุ่มดาวนับล้านทอประกายอย่างน่ามอง ยิ่งนอนแช่น้ำแล้วแหงนหน้าขึ้นไปยิ่งทวีความรู้สึกสุดยอดเข้าไปอีก


ถึงผมจะชอบเกาะนั่นแต่ก็ไม่เท่ากับความโหยหาที่มีต่อคนคนหนึ่งเลยสักนิดเดียว


ตลอดเวลาหนึ่งปีสองเดือนผมพยายามเรียนรู้และทำทุกอย่างเพื่อวันหนึ่งที่ได้กลับมาเจอกัน และพร้อมที่จะอยู่เคียงข้างเขาได้


“สาม”ผมเรียกชื่อคนที่ก้าวมาหาผมยังริมระเบียงโดยไม่หันกลับไปมอง


กลิ่นของสามเป็นหนึ่งในกลิ่นแรกๆที่ผมสามารถจดจำได้อย่างแม่นยำ


“ออกมายืนแบบนี้เดี๋ยวไม่สบายนะ ฝนพึ่งหยุดตกไปเอง”เสียงทุ้มออกนุ่มเอ่ยเตือนระหว่างเดินมายืนข้างๆ


“แค่อยากรู้ว่าที่นี่จะเห็นดาวไหม”


“ก็พอจะเห็นอยู่...ถ้าให้เดาที่เกาะคงมีดาวเยอะกว่าแน่”ระหว่างพูดสามกเงยหน้าขึ้นไปมองบนฟ้าบ้าง


“ใช่...ที่นั่นมีเยอะมาก”


“ลูก้าชอบที่นั่นสินะ”


“อืม”


“อยู่นี่ไม่รู้สึกคิดถึงที่นั่นบ้างเหรอ”สามถามต่อ


“คิดถึงเหรอ...ไม่นี่”แต่ถ้าเป็นตอนอยู่ที่นั่นสิ่งที่ผมคิดถึงก็มีนะ


คิดถึงสามไง


“...เข้าห้องเถอะเดี๋ยวจะป่วยจริงๆ”พูดจบสามก็เดินกลับเข้าไปในห้องโดยมีผมเดินตามเข้าไปติดๆ


เตียง5ฟุตภายในห้องถูกเปลี่ยนเป็น6ฟุตเมื่ออาทิตย์ก่อนตามคำแนะนำของผมที่ไม่ยอมไปอยู่อีกห้อง กว่าจะเปลี่ยนได้ผมก็นอนอยู่มาเกือบเดือนแล้ว


“มีงานเหรอ”ผมถามเมื่อเห็นสามยกโทรศัพท์ขึ้นมาดู


“ก็ไม่เชิง...วุธไลน์มาว่ารวบรวมข้อมูลเสร็จแล้ว”สายตาของสามยังคงอยู่ที่เครื่องมือสื่อสารระหว่างพูด


“พรุ่งนี้จะไปเช้าสินะ”เวลามีงานสามมักจะตื่นเช้าเสมอ


“อืม...แต่ไม่ต้องเช้ามากหรอกกว่าคนอื่นจะมาก็เวลาเดิมแหละ”


“ครั้งนี้เรื่องอะไร”ผมถามถึงงานที่อีกฝ่ายต้องทำ


เรื่องการวิจัยผมไม่ค่อยสนใจเลยไม่รู้เรื่องนักว่าต้องทำอะไรบ้าง


สามถึงจะดูเหนื่อยเวลาทำงานแต่พอทำสำเร็จรอยยิ้มนั่นแสดงให้เห็นว่าเขาชอบงานที่ทำอย่นี่จริงๆ


“ครั้งนี้เป็นการเพาะพันธ์สาหร่ายเคลป์ในทะเลน้ำอุ่นน่ะ”


“สาหร่ายเคลป์?”สาหร่ายนี่มันมีแยกชื่อด้วยเหรอ


“สาหร่ายเคลป์ปกติจะเติบโตในทะเลน้ำเย็นที่มีแสงแดดส่งถึง เมื่อก่อนที่อุณหภูมิบ้านเราไม่สูงขนาดนี้สาหร่ายเคลป์ก็ยังสามารถขึ้นได้แต่พออุณหภูมิสูงขึ้นจำนวนของสาหร่ายเคลป์ก็ลดลงอย่างรวดเร็ว”สามอธิบายให้ฟัง


“สาหร่ายนั่นเป็นอาหารของสัตว์สินะ”


“ใช่...มีสัตว์หลายชนิดที่กินสาหร่ายเคลป์ แต่ลูก้าไม่ใช่พวกกินพืชนี่นะ”สามหันมาบอกยิ้มๆ


“ก็ไม่เคยลองกินนะ ถ้าลองอาจกินได้ก็ได้”


“ในร่างมนุษย์น่ะกินได้แต่ถ้าในร่างไดโนเสาร์อย่างกินดีกว่า ระบบการย่อยของสัตว์กินพืชกับสัตว์กินเนื้อมันไม่เหมือนกัน ขืนฝืนกินไปจะปวดท้องเอานะ”


“เข้าใจแล้ว”น้ำเสียงห่วงๆนั่นทำให้ผมยิ้มออก


การมีคนห่วงมันทำให้รู้สึกดีจริงๆ


ยิ่งคนคนนั้นเป็นสามยิ่งทำให้รู้สึกดีเข้าไปใหญ่


“เรานอนกันดีกว่า”


“ผมไปปิดไฟให้”พูดจบผมก็เดินไปปิดไฟแล้วกลับมาล้มตัวลงนอนบนเตียงข้างๆสาม


“นี่ลูก้า”สามเรียกพร้อมกับพลิกตัวหันมาทางผม


“อะไร”


“ในความมืดแบบนี้มองเห็นสินะ”ดวงตาสีน้ำตาลของสามหรี่ลงเล็กน้อยราวกับกำลังพยายามมองผมในความมืด


“อืม...มองเห็น”


“ชัดไหม?”


“ชัดสิ...สามกำลังหรี่ตาและขมวดคิ้วด้วย”ผมบอกสิ่งที่เห็นออกไป


“มืดขนาดนี้ยังเห็นอีกนะ...แบบนี้ใต้ทะเลจะมองเห็นรึเปล่า”คำถามนั่นทำเอาผมต้องขมวดคิ้วเพราะไม่เคยดำลงไปลึกๆช่วงกลางคืน ส่วนมากก็จะลอยเล่นอยู่แถวชายหาด


“ไม่แน่ใจเหมือนกัน”


“ไว้ไปลองกันไหม”


“เอาสิ”ผมตอบกลับไปด้วยรอยยิ้ม


จะได้ดำน้ำตอนกลางคืน แถมยังมีสามไปด้วยอีก


“ไว้ผมหาเวลาว่างได้เราไปกัน”


“อืม...อยากไปเร็วๆ”แค่คิดก็น่าสนุกแล้ว


“แต่ตอนกลางคืนก็อันตรายอยู่...ถ้าจะดำคงต้องแถวชายฝั่งก่อน”


“ได้...ลองแถวชายหาดก่อนถ้าผมมองเห็นก็ค่อยไปลึกขึ้น”ผมบอก


“ผมว่าลูก้ามองเห็นอยู่แล้ว...เพียงแต่ว่าจะมองเห็นในระดับลึกเท่าไหร่”


“หมายถึงยังไง”ระดับมองเห็นที่ว่าไม่เห็นเข้าใจเลย


“ยิ่งดำลงไปลึกแสงจากดวงอาทิตย์ก็จะส่องลงไปไม่ถึง ในระดับน้ำทะเลตั้งแต่1000เมตรไปก็ถือว่าลึกมาก สัตว์น้ำปกติยังไม่สามารถอาศัยในระดับความลึกขนาดนั้นได้เพราะแรงดันที่มีมากขึ้น”


“แปลว่าจะไม่มีสิ่งมีชีวิตสินะ”


“ไม่ใช่แบบนั้นหรอก...ในระดับน้ำที่ลึกกว่า1000เมตรยังมีสัตว์ที่สามารถอาศัยอยู่ได้เพียงแต่พวกมันจะมีวิวัฒนาการอย่างดวงตาที่สามารถมองเห็นในความมืดมิดหรือสามารถเปล่งแสงเพื่อล่อเหยื่อให้เข้ามาติดกับ”สามอธิบายต่อ


“ถ้าเจอคงต้องระวังตัวสินะ”


“ยิ่งกว่าต้องระวังอีกลูก้า...รู้ไหมว่าปลาที่อาศัยอยู่ในระดับความลึกนั้นได้มีแต่พวกนักล่าที่นอกจากหน้าตาจะน่ากลัวแล้วยังมีฟันแสนคมกริบอีก บางตัวถึงกับมีพิษเลยนะ...ทางที่ดีถ้าเจอต้องรีบจัดการไม่ก็ต้องหลีกเลี่ยง”


“สามคิดว่าผมจะแพ้เหรอ”


“มันไม่เกี่ยวว่าจะแพ้หรือชนะ บางทีการหลีกเลี่ยงก็ถือเป็นทางออกที่ดีกว่าการสู้ตรงๆ...ผมไม่อยากให้ลูก้าต้องเจ็บเพราะงั้นถ้าเข้าไปสู้กับอะไรที่เสี่ยงๆ เข้าใจนะ”น้ำเสียงห่วงๆกับสายตาที่จับจ้องมานั่นทำให้หัวใจรู้สึกอุ่นวาบอย่างไม่ทราบสาเหตุ


“อืม...เข้าใจแล้ว”


“ดีมาก...นอนกันได้แล้ว”


“ไม่ชมว่าเด็กดีเหรอ”ผมพึมพำเสียงเบาพร้อมกับดวงตาสีเงินที่ค่อยๆหลับลง 


“อยากให้ชมเหรอ”


“อืม”สัมผัสของฝ่ามือพร้อมน้ำเสียงที่พูดว่าเด็กดียังติดอยู่ในความทรงจำอยู่เลย


รู้สึกดีจริงๆ


อยากได้รับสัมผัสแบบนั้นอีกสักครั้ง


“...เด็กดีลูก้า”น้ำเสียงที่อยู่ในความทรงจำกลับปรากฏขึ้นพร้อมฝ่ามืออุ่นๆที่สัมผัสใบหน้าผมอย่างอ่อนโยนจนเผลอขยับหน้าเพื่อรับสัมผัสนั้นมากขึ้นอีก


รู้สึกดีทุกครั้งที่ถูกสัมผัส


“นี่สาม”


“...ฮืม”


“คำตอบของคำถามเมื่อวันก่อนผมยังไม่ได้เลย”ไหนๆก็นึกขึ้นได้ก็อยากจะได้คำตอบ


“...คำถาม...อะไร”น้ำเสียงแบบนั้นแปลว่าสามจำได้แต่เหมือนอยากเลี่ยงทำเป็นจำไม่ได้มากกว่า


“สามมาเป็นของผมได้ไหม”คำถามเดียวกันกับวันก่อนถูกเอ่ยถึงอีกรอบ


“...ที่พูดมาน่ะ เข้าใจความหมายของมันรึเปล่า”สามนิ่งไปสักพักก่อนจะถามกลับมา


“เข้าใจสิ”เข้าใจดีด้วย


อยากให้สามมาเป็นของผม


เป็นของผมเพียงคนเดียว


ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เกิดความรู้สึกนี่ขึ้น


ช่วงเวลาที่อยู่บนเกาะทุกๆวันผ่านไปโดยไม่มีสาม ผมกล้าพูดเลยว่ามันเป็นชีวิตที่น่าเบื่อมาก


ทุกๆวันในหัวก็มีแต่เรื่องของสาม


มีแต่ภาพใบหน้านั้นยามยิ้มและหัวเราะ


“ลูก้า...”


“ผมน่ะ...ชอบสามนะ”ผมบอกพร้อมขยับเข้าไปใกล้อีกฝ่ายมากขึ้น


“ผมก็ชอบลูก้า...เพียงแต่คำว่าชอบมันไม่พอที่จะทำให้ผมเป็นของลูก้าหรอกนะ”


“หมายความว่ายังไง”


“ถึงร่างกายจะโตแต่ประสบการณ์การใช้ชีวิตเหมือนจะยังไม่มากพอนะ...เรื่องพวกนี้ต้องเรียนรู้ด้วยตัวเอง อีกอย่างผมยังไม่คิดจะเป็นของใครด้วย”


“สาม...”


“ลูก้ายังมีเวลาอีกมากที่จะพบเจอกับหลายๆสิ่ง...ตอนอยู่เกาะไม่ได้เจอสาวที่สนใจเลยเหรอ”สามถามพลางพลิกตัวนอนหงายมองดูเพดานด้านบน


“สาวน่ะเจอ...แต่ไม่ได้สนใจ”


“สาวที่เจอเป็นมนุษย์หรือไดโนเสาร์กลายพันธุ์ล่ะ”


“ก็ทั้งคู่”


“เหรอ...ไม่มีใครที่รู้สึกสนใจเลยสินะ”


“มีสิ”ถ้าเป็นคนที่สนใจล่ะก็


“ใคร?”


“สามไง”คนคนเดียวที่ไม่ว่าจะทำไรก็เรียกความสนใจได้เสมอ


ทุกท่าทาง ทุกการกระทำ ทุกอย่างของสามทำให้ผมสนใจ


“กลับมาที่ผมจนได้นะ”


“...ก็สนใจแค่สามนี่”


“รู้แล้วๆ...เอางี้นะลูก้า เรื่องนี้ปล่อยให้เวลามันตัดสินเถอะ...จากนี้ไปเราจะอยู่ด้วยกันไม่ว่าจะเมื่อไหร่หรือที่ไหน ความสนใจที่มีมันอาจเปลี่ยนไปก็ได้...ไม่แน่ใจอาจเจอคนอื่นที่ลูก้าสนใจกว่า”


“แล้วถ้าไม่เจอล่ะ...ถ้าคนที่ผมสนใจยังเป็นสามอยู่จะทำยังไง”ผมถามกลับ


“ถึงตอนนั้น...ค่อยว่ากัน”


“ว่าอะไร?”


“ก็...เอาเป็นว่าตอนนั้นค่อยคิดละกัน นอนได้แล้วลูก้า”พูดจบสามก็พลิกตัวไปอีกข้างปล่อยให้ผมนอนจ้องแผ่นหลังนั่นเรื่อยๆก่อนจะหลับไปทั้งๆแบบนั้น



สติที่หายไปพร้อมกับการหลับใหลกลับเข้าร่างเมื่อความร้อนอยู่ๆก็เกิดปะทุขึ้น ดวงตาสีเงินของผมเบิกขึ้นก่อนจะเด้งตัวขึ้นนั่งบนเตียงด้วยเสียงหายใจหอบเบาๆ


ร้อน


ทั้งร่างมันร้อนไปหมด


ความรู้สึกนี่มัน...


“สาม...”ผมหันไปมองร่างข้างกายที่หลับสนิทอย่างข่มอารมณ์ มือทั้งสองข้างขย้ำผ้าปูที่นอนแน่นจนยับยู่ยี่ไปหมด


ผมจำมันได้ความรู้สึกแบบนี้


นี่เป็นครั้งที่3ที่รู้สึกถึงมัน


ครั้งแรกและครั้งที่2เกิดขึ้นบนเกาะ จำได้เลยว่าวันแรกที่ร่างกายเกิดปฏิกิริยาแบบนี้ขึ้นคือสามเดือนแรกหลังจากกับสาม อาการของมันเหมือนถูกอารมณ์ครอบงำจนไม่เป็นอันทำอะไร...ตอนนั้นเซโครกับยูทาร์เข้ามาพอดีและพอดูอาการของผมไม่นานเซโครก็ถามคำถามเพียงข้อเดียวเท่านั้น


คนที่อยู่ในหัวตอนนี้คือใคร


คำถามนั่นผมแทบไม่ต้องคิดคำตอบเลย


ไม่ว่าจะเป็นตอนไหนคนที่อยู่ในหัวผมก็มีแค่คนเดียว...


สาม


คำตอบของผมดูเหมือนจะสร้างความตกใจให้ทั้งคู่มากพอดู เซโครบอกกับผมว่ามันเป็นเรื่องธรรมชาติมนุษย์ทุกคนล้วนมีอารมณ์แบบนี้เพียงแต่สายเลือดของไดโนเสาร์ทำให้ความต้องการเข้มข้นขึ้นในช่วงนั้น


จากที่ฟังอธิบายดูเหมือนไดโนเสาร์กลายพันธุ์ที่มีอาการแบบนี้จะเป็นพวกที่มีคู่


แต่ว่าผมไม่มีเลยไม่เข้าใจว่าทำไมตัวเองถึงเกิดความรู้สึกแบบนี้ขึ้นมาได้


หลังจากผ่านครั้งแรกไปได้อย่างอยากลำบากผมก็ศึกษาหาข้อมูลก่อนจะรู้ว่าสิ่งที่เป็นอยู่นี่คืออารมณ์ที่เกิดขึ้นในช่วงของการผสมพันธ์ เป็นอย่างที่เซโครพูดว่ามันเป็นธรรมชาติที่ต้องเกิดขึ้นแต่สิ่งที่ยังหาคำตอบไม่ได้คือทำไมผมถึงมีอารมณ์แบบนี้ทั้งที่ไม่มีคู่


ครั้งต่อมาที่เกิดอารมณ์ผมก็เข้าใจ ภายในหัวมันมีแต่ภาพของสามอยู่เต็มไปหมด ความทรงจำตอนอยู่กับสามมันวนไปมาพร้อมกับร่างกายที่ร้อนขึ้นจนแทบทนไม่ได้


ตอนนั้นผมก็ได้รู้


รู้ว่าคู่ของตัวเองก็คือสาม


“...สาม...”ผมเอ่ยเสียงเบาพลางข่มอารมณ์ที่เกิดขึ้นนี่ซะ


กลิ่นของสาม...


น่ากิน


“อึก...”บ้าจริง


ไม่ชอบเลยความรู้สึกนี่ เหมือนร่างกายไม่ใช่ของตัวเอง


ครั้งก่อนๆยังพอควบคุมตัวเองได้แต่ครั้งนี้พอมรสามอยู่ใกล้ๆความร้อนของร่างกายที่กำลังจะปะทุนี่มันมีมากกว่าทุกครั้งอีก
อยากสัมผัสจนแทบทนไม่ไหว


“ไม่...”ไม่ได้


ยังไม่ได้


สามบอกว่าตอนนี้ยังไม่อยากเป็นของใคร


เพราะงั้นไม่ได้


ตลอดทั้งคืนผมกลั้นใจข่มทั้งอารมณ์และความรู้สึกจนไม่ได้นอน พอถึงช่วงเช้าดูเหมือนอารมณ์ที่มีจะพอควบคุมได้มากกว่าช่วงกลางคืนผมเลยรีบก้าวยาวๆเดินเข้าห้องน้ำไป การแช่น้ำเป็นหนึ่งในสิ่งที่ช่วยผมให้สงบลงได้


น้ำในอ่างไหลนองไปตามพื้นกระเบื้องเมื่อผมทิ้งตัวลงใต้น้ำเย็นๆนี่ แม้ว่าอ่างนี้จะแคบกว่าตอนที่ผมอยู่บนเกาะก็ตามที บนเกาะผมได้ห้องที่มีอ่างขนาดใหญ่สามารถมุดลงไปใต้น้ำแล้วเหยียดทั้งร่างได้โดยเท้าไม่ติดขอบอ่าง


ก๊อก ก๊อก ก๊อก


“ลูก้า”


พรึ่บ


ผมรีบดันตัวโผล่ขึ้นมาทันทีที่ได้ยินเสียงของสาม ส่วนกลางลำตัวที่สงบนิ่งกลับตื่นขึ้นเพียงแค่ได้ยินเสียงเรียกเท่านั้น


อุตส่าห์สงบแล้วแท้ๆ


“มีอะไร”ผมตะโกนกลับไป


“แช่นานไปแล้วนะ...ออกมาเร็วผมจะได้อาบต่อ”


“รู้แล้ว”ผมตะโกนตอบก่อนจะลุกขึ้นจากน้ำ สภาพตอนนี้อยากจะเอาออกเพื่อให้สบายตัวแต่สามยืนรออยู่หน้าประตูถ้านานคงได้ตะโกนเรียกอีกแน่


สามนะสาม


ผมรีบจัดการแต่งตัวก่อนจะเปิดประตูห้องน้ำออกไป หน้าห้องน้ำมีร่างของสามยืนกอดอกหันหลังพิงผนังห้องอยู่ พอเห็นผมเดินออกมาสามก็ค่อยๆก้าวเข้ามาใกล้


กลิ่นของสามปกติจะหอมอ่อนๆอยู่แล้วตอนนี้กลับยิ่งหอมจนอยากคว้าอีกฝ่ายมาฟัดแรงๆสักทีสองที ความคิดนั่นทำให้ผมก้าวถอยหลังเว้นระยะห่างจากอีกฝ่ายมากกว่าเดิม


“ถอยหนีทำไม”สามถามโดยที่ก้าวตามผมใกล้มากขึ้นอีก


“เปล่าสักหน่อย”ใครจะบอกได้ล่ะว่ากำลังมีอารมณ์แถมยังค้างอยู่เพราะเสียงเรียกของคนตรงหน้าอีก


“ไม่เชื่อ...แล้วทำไมขอบตาคล้ำ นอนไม่พอเหรอ”ไม่ใส่แค่เสียงที่ดังขึ้นแต่ยังมีฝ่ามืออุ่นที่ทาบลงหน้าผมพร้อมให้นิ้วเกลี่ยใต้ตาผมไปมา


“อึก...”ไม่คิดว่าพออยู่ใกล้กันสามจะมีอิทธิพลมากขนาดนี้


ตอนอยู่ไกลกันว่าข่มอารมณ์ยากแล้ว พูดเลยว่าตอนนี้ยากกว่าหลายสิบเท่า


แต่เจ้าตัวดูเหมือนจะไม่รู้เลยว่าทำให้ผมต้องข่มอารมณ์ตัวเองมากแค่ไหน


“ลูก้า?”


“ไปอาบน้ำเถอะ จะสายแล้วนะ”ผมเลือกที่จะไม่ตอบคำถามแล้วเดินหนีสัมผัสของฝ่ามือไปนั่งรออยู่บนโซฟาริมห้อง


การกระทำของผมทำให้สามจ้องมาอย่าจับสังเกตสักพักก่อนจะเข้าห้องน้ำไป เสียงปิดประตูดังขึ้นพร้อมกับเสียงถอนหายใจยาวของผมที่ยกมือขึ้นก่ายหน้าผาก


“สงบซะ...สงบซะ”ผมพร่ำบอกตัวเองอยู่ตลอดจนสามเปิดประตูออกมาหลังอาบน้ำเสร็จ


หลังจากนั้นพวกเราก็ลงไปยังชั้น1เพื่อกินข้าวยังโรงอาหาร ตลอดระยะทางตั้งแต่ออกจากถึงห้องอาหารผมพยายามอย่างหนักที่จะเดินตามสามไปโดยไม่ให้ผิดสังเกตว่าตอนนี้ผมกำลังข่มอารมณ์อยู่


“พี่ครับ...ขอต้มเลือดหมูกับข้าวสวยร้อนๆด้วยครับ ลูก้ากินอะไรดี”สามตะโกนสั่งก่อนจะหันกลับมาถามผมที่เดินตามมา


“ต้มเลือดหมูเหรอ”เหมือนจะไม่เคยได้ยินชื่ออาหารชนิดนี้มาก่อนเลย


ได้ชื่อว่าเป็นเลือดหมูแปลว่าต้องเป็นน้ำแดงๆรึเปล่านะ


หรือจะกินสด


ถ้ากินสดๆคงไม่เรียกต้มหรอกมั้ง


“ลูก้าไม่เคยกินสินะ”


“อืม...ไม่เคย”


“อร่อยนะ ลองดูไหม”


“อืม”ผมพยักหน้าตอบไป


“ได้เลย พี่ครับขอเพิ่มอีกที่แต่ขอแบบพิเศษสุดๆเลยนะครับ”


“ไม่ต้องพิเศษขนาดนั้นก็ได้”ช่วงเวลานี้ผมไม่รู้สึกอยากอาหารสักนิด


ที่ต้องการมันไม่ใช่อาหาร


“ถ้าไม่พิเศษเดี๋ยวก็ไม่อิ่มหรอก”


“...อืม”ผมพยักหน้าเบาก่อนจะเดินตามสามไปนั่งโต๊ะติดกับกระจกใส บรรยากาศของเทศด้านนอกทำให้อารมณ์ที่มีสงบลงเยอะ


ใช้เวลาสักพักชามต้มเลือดหมูควันฉุยก็วางเสิร์ฟลงตรงหน้า ภาพของต้มเลือดหมูที่คิดไว้กับความเป็นจริงดูจะแตกต่างกันมากพอควร ในชามมีก้อนเลือดสีเลือดหมูกับพวกตับและหมูสับใส่ไว้โดยมีผักใบเขียวที่ไม่เคยเห็นใส่ไว้ด้วย


“ทำหน้าแบบนั้นแปลว่าคิดภาพไว้ว่าน้ำต้องเป็นสีแดงเหมือนเลือดสินะ”เสียงของสามดังพร้อมกับรอยยิ้มที่ปรากฏขึ้น


“...นี่ใบอะไร”ผมถามหลังจากที่ใช้ช้อนตักผักใบเขียวขึ้น


“นั่นคือตำลึง...อร่อยนะ เป็นผักโปรดของผมเลย”


“สามชอบตำลึง”


“ใช่...อร่อยมาก”


“...”ผมตักผักใบเขียวเข้าปากเขี้ยวตุ้ยๆกลืนลงคอไป รสชาติของมันทำให้ผมนิ่งไป


ถ้าถามความเห็นผมก็พูดได้เลยว่าไม่เห็นจะต่างกับผักชนิดอื่นตรงไหน


รสชาติของผักถ้าเป็นใบสีเขียวสำหรับผมรสชาติมันเหมือนกันหมดแหละ


แต่ถ้าเป็นเนื้อผมรับรู้ถึงความแตกต่างของแต่ละชนิดได้อย่างชัดเจน


“เป็นไง...ไม่ชอบเหรอ”สามมองมาเหมือนรอคำตอบ


“...เปล่า ก็เฉยๆ”


“คิก”


“ขำอะไร”ผมขมวดคิ้วเมื่อเห็นอีกฝ่ายขำ


“เฉยๆอีกแล้ว...ตำลึงเฉยๆแต่กับผมคือชอบสินะ”สามพูดโดยที่ยังไม่ยอมหยุดหัวเราะ


“อืม...ชอบสาม”


“...”คำพูดผมทำให้เสียงหัวเราะนั่นหายไปแทนที่ด้วยใบหน้าสีน้ำผึ้งที่แดงขึ้นเล็กน้อย สามเม้มปากแน่นสักพักก่อนจะเปลี่ยนเป็นก้มลงไปกินต้มเลือดหมูของตัวเองต่อเงียบๆ


“สาม”ทำไมเงียบล่ะ


“...กินต่อเถอะ”เสียงอู้อี้ตอบกลับมา


“หน้าแดง...”


“อย่าพูดนะ”สามเงยหน้าขึ้นพร้อมกับพูดเสียงดัง ใบหน้านั่นแดงกว่าเมื่อครู่อีก


“...”ใบหน้าแดงๆนั่น


น่ามอง


“...เงียบทำไม”สามที่เห็นผมเงียบอยู่ๆก็พูดขึ้น


“ก็สามบอกว่าอย่าพูดนี่”


“...พูดยังดีกว่าเงียบแบบนี้”


“สาม...น่ารัก”


“จะ...จะกวนกันรึไง”น้ำเสียงติดขัดนั่นยิ่งทำให้น่ามองเข้าไปใหญ่


“เปล่า...น่ารักจริงๆ”


“หยุดพูดเลยนะ”


“ก็สามบอกว่าให้พูด...”สรุปจะให้พูดหรือไม่พูดเนี่ย


งงแล้วนะ


“ถ้าจะพูดก็อย่าพูดอะไรแบบนั้นสิ”


“แบบไหนล่ะ”


“ก็...น่ารักอะไรแบบนั้น”


“ผมแค่พูดจริง”


“ลูก้า!”


“ครับ”ตะโกนเสียงดังๆนั่นไม่ได้ทำให้ผมกลัวสักนิด


“...กินข้าวกันต่อเถอะ”สามทำท่าเหมือนจะพูดอะไรแต่ก็เปลี่ยนเป็นแบบนี้แทน


“ผมอิ่มแล้ว”ผมพึมพำแล้ววางช้อนลง


“อิ่ม?...นายยังกินไม่ถึงครึ่งเลยนะ”สายตาของสามมองลงมายังชามของต้มเลือดหมูสลับกับถ้วยใส่ข้าวที่ยังเหลือเกินครึ่งด้วยความตกใจ


“ไม่ค่อยหิวเท่าไหร่”ช่วงนี้ความอยากอาหารไม่มีหรอก


“ไม่สบายตรงไหนรึเปล่าลูก้า...ปวดหัว ตัวร้อนหรือว่าเป็นอะไร”น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความห่วงใยนั่นทำให้ผมยิ้มออกมาบางๆ


“ไม่เป็นไร”สิ่งที่เป็นมันไม่ใช่อาการป่วย


“ถ้าไม่ป่วยแล้วทำไมถึงได้กินน้อยล่ะ”


“...สายแล้วนะ ไม่ไปทำงานเหรอ”ผมรีบเปลี่ยนเรื่อง


“จริงด้วย...ไม่สิ อย่าเปลี่ยนเรื่องลูก้า”ดวงตาสีน้ำตาลนั่นจ้องมาอย่างคาดคั้นซึ่งใช้กับผมไม่ได้


“ผมไม่เป็นไรจริงๆ”


“แน่ใจนะ”


“อืม”ผมย้ำอีกรอบ


“งั้นไปห้องวิจัยกับผมนะ”


“วันนี้ผมอยากแช่น้ำอยู่ในห้อง...สามไปเถอะ”ผมบอกไปตามตรง


ขืนให้ไปอยู่โดยที่อารมณ์ยังเป็นแบบนี้เดี๋ยวจะแย่เอาเปล่าๆ


“แน่ใจนะว่าไม่ไปด้วย”


“อืม...เดี๋ยวผมเดินไปส่ง”


“ลูก้า...”


“สามกินเสร็จแล้วใช่ไหม ไปกันเถอะ”ผมไม่เปิดโอกาสให้สามได้ถามอะไรจัดการพาอีกฝ่ายตรงไปยังห้องทดลองก่อนจะกลับขึ้นมาแช่น้ำในอ่างบนห้องอีกครั้ง


การกลับมาอยู่ห้องช่วยให้ผมไม่ต้องเผชิญหน้ากับสามโดยตรงแต่การมาอยู่นี่ก็มีกลิ่นของสามลอยอยู่แทบทุกที่ของห้อง ไม่ว่าจะเป็นในห้องน้ำหรือแม้แต่บนเตียงที่ผมทิ้งตัวคว่ำหน้าลงอยู่ตอนนี้


“สาม...”กลิ่นของสามเต็มเตียงไปหมด


ถึงไม่เห็นตัวแต่กลิ่นพวกนี้ทำให้อารมณ์ที่เริ่มสงบกลับมาปะทุอีกครั้ง


หรือผมคิดผิดที่ขึ้นมาบนห้องกัน


“อึก...ร้อน...”ร่างกายมันเหมือนจะระเบิด


“สาม...สาม...สาม...”


ผมไม่หวังว่าเขาจะมาตามเสียงเรียก ถ้ามาจริงผมคงทนไม่ไหวแล้วคว้าตัวอีกฝ่ายกดลงบนเตียงแน่


“สาม...”


“ลูก้า...เป็นอะไร”เสียงที่คุ้นเคยทำเอาผมที่คว่ำหน้าอยู่กับเตียงเงยขึ้นไปมอง ดวงตาตอนนี้เหมือพล่าไปหมด นอกจากจะได้ยินเสียงสามแล้วยังเห็นสามมายืนอยู่ข้างๆอีก


ละเมอเหรอ หรือเป็นความฝันกัน


สามตอนนี้อยู่ที่ห้องวิจัย


ไม่ใช่ที่นี่


“สาม...สาม...”ผมไม่สนว่าภาพตรงหน้าจะเป็นฝันหรือละเมอ เพียงแค่รู้ว่าเป็นสามผมก็ดึงร่างนั้นจนล้มลงมานอนแผ่บนเตียงก่อนจะขึ้นคร่อมแล้วซุกไซ้ตามลำคออย่างมัวเมา


ความนุ่มของต้นคอกับกลิ่นของสามยิ่งทำให้สติที่มีขาดหายไป


“อื้อ...ลูก้า...ทำอะไร...หยุด...”


“สาม...สาม...”อยากครอบครอง


อยากจนแทบทนไม่ไหว


“บอกให้หยุดก่อนไงลูก้า”เสียงตะโกนดังขึ้นพร้อมเข่าที่ลอยมาโดยหน้าท้อง 


“อึก...”ความเจ็บปวดแล่นเข้ามาอย่างฉับพลันจนผมล้มไปนอนขดอยู่บนเตียง


สติที่พล่าเลือนตอนนี้ชัดเจนขึ้นทันตา


“เกิดอะไรขึ้นลูก้า”สามที่อยู่ด้านข้างจ้องมาด้วยสายตาโกรธๆ


“สาม...”ตัวจริงนี่


ทำไมถึงมาอยู่นี่ได้


ไม่สิ ทำไมผมถึงไม่ได้ยินตอนเปิดประตูหรือแม้แต่กลิ่น


จะบอกว่าสติมันหายไปขนาดนั้นเลยเหรอ


“ดีนะที่สังหรณ์ไม่ได้เลยขอลางาน...เกิดอะไรขึ้น ถ้าป่วยก็บอกกันสิ”อีกฝ่าบ่นก่อนจะใช้มือสัมผัสกับหน้าผากผมเบาๆ


“ผมไม่เป็น...”


“ห้ามพูดว่าไม่เป็นไร เป็นถึงขนาดนี้จะไม่เป็นไรได้ยังไง”


“...สาม”


“ไม่ต้องมาทำเสียงอ่อย บอกมาว่าเกิดอะไรขึ้น”


“ผม...”จะต้องอธิบายยังไงให้สามเข้าใจ


“เฮ้อ...ผมไม่ใช่หมอคงไม่รู้อะไรมาก ถ้ายังไงเรียกหมอมาดีไหม”


“ไม่ต้อง...ถึงเรียกมาก็ไม่ช่วย”ไม่ช่วยอะไรหรอก


“หมายความว่าไง”สามถามกลับ


“...เหมือนช่วงนี้เป็นฤดูติดสัด”ผมคิดว่าสิ่งที่พูดไปนั่นสามสามารถทำความเข้าใจได้ง่ายกว่ามานั่งอธิบาย


“วะ...ว่าไงนะ...ฤดูติดสัดเหรอ”ดวงตาสีน้ำตาลของสามเบิกกว้างขึ้นทันทีที่ได้ยิน


“...อืม”


“เอ่อ...ผมควรไปพาผู้หญิง...”


“ผมไม่ต้องการผู้หญิง”ไม่ต้องรอให้อีกฝ่ายพูดจบผมก็สวนกลับทันที


“หา?”


“ผมต้องการสาม...ต้องการแค่สาม”สิ่งที่คิดอยู่ถูกพูดออกไปอย่างไม่ทันคิดเพียงแค่ได้ยินว่าอีกฝ่ายคิดจะหาผู้หญิงมาให้


“ละ...ลูก้า...พูดอะไรน่ะ...”


“ต้องการสาม...”ผมบอกพร้อมเงยหน้าขึ้นไปสบกับดวงตาที่กำลังสั่นระริกเพราะกำลังประมวลสิ่งที่ได้ยินอยู่


“...ไม่ๆๆ...เดี๋ยวก่อน...เอ่อ ผมว่ามันไม่ใช่แล้ว”


“อะไรที่ว่าไม่ใช่”


“คือผมกับลูก้าเป็นผู้ชายเหมือนกันนะ”


“ผมรู้...เซโครกับยูทาร์เองก็ผู้ชายเหมือนกันนี่”


“...”คำพูดผมทำให้สามนิ่งไป


“ผมไม่คิดจะบังคับสาม...ผมอยากบอกแค่ว่าถ้าไม่ใช่สามผมก็ไม่ต้องการใครทั้งนั้น”ต่อให้ต้องทรมานมากเท่าไหร่ถ้าไม่ใช่สามผมก็ไม่ต้องการ


ไม่คิดว่าตัวเองจะเป็นได้ขนาดนี้


“ลูก้า...”


“ช่วงนี้ผมไม่ควรอยู่ใกล้สาม”ถึงจะอยากอยู่ใกล้แต่มันไม่เหมาะ


อารมณ์ที่ปะทุกับสติที่มีเพียงน้อยนิดไม่รู้ว่าจะจับสามทำอย่างก่อนหน้านี้อีกเมื่อไหร่


ครั้งนี้สติอาจกลับมาแต่ถ้าครั้งหน้าสติไม่กลับมาคนที่จะแย่คือสาม


สามเก่งและแข็งแรงกว่าที่เห็นมาก ผมยอมรับแต่ถึงจะแข็งแรงก็ไม่อาจเทียบผมได้


สายเลือดของไดโนเสาร์มันไม่ได้อ่อนแอถึงขนาดจะถูกมนุษย์เอาชนะได้โดยง่าย


“คิดจะไปไหนน่ะ”สามรั้งแขนผมไว้เมื่อเห็นว่าผมลุกขึ้นจากเตียง


“ห้องข้างๆสามเคยบอกว่าเป็นของผมสินะ...ขอผมอยู่ที่นั่นจนกว่าจะหมดฤดู”


“แต่นายจะทรมาน...เอ่อ อย่างน้อยถ้าเอาออกเอง...”


“ผมทำแล้ว...แต่สามก็รู้ว่าสัตว์ในฤดูติดสัดเป็นยังไง...แค่นั้นมันไม่พอ”ไม่พอเลยสักนิด


แค่ทำด้วยตัวเองมันไม่พอ


“...งั้น...ถ้าผมทำให้จะพอรึเปล่า”


“...”เสียงเบาๆของสามทำให้ผมถึงกับนิ่งไป


ที่ว่าทำนี่...


“ลูก้า...”


“หมายถึงอะไร”ที่ว่าสามจะทำให้คืออะไร


“ก็...ฮึ้ย อย่าให้ต้องพูดเรื่องน่าอายสิ มานั่งดีๆ”สามบอกแล้วพยายามดึงผมให้ขึ้นไปนั่งบนเตียงดีๆซึ่งผมก็ทำตามอย่างไม่เข้าใจนัก


เมื่อผมนั่งเรียบร้อยสามก็หลับตาพร้อมหายใจเข้าออกหลายต่อหลายครั้งก่อนจะขยับตัวมานั่งอยู่บนหน้าขาผม กางเกงที่ใส่อยู่ถูกปลดซิปเร็วๆจนดวงตาสีเงินของผมเบิกกว้างขึ้น


“สาม...”


“อยู่เฉยๆลูก้า”สามบอกด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ แม้ผิวจะไม่ขาวแต่ผมก็เห็นใบหน้าแดงๆนั่นได้อย่างชัดเจน


ฝ่ามืออุ่นๆลูบคลำพลางกอบกุมส่วนกลางลำตัวที่แข็งขืนขึ้นด้วยใบหน้ากระอักกระอ่วนพอสมควร แรงขยับของมือทำเอาภายในหัวขาวโพลนไปหมด


ความรู้สึกดีแล่นเข้ามาจนต้องกำผ้าปูที่นอนแน่นไม่ให้เผลอคว้าตัวอีกฝ่ายกดลงกับเตียง


“สาม...”ไม่เคยคิดว่าจะรู้สึกดีได้ขนาดนี้


มันดีมากจนเทียบกับมือตัวเองไม่ติด


“โอเคไหม...ดีรึเปล่า คือผมไม่ค่อยทำพวกนี้ก็เลยไม่ค่อย...”


หมับ


แม้จะบอกตัวเองไม่ให้กดอีกฝ่ายลงกับเตียงแต่คำพูดนั่นทำให้ผมอดใจไม่ไหวคว้าตัวอีกฝ่ายเข้ามากอดแน่นพร้อมกดจมูกลงสูดดมกลิ่นของอีกฝ่ายในระยะประชิด


“รู้สึกดี...รู้สึกดีมากเลยสาม”ผมกระซิบบอกไป อารมณ์ตอนนี้กำลังพุ่งขึ้นถึงขีดสุด


“อย่าทำเสียงแบบนั้น...”น้ำเสียงของสามดูสั่นเล็กน้อย ไม่ใช่เสียงแต่มือที่สัมผัสกับส่วนกลางของผมก็สั่นเล็กน้อยด้วย แต่ถึงสั่นสามก็ยังขยับมืออยู่ไม่หยุด


“...สาม...สาม”จะไม่ไหวแล้ว


“ลูก้า”


ทั้งเสียง ทั้งกลิ่น ทั้งสัมผัส


ทุกอย่างมันทำให้รู้สึกดีจนแทบควบคุมตัวเองไม่ได้


“อึก...”ลำคอสีน้ำผึ้งตรงหน้าช่างยั่วยวนผมเลยขบเม้มแรงๆก่อนที่อารมณ์ภายในร่างจะปะทุออกมา


น่าแปลกที่พอสามทำให้อารมณ์กลับสงบลงไม่เหมือนกับครั้งก่อนที่ไม่ยอมสงบลงสักทีไม่ว่าจะทำยังไง


“ลูก้า...นาย...เอ่อ...โอเคแล้วนะ”สามถามพลางยกมือข้างที่ไม่ได้สัมผัสผมขึ้นมาแตะหลังเบาๆ


“อืม...ดีขึ้นเยอะเลย...”หรือเพราะมีสามช่วยอารมณ์ถึงได้สงบลงเร็วขนาดนี้


“งั้น...ผมก็ขอตัว...”


“สาม”ผมกดสะโพกอีกฝ่ายไม่ให้สามารถลุกขึ้นได้


“อะ...อะไร”สามถามเสียงสั่น


“ขออีกรอบได้ไหม”


“ห๊ะ?”


“มันเหมือนไม่พอ”ถึงจะสงบลงแต่ความอยากยังมีอยู่


“เดี๋ยวๆๆ...ผมว่าผมไม่...”


“สาม...ช่วยผมที”


“...บอกแล้วไงว่าอยู่พูดด้วยเสียงแบบนั้น”


“สาม...”


“ระ...รู้แล้วน่า รอเดี๋ยวไม่ได้รึไง”พูดจบไม่นานฝ่ามืออุ่นๆก็กอบกุมส่วนกลางของผมอีกรอบ


ไม่รู้หรอกว่าผมให้สามทำให้กี่รอบ


รู้แค่ว่าแค่รอบสองรอบมันไม่พอหรอก


กับสาม...ผมไม่มีวันพอ

...............................................................

สวัสดีค่ะ

ก่อนอื่นต้องขอโทษที่ตอนนี้มากช้ามากกก

เราว่าทุกคนคงจะยกโทษให้เราแล้วหลังอ่านตอนนี้จบ 55

หลายคนเรียกร้องฤดูนี้กันมาก ประจวบเหมาะกับหลายๆอย่างเลยแต่งตอนนี้ออกมาค่ะ 

อาจดูเหมือนยังไม่สุด...ซึ่งเราอยากให้สามรับรู้ถึงความรู้สึกตัวเองที่มีต่อลูก้าก่อนซึ่งคงอีกนาน

เนื้อหาของวันนี้ก็ยังไม่มีฉากบู๊ ไม่ต้องห่วงนะคะอีกไม่นานได้อ่านฉากบู๊กันแบบเต็มอิ่มแน่นอนค่ะ

สุดท้ายนี้ขอบคุณทุกคนที่คอยติดตามและคอยให้กำลังใจอยู่เสมอนะคะ

ไว้เจอกันใหม่ตอนหน้า

บ๊ายบายค่ะ

nicedog

♫ ♪ ♪ ღ♫ ♪ ♪ ღ♫ ♪ ♪ ღ♫ ♪ ♪ ღ♫ ♪ ♪ ღ♫ ♪ ♪
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 371 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

699 ความคิดเห็น

  1. #642 แม่ม๑น้oe (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2562 / 11:44
    น้องงงง จะโตเกินไปแล้ว
    #642
    0
  2. #632 Unknowlevel (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2562 / 11:43
    ตายไปแร้วกับคำว่าไม่พอTT
    #632
    0
  3. #628 pppppppppiim (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 18:28
    อมกฟๆๆๆๆๆๆๆฮทอออออออ
    #628
    0
  4. #612 ยิปโซเองจ้าาา (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 เมษายน 2562 / 21:51
    ถถถถถ สงสารใครดีเนี่ย 5555555
    #612
    0
  5. #605 FaiiSmail (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 เมษายน 2562 / 08:44
    แค่มือมันไม่พอ คิดดีไม่ได้เลย
    #605
    0
  6. #566 mingdaya (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2561 / 10:07
    ไม่พอแค่มือหลอกนะ
    #566
    0
  7. #560 Vasitaaaa (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2561 / 13:51

    จะตายแย้วว
    #560
    0
  8. #556 Hummai (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2561 / 23:16

    เขินหนักมาก!? บิดจนจะเป็นโปเต้เเล้วเนี่ย!?!?
    #556
    0
  9. #553 ช้างเผือกสายโซออน (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2561 / 22:23

    ฮื่อออ
    #553
    0
  10. #545 Whatever it is (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 กันยายน 2561 / 08:37

    5555555
    #545
    0
  11. #307 Dia dava (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 เมษายน 2561 / 23:16
    เขินมากกกกกกก
    #307
    0
  12. #271 o นู๋ น้ำหวาน o (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 มีนาคม 2561 / 23:26
    เย้ยยยยย ค้างงงง
    #271
    0
  13. #270 กษิดิศ ปักษี (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 มีนาคม 2561 / 18:07
    Oh...คุณพระ!!! เขินนนนนน~~~~
    #270
    0
  14. #268 un-til_dawn (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 มีนาคม 2561 / 15:31
    รักเรื่องนี้จุงงงงงง มาต่อไวๆนะค่าาาส
    #268
    0
  15. #267 Smuffy (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 มีนาคม 2561 / 19:02
    อ่านตอนนี้แล้วเอ็นดูสามอย่างบอกไม่ถูก 55555
    #267
    0
  16. #266 sujuhyuk (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 มีนาคม 2561 / 09:52
    เขินนนนนนนนนน
    #266
    0
  17. #265 Pangfun19 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 มีนาคม 2561 / 23:13
    โอ๊ยยยยยย รู้สึกเขินหนักมากกก-////-
    #265
    0
  18. #264 punch98line (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 มีนาคม 2561 / 22:48
    ฮือออ เขินหนักมาก กับสามไม่เคยพอสินะ รอให้สามรู้ใจตัวเองอยู่นะคะ ถึงเวลานั้นช้ำเเน่ๆ
    #264
    0
  19. #263 fafadammadee (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 มีนาคม 2561 / 22:39
    มาแล้ววววววว  เขินแทนสามอ่ะ
    #263
    0
  20. #262 aom051 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 มีนาคม 2561 / 21:28
    ฟินนนนน
    #262
    0
  21. #261 I'm2nd (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 มีนาคม 2561 / 21:12
    ขนาดลูก้ายังไม่พอ แล้วคนเทาๆอย่างเราจะเหลืออะไร เอามาอีก ไรท์ เอามาอีก 555
    #261
    0
  22. #260 pcard (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 มีนาคม 2561 / 20:56
    เขินนนนนน >/////<
    #260
    0
  23. #259 Yamabuki no Ryoki (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 มีนาคม 2561 / 20:28
    งุ้ยยยยย เขินแทนสาม โอ๊ยยยยย ยิ้มจนปวดแก้มแล้วอ่ะ ฮืออออ ฟินนนนน
    #259
    0
  24. #258 Atk. S. (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 มีนาคม 2561 / 20:27
    เป็นหนุ่มแล้วสินะลูก
    #258
    0
  25. #257 Sun D A Y S (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 มีนาคม 2561 / 20:26
    เขินเว้ยยยยยย
    #257
    0