ภรรยาข้าเจ้าช่างร้ายกาจยิ่งนัก

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 384,629 Views

  • 1,112 Comments

  • 7,384 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    99,882

    Overall
    384,629

ตอนที่ 8 : แขกผู้มาเยือน100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 19
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2243 ครั้ง
    19 ม.ค. 62

     “หวังว่าข้าคงคิดผิดนะ น้องเขย”

     แม่ทัพหนุ่มขบกรามแน่น ข้อมือถูกบีบอย่างแรง ด้วยอารมณ์ครุกรุ่นของ ผู้มาใหม่แม้จะมีรอยยิ้มประดับบนใบหน้าหล่อเหลาราวเทพเซียน แต่ดวงตานั้นต่างออกไปดุจพญามัจจุราชก็มิปาน หยางซานหลางหรี่ตามองคนที่ขัดขวางตน รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมได้ปรากฏบนใบหน้าแม่ทัพหนุ่มในทันใด ‘ไอ้เด็กอ่อนหัด’ หยางซานหลางหมายชักมือกลับ แต่เสมือนถูกตรึงเอาไว้ด้วยหมุดเหล็ก เมื่อไม่เป็นอย่างที่ใจคิด ด้วยมือหนาของอีกฝ่าย ยังคงกำแน่นพร้อมเพิ่มแรงบีบ จนข้อมือแกร่งเริ่มมีเส้นเลือดปูดโปนออกมาให้เห็น ด้วยเจ้าของข้อมือพยายามเกร่งกำลัง เพื่อให้หลุดจากน้ำมือของคนตรงหน้า

     “นึกว่าผู้ใด ที่สอดมือเข้ามาขัดขวาง การสั่งสอนภรรยาของข้า เป็นท่านอ๋องน้อยโม่หยวนฟางนี่เอง”

     โม่หยวนฟางเหยียดยิ้มให้แก่น้องเขย ก่อนสายตาจะมองเลย ไปยังด้านหลังของอีกฝ่าย สตรีบอบบางที่ยืนอยู่ คือญาติผู้น้องนี่เอง นึกว่าสตรีใด มาทำให้ครอบครัวน้องสาวของเขาสั่นคลอน

     จีกวานฮวาถึงกับผวาเซถอยหลังเล็กน้อย เมื่อมองสบเข้ากับดวงตาปีศาจ ของญาติผู้พี่ ใช่แล้วโม่หยวนฟาง ในเวลานี้มิเหมือนเมื่อวันวาน ที่ดูอ่อนแอบอบบางเช่นเชื้อพระวงศ์ทั่วๆไป เพราะตอนนี้ชายหนุ่มสูงศักดิ์ ผู้ที่หายไปนานหลายปี กลับมาพร้อมความสมบูรณ์แบบ จนมิมีสตรีใดไม่เหลียวมอง หากเห็นใบหน้าหล่อเหลาของอ๋องน้อยโม่หยวนฟาง

มิใช่แค่จีกวานฮวาที่ตกใจ แม้แต่แม่ทัพหยางซานหลาง ที่เคยดูหมิ่นในความอ่อนแอของคนตรงหน้า ยังรู้สึกว่าคนเช่นนี้ เขาควรอยู่ให้ห่างเข้าไว้ แต่นี้คือบ้านของเขา จะยอมให้คนนอกมา อยู่เหนือกว่าตนนั้นหากข่าวนี้แพร่ออกไป ย่อมทำให้เขามิอาจสู้หน้าชาวเมืองได้

     “ขอบคุณน้องเขยผู้แสนดี ที่ยังจำกันได้ มิพบกันหลายปี นิสัยท่านมิเคยเปลี่ยนไปเลยนะ ไร้สมองสอนมิรู้จักจดจำ พี่ภรรยาผู้นี้คงต้องสั่งสอนเจ้า ให้รู้จักการเคารพภรรยาเสียหน่อย ดีหรือไม่ เจ้าว่าอย่างไรเหยียนเจี๋ย ข้าควรสั่งสอนน้องเขยหรือไม่”

     ใบหน้าหล่อเหลาได้หัน ไปยังทางเดินที่เขาพึ่งผ่านมา มองไปยังชายหนุ่มอีกคนที่ตอนนี้ ยืนเอามือลูบหัวของเจ้าหมาป่าตัวใหญ่ขนาดเท่าลูกวัว มันเป็นสัตว์เลี้ยงตัวโปรดของชายหนุ่ม ผู้ถูกเรียกว่าเหยียนเจี๋ย คนที่ถูกถามซ้อนสายตาขึ้น มองดูคนทั้งสี่อย่างถี่ถ้วน

     “อืม!แล้วแต่เจ้า ข้าคนนอกมิอาจออกความคิดเห็นใดๆได้ แต่ถ้าให้ข้าตอบในฐานะ ลูกผู้ชายคนหนึ่งแล้วนั้น มันยิ่งกว่าสมควรสั่งสอน เด็กน้อยมิรู้จักความ ย่อมต้องมีคนคอยตักเตือน”

     “เจ้าเป็นใคร ถึงกล้าสอดเรื่องชาวบ้าน ออกไปจากบ้านข้าซะ แล้วเอาเจ้าสัตว์สกปรกนั้นออกไปด้วย”

     “เหยาเหยาของข้า จิตใจยังสะอาดกว่าคนเช่นท่านมากนัก บุรุษเราหากดื่มสุราแล้ว มิควรให้ขาดสติเช่นนี้ เจ้าว่าไหมเหยาเหยา น่าสงสาร คนแบบนี้เสียจริงๆ”

    ไป๋หลานที่พยายามเก็บทุกคำพูดและรายละเอียดเอาไว้ในความจำ ก่อนจะหลับตานึกถึงความฝัน ที่เป็นเรื่องราวของไป๋หลานตัวจริงที่ตายไปแล้ว แต่ยังมิรู้เรื่องของชายหนุ่มทั้งสองที่มาเยือนอยู่ดี หญิงสาวลืมตาขึ้นช้าๆมองไปยัง สีหน้าหวาดกลัวของญาติผู้น้อง ก่อนจะดึงสายตามองไปยังใบหน้าแดงกร่ำของสามี ‘เมาสินะ’ นางเห็นเขาดื่มสุรา การหาเรื่องนางอาจมีส่วนจาก การดื่มเหล้าด้วยกระมัง แต่ตามความเห็นส่วนตัว ไป๋หลานคิดส่าเขากำลังบีบให้นาง หมดความอดทนหนีไปเอง เพื่อที่จะได้มีข้ออ้างหย่าขาด หรือถ้าเป็นไป๋หลานคนเดิม คงตั้งใจบีบจนนางคิดฆ่าตัวตายเป็นแน่ แต่นี้คือนางหลี่ถิงมิใช่ไป๋หลาน แม้ร่างกายจะใช่แต่วิญญาน สมองความคิดและจิตใจคือ ‘ฉันหลี่ถิง’

     “น้องพี่เจ้าถอยออกไปสักหน่อยเถิด มิต้องกังวลพี่จะสั่งสอนสามีเจ้าด้วยตนเอง”

     ตอนนี้โม่หยวนฟาง ได้ปล่อยข้อมือของน้อยเขย เป็นที่เรียบร้อยแล้ว วันนี้อย่างไรเสียเขาต้องลงมือ กับแม่ทัพหนุ่มผู้นี้ให้จงได้ ที่กำแหงกล้ารังแก น้องสาวเพียงคนเดียวของเขา ความหยิ่งผยองของน้องเขย มีมานานนับตั้งแต่วัยเยาว์ มิคิดว่าเติบโต จนก้าวสู่ตำแหน่งใหญ่แล้ว จะยังทำตัวเช่นนี้อีก นอกบ้านช่างน่าเกรงขรามยิ่งนัก แต่อยู่ในบ้านช่างแตกต่างราวฟ้ากับเหว เช่นนี้แล้ว ต้องตักเตือนกันสักหน่อยก็คงดี ข่าวที่เขาได้ยินมาเมื่อหลายวันก่อน ทำให้ร้อนใจจนมิอาจทนได้ จึงได้รีบเข้าเมืองหลวงเพื่อให้เห็นกับตา ว่าน้องสาวยังปลอดภัยดีหรือไม่ คำสั่งของบิดามารดาก่อนเขาออกเดินทางคือ

      ‘พาน้องกลับบ้าน หย่าขาดหยางซานหลางให้จงได้’ มิใช่อยู่ยังนอกเมืองหลวง พวกเขาไร้หูตาเสียเมื่อไหร่กัน เมื่อคิดถึงตรงนี้สายตาของปีศาจรูปงาม มองไปยังญาติผู้น้อง ที่เขามิคิดว่าจะอำมหิตได้ถึงเพียงนี้ ทุกอย่างถูกเก็บซ่อนภายในใจ มิเอ่ยออกมาให้ใครได้รับรู้ วันนี้มิลงมือวันหน้า อาจต้องเสียใจจนวันตายก็เป็นได้

     ไป๋หลานขยับเท้าถอยออกห่าง สามีและชายหนุ่มผู้บอกว่าเขาคือพี่ชายของนาง ทุกการเคลื่อนไหวของหญิงสาว ตกอยู่ภายใต้สายตาคมเข้ม ของแขกอีกคนแม้การกระทำเหมือนมิใส่ใจอันใด แต่เขารู้สึกยอมรับ ในความอดทนของหญิงสาวยิ่งนัก จะหาสตรีใดที่ทำได้เช่นนางกัน เมื่อบ่ายเขามองนางอยู่ไกลๆ เมื่อเวลานี้พิศนางใกล้ๆแล้ว ช่างแตกต่างกับเมื่อครั้งวัยเยาว์ยิ่งนัก ดวงตาเด็ดเดี่ยว มิสามารถมองออกถึงอารมณ์ใดๆผ่านทางดวงตากลมโตคู่นั้นได้เลย เมื่อสมัยยังเด็กเขาเคย เล่นกับนางแววตาสดใสอ่อนโยน รอยยิ้มไร้จริตมารยา แต่ตอนนี้คงเพราถูกรังแก ทุกอย่างจึงได้เปลี่ยนไป

     “เจ้าจงดูเอาไว้ ว่าวันนี้ผู้ใดกันแน่จะถูกสั่งสอน ระหว่างสามีเช่นข้ากับพี่ชายของเจ้าๆ ควรเลือกให้ดี หากวันนี้จำต้องเลือกไว้ได้เพียงหนึ่ง สตรีแต่งออกมาคือคนของสามีเท่านั้น จำเอาไว้”

     หยางซานหลางมิมั่นใจในคำตอบ ของภรรยาเท่าใดนัก จึงได้พูดดักนางเอาไว้ โดยการย้ำเตือนเรื่อง ข้อปฏิบัติของการแต่งงาน ถ้าเป็นเมื่อหลายวันก่อนนั้น มิว่าเขาต้องการให้นางทำสิ่งใดแล้ว มิเคยมีคำว่าไม่ออกจากปากสักครา นับตั้งแต่นางฟื้นขึ้นมา จากการถูกลอบทำร้าย นางเหมือนมิใช่ภรรยาคนเดิมอีกต่อไป

      “สามีหรือท่านแม่ทัพ ข้าพึ่งรู้วันนี้เองว่าตัวข้าโม่ไป๋หลาน มีสามีแล้ว ข้านึกว่าตนเองเป็นเพียง ของตกแต่งจวนท่านเท่านั้นมิใช่หรือ ถ้าเช่นนั้นข้าถามท่านแม่ทัพสักอย่างได้หรือไม่”

      “อย่าปากดีเพียงเพราะ มีพี่ชายเจ้ายืนอยู่ตรงนี้ ข้าเป็นถึงแม่ทัพ ที่คอยปกป้องบ้านเมือง และยังคงเป็นสามีของเจ้าอยู่ ส่วนเขาพี่ชายแสนดีของเจ้าทำอันใดกัน นอกจากอ่านตำรา อยากถามอันใดก็ว่ามา มันสมองเช่นเจ้าคิดอันใดได้อีก”

     จีกวานฮวากำมือแน่น ภายใต้แขนเสื้อตัวยาว เมื่อได้ยินคำว่าสามีภรรยา ออกจากปากแม่ทัพหนุ่ม และญาติผู้พี่ของนาง ริมฝีปากล่างถูกขบกัด จนห้อเลือด แต่มิได้รับรู้ถึงความเจ็บปวด เท่ากับหัวใจขอนางเลยแม้แต่น้อย

     “ดี!ท่านพูดได้ดี เช่นนั้นจงตอบคำถามนี้ให้ ชัดแจ้งแก่ข้าผู้ไร้ปัญญาด้วย ท่านแม่ทัพว่าน้ำที่อยู่ในบ่อ กับพื้นดินที่ท่านยืนอยู่นี้ มีความแตกต่างกันหรือไม่”

     “คำถามโง่ๆน้ำกับดินมันจะเหมือนกันได้อย่างไร สิ่งหนึ่งแข็งสิ่งหนึ่งอ่อน ฮ่าๆๆปัญญาอ่อนเสียจริง”

     ไป๋หลานยกผ้าเช็ดหน้าในมือ ปิดบังเรียวปากอวบอิ่มเอาไว้ก่อนจะหัวเราะเบาๆ หญิงสาวเดินไปแตะแขนพี่ชาย เพื่อให้อีกฝ่ายนิ่งเอาไว้ก่อน มิใช่นางไม่เห็นว่าพี่ชายของตนนั้น กำลังมีสีหน้ามืดครึ้มด้วยอารมณ์กรุ่นโกธร ไป๋หลานเดินไปหยิบถ้วยน้ำชา โดยมีชาอยู่เต็มแก้ว กลับมายืนต่อหน้าสามี ก่อนจะเทน้ำชาในถ้วยลงสู่พื้นดินจนหมด ทุกคนต่างสงสัยในการกระทำของนาง มิเว้นแม้แต่คนที่ยืนห่างออกไป ซึ่งละจากการเล่นกับสัตว์เลี้ยงตัวโปรด ขยับเดินเข้าไปยังสหายของตนในทันที

      “ท่านเห็นเป็นเช่นไรท่านแม่ทัพ เมื่อข้าเทน้ำชาลงสู่พื้นดิน”

      “ข้ามิเห็นมันจะแปลกยังไง น้ำชาถ้วยแค่นี้ คงทำให้ดินเป็นบ่อไปมิได้”

      “ถูกแล้ว และต่อให้ท่านกระโดดลงบ่อน้ำ หรือสระบัวด้านหลังนั่น แม้ด้านล่างจะเป็นดินโคลน แต่ก็คือดินถูกหรือไม่ ซะนั้นท่านถามข้าว่าระหว่าง สามีเช่นท่านกับพี่ชายของข้า จงเลือกเพียงหนึ่ง แม้น้ำนั้นจะยิ่งใหญ่เพียงใด มันก็คือน้ำทำได้เพียงแทรกผ่าน พื้นดินนั้นมิว่าจะมีอันใดพยายามแยกออก ก็มิอาจทำได้ ทุกอย่างบนโลกใบนี้ ตั้งอยู่บนพื้นดินมิใช่หรือ”

      “แล้วอย่างไร”

       หยางซานหลางรู้สึกเหมือนตนเอง กำลังถูกต้อนให้ลงเหวลึกอย่างไรมิรู้ตัว ทำไมอยู่ๆภรรยาที่แสนโง่งม ถึงคิดคำพูดแปลกประหลาดเช่นนี้มาได้

      “อย่างไรนะหรือ ข้าบอกไปแล้วน้ำทำได้เพียงแทรกผ่าน พื้นดินมิว่าเป็นชนิดใดก็ตาม มิเคยขาดออกจากกันได้ แม้ใต้ทะเลลึกยังคงมีพื้นดินอยู่ ท่านก็เช่นกันเสมือนน้ำที่ เพียงแทรกผ่านพื้นดินเท่านั้น ช่างกล้าถามมาได้ ให้ข้าเลือกผู้ใด ต่อให้พายุใหญ่สักแค่ไหนก็มิอาจแยกดินออกจากกัน เหมือนกันต่อให้ท่านรูปงามดั่งเทพเซียน ข้าก็ย่อมต้องเลือกพี่ชายของข้า ที่เป็นสายเลือดเดียวกัน เรื่องแค่นี้ท่านยังคิดมิออกอีกหรือๆ สมองท่านเลอะเลือนไปแล้วกระมังสามีข้า”

ต่อ

      “ข้าหรือเลอะเลือนโม่ไป๋หลาน เป็นเจ้ามิใช่ข้า สตรีที่ออกเรือนแล้ว หากมิเชื่อฟังสามี ถือว่าเป็นหญิงที่ไม่ดี เจ้าแต่งแก่ข้ามาหลายปี มิเคยท่องให้ขึ้นใจเลยบ้างหรืออย่างไร”

       “หากข้าไม่ดี เช่นนั้นท่านก็หย่าให้แก่ข้าเถิด แล้วจงแต่งสตรีที่ดีเข้าบ้านท่านซะเถอะเจ้าคะ”

      หยางซานหลางถลึงตา จ้องมองภรรยาที่อาจหาญขอหย่าขาดจากเขา โม่หยวนฟางยกยิ้มด้วยความพึงพอใจ กับคำพูดของน้องสาว เมื่อหลายปีก่อนมิว่าจะเกิดอะไรขึ้น น้องสาวผู้อ่อนโยนจะมิโต้เถียง แต่วันนี้เขาผู้เป็นพี่ชายยังรู้สึกแปลกใจมิน้อย กับความเด็ดเดี่ยวที่ไป๋หลานแสดงออก ทั้งทางสีหน้าและอารมณ์ นางจัดการมันได้ดีเกินกว่าที่เขาคาดหวัง

       ไป๋หลานครั้งแรกคิดจะรอเวลาเอาคืน และหาตัวคนร้ายที่สังหารโม่ไป๋หลานห้ได้เสียก่อนค่อยหย่าขาด แต่เวลานี้สามีกับน้องสาวได้ล้ำเส้นเกินกว่าที่นางคาดคิดเอาไว้เสียแล้ว การที่นางนิ่งมิยอมโวยวาย ที่ถูกญาติผู้น้องรังแกนั้น เพราะเมื่อก่อนไป๋หลานตัวจริงนั้น มักจะบอกสิ่งที่เกิดขึ้นกับตนเองแก่สามีอยู่เสมอ จึงถูกกล่าวหาว่าใส่ความน้องสาวผู้ที่ดูบอบบางอ่อนโยน และเฉลียวฉลาด มิบ่อน้ำตาตื้นเกิดอะไรนิดหน่อยก็ร้องไห้เช่นโม่ไป๋หลานคนก่อน จีกวานฮวาจึงเป็นที่ชื่นชมในหมู่ทหารของแม่ทัพหยางซานหลาง และบรรดาบ่าวไพร่บางกลุ่มที่ได้รับผลประโยชน์จากญาติผู้น้องของนาง

       นี้จึงเป็นเหตุผลที่นางจำนิ่งสงบสยบทุกการกระทำของสามีและน้องสาว ยิ่งนางนิ่งเฉยมากเท่าใด ย่อมทำให้อีกฝ่ายดูต่ำต้อยมากเท่านั้น นางคือผู้ใดกันหากลดตัวลงไปต่อล้อต่อเถียงกับน้องสาว นางย่อมกลายเป็นสตรีใจแคบ มีอคติและให้ร้ายญาติผู้น้องที่แสนดีมิใช่หรือ แต่ถ้าหากนางรู้จักการนิ่งเฉยแล้วอีกฝ่ายรุกไม่หยุด ในสายตาบ่าวไพร่และทหารในจวน นางย่อมดูดีมากกว่า สิ่งที่ทำอยู่เป็นเพียงแค่สงครามเย็นที่พึ่งเริ่มต้นเท่านั้นและนางคือผู้ที่จะกำชัยชนะเอาไว้ในมือ แต่น่าเสียดายที่มันกำลังจะจบลงเสียแล้ว เพราะนางจะไม่ทนให้คนพวกนี้อยู่ใกล้นางอีกแม้แต่เสี้ยววินาที หากวันนี้จำต้องหย่าขาดจริงๆ สาเหตุมิได้มาจากตัวของนาง แต่จะมาจากฝ่ายสามีเท่านั้น ด้วยการลงมือกับนางต่อหน้าพี่ชายและแขกที่มาเยือน นับเป็นพยานแากเอกกับเรื่องที่เกิดขึ้นแก่นางได้เป็นอย่างดี ที่สำคัญรอยช้ำที่ต้นแขนเป็นหลักฐานชั้นยอดเลยก็ว่าได้ ที่บ่งบอกว่าสามีและชู้รักร่วมมือทำร้ายนางถึงในจวน ‘เจ็บตัวแล้วก็ต้องใช้ให้เป็นประโยชน์’

      “ฝันไปเถอะไป๋หลานว่าข้าจะหย่ากับเจ้า”

      หยางซานหลางจำต้องมีสตรีผู้นี้เป็นภรรยาเท่านั้นในเวลาเช่นนี้ เหตุผลนั้นเขามิจำเป็นต้องบอกให้ผู้ใดรับรู้ จีกวานฮวาลิ้มรสความเค็ม ของเลือดที่นางได้กัดริมฝีปากจนปริแตก เมื่อได้ยินคำพูดของชายหนุ่มว่าจะไม่ยอมหย่าภรรยา ‘จะให้ข้ารอถึงเมื่อใดกัน’

      “แม่ทัพหยาง ไยท่านจึงดื้อรั้นเช่นนี้ ต่อหน้าข้าผู้เป็นพี่ชายของไป๋หลาน เจ้ายังกล้าลงมือกับนาง แล้วเช่นนี้ข้าสมควรให้อภัยท่านที่ทำร้ายน้องสาวของข้าหรือไม่ ต่อหน้ายังร้ายถึงเพียงนี้ ลับหลังข้าไปเจ้ามิคิดสังหารน้องข้าเลยหรืออย่างไรกัน”

       โม่หยวนฟางกัดฟันพูดออกมาในตอนท้ายเพราะข่าวล่าสุดที่ทำให้เขาได้มายืนอยู่ตรงนี้ ก็เรื่องที่น้องสาวถูกลอบสังหาร ภายในจวนสกุลหยางจนเกือบเอาชีวิตมิรอด เช่นนั่นแล้วเขาจะต้องพานางกลับจวนอ๋องให้จงได้ สามีดีๆเขาหาให้น้องสาวได้ไม่อยาก แต่ชีวิตนางหากสูญสิ้นไปย่อมหาใครมาแทนที่นางมิได้

       “ท่านอ๋องน้อยเป็นเพียงคนนอก มิควรมายุ่งเกี่ยวกับเรื่องของสามีภรรยา การสั่งสอนบุตรหรือภรรยาที่ประพฤติตนมิเหมาะสมนั้น ย่อมเป็นหน้าที่ของข้าโดยตรง หรือท่านยังมิกระจ่างเรื่องนี่อีก ออ! อย่างว่าข้าลืมไปท่านมินิยมสตรี จึงมิเคยแต่งผู้ใดเข้าจวนนี่นะ ฮ่าๆๆ”

        หยางซานหลางชำเลืองตามองไปยังบุรุษอีกคน ที่มาพร้อมกับโม่หยวนฟาง ถงเหยียนเจี๋ยยกยิ้มมุมปาก ก่อนจะหัวเราะในลำคอ กับความคิดราวเด็กปัญญาอ่อนก็มิปาน ของน้องเขยเพื่อนสนิท

       “ท่านแม่ทัพฝีมือการรบของท่านเก่งกาจยิ่งนักข้าเหยียนเจี๋ยนับถือยิ่ง แต่ไยสมองของท่านช่างเต็มไปด้วยปฏิกูลกันนักเล่า”

       “ฮ่าๆๆเจี๋ย ไยเจ้าถึงได้พูดเช่นนั้นเล่า แม่ทัพหยางซานหลางผู้ยิ่งใหญ่ ออกจะเก่งกาจทั้งในและนอกบ้าน หาเลยจะมีสิ่งสกปรกอยู่ในหัวกัน”

       สองสหายสนิทต่างพากันพูดจาถากถาง เจ้าของบ้านอย่างออกรส มิเพียงคำพูดเท่านั้น รวมไปถึงบนใบหน้า ที่แสดงออกถึงการเย้ยหยันอีกฝ่าย มิต่างจากการยั่วยุ แม่ทัพหนุ่มผู้กำลังตกอยู่ในวังวนแห่งโทสะ ให้มีอารมณ์โกธรกรุ่นยิ่งกว่าเอาน้ำมันราดลงบนกองเพลิงก็มิปาน

       “ปากดีหากวันนี้ข้ามิสั่งสอนพวกเจ้า ข้ามิสมควรเกิดลูกหลานสกุลหยาง”

       หยางซานหลางขบฟันจนแทบแหลกละเอียดคาปาก เขามิเคยถูกผู้ใดทำให้อับอายเช่น พี่น้องสกุลโม่ทำอยู่ตอนนี้ ไหนจะเจ้าคนสาระเลวที่เป็นใครมาจากไหนมิรู้ พากันพูดจาดูถูกเข้าต่อหน้า สตรีที่ขึ้นชื่อว่าภรรยาและต้องอยู่ใต้อำนาจของเขา มิใช่ไปร่วมมือกับคนต่ำช้าพวกนี้ ให้ร้ายสามีของตน ดวงตาที่เกรี้ยวกราดกวาดมองคนทั้งสาม อย่างเอาเรื่อง

       “อุ๊ยๆๆเจี๋ย ข้ากลัวๆมากเลย ช่วยข้าด้วย”

       “อิๆ!ท่านพี่ช่างตลกยิ่งนัก”

       “เจ้าต้องตายโม่หยวนฟาง”

       เมื่อจบคำแม่ทัพหนุ่ม ปล่อยหมัดเข้าใส่อ๋องน้อยโม่ทันที แน่นอนอีกฝ่ายมิได้ประมาท เขาพร้อมรับมือน้องเขยอยู่ตลอดเวลา ไป๋หลานถูกพี่ชายผลักให้ถอยออกห่าง เพราะระยะการลงมือของหยางซานหลาง อีกเพียงนิดเดียวเท่านั้น ก็จะถูกน้องสาวของเขา ‘กำแหงเกินไปแล้ว กล้าลงมือต่อน้องสาวข้า’ หากหมัดเมื่อครู่ถูกไป๋หลาน นางอาจเจ็บสาหัสก็เป็นได้ เวลานี้แม่ทัพหนุ่มมิสนใจผู้ใดทั้งนั้น สิ่งเดียวที่เขาต้องการที่จะทำ คือจัดการกับพี่ชายของภรรยา การต่อสู้เป็นไปอย่างดุเดือด หมัดต่อหมัดมิมีใครยอมอ่อนข้อให้แก่กัน โม่หยวนฟางยังคงหัวเราะร่า ยิ่งสร้างความขุ่นเคืองให้กับแม่ทัพหยางซานหลางเป็นเท่าทวีคูณ

      จีกวานฮวาหันมองไปทางญาติผู้พี่ สองมือกำแน่น ด้วยความแค้นเคืองสองตาของหญิงสาวได้หลับลง ก่อนที่จะสูดลมหายใจเข้าลึกๆหลายครั้ง แล้วค่อยๆลืมตากลมโตขึ้นช้าๆ ดวงตาสองข้างมีน้ำใสระรื่นคลอเต็มหน่วยตาทั้งคู่ ก่อนจะก้าวเร็วๆเข้าหาหญิงสาวอีกคนที่กำลังยืนมอง การต่อสู้อยู่ด้วยความสงบ ไม่มีทีท่าว่าจะตกใจกับเรื่องที่กำลังเกิด ซึ่งต่างจากเมื่อก่อนที่หญิงสาวผู้นี้มิชอบการใช้ความรุนแรง ไยตอนนี้นางกลับยืนมองนิ่งมิแสดงอาการใดๆออกมาให้เห็นเลยแม้แต่น้อย

      “ท่านพี่ไป๋หลานได้โปรดเถอะเจ้าคะ”

       ไป๋หลานมองตามเสียงร้องสะอื้นเบาๆไป เมื่อก้มลงมองดูจึงเห็น จีกวานฮวาคุกเข่าร้องไห้ แหงนหน้าขึ้นมองนางดวงตากลมโต แดงกร่ำด้วยผ่านการร่ำไห้ สองมือนุ่มจับอยู่ที่ชายแขนเสื้อของนาง ไป๋หลานมิได้พูดอันใด ทำเพียงเงยหน้าขึ้นในระดับเดิมมองตรงไปยัง การต่อสู้ของสามีและพี่ชาย มิจำเป็นที่ให้ผู้ใดมาบอก ย่อมเห็นว่าใครคือคนที่เหนือกว่า

      “ท่านพี่ข้าขอร้อง ช่วยหยุดท่านพี่หยวนฟางด้วยเถิด”

      “สมควรเอ่ยชื่อท่านอ๋องน้อยเช่นนั้นหรือ เจ้าควรสำรวมคำพูดไว้ด้วย ให้จงรู้จักที่ต่ำที่สูงเอาไว้ให้ดี แล้วมันเรื่องอันใดกันที่ข้าต้องหยุดเขา เจ้ามิได้ยินหรือว่าท่านอ๋องกำลังให้บทเรียนแก่ท่านแม่ทัพ”

      “แต่พี่ซานหลางเป็นสามีของท่านพี่นะเจ้าคะ ไยมิคิดห่วงใย”

     “ห่วงใย ข้าหรือที่ต้องคิด ไยตอนนี้ข้ามิรู้สึกอย่างที่เจ้าว่าเลยสักนิดเดียว ห่วงใยมันมีหน้าตาเป็นเช่นไรกัน พอจะบอกข้าได้หรือไม่น้องสาวข้า”

      จีกวานฮวาจำต้องกล้ำกลืนอารมณ์ให้ลึกที่สุด นางอยากดึงกระบี่ออกมาแทงเข้าสู่หัวใจของคนที่ยืนเชิดหน้าอยู่ตอนนี้ยิ่งนัก หากมิใช่นางมองเห็นแล้วว่า อ๋องน้อยมีฝีมือร้ายกาจ เกินกว่าที่แม่ทัพผู้เป็นพี่เขยจะรับมือได้ในขณะที่มึนเมาเช่นนี้

      “ข้าขอร้องท่านพี่ อีกไม่กี่วันพี่ซานหลางต้องกลับสู่ชายแดน หากเขาบาดเจ็บ ท่านมิกลัวท่านอ๋องน้อยจะถูกลงโทษจากองค์ฮ่องเต้หรือเจ้าคะ”

       “เขาเป็นแม่ทัพ ดื่มสุราแค่นี้ยังมิอาจปกป้องตนเองได้ แล้วหากผู้ที่ลงมือหมายชีวิตแม่ทัพ เช่นนั้นมิต้องตายไปโดยง่ายหรืออย่างไร ดื่มสุรามิใช่ข้ออ้างที่จะเอามาต่อรอง หากไร้ฝีมือก็แค่ยอมพ่ายไปจะกลัวอันใด ข้ายังมิเห็นจะเดือดร้อนหากเขาแพ้แก่ท่านอ๋อง ส่วนเรื่องการลงโทษจากองค์ฮ่องเต้ หากตัวข้าผู้เป็นพระญาติทูลถึงสาเหตุแล้วละก็ เจ้าว่าผู้ใดกันแน่ที่จะถูกลงทัณฑ์ อย่าลืมข้าคือคนสกุลโม่ ท่านอ๋องน้อยก็เช่นกัน”


...............................

สวัสดีคร้าทุกคน ต้องขออภัยจริงๆที่หายไป สาเหตุไรต์ไม่สบายค่ะ เลยต้องรักษาตัวก่อน จะรีบต่อให้เร็วนะคะ ขอบคุณทุกๆกำลังใจค่ะ หากมีข้อผิดพลาดใดๆแจ้งไรต์ได้ค่ะ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.243K ครั้ง

79 ความคิดเห็น

  1. #1109 อดีตรีดเงา (@kidmai555) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2562 / 18:51

    ที่ไม่ยอมหย่า เพราะไป๋หลานสามารถหนุนนำในหน้าที่การงานของผัวโง่สินะ

    #1109
    0
  2. #1010 BG3031 (@Cake__Cake) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2562 / 13:50
    อยู่ก็ไม่รัก จะให้หย่าก็ไม่ยอม
    #1010
    0
  3. #881 pommys (@pommys) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 มกราคม 2562 / 09:48
    แดงกร่ำ=แดงก่ำ
    #881
    0
  4. #880 pommys (@pommys) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 มกราคม 2562 / 09:41
    ซะนั้น=ฉะนั้น
    #880
    0
  5. #727 Nattiya Bursnachaitavee (@nsttiyaburana) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 มกราคม 2562 / 05:52
    ขอบคุณมากกคร้าไรท์.
    #727
    0
  6. #638 katekate (@fairykate27) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 มกราคม 2562 / 13:51

    ฮือออ ดีจัยยยย พระเอกเริ่มเด่นชัดดดด

    #638
    0
  7. #632 somaokub (@somaokub) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 มกราคม 2562 / 08:58
    สามีนางโง่จนไม่อาจให้อภัย ปากคอเราะร้าย เปลี่ยนสามีใหม่ให้นางเถอะค่ะไรท์555 สงสารนาง
    #632
    0
  8. #525 Nut'reeeee (@nutree) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 มกราคม 2562 / 21:23
    โอ้ย อ่านแล้วถึงกับมึน 555555
    อิตัวสามีคือไร้สมองเกินไปไหม ทำไมโคตรจะมุทะลุ เหมือนมีดีแค่กล้ามเนื้อ หัวกลวงไร้สมองมากๆ อีกฝ่ายเป็นถึงอ๋อง ลูกหลานเชื้อพระวงศ์ พูดจากลับไม่เคารพฐานะกัน แถมยังกล้าที่จะลงมือตบตีเมียตัวเอง ที่เป็นลูกของเชื้อพระวงศ์อีกด้วย เฮ้ยย แปลกมากอะ

    เอาจริงปะ ถ้าเมียโดนฟาดหน้าไปทีนึงแล้วมีรอยมือติด หัวแกขาดได้เลยนะเว้ย ทั้งตระกูลเตรียมตัวโดนปลดรับโทษไปเลย

    ไหนจะคำพูดอวดเบ่งฐานะแม่ทัพนำรบบลาๆ ต่อหน้าท่านอ๋องที่ถือว่าเป็นส่วนนึงของเจ้าแผ่นดิน มันตลกเว่ออ จริงๆสามีถือว่าเป็นคนรับใช้และคนอาศัยอยู่ในที่ดินเขาด้วยซ้ำ
    #525
    0
  9. #357 tigerdog (@tigerdog) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2561 / 15:13
    ขอเรือลำใหม่ด่วนๆๆๆๆ
    #357
    0
  10. #289 nutcharee7879 (@nutcharee7879) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 10:41
    หวังว่าอีแม่ทัพจะไม่ใช่พระเอกนะ รับไม่ได้จริงๆ
    #289
    0
  11. #156 Snow-wolf (@saro_sarocha) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2561 / 21:35
    สนุกมากเลยค่ะ ไรท์ก็ดูแลสุขภาพด้วยนะคะ รอดูแม่ทัพกับน้องสาวผู้แสนดีโดนสั่งสอนแบบจัดเต็มอยู่นะคะ สู้ๆค่ะ
    #156
    1
    • #156-1 แมคโมเลีย (@nicedear) (จากตอนที่ 8)
      19 ธันวาคม 2561 / 04:56

      ขอบคุณค่ะ ชื่อเหมือนไรท์ในเกมเลยสโนว์วูฟ
      #156-1
  12. #154 Kungbible (@Kungbible) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2561 / 17:54
    ยิ่งอ่านยิ่งเกลียดสามีนางเอก
    #154
    0
  13. #152 Long tong12 (@1749900675993) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2561 / 15:39
    อ่านแล้วโมโหมากอ่ะเกลียดแม่ทัพ
    #152
    0
  14. #151 DHmoon (@DHmoon) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2561 / 15:11
    สนุกมากกกกรอ
    #151
    0
  15. #149 123456ky (@123456ky) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2561 / 13:38
    สามีไม่ใช่พระเอกแน่เลย
    #149
    0
  16. #148 Imma Baba Gaga (@babagaga555) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2561 / 13:25
    ชอบค่ะ มาต่อไวๆนะคะ
    #148
    0
  17. #146 run04 (@run04) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2561 / 11:27
    นางเอกสุดยอด ฝีปากเป็นเลิศ
    #146
    0
  18. #145 piamya (@piamya) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2561 / 11:03

    ชอบนางเอกมากเลยค่ะ

    #145
    0
  19. #144 water05 (@water05) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2561 / 09:22
    ปรบมือให้นางเอกรัวๆ
    #144
    0
  20. #143 ปุก (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2561 / 09:01

    สุดยอดๆๆๆ

    #143
    0
  21. #142 MeeDii (@miomiojung) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2561 / 08:39
    รักษาสุขภาพด้วยจ้า
    #142
    0
  22. #141 kulyasalin2 (@kulyasalin2) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2561 / 08:37
    หายไวๆ นะจ๊ไรท์ อากาศเปลี่ยนบ่อยรักษาสุขภาพด้วย......... เบื่อตรรกะสามีกับน้องผู้แสนดีให้สองคนนี้ได้ๆ กันไปสักที หย่าหลัวเก่าให้เสร็จๆ ไป ออกมาอยู่สวยๆ หาหลัวใหม่ดีกว่า อี่หลัวเก่าเมาตบตีเมียเห็นแก่ตัวอย่าไปเอามันเลย อินๆ
    #141
    0
  23. #140 Supatra_ja (@Supatra_ja) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2561 / 08:12
    ตอนนี้อยากเห็นคุนน้องโดนจัดการต้องจากแม่ทัพ เอาให้อยู่ไม่ได้ตายไม่ได้เลยนะ
    #140
    0
  24. #138 sawaneerung (@sawaneerung) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2561 / 07:05

    ชื่อเรื่องไม่อยากจะคิดเลย..สามีเลว..โง่..อย่าเอามาเป็นเลยขอให้หย่าได้สำเร็จและหาผู้ใหม่เถอะค่ะ

    #138
    0
  25. #137 rossukon2531 (@rossukon2531) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2561 / 07:04
    ขอให้หย่าได้เร็วๆ ไรท์สู้ๆนะค่ะ
    #137
    0