ภรรยาข้าเจ้าช่างร้ายกาจยิ่งนัก

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 392,640 Views

  • 1,123 Comments

  • 7,426 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    107,893

    Overall
    392,640

ตอนที่ 9 : เพราะเช่นนี้หรือ1(100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 33934
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1797 ครั้ง
    19 ม.ค. 62

      กวานฮวาขบกรามแน่น ด้วยความโกธรเมื่อญาติผู้พี่พูดถึงชาติกำเนิด มันทำให้นางนึกถึงอดีตยิ่งนัก แม้จะเป็นหลานสาวของพระชายาในท่านอ๋องเจ็ด แต่ความเท่าเทียมแล้วไหนเลยจะเท่า โอรสธิดาในจวนอ๋องแม้ชีวิตจะสุขสบาย แต่เมื่อถึงวัยเลือกคู่ครอง ชายที่นางหมายตากลับถูกญาติผู้พี่ได้ไปครอบครอง เพียงเพราะความเหมาะสม มารดาของฝ่ายชายเป็นผู้เอ่ยปากหมั้นหมายโม่ไป๋หลาน ทั้งๆที่รู้ว่านางเองแอบหมายปองชายหนุ่มอยู่เช่นกัน เมื่อครู่ยังถูกตอกย้ำว่าสองพี่น้องเป็นเชื้อสายฮ่องเต้ จะอย่างไรพวกเขาก็ไม่ถูกลงโทษต่อให้ แม่ทัพหนุ่มบาดเจ็บก็ตามที
       “เป็นเพราะพี่ซานหลางเป็นห่วงท่านพี่ที่ออกไปเที่ยวเล่นนอกบ้านเสียนาน อย่างไรละเจ้าค่ะถึงได้โมโหเสียใหญ่โต ไหนท่านพี่ไป๋หลานจะโต้เถียงพี่ซานหลางอีกเล่า ย่อมทำให้เกิดความขุ่นเคืองในใจ ท่านพี่เป็นภรรยาสมควรอยู่ปรนนิบัติสามมีจึงจะถูก มิใช่ออกเที่ยวเริงร่าอยู่ในตลาดเช่นนั้น ซ้ำเวลานี้ยังให้ท่านอ๋องลงมือทำร้ายสามีตนช่าง….เอ่อ…แล้งน้ำใจยิ่งนัก”
       ไป๋หลานเบะปากน้อยๆ กับคำพูดของคนที่ยังคงคุกเข่า อยู่แทบเท้านาง หากเดาไม่ผิดคงคิดจะด่านางแรงๆเป็นแน่ แต่ยังดีที่หยุดคำพูดเอาไว้ได้ทัน มิเช่นนั้นญาติผู้งดงามมิรู้จะถูกพี่ชายของนางลงทัณฑ์เช่นไรบ้าง นี้หรือความรัก ยอมแม้แต่อ้อนวอนผู้เป็นศัตรูหัวใจ นับว่าจีกวานฮวาน่ายกย่องไม่น้อยที่มั่นคงในตัวของแม่ทัพผู้นี้ แต่มันเป็นสิ่งที่น่าอัปยศสำหรับสาวน้อยที่กำลังร่ำไห้เสียมากว่า หากรักจะต้องรู้จักการปล่อยวาง มิใช่พยายามยื้อแย่งของคนอื่นมาเป็นของตน จะโทษเพียงน้องสาวฝ่ายเดียวก็มิถูกในเมื่อ ชายผู้ขึ้นชื่อว่าสามีของโม่ไป๋หลานก็ให้ความหวังนางด้วยเช่นกัน ซึ่งหลายคนก็ตั้งข้อสงสัยกันว่า ไยหยางซานหลางมิแต่งจีกวานฮวามาเป็นอนุภรรยาเสีย จะได้มิต้องตกเป็นที่ครหาอยู่เช่นนี้ แต่ก็มิเคยได้รับความกระจ่างสักที
      “น้องรักเจ้าว่าอะไรนะ พี่เหมือนหูจะหนวกชั่วครู่ อ๋อๆ!ข้าพอจับใจความได้แล้ว เจ้าบอกว่าสามีรูปงามผู้นั้นห่วงใยในตัวพี่สาวหรือ จีกวานฮวาข้ากินข้าวมิใช่หญ้า หากจะตำหนิตัวข้า เจ้าจงหันไปดูการกระทำของตนเองก่อนจะกว่าดีหรือไม่ ค่อยมาสอนผู้อื่น”
ไป๋หลานสะบัดชายแขนเสื้อเพื่อให้หลุดจากการเกาะกุม พร้อมๆกับมือของญาติผู้น้องตกลงข้างตัวด้วยความสิ้นหวัง ‘เป็นไปมิได้ นังโง่นี่ไยถึงได้เปลี่ยนไปได้’ ก่อนจะหันกลับไปมองดูสภาพของแม่ทัพหนุ่ม ที่เหมือนกำลังออกศึกหนักก็มิปาน ทางด้านอ๋องน้อยกลับต่างออกไป เขายังดูสะอาดสะอ้านมิเหมือนกำลังต่อสู้อยู่เลย ยิ่งพอเงยหน้ามองหญิงสาวอีกคนที่ยืนยิ้มเยือกเย็นมองไปยังแม่ทัพหยางซานหลาง ด้วยสายตาเย็นชา สำหรับไปหลานแล้ว นี้มิใช้การลงมือฆ่าเสียหน่อยไยนางต้องห้ามปราม

      ‘แค่นี้เจ้าก็มิมั่นใจในฝีมือคนรักเลยหรือจีกวานฮวา ไหนว่าเก่งเทียมฟ้า แข็งแกร่งดุจหินผา ยิ่งใหญ่ดุจขุนเขา แต่ในสายตาข้าเขาช่างไร้ค่ามิอาจเทียมดินเสียด้วยซ้ำไป’


เรือนกุ้ยเหมย
      ก๊อก!ๆ เสียงเคาะประตูทำให้ เจ้าของเรือนเงยหน้าขึ้นจากงานปักที่อยู่ในมือ ก่อนจะวางลงบนโต๊ะ
      “มีอันใด”
      “เรียนฮูหยินเกิดเรื่องใหญ่แล้วเจ้าค่ะ”
      เสียงร้อนรนของสาวใช้ ทำให้ฮูหยินหยางลุกขึ้นเดินไปยังประตู ก่อนจะกระชากเปิดออกอย่างแรง หลายวันมานี้นางได้รับข่าว มิค่อยสงบภายในจวนมิเว้นแต่ละวัน ‘ข้าจะตายเพราะลูกหลานนี้ละ’
       “มีอันใดว่ามา”
       “ท่านแม่ทัพเจ้าค่ะ”
       สาวใช้ที่มาขอพบนายหญิงของบ้านได้ เล่าให้มารดาของแม่ทัพหยางซานหลางฟังอย่างคราวๆ ก่อนที่สตรีผู้เป็นใหญ่ได้รีบก้าวเร็วๆตรงไปยังส่วนที่เกิดเรื่อง ใจของฮูหยินหยางนั้นร้อนรนยิ่งนัก หากเกิดอันใดขึ้นกับลูกหลานสกุลโม่ ต่อให้มีสิบชีวิตก็มิอาจทดแทน เมื่อไปถึงสิ่งที่นางเห็นทำให้มิอาจควบคุมอารมณ์ได้อย่างที่ใจนึก ขณะที่กำลังจะพุ่งเข้าห้ามบุตรชายและแขกสูงศักดิ์นั้น มือหนาของใครบางคนได้ดึงรั้งนางเอาไว้เสียก่อน เมื่อหันกลับไปมอง ก็พบว่าเป็นสามีของตนแม่ทัพใหญ่หยางซานชินนั้นเอง
        “ท่านพี่ข้า…”
ชู่วร์!!

       “เจ้าไปดูพวกนางเถอะ พี่จะจัดการทางนี้เอง”
      “เจ้าค่ะ”
       หลิวเจินเจินมิคิดว่าวันนี้จะเกิดขึ้น เมื่อบุตรชายที่เลี้ยงดูมาอย่างดี จะไร้ความคิดขนาดลงมือกับภรรยาตามที่สาวใช้ไปรายงานแก่นาง ซ้ำยังคิดทำร้ายเชื้อพระวงศ์อีก มิรู้ว่าหากข่าวแพร่ออกไป ตระกูลหยางจะเอาหน้าไปไว้ที่ใด ซ้ำอาจได้รับโทษทัณฑ์ใหญ่หลวงก็เป็นได้
     เมื่อมองไปยังหญิงสาวสองนางที่หนึ่งคือสะใภ้รักกับคุณหนูผู้ที่นางมิพึงพอใจ ฮูหยินหยางเดินตรงไปหาคนทั้งคู่ด้วยความขุ่นเคืองหนึ่งในสองนาง จนมิอาจระงับโทสะเอาไว้ได้
       “ท่านแม่ ฮือ!ๆได้โปรดให้ความเป็นธรรมแก่พี่ซานหลางด้วยนะเจ้าค่ะ”
      จีกวานฮวารีบลุกจึงวิ่งตรงไปหามารดาของแม่ทัพหนุ่มในทันที แต่สิ่งที่หญิงสาวคาดไม่ถึงก็คือ เพี๊ยะๆ!! ใบหน้างามสะบัดไปซ้ายขวาตามแรงตบของคนที่นางหวังพึ่งพา ดวงตาแข็งกร้าวของอีกฝ่ายทำให้ ใบหน้างามซีดเผือดในทันใด แถมยังมีเลือดไหลกลบริมฝีปาก จึงทำได้เพียงใช้แขนเสื้อซับเลือดที่ไหลออกมา แม้จะอยากตอบโต้กลับเพียงใด แต่มันยังมิถึงเวลาจำต้องกล้ำกลืนฝืนทนไปก่อน ‘แค้นนี้ข้าจะคืนสนองพวกแกให้สาสม’ 

      ไป๋หลานหันไปมองตามเสียงเรียกขานของน้องสาว เมื่อได้ยินว่าผู้มาใหม่คือแม่สามี จึงได้เห็นสิ่งที่เกิดขึ้นกับจีกวานฮวาเต็มสองตา ‘คงเจ็บมิน้อยเลยนะนั่น’ ก่อนจะหันกลับไปทางสามีและพี่ชาย ที่เวลานี้แม่ทัพหยางซานหลางหมอบอยู่แทบเท้า ชายวัยยกลางคนที่มีรูปร่างสูงสง่ากำยำน่าเกรงขาม ซึ่งนางรู้จักดีว่านั้นคือพ่อสามีแม่ทัพใหญ่หยางซานชิน ทำไมกันสามีของนางถึงได้แตกต่งจากบิดานัก ‘หรือหยางซานหลางถูกเก็บมาเลี้ยงกัน’ เมื่อทุกอย่างสงบลง หญิงสาวจึงแสร้งวิ่งเข้าไปหาพี่ชายด้วยอาการตื่นกลัว

      “ท่านพี่ เป็นอันใดหรือไม่เจ็บที่ไหนบ้างเจ้าคะ หลานเอ๋อหวาดกลัวยิ่งนัก”
     พร้อมซบหน้าเข้ากับอกกว้างของผู้เป็นพี่ โดยมีอาการสั่นน้อยๆ ถงเหยียนเจี๋ยถึงกับหัวเราะออกมา กับอาการเหมือนลูกแมวขี้อ้อนของหญิงสาว แม้มิได้ส่งเสียงดังมากแต่ก็ทำให้หลายคนหันไปมอง มีเพียงคนที่หวาดกลัวเสมือนลูกนกตกน้ำอยู่ในอ้อมกอดแกร่งของพี่ชายเท่านั้นที่ทำจมูกย่น ค้อนให้เพื่อนของผู้เป็นพี่ อกหนากระเพื่อมขึ้นลงเมื่อเขาหัวเราะเบาในลำคอ กับการกระทำแบบเด็กๆของน้องสาว 
      “ขออภัยท่านแม่ทัพใหญ่ ข้าผู้น้อยถงเหยียนเจี๋ยขอคารวะท่าน พอดีเมื่อครู่ข้าเสียมารยาทต้องขอโทษด้วย สัตว์เลี้ยงของข้ามันหยอกเล่นน่ะขอรับ”
       “หามิได้คุณชายถง ท่านเป็นแขกผู้มาเยือนแต่กลับถูกบุตรชายของข้า เสียมารยาทต่อพวกท่าน ย่อมต้องให้ฝ่ายท่านอ๋องและคุณชายถงยกโทษให้ถึงจะถูก”
      “หามิได้ข้าเพียงติดตามท่านอ๋องมาเท่านั้นขอรับ”
      “ออ!!เช่นนั้นหรือ เอ่อ…ท่านอ๋องน้อยข้าหยางซานชินต้องขออภัย ที่บุตรชายของข้าได้ล่วงเกินท่านอ๋องน้อย โปรดอย่าถือสาซานหลางเลยนะพ่ะย่ะค่ะ”
      โม่หยวนฟางยังคงเอามือข้างหนึ่งโอบน้องสาวเอาไว้แนบอกอีกข้างลูบผมเงางามอยู่เสมือนนางอายุเพียงห้าหกขวบเท่านั้น เมื่อเจ้าบ้านเอ่ยมาเช่นนั้นเขาผู้เป็นแขกจะ แสดงอาการมากไปก็มิสมควร จึงทำเพียงยิ้มแล้วพยักหน้าเป็นเชิงตอบรับ แต่เขามิคิดให้อภัยน้องเขย ยิ่งคนในอ้อมแขนกระตุกเสื้อเขาเหมือนขัดใจ ยิ่งทำให้รอยยิ้มกดลึก ดุจปีศาจร้ายที่รอการปลดปล่อย 'ช่างกล้าพูดว่าอย่าถือสาบุตรชาย คิดลงมือกับข้าถึงตายล่ะไม่ว่า'
      “พวกท่านตอนรับแขกแบบนี้หรอกหรือ ยืนคุยมิคิดให้แขกเช่นข้านั่ง และมีชาดีๆสักถ้วยเพื่อดื่มแก้กระหายบ้างเลยหรืออย่างไร อ่า! คงเพราะข้าเป็นเพียงเด็กอ่อนหัด ไร้บารมีเลยมิคู่ควรที่จะมาที่จวนของขุนนางใหญ่กัน”
      “หะ…หามิได้พ่ะย่ะค่ะท่านอ๋อง ข้ามิเคยคิดเช่นนั้นเลย เชิญด้านในกันก่อนเถอะพ่ะย่ะค่ะ”
      แม่ทัพใหญ่ฝายมือเชื้อเชิญแขกของตนเพื่อก้าวสู่ห้องรับรอง ไป๋หลานผละออกจากพี่ชายก่อนจะถูกจูงมือเดินไปพร้อมกันกับผู้เป็นพี่ เมื่อกำลังจะผ่านชายหนุ่มอีกคนที่ยังคงนั่งก้มหน้า สองมือกำมัดแน่นอยู่บนพื้นดิน อ๋องน้อยได้หยุดฝีเท้าลง
     “ท่านแม่ทัพใหญ่ สมควรพาบุตรชายของท่านเข้าไปด้วย และสกุลหยางจำต้องลงโทษเขาเสีย ตัวข้าและน้องสาวมีอีกเรื่องที่สำคัญจำต้องให้เขาร่วมรับฟัง มิเช่นนั้นจะหาว่าพวกข้าปรักปรำเขาเอาได้”
      คราแรกนั้นโม่หยวนฟางคิดว่าจะมิเอาความอันใดเพิ่มเติม นอกจากพูดคุยเรื่องของน้องสาว แต่คำพูดของแม่ทัพใหญ่หยางซานชินนั้นมิลื่นหูเอาเสียเลย เขาจึงเปลี่ยนใจเสียใหม่ 'พ่อเจ้าพูดมิน่าฟัง ส่วนเจ้าก็กำแหงเกินไป ยากที่ข้าจะละเว้น' จริงอยู่เขาผิดที่ลงมือกับเจ้าบ้าน แต่ถ้าหากว่าที่อดีตน้องเขยมิ คิดลงมือก่อนเขาจะปะมือไปเพื่อประโยชน์อันใดกัน


ต่อ


      ไป๋หลานยังคงมีสีหน้าหวาดกลัวให้เห็นอยู่บ้าง เมื่อแม่ทัพหยางซานหลางเงยหน้าขึ้นจ้องมองมาที่นาง หญิงสาวรีบขยับเข้าหาพี่ชายเปลี่ยนจากจับมือเป็นไปกอดแขนด้วยอาการสั่นเทา

      “เสแสร้งสิ้นดี”

      เสียงพึมพรำเบาๆจากเรียวปากที่ยังมีเลือดไหลซึมอยู่ ส่งผลให้สตรีผู้เป็นเจ้าบ้านหันไปมอง ร่างบางที่ตอนนี้ได้วิ่งเข้าไปหาบุตรชายของนาง ซึ่งยังคงนั่งคุกเข่าอยู่กับพื้น หลิวเจินเจินได้เพียงมองตามอ๋องน้อยโอบไหล่น้องสาวผู้เป็นสะใภ้ของนางเข้าไปภายในห้องรับรองแขก หลิวเจินเจินเดินตรงไปหาบุตรชายสองมือกำแน่นด้วยความโกธรจัด นางมิเคยคิดเคยว่าลูกผู้เป็นดั่งแสงสว่างของครอบครัว จะไร้ความคิดถึงปานนี้

      “ลุกขึ้นลูกไม่รักดี เสียแรงที่ข้าปกป้องคอยสั่งสอนเจ้ามาเป็นอย่างดี มิคิดเลยว่าข้าจะเลี้ยงให้เสียข้าวสุกเช่นนี้ ข้าน่าจะเอาหญ้ายัดปากให้แก่เจ้าแทนอาหารชั้นเลิศ โง่ที่สุด”

      ฮึ!ก่อนที่ฮูหยินหยางจะสะบัดชายแขนเสื้อ ใส่หน้าของหญิงสาวที่คุกเข่าอยู่ข้างบุตรชาย

     “โอ้ย!!”

     จีกวานฮวารีบเอามือปิดบังใบหน้าทันที แรงของชายเสื้อที่สะบัดมาถูกนางแฝงไปด้วยกำลังภายใน แต่ยังช้าอยู่เมื่อใบหน้าหวานมีเลือดไหลซึมออกมาแล้ว ตามรอยแผลยาวแต่มิลึกมาก มือบางสั่นระริกเมื่อเห็นเลือดเลอะเต็มฝ่ามือ

     “กรี๊ดดดด!! พี่ซานหลางฮือๆ”

     เสียงกรีดร้องได้ทำให้หลิวเจินเจินรู้สึกดีขึ้นมาบ้าง ก่อนยกยิ้มมุมปากด้วยความพึงพอใจในผลงานของตน นางทนมานานแล้วเช่นกัน อย่างไรเสียเมื่อมีโอกาสก็ขอปลดปล่อยเสียบ้าง ก่อนจะชะงักเท้าเล็กน้อย

     “รีบตามมาอย่าช้า แค่นี้ยังอับอายมิพออีกหรืออย่างไร”

      หยางซานหลางมองดูหญิงสาวที่นั่ง กรีดร้องเสมือนใจจะขาดเสียให้ได้ ชายหนุ่มเอื้อมมือโอบร่างบางเอาแนบอกเป็นการปลอบโยน แรงสะอื้นทำให้เขายิ่งรู้สึกเกลียดภรรยาจอมมารยาของตนยิ่งนัก ใบหน้าสำหรับสตรีนั้นมีค่ามาก หากมีริ้วรอยย่อมเป็นสิ่งที่สะเทือนใจจนมิอาจหาสิ่งใดมาทดแทนได้ มิว่าจะโอกาสในการแต่งงานหรือสังคม ย่อมต้องสูญเสียไปอย่างแน่นอน เขาคงต้องทำอะไรเพื่อหญิงสาวเสียแล้ว แม้มันจะยังมิถึงเวลาอันควรก็ตาม มารดาของเขาทำลายทุกอย่างเพียงเพราะสตรีร้ายกาจคนนั้น หยางซานหลางพยุงหญิงสาวลุกขึ้น ก่อนจะใช้ชายเสื้อช่วยซับน้ำตาพร้อมเอ่ยปากปลอบโยนเบาๆ ทั้งคู่พากันเดินตามทุกคนเข้าไปยังห้องรับแขก คืนนี้ทุกอย่างต้องจบลงด้วยเขาคือผู้มีชัย มิใช่สองพี่น้องสารเลวนั่น

       “ซานหลางเจ้ามาช้า หือ! นั่นเกิดอันใดขึ้นกับคุณหนูจีกวานฮวากัน”

      หยางซานชินมองตามสายตาของสองหนุ่มสาวไปในทันที ใบหน้าคมเข้มถึงกับวางท่าทีมิถูก เมื่อเป้าหมายคือสองพี่น้องสกุลโม่ ก่อนกระแอมสองสามครั้ง แล้วหันไปยิ้มให้กับแขกทั้งสอง

     “เอาละเรามาคุยกันดีกว่า ซานหลางเจ้าทำผิดที่ได้ล่วงเกินท่านอ๋องน้อย รีบคุกเข่าเร็วเข้า”

      เสียงทรงอำนาจตะคอกไปยังบุตรชายที่ยืนนิ่งมิไหวติง สองตาจ้องไปยังภรรยาที่เอาแต่บิดผ้าเช็ดหน้า สลับยกขึ้นซับหน่วยตาเป็นระยะ แม่ทัพหนุ่มกัดฟันจนเกิดเสียงดัง แต่ยังคงนิ่งมิได้ขยับไปจากจุดเดิม

      “เอาละท่านแม่ทัพใหญ่ มิต้องไปบังคับเขา เรามาเข้าเรื่องกันเลยดีกว่า ข้าเดินทางมาไกลต้องการรีบกลับไปพักผ่อน”

      “เรื่องใดกันท่านอ๋อง ข้ารับปากว่าจะลงโทษบุตรชายอย่างแน่นอนพ่ะย่ะค่ะ”

     “การหย่าของแม่ทัพหยางซานหลาง กับน้องสาวของข้าโม่ไป๋หลาน”

      สองสามีภรรยาสกุลหยางต่างพากันตกใจ สิ่งที่ได้ยินมันมิควรเป็นเช่นนั้น

     “ท่านอ๋องนี่เป็นเรื่องของสามีภรรยา มิควรมาตัดสิ้นใจแทนพวกเขา เรื่องเพียงแค่นี้ถึงกับมาแยกทั้งคู่ออกจากกันมิได้”

     น้ำเสียงของหยางซานชินแสดงออกถึงความมิพอใจกับเรื่องนี้ โม่หยวนฟางยังคงนิ่งเงียบคอยจับสังเกตครอบครัวนี้อย่างถี่ถ้วน ไยถึงมิคิดปล่อยน้องสาวเขา ไป๋หลานต้องอยู่ที่นี้ด้วยสภาพไหนมีหรือเขาจะไม่รู้ แต่ทุกครั้งน้องสาวมักจะสั่งห้ามมิให้บอก เพียงแต่ครั้งล่าสุดนี้มันหมายถึงชีวิต และเลือกลงมือได้อย่างเหมาะเจาะ เสมือนคนที่ทำรู้เรื่องของคนที่เขาส่งมาแฝงตัวอยู่ในจวนเป็นอย่างดี และเขาพอจะรู้ว่าคือผู้ใด เมื่อมิมีหลักฐานสิ่งเดียวที่ควรทำคือนำตัวนางกลับบ้านเสีย

      “หลานเอ๋อบอกแม่สิ ว่าเจ้าต้องการหรือไม่”

       ฮูหยินหยางเอ่ยถามลูกสะใภ้ ที่นั่งอยู่ข้างพี่ชาย แม้ในใจจะมิเห็นด้วยกับการหย่า แต่หากสะใภ้รักต้องการนางก็จะมิขัดขวาง ในเมื่อลูกตนไม่ดีจะให้หญิงสาวผู้หนึ่งต้องมาทนทุกข์ทรมานเพื่ออันใดกัน ตัวนางเองก็เป็นสตรีผู้หนึ่งย่อมเข้าใจความรู้สึกของสะใภ้เป็นอย่างดี

      “เจ้าค่ะท่านแม่ ไป๋หลานต้องการหย่า”

      หยางซานหลางหมายจะพุ่งเข้าหาหญิงสาวด้วยแรงโทสะ แต่ต้องหยุดชะงักไว้เมื่ออยู่ๆหมาป่าตัวใหญ่ ได้เดินไปหมอบอยู่แทบเท้าภรรยา มองตรงมาที่เขาด้วยสายตาดุร้ายเฉกเช่นสัตว์ป่ายอดนักล่า สองหนุ่มผู้มาเยือนต่างพากันลอบยิ้มขณะยกถ้วยน้ำชาขึ้นดื่ม ‘เหยาเหยาชอบยัยเด็กเจ้ามารยานี่หรือ หึ!ๆน่าสนุกดี’

       “ไป๋หลานเจ้าไม่เห็นข้าที่เป็นพ่อสามีอยู่ในสายตาเลยหรืออย่างไร ถึงได้อาจหาญพูดจาเช่นนี้ต่อหน้าข้า”

       “เรียนท่านพ่อ ไป๋หลานมิกล้าแต่ก็มิอาจทนอยู่ร่วมกับบุรุษหลายใจ และทำร้ายข้าได้อีกต่อไป”

       “บังอาจ กล้าดียังไงถึงเอาเรื่องแค่นี้มาเป็นสาเหตุในการขอหย่า หากเจ้ามิทำผิดไยสามีที่ดีอย่างซานหลางจะต้องลงโทษ การที่เขาจะมีอนุอีกสักคนเจ้าก็ไม่มีสิทธิ์ไปต่อว่า เป็นเจ้าที่ขัดขวางมาตลอดมิใช่หรืออย่างไร แล้วพอมาวันนี้เกิดเรื่องเล็กน้อยถึงกับขอหย่า ข้าไม่อนุญาตเป็นอันขาด”

       ปัง!!โม่หยวนฟางตบโต๊ะน้ำชาอย่างแรง เพล้ง!!เสียงถ้วยน้ำชาตกลงสู่พื้นแตกออกเป็นเสี่ยงๆอารมณ์ชายหนุ่มเริ่มเดือดพล่านขึ้นมาอีกหน

      “เรื่องแค่นี้หรือ ท่านแม่ทัพใหญ่จะให้ข้าสาธยายในสิ่งที่บุตรชายของท่านทำหรือไม่ ฮึ!สกุลหยางช่างน่าชังนัก เห็นตำแหน่งอ๋องของข้าไม่มีความหมายในสายตาเลยหรืออย่างไร เรื่องของสามีภรรยานั้นข้าเข้าใจ เรื่องอนุอะไรข้าไม่สน แต่ที่ข้าสนคือ การที่เขาทำร้ายน้องสาวของข้า หากมิยอมกันดีๆข้าจะขึ้นทูลขอฮ่องเต้ให้ มีราชโองการลงมาเอง พวกท่านคงลืมไปแล้วว่าไป๋หลานคือผู้ใด การทำร้ายนางเท่ากับท่านทำร้ายคนสกุลโม่”

       บุรุษต่างวัยจ้องตากันอย่างมิมีใครยอมลงให้แก่กัน หยางซานชินยืนอยู่ฝั่งลูกชายอย่างชัดเจน ผิดกับฮูหยินหยางที่เข้าข้างสะใภ้ด้วยความเห็นใจ โม่หยวนฟางถึงกับต้องใช้ตำแหน่งของตนเข้าข่มอีกฝ่าย แม้วัยจะน้อยกว่าแต่ฝีมือนั้นเขามั่นใจว่าหากปะมือกันจริงๆมิใช่ว่าเขาจะไม่มีโอกาสชนะเลย

      “ข้ามิหย่า หากข้ามิตายก็ต้องเป็นเจ้าที่ตาย ข้าถึงจะหย่าขาดเข้าใจหรือไม่”

      “ท่านแม่ทัพมิคิดเห็นใจสตรีเช่นข้าบ้างเลยหรืออย่างไร ต่อให้ท่านมิหย่าข้าก็จะไปกับพี่ชายอยู่ดี นับตั้งแต่แต่งงานมีสักครั้งที่ท่านเป็นสามีที่ดีหรือไม่ เช่นนั้นแล้วท่านคิดจะกักขังข้าให้แก่ตายไปเฉยๆได้อย่างไรกัน ข้าจะกลับบ้านรอจนกว่าเราคนใดคนหนึ่งจะตายแล้วลงนามในหนังสือหย่าก็ได้ ข้ามิขัดแต่ท่านก็มิอาจแต่สตรีใดได้อีกหากข้ามิอนุญาต ถ้าทำมิได้หนังสือหย่าจะถูกส่งมายังจวนในทันที”

       “สามหาวโม่ไป๋หลานสะใภ้อกตัญญู เจ้ากล้าท้าทายสามี ซ้ำยังต่อหน้าพ่อแม่ของเขา ทำตัวเช่นหญิงชาวบ้านที่ไร้การศึกษา หากวันนี้ข้ามิลงโทษสะใภ้เช่นเจ้า ข้าตายไปคงไม่มีหน้าไปพบบรรพชนได้”

       “ท่านพ่อไป๋หลานมิเคยอกตัญญูต่อพวกท่านเลยสักครั้ง แต่นี้คือเรื่องของสามีภรรยามิใช่หรือเจ้าคะ ไยมิให้ข้ากับท่านแม่ทัพตัดสินใจกันเองละเจ้าคะ”

       “บังอาจ จะ…เจ้ากล้าต่อคำกับข้าหรือ”

       โม่หยวนฟางเริ่มมีใบหน้ามืดครึ้มลงหลายส่วน เขาพร้อมจะระเบิดออกมาแล้ว เพียงแต่มือบางของน้องสาวได้ตบเบาๆลงบนแขน ที่วางอยู่บนโต๊ะน้ำชา สายตาและรอยยิ้มของนางเป็นการบอกเขาให้นิ่งเอาไว้ก่อน

       “พอกันได้แล้ว ท่านพี่ก็เป็นประมุขของบ้านแท้ๆ ไยมิเป็นกลางมองถูกผิดไม่ออกหรืออย่างไร เรื่องหย่าเอาไว้ให้ไป๋หลานกลับจากเยี่ยม บิดามารดาของนางเสียก่อนค่อยว่ากัน ซานหลางเจ้ามันไร้สมองนัก เพชรอยู่ในมือกลับมิเห็นค่า ทหารนำตัวแม่ทัพซานหลางไปควบคุมในห้องเก็บป้ายบรรพชน ให้คุกเข่าจนถึงเช้า ให้ดื่มได้เพียงน้ำชา มิต้องนำอาหารไปให้ ถ้าหวังดีหญ้าหลังจวนมีมากไปนำมาให้เขาเคี้ยวเล่น เจ้าจีกวานฮวากับบ้านไปซะ”

       ทหารที่อยู่หน้าประตูยังกล้าๆกลัวๆที่จะเข้ามาคุมตัวแม่ทัพหนุ่ม เพราะยังไม่มีคำสั่งของประมุขของบ้านจึงคงยัง ยืนอยู่

       “น้องหญิงเจ้าช่างกล้านัก หักหน้าข้าเช่นนี้เจ้าเองต่างหากที่สมควรถูกลงโทษ”

       “ท่านพี่อยากให้คนเอาไปพูดได้หรือ ว่าลูกทำผิดแล้วมิคิดลงโทษ ข้าเป็นแม่และตำแหน่งนายหญิงของบ้าน ย่อมมีสิทธิ์ที่จะลงโทษเขา ข้าหักหน้าท่านตรงไหนกัน นี่ช่วยท่านต่างหาก นี่พวกเจ้ายังยืนเช่ออยู่อีกรีบจัดการสิ ให้คนไปส่งคุณหนูจีกวานฮวาให้ถึงบ้านด้วย”

       หยางซานชินเองก็พูดไม่ออก ที่บุตรชายถูกภรรยาสั่งลงโทษ อำนาจเรื่องการจัดการความเรียบร้อยภายในจวนเป็นของนางๆเป็นแม่ยอมลงโทษบุตรได้ เมื่อมิอาจทำอันใดได้เขาจึงลุกขึ้น มิกล่าวลาแขกแม้แต่ครึ่งคำก่อนเดินออกไปจากห้องด้วยอารมณ์ขุ่นมัว ทหารของจวนยังคงพากันมองหน้าไปมา มิช้าทหารอีกกลุ่มได้เดินเบียดพวกเขาเข้าไปคุมตัวบุตรชายเจ้าของจวนออกไปทันที หยางซานหลางมิอาจขัดคำสั่งมารดาได้ เขารู้จักนางดีว่าหากเอาจริงขึ้นมาเมื่อใด ใครหน้าไหนก็ขวางนางมิได้ แม่ทัพหนุ่มจำต้องยอมเดินตามทหารของมารดา ที่ใครๆในจวนต่างรู้ดีว่าร้ายพอๆกับผู้เป็นนาย

       “ท่านอ๋องได้โปรดอภัยให้สกุลหยางด้วยเพคะ”

      ฮูหยินหยางก้าวมายืนตรงหน้าชายหนุ่มสูงศักดิ์ ก่อนจะคุกเข่าลงตรงหน้า โม่หยวนฟางรีบลุกทันทีขึ้นก่อนจะก้าวเข้าไปประคองภรรยาเจ้าของจวนลุกขึ้น

      “ท่านน้ามิต้องทำเช่นนี้ เป็นข้าต่างหากต้องขอบคุณท่านเสียมากกว่าที่คอยปกป้อง ไป๋หลานมาตลอด ไม่มีท่านน้องสาวข้าคงมิได้อยู่เช่นนี้เป็นแน่”

      “หามิได้เพคะ ไป๋หลานนางเป็นสตรีที่ดีและน่ายกย่อง บุรุษใดได้นางไปครอบครองนับเป็นวาสนายิ่งนัก แต่บุตรของหม่อมฉันไม่ดีเองจึงมิคู่ควรที่จะครอบครองเพชรล้ำค่าเช่นนี้”

      ตลอดหลายปีมานี้นางรู้ว่าบุตรชายมิเคยรักใคร่ภรรยา แม้จะบังคับให้อยู่ร่วมบ้าน แต่มิเคยร่วมหอสักครั้ง ที่ผ่านมาสะใภ้มิเคยเอ่ยปากขอหย่า นางจึงมิได้ไถ่ถามจนวันนี้ มิว่าตัวไป๋หลานหรือนางเองก็สุดทนแล้วเช่นกัน ในฐานะผู้หญิงคนหนึ่งและไป๋หลานเสมือนลูกสาวแท้ๆของตน นางจะมิวันยอมให้ลูกสาวที่รักต้องทนทุกข์ทรมานอีกต่อไป ไป๋หลานยังอ่อนเยาว์งดงาม สมควรมีคู่ครองที่รักและคอยปกป้อง มิใช่หยางซานหลางลูกชายของนางอีกต่อไป

       “ท่านแม่ไป๋หลานต้องทำให้ท่านแม่ลำบากใจแล้ว”

       หญิงสาวเดินสวมกอดมารดาของสามี ก่อนน้ำตาจะไหลพรากออกมาจากส่วนลึกของจิตใจ นางไม่เคยได้มีแม่เมื่อ มารดาของสามีดีกับนางด้วยความจริงใจ มันทำให้ซาบซึ้งเกินจะหาคำใดมาเอื้อนเอ่ย


.................................

เวลาเดิมคร้าเช้า ครั้งแรกไรท์กะให้ถึงบทที่มาของชื่อตอน แต่ง่วงแล้วคร้า มันยาวมาก เลยขอต่อเป็น1-2แทนนะคะ ลุ้นค่ะว่าทำไมถึงชื่อตอนแบบนี้ มีสาเหตุแต่เช้าแล้ว ไรท์ต้องทำงานหลักช่วงสาย ขอนอนก่อนนะคะ ถ้ามีคำผิดคำตกขออภัยจริงๆค่ะ จะรีไรท์ทีหลังเอานะคะ ขอบคุณที่ติดตามภรรยานะคร้า ค่อยๆรอดูที่มาของแต่ละตอนและชื่อเรื่องคร้าพระเอกอุ๊บอิ๊บอิอิ





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.797K ครั้ง

77 ความคิดเห็น

  1. #1110 อดีตรีดเงา (@kidmai555) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:28

    โง่ทั้งพ่อทั้งลูกเลยตระกูลนี้

    #1110
    0
  2. #961 Lovlygirl (@Lovlygirl) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 31 มกราคม 2562 / 21:43

    เพราะว่าพ่อพระเอกพูดแบบนี้กับพี่นางเอกที่เป็นอ๋องมันก็เลยไม่สดเหตุสมผลนะนะค่ะ เปนแค่แม่ทัพแต่ทำอย่างนี้กับราชวงศ์ มีสิทโดยประหารได้เลยนะค่ะ โง่ขนาดไหนก้อไม่น่าจะเปนแบบนี้ แล้วตัวหนังสือก้อเล็กมากค่ะ

    #961
    1
    • #961-1 แมคโมเลีย (@nicedear) (จากตอนที่ 9)
      31 มกราคม 2562 / 21:57
      รบกวนโหลดแอปมาค่ะ ถ้าอ่านในเวปเบาร์เซอร์จะปรับขนาดเองตามมือถือแต่ละเครื่องนะคะ ผิดพลาดตรงไหนขอแจ้งรีไรท์ทีเดียวนะคะ ทุกตอนด้นสดค่ะ
      #961-1
  3. #955 ja-phusanisa (@ja-phusanisa) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 31 มกราคม 2562 / 10:13
    ถึงจะเป็นแม่ทัพแต่การหมิ่นเกียรติและทำร้ายเชื้อพระวงศ์(พี่นางเอก)มีโทษร้ายแรงมากเลยนะคะ อีกอย่างถึงนางเอกจะแต่งออกมาแล้วแต่สามีนางเอกกับพ่อสามีด่านางเอกแรงขนาดนั้นมันไม่สมควรนะคะมันเหมือนกับไม่ให้เกียรติสายเลือดของนางเอกอ่ะซึ่งเป็นสายเลือดเดียวกันกับฮ่องเต้ ถ้าเป็นคนนอกหรือคนในราชวงศ์มาได้ยินเข้าอาจีหัวขาดไม่รู้ตัวได้นะคะ

    เอาจริงๆนะครอบครัวนี้ไม่ควรอยู่มาจนถึงตอนนี้เลยอะทำร้ายนางเอกที่เป็นถึงลูกอ๋องได้ขนาดนี้นี่เหมือนไม่กลัวพ่อนางเอกที่มียศเป็นถึงอ๋องเลยอะอีกอย่างนางเอกก็เป็นถึงหลานฮ่องเต้ด้วย
    ต่อให้แม่ทัพไม่รักาางเอกขนาดไหนก็ควรมีความเกรงใจในสายเลือดกันบ้างปะ




    #955
    0
  4. #920 เมมฟิส (@tiks) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 มกราคม 2562 / 09:20
    กลัวว่าต่อไปถ้าอิกวานแต่งกับอิแม่ทัพจะวางยาฆ่าแม่สามีมากๆ

    (อิแม่ทัพเลยเหมือนพ่อ

    แต่ไม่รู้โคตรโง่เหมือนใคร)

    ถิงถิงทำไมถึงเฉยมห้อิกวารสตรจนทำให้ทุกคนเข้าใจผิดคิดว่าถิงถิงรังแกอิกวานแบบนี้

    ขัดใจสุดๆ

    ถิงถิงเป็นนักแสดงไม่ใช่เหรอ

    ยัยอิกวานสตรอมาก็สตรอกลับให้เหนือชั้นกว่าสิ

    ให้ทุกคนเข้าใจว่าอิกวานรังแกถิงถิง

    ให้ทุกคนเข้าใจว่าอิกวานร้ายและเลวแย่งสามีพี่สาว
    #920
    0
  5. #882 pommys (@pommys) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 มกราคม 2562 / 09:50
    ความโกธร=ความโกรธ
    #882
    0
  6. #874 miyumiyu (@miyumiyu) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 มกราคม 2562 / 21:51
    ระดับสมองและความฉลาดกับตำแหน่งแม่ทัพไม่น่าไปด้วยกันได้ สมองหมาปัญญาทึบขนาดนี้เกรงว่าจะตายในสนามรบ
    #874
    0
  7. #803 แผ่นฟ้าสีคราม (@sankkung) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 มกราคม 2562 / 21:40
    แปลกๆ แต่ก็สนุกดี
    #803
    0
  8. #787 Tita789 (@Tita789) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 มกราคม 2562 / 08:01
    สู้น่ะไรท์ อย่านอนเช้ามากเดี๋ยวป่วย
    #787
    0
  9. #736 Nattiya Bursnachaitavee (@nsttiyaburana) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 มกราคม 2562 / 08:45
    ขอบคุณมากกกคร้าไรท์.
    แม่ทัพสองพ่อลูกเนี่ยเหมือนฝ่ามาจากไม้ท่อนเดียวกันเลย ทั้งนิสัย ความก้าวร้าว ใจแคบ ไม่เห็นหัวใครฯลฯ สรุปว่าเลว ไม่ได้ความดีของเมียและแม่มาเลยยย.

    ไม่รู้ว่าไป๋คนเดิมทนมาได้อย่างไรตั้งหลายปี จนถูกฆ่าตาย สามีก็ยังชังอยู่ดี. ชีวิตบัดซบ.
    #736
    0
  10. #671 เหม่ยฟางเซียน (@3NBA) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 มกราคม 2562 / 01:50

    เเม่สามีดีมากเวอร์

    #671
    0
  11. #665 KARENA (@karena) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 20:36
    ก็ไม่ว่าอยากพ่อหรอกนะ แต่ก็นะ...ลูกไม้หล่นไม่ไกลต้น พ่อลูกไม่ต่างกัน เป็นแม่ทัพที่ไม่น่าจะเป็นแม่ทัพ สงสารแคว้นจัง มีแม่ทัพไม่ฉลาดแบบนี้
    #665
    0
  12. #646 warn1701 (@warn1701) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 13:06
    หย่าฯไปเลยลูก
    #646
    0
  13. #639 katekate (@fairykate27) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 มกราคม 2562 / 14:06

    พ่อลูก เหมือนกันเปะ เป็นแม่ทัพได้ไงทั้งคู่ ฮ่วยยยย

    #639
    0
  14. #628 Sirinar9989 (@Sirinar9989) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 มกราคม 2562 / 06:54

    ปรับขนาดตัวหนังสือไม่ได้ อ่านยากคะ


    #628
    0
  15. #610 Noinoi_2 (@Noinoi_2) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 มกราคม 2562 / 22:35
    ลุ้นกลับการหย่ามาคร่า
    #610
    0
  16. #597 Xuehua_ns (@manaw_ns) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 มกราคม 2562 / 11:05
    ได้เชื้อโง่มาจากพ่อเต็มๆเลยสินะ น่าเสียดายที่ไม่ได้เชื้อฉลาดจากแม่ ใครดีใครร้ายยังไม่มีปัญญาแยกแยะ มีสมองก็เหมือนไม่มี มันน่าควักไปให้หมูกินโน่น คนโง่งม!! #อินว้อยยยย
    #597
    1
    • #597-1 somaokub (@somaokub) (จากตอนที่ 9)
      10 มกราคม 2562 / 09:12
      กำลังจะพิมพ์แบบนี้เลยค่ะ เชื้อโง่ๆจากพ่อ
      #597-1
  17. #591 Muffin_Kun (@Muffin_Kun) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 มกราคม 2562 / 09:08
    ที่เป็นแม่ทัพมาได้นี่จับสลากเหรอ
    #591
    0
  18. #527 Nut'reeeee (@nutree) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 5 มกราคม 2562 / 21:37
    โอ้โห เชื้อฝั่งผช.มันไม่ดีสักคน
    #527
    0
  19. #346 ดิเดียร์ (@pdeer11) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2561 / 21:22
    เอาไก่แลกต่ำแหน่งมาแน่ๆๆ
    #346
    0
  20. #292 nutcharee7879 (@nutcharee7879) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 11:09
    ได้หย่าไหมหนอ หย่าเถอะ หาผู้ใหม่ดีกว่า
    #292
    0
  21. #246 TukTIkinlove (@TukTIkinlove) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2561 / 17:24
    ตำแหน่งแม่ทัพจับฉลากมาหรอไม่เข้าใจ
    #246
    0
  22. #241 210719 (@210719) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2561 / 14:46
    อิผัวไม่ใช่พระเอกใช่ไหมเกลียดมัน
    #241
    0
  23. วันที่ 20 ธันวาคม 2561 / 21:51

    สะใจดีจัง
    #215
    0
  24. วันที่ 20 ธันวาคม 2561 / 20:41
    รอวันหย่าอย่างใจจดใจจ่อ สวดมนต์ภาวนาต่อไป...
    #214
    0
  25. #213 poosurat (@poosurat) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2561 / 14:16
    พ่อผัวกะผัว นิน่าเอาหญ้ายัดปาก555
    #213
    0