ภรรยาข้าเจ้าช่างร้ายกาจยิ่งนัก

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 395,822 Views

  • 1,128 Comments

  • 7,462 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    111,075

    Overall
    395,822

ตอนที่ 30 : ส่งคืน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 20238
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1263 ครั้ง
    22 ม.ค. 62

ค่ายทหารเจียงไห่

      เพล้ง! หยางซานชินถึงกับใบหน้าถอดสีที่อยู่ๆกาน้ำชาได้ตกลงแตกกระจาย เพียงแค่เขาเดินผ่านยังมิทันแตะต้องหรือเฉียดใกล้เลยด้วยซ้ำไป เสมือนลางร้ายเกิดขึ้นในห้วงความคิดอย่างฉับพลัน แต่เขาจำต้องเก็บงำเอาไว้เสีย อาจเป็นผู้อื่นกระทำก็เป็นได้ 

      ดวงตาคมกล้าได้หันไปมองยังผู้ที่เดินมาพร้อมๆตนภายในกระโจม ว่ามีผู้ใดเดินชนหรือไม่ แต่จากที่เห็นทุกคนยืนในระยะที่ห่างจากจุดนั้นกันทุกคน ใจของแม่ทัพใหญ่มันโหวงเหวงเกินจะอธิบายได้ พาลนึกไปถึงดวงใจของเขาที่อยู่ๆก็ควบม้าตามบุตรชายออกไป โดยเขาไม่มีแม้แต่โอกาสจะทัดทานได้ หากแม่ทัพหยางสังเกตดีๆจะเห็นเม็ดถั่วตกอยู่บนพื้น แต่ด้วยใจที่เป็นกังวลทำให้เขามิทันได้ตรวจดู ทำให้คนที่ลงมือแอบยิ้มอยู่ภายในใจเงียบๆ ที่สร้างความกังวลภายในใจของหยางซานชินได้แม้จะเพียงเล็กน้อยก็ตา มันคือการแทรกซึมจิตใจอีกชนิดหนึ่ง

      “ท่านแม่ทัพหยาง มีอันใดหรือดูสีหน้าท่านมิค่อยดีเอาเสียเลย”
     “เรียนท่านราชครู ข้ามิเป็นไรขอรับ”
      ด้วยมีขุนนางจากเมืองหลวงที่ตามติดเข้ามาด้วย ซึ่งมิใช่ฝ่ายเดียวกับพวกเขาทั้งหมด จึงมิอาจเอ่ยถึงสาเหตุของความจริงภายในใจออกไปได้ ราชครูหลิวใช่จะสบายใจนักด้วยบุตรสาวกับหลานชายจนป่านนี้ยังไม่มีผู้ใดกลับมาเลยสักคน 

     ด้วยอารามร้อนใจของคนทั้งคู่ทำให้ใบหน้าดูตึงเครียดกว่าที่ควรจะเป็น แต่มิอาจทำอันใดได้นอกจากแสร้งยิ้มเพื่อกลบเกลื่อนเรื่องภายในใจ เพื่อให้คนในคณะที่ตามมามิเกิดความสงสัย คืนนี้คนผู้นั้นจะมาพบพวกเขา จะยังทำอันใดโพลงพลางไม่ได้เป็นอันขาด

       “พวกท่านเดินทางกันมาเหนื่อย ข้าว่าพากันไปพักผ่อนกันก่อนดีหรือไม่”

       ท่านราชครูหลิวจึงตัดสินใจเอ่ยปากให้ขุนนางอื่นแยกย้ายกันไปพักผ่อน แท้จริงในใจนั้นเขาต้องการปรึกษาหารือกับคนรักของบุตรสาว ที่เขาเองจำต้องทำใจยอมรับความจริงข้อนี้ นับตั้งแต่บุตรสาวได้ขออนุญาตออกมาพำนักอยู่นอกเมืองหลวงกว่าสองปี เพื่อปิดบังการตั้งครรภ์และคลอดบุตรชายให้แก่ชายที่ยืนเคียงข้างตนในตอนนี้ 

      โดยเขามิรู้ว่าจะทำอะไรได้ในเมื่อเรื่องที่เกิดขึ้นมันเป็นความลับ กว่าเขารู้ถึงการตั้งครรภ์ของเมิ่งชีก็จนใกล้กำหนดคลอดเสียแล้ว จะสังหารเด็กที่เกิดก็มิอาจทำได้จะลงโทษแม่ทัพที่กำลังรุ่งเรืองและมีอำนาจในตอนนั้นก็จนปัญญา ในเมื่อหยางซานชินเป็นที่วางใจของท่านผู้นำ เขาทำได้เพียงสนับสนุนแม่ทัพหยางและหลานชายลับๆให้ขึ้นสู่อำนาจอันควร เพื่อตนเองและสกุลหลิวสายหลัก แม้จะขัดแย้งกับญาติผู้น้องที่ถือกำเนิดจากสายรอง ซึ่งเป็นบุตรของอาแท้ๆที่ตายจากไปนานแล้ว

      “ได้เช่นนั้นพวกข้าขอตัวก่อน ท่านแม่ทัพหยาง ท่านราชครู”
      ขุนนางที่ติดตามมาได้ขอแยกตัวออกจากกระโจมกลาง โดยมิได้ตั้งคำถามใดๆกับคนทั้งคู่ เหมือนการหยั่งเชิงกันเนื่องๆด้วยขุนนางที่ติดตามเป็นคนของฮ่องเต้โดยตรง เมื่อมั่นใจว่าคนเหล่านั้นออกห่างกระโจมแล้ว ราชครูหลิวได้เดินไปนั่งในตำแหน่งผู้นำ โดยมีแม่ทัพหยางเดินตามไปนั่งมิห่างกัน
      “ท่านพ่อข้าอยากออกไปตามเมิ่งชีกับซานหลาง”
      “ใช่ว่าข้ามิอยากให้เจ้าไป แต่เจ้าพวกขุนนางที่ตามมากำลังจับตามองความเคลื่อนไหวของพวกเราอยู่ คิดกำจัดก็มิง่ายหากภายในห้าวันสารจากพวกมันไปมิถึงมือฮ่องเต้ ทางวังหลวงต้องรู้ว่าเกิดปัญหา ถึงเจ้าคนสกุลโม่มัวแต่ลุ่มหลงในสุรานารี แต่เจ้าอย่าประมาทน้องชายของมันเป็นอันขาด อ๋องเจ็ดคือยอดนักวางแผนและฝีมือมิได้ด้อยไปกว่ามันสมอง มันมิยอมให้พี่ชายของมันถูกกำจัดได้ง่ายๆแน่ ส่งคนที่ไว้ใจได้ออกไปตามเมิ่งชีกับซานหลางกลับมาก่อน”
       “ขอรับท่านพ่อ”
      ฟิ้ว! ฉึก! หยังมิทันที่หยางซานชินจะลุกขึ้น ลูกธนูได้พุ่งเข้ามาปักอยู่ที่พื้นกระโจม เสมือนคนที่ยิงมองเห็นภายในอย่างชัดเจน หยางซานชินรีบพุ่งไปที่ลูกธนูในทันที กระดาษสีขาวที่ผูกติดอยู่กับปลายศร ทำให้มือหนาสั่นเล็กน้อยเขาไม่รู้เช่นกันว่าไยถึงได้รู้สึกหวาดกลัวอย่างไรเหตุผลสิ้นดี

      แม่ทัพใหญ่ขบกรามแน่นเพื่อข่มกลั้นความหนาวสั่นภายในใจ ก่อนจะคลี่กระดาษแผ่นเล็กออกอย่างรวดเร็ว เพียงครู่เดียวร่างสูงได้วิ่งออกนอกกระโจมไป โดยมีราชครูหลิวลุกขึ้นวิ่งตามไปติดๆ สิ่งที่เขาเห็นคือหยางซานชินตรงไปยังคอกม้า เพียงพริบตาเดียวฝุ่นดินฟุ้งตลบตามหลังม้าของแม่ทัพหยางซานชินไปติดๆ ราชครูหลิวได้ปีนขึ้นม้าในทันทีที่คนสนิทนำมาให้เขาตามคำสั่ง ก่อนจะควบตามแม่ทัพหยางไปติดๆ พร้อมคนสนิทเพียงไม่กี่คน

       บนเนินดินห่างออกไปร่างสูงของถงเหยียนเจี๋ย ยกยิ้มก่อนจะถือคันธนูเดินจากไป ข่าวที่ถูกส่งมาจากภรรยาทำให้เขามิแปลกใจสักนิดที่พวกนางทำได้สำเร็จ จะพลาดก็คงมีแต่เรื่องคนที่มาช่วยจีกวานฮวาหนีไปได้เท่านั้น ส่วนหยางซานหลางหลิวเจินเจินและเมี่ยวจ้านนำกลับไปยังหุบเขาเหมยแดง หน้าที่ของเขาคือส่งข่าวแล้วกลับไปปรนนิบัติภรรยาตามคำสั่งของโม่คัง ‘ช่างคิดเหลือเกินพี่ภรรยาแต่ละคน’ 
 

จุดเกิดเหตุบนถนนมุ่งสู่ชายแดนชีเป่ย-จิ้งหนาน   

        สองพี่น้องสกุลโม่พากันนั่งดื่มด่ำกับสุรา และไก่ย่างกันบนโต๊ะเก้าอี้ที่ทำจากท่อนไม้ ซึ่งห่างออกไปมิไกลร่างของพระสนมหลิวซึ่งนอนเหยียดยาวอยู่บนพื้น ร่างกายถูกคลุมด้วยผ้าราคาถูกเนื้อหยาบสีดำ ส่วนศพอื่นๆถูกคนของพรรคโลกันต์กำจัดหมดสิ้นแล้ว ตะวันเริ่มบ่ายคล้อยมิได้ทำให้สองพี่น้องตื่นกลัวแต่อย่างใด พวกเขากำลังรอคอยเพื่อจัดการเสี้ยนหนามที่คอยทิ่มแทงสกุลโม่มานาน ตัวการใหญ่ตอนนี้อยู่พรรคมารโดยมีหรู่อี้คอยเฝ้าติดตามคนพวกนั้นอย่างใกล้ชิด ซึ่งนับว่าเสี่ยงอยู่ไม่น้อยกับการปลอมตัวของหญิงสาวในครั้งนี้ 

      “ท่านพี่ภายในสามวันนี้เราจะสาวถึงตัวการใหญ่ได้จริงหรือ ข้าว่าคนที่เดินทางมาเป็นเพียงตัวล่อ”
     “ฮาๆๆเก่งมากหยวนฟาง ใช่แล้วทุกคนคือตัวล่อ แต่เจ้าลองคิดดูนะน้องพี่ หากว่าเรามิเต้นตามเกมของคนพวกนั้น คิดหรือว่ามันจะแสดงตนออกมาให้เราเห็นง่ายๆ อาจเป็นใครก็ได้ที่ชักใยอยู่เบื้องหลัง มันจะเป็นเพียงบ่าวในคณะเราก็มิอาจรู้ได้ คนที่ทำตัวโออ่าอาจเป็นเพียงหนูที่ถูกเสกให้เป็นตัวสำคัญได้ใครจะไปรู้ ในเมื่อเรามิทราบว่าคือผู้ใดก็กำจัดให้หมดเสีย หึๆ!”
      “ช่างเถอะเรื่องตัวการทีแท้จริง เรามาตกลงกันดีกว่าว่าใครจะประมือกับแม่ทัพอสรพิษดี”
     โม่คังมองดวงตาคาดหวังจากน้องชาย ตัวเขาทำได้เพียงส่ายหน้าน้อยๆ โตแล้วยังเล่นเป็นเด็กแม้ยามหน้าสิ่วหน้าขวาน หยวนฟางอยากที่จะลงมือด้วยตนเอง เขามิอาจลบภาพเมื่อครั้งอดีตได้ในวันที่เขาไร้สามารถ แต่หยางซานชินยังมิคิดละเว้น เพียงเพราะเขามีสิทธิครองบัลลังก์หากไร้พี่ชาย สำหรับเขาแล้วตำแหน่งนั้นมันอันตรายเกินที่จะยอมไปนั่งแทนเสด็จลุง ขนาดโอรสแท้ๆยังบ่ายเบี่ยงที่จะขึ้นไปนั่งในตำแหน่งสูงศักดิ์เลย แล้วทำไมเขาต้องเสียสละเพื่อเป็นฮ่องเต้ด้วยเล่า 

      เมื่อสบตากันกับพี่ชายเสียงหัวเราะก็ดังก้องบริเวณ ใช่แล้วพวกเขาไม่อยากเป็นฮ่องเต้ แต่อยากมีชีวิตอิสระดั่งอินทรีบนท้องฟ้ามากกว่า การเติบโตมาอย่างอิสระทำให้ความคิดเรื่องแย่งชิงอำนาจ ไม่มีในสามัญสำนึกของโม่คังและหยวนฟางเลยแม้แต่น้อย

       แต่เพื่อบิดามารดาและคนสกุลโม่ ทำให้โม่คังจำต้องปรากฏตัวขึ้น รวมทั้งหยวนฟางที่ยอมลงจากเขาเพื่อช่วยเป็นแนวหน้าให้แก่ผู้เป็นลุง ไหนจะข่าวร้ายแรงของน้องสาวเพียงคนเดียวทำให้การไปเยือนเมืองหลวงเร็วกว่ากำหนด และเกิดเหตุการณ์ตามมามากมาย สุดท้ายวันที่ต้องลงมือกับศัตรูเมื่อวัยเยาว์ก็เวียนมาถึงจนได้ 

       ในความคิดครั้งแรกโม่คังคิดจะประวิงเวลาอีกสักนิด แต่พอหยางซานชินเดินทางมาเพื่อกำจัดอดีตฮูหยิน และการเดินทางมาตรวจความเรียบร้อยกองทัพของราชครูหลิว ทำให้เขารวบรัดลงมือทันทีมิเช่นนั้นคนทีเป็นตัวชักใยต้องไหวตัวทันอย่างแน่นอน                       หากข่าวการตายของพระสนมหลิวและหยางซานหลางแพร่ออกไป การมีชีวิตอยู่ของเขาเวลานี้ก็ถูกระแคะระคายบ้างแล้ว ไหนๆก็ต้องเปิดศึกเช่นนั้นก็เปิดมันตอนนี้เลยจะเป็นไรไป เจียงไห่มีกำลังทหารมากที่สุดในแคว้นเพราะมีชายแดนติดกันถึงสองแคว้น ทั้งจิ้งหนานและฉงจึงเป็นฐานกำลังที่เหล่ากบฏโยกย้ายคนของตนมาส่องสุมเอาไว้มากมาย กุ๊บกั๊บๆ!เสียงม้าที่ฮ้อมาเต็มกำลังใกล้เข้ามาทุกที แต่มิได้สร้างความพลันพลึงแก่สองพี่น้องเลยสักนิด ทั้งคู่ยังคงพากันดื่มด่ำกับสุราและอาหาร หยวนฟางทำสายตาน่าเอ็นดูส่งให้พี่ชาย

      “ฮาๆๆๆ หยวนฟางอายุเจ้าเท่าใดแล้ว เอาเป็นว่าหากพี่เห็นสมควรว่าเจ้ามิปลอดภัย จงถอยออกมาพี่จะจัดการต่อเองเข้าใจหรือไม่”
      “ข้ารักท่านเสียจริงท่านพี่ ฮาๆๆ”
      นั้นคือข้อตกลงของโม่คัง ที่อนุญาตให้น้องชายลงมือต่อหยางซานชินได้ เขาจะสอดมือก็ต่อเมื่อมิมั่นใจในความปลอดภัยของน้องชายเท่านั้น ใช่ว่าพวกเขาเลือดเย็นที่นั่งดื่มกินทั้งที่พึ่งมีการเข่นฆ่ากัน และยังมีหนึ่งศพนอนเหยียดยาวอยู่มิไกล แต่คิดเอาแค่ว่าถ้าเป็นพวกเขานอนอยู่ตรงนี้เล่าจะมีผู้ใดใจดีเก็บศพหรือหาผ้ามาคลุมร่างให้หรือไม่ แน่นอนย่อมไม่มีคงถูกโยนลงเหวให้แร้งกาจิกกินเสียมากกว่า
       หยางซานชินมองเห็นด้านหน้าของถนนที่ตนกำลังมุ่งไป มีชายหนุ่มสองคนกำลังนั่งดื่มกินใช่แล้วเขามองไม่ผิดคนทั้งคู่กำลังนั่งร่ำสุราและอาหาร แล้วไยถึงหาญกล้ามาทำเช่นนี้ยังถนนเปลี่ยวกลางป่าไร้ผู้คนสัญจรกัน หยางซานชินชะลอความเร็วม้าลงเนื่องจากมีคนขวางทางอยู่ แม้ในใจจะร้อนรนกับข่าวที่ได้รับ ซึ่งเขามิสนใจว่ามันคือกลลวงแต่อย่างใด 

       ในเมื่อเมิ่งชีและลูกชายตกอยู่ในมือศัตรู เขาจะมิยอมนิ่งดูดายเป็นอันขาด จะเรื่องจริงหรือหลอกนั้นเขามิอาจรู้ได้ เพราะใช่ว่าฮ่องเต้จะไร้คนมีฝีมือที่ภักดีเสียเมื่อไหร่กัน หากในจดหมายเป็นจริงต่อให้เขาต้องล้างตระกูลสักหนึ่งหรือสองเขาก็จะทำ อีกมินานเขากับเมิ่งชีก็จะเป็นครอบครัวที่สมบูรณ์แล้ว จะให้ใครมาขัดขวางมิได้เป็นอันขาด

       “เด็กน้อยไยพวกจึงมาขวางทางผู้อื่นเช่นนี้ จงรีบหลีกไปให้พ้นเดี๋ยวนี้”

       เสียงทรงอำนาจของแม่ทัพใหญ่ น้ำเสียงกดต่ำบ่งบอกถึงอารมณ์ในตอนนี้ได้เป็นอย่างดี แต่มิใช่เรื่องที่นอกเหนือการคาดเดาของสองพี่น้องเลยสักนิดเดียว

      “ช้าก่อนก่อนท่านแม่ทัพใหญ่ ข้าสองพี่น้องแค่รอส่งของคืนแก่ท่านเท่านั้น จะไปก็ต่อเมื่อท่านรับของเป็นที่เรียบร้อยแล้วเท่านั้น”
      สองพี่น้องยังมิได้หันไปเผชิญหน้ากับคนที่อยู่บนหลังม้า ยังคงรินสุราดื่มกันต่อหลังจากบอกกล่าวถึงเหตุผลที่นั่งขวางทางอีกฝ่ายเอาไว้
     “สามหาวพวกเจ้าเป็นใครกันถึงได้กำแหงกับข้า ในเมื่อรู้ว่าข้าคือผู้ใดยังกล้าขวางทางข้า เช่นนั้นเกิดอันใดขึ้นอย่ามาโทษว่าข้ารังแกก็แล้วกัน ไหนของอันใดที่จะส่งมอบให้แก่ข้ารีบนำมาแล้วไสหัวหัวไปซะ”
      โม่คังลุกขึ้นก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับอีกฝ่าย รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าหล่อเหลาของชายหนุ่ม เพื่อตอกย้ำความทรงจำของหยางซานชิน ครั้งแรกที่พบกันเขาสวมใส่เสื้อผ้าของบ่าวไพร่ แต่ตอนนี้ชุดของชนชั้นสูงอยู่บนกายแกร่ง ใบหน้าหล่อเหลาคมเข้มกอบกับดวงตานิ่งสนิททั้งสงบเยือกเย็น เค้าโครงหน้าช่างเสมือนบิดามารดาหลอมรวมอยู่บนตัวของชายหนุ่ม ทำให้หยางซานชินผงะเล็กน้อย เมื่อมองคนตรงหน้าอย่างเต็มตายิ่งพินิจพิเคราะห์ให้ถี่ถ้วน ‘ช่างเหมือนอะไรเช่นนี้’
      “จะรีบไปไหนกันท่านแม่ทัพ ในเมื่อของที่ท่านตามหาข้าได้นำมารอส่งคืนแก่ท่านแล้ว ไยถึงยังคิดใช้กำลังกับข้าและน้องชายกันอีกเล่า”
      หยางซานชินที่พึ่งตื่นจากพวังค์รีบเหินกายลงจากหลังม้าด้วยท่าทางองอาจสมกับตำแหน่งอันสูงค่าของตน เพื่อข่มให้อีกฝ่ายดูด้อยกว่า แต่มันกลับเป็นสิ่งที่น่าขบขันในสายตาของชายหนุ่มผู้สูงศักดิ์กว่าเสียยิ่งกระไร 

      โม่คังสบตาอีกฝ่ายโดยไม่รู้สึกยำเกรงแม้แต่น้อย ก่อนจะผายมือไปยังสิ่งที่ถูกผ้าสีดำคลุมทับอยู่ ก่อนที่ชายหนุ่มจะเดินกลับไปนั่งลงตรงข้ามกับน้องชาย ที่ยังคงใช้ตะเกียบเงินคีบไก่เข้าปากอย่างเอร็ดอร่อย หึๆ!เสียงหัวเราะในลำคอเมื่อเสียงม้าอีกหลายตัวตามมาติดๆ เห็นทีวันนี้งานพวกเขาเยอะกว่าที่ควรจะเป็น มือหนายกกาสุรารินให้พี่ชาย 

        โม่คังยกจอกสุราหยกสีขาวบริสุทธิ์ขึ้นกระดกรวดเดียวหมดจอก โดยไม่ใส่ใจบรรยากาศรอบข้างที่กำลังจะครุกรุ่นไปด้วยโทสะของผู้มาใหม่ เขามิได้อวดเก่งแต่มั่นใจว่าจะทำงานได้ลุล่วง หากมัวหวาดกลัวแล้วจะปกป้องใครเอาไว้ได้ หากเรื่องตรงหน้ายังต้องให้ผู้อื่นออกหน้าตายแทน แล้วคิดที่จะมีลมหายใจทิ้งไปวันๆเช่นนั้นหรือ หากวันนี้พวกเขาต้องจบชีวิตลงไปจริงๆแล้วละก็เขาขอตายอย่างสมเกียรติ มิใช่ทำตัวเป็นลูกเต่าหดหัว รอแต่ให้ผู้อื่นออกหน้าปกป้องอยู่ร่ำไป

       “อ๊ากกก! ไม่นะ เมิ่งชีไยถึงเป็นเช่นนี้ มันคือผู้ใดที่ทำกับเจ้าแบบนี้ได้ ข้าจะฆ่ามันเมิ่งชี อ๊ากกกก!”
       เสียงคำรามก้องของแม่ทัพใหญ่หยางซานชินเสมือนสัตว์บาดเจ็บก็มิปาน แต่กลับมิสะเทือนโสตของสองพี่น้องสักนิดก็หาไม่ นี่คือของที่จำต้องส่งคืนให้ทรราชของแผ่นดิน ส่วนอีกคนนั้นคงมิอาจนำมาส่งคืนได้ด้วยหลิวเจินเจินใช้สิทธิที่ชอบธรรมในความเป็นแม่ นำหยางซานหลางกลับไปยังสุสานสกุลหลิวที่หุบเขาเหมยแดงแล้ว คนภายนอกยังไม่มีใครทราบว่าแท้จริงแล้วหลิวเจินเจินกับหยางซานหลางมิใช่แม่ลูกกัน และมันก็มิอาจเปิดเผยให้ผู้อื่นรู้ได้ นางจึงใช้เหตุผลนี้นำร่างของบุตรเลี้ยงกับไปด้วย

        เสียงของหยางซานชินดังก้องไปทั่วบริเวณทำให้ราชครูหลิวที่ตามหลังมาพร้อมคนสนิท รู้สึกหวาดกลัวในเสียงคำรามก้องของแม่ทัพหยางซานชินยิ่งนัก เสียงที่โหยหวนบาดลึกในห้วงจิตใจของราชครูหลิวโดยมิรู้ตัว ร่างของชายชราสั่นเทิ่มเมื่อชะลอม้าให้หยุดลงและมองไปยังร่างในชุดเกาะของแม่ทัพผู้เกรียงไกร ที่กำลังนั่งทำอะไรสักอย่างอยู่บนพื้นดิน มิไกลออกไปก็มีชายหนุ่มสองคนนั่งร่ำสุรากันโดยมิตื่นกลัวกับการมาของตน

       คนชุดดำที่ตามหลังกลุ่มของราชครูมามิห่างถึงกับคิ้วขมวดเข้าหากัน เมื่อสังเกตเห็นความผิดปกติของแม่ทัพหยางซานชินและราชครูหลิว ที่หยุดลงกระทันหันซ้ำยังมีเสียงของแม่ทัพหยางคำรามก้องไปทั่วบริเวณ แม้เขาจะเห็นไม่ชัดแต่จากการคาดเดา จะต้องเกิดเรื่องอะไรขึ้นสักอย่างแน่นอน ชายชุดดำอยากที่จะขยับเข้าใกล้กว่านี้แต่มิอาจทำได้ เพราะเขามีหน้าที่ตามสังเกตการณ์เท่านั้น มิอาจให้หยางซานชินและราชครูรู้เป็นอันขาด

      ห่างออกไปไม่ไกลดวงตาดุจพญาอินทรี มองชายชุดดำด้วยความขบขัน ‘อ่อนหัด’ ถงเหยียนเจี๋ยไม่ได้กลับไปปรนนิบัติภรรยายามคำสั่งพี่ชายของนาง แต่เขาเห็นมีคนซ่อนกายนอกค่ายอีกด้านหนึ่ง เร้นกายตามแม่ทัพหยางและราชครูหลิวมา เขาเลยตามมาเงียบๆยิ่งเห็นท่าทางไม่เป็นมืออาชีพของคนชุดดำ ชายหนุ่มยิ่งขัดใจจะลงมือสังหารก็อยากจับเป็น เลยยอมเสียเวลาเฝ้าอีกฝ่ายต่อไป

      รอยยิ้มปรากฏให้เห็นเมื่อชายหนุ่มคิดอยากเอาใจพี่ภรรยา โดยการจับหนอนตัวอ้วนไปฝากสักหน่อย หากใครได้รู้ความคิดของชายหนุ่มและสองพี่น้องสกุลโม่แล้วละก็คงอยากหนีไปผูกคอตายเสียให้รู้แล้วรู้รอดกันไปเลย แต่ละอย่างที่คิดและทำมันมิเหมือนคนทั่วๆไปจะคิดและกระทำกัน ในสนามรบพวกเขายังคิดเล่นสนุกสม่ำเสมอ แต่ทุกคนก็ต้องยอมรับในฝีมือว่าชายหนุ่มทั้งสามมิได้อ่อนหัดเช่นการกระทำแปลกคนเลยสักนิด

       ทางด้านหยางซานชินเงยหน้าจากร่างของคนรัก ที่ศรีษะกับร่างมิได้ต่อกันเหมือนครั้งแรกที่เปิดผ้าคลุมออก เพียงซ้อนมือหมายอุ้มร่างบางสู่อ้อมกอด ศรีษะงามกลับหลุดร่วงลงสู่พื้นดิน ดวงตาแดงก่ำพร้อมมีน้ำใสๆเอ่อล้นเต็มสองหน่วยตาของแม่ทัพหยาง พร้อมอาการคร่ำครวญอยู่ภายในใจ

      นางมีวรยุทธ์สูงส่งมิแพ้อดีตภรรยาแต่ไยถึงตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ได้ แล้วซานหลางของเขาไปไหนกันทำไมถึงมิอยู่ปกป้องมารดาของตน ใครกันที่อำมหิตถึงเพียงนี้ ทำร้ายสตรีบอบบางอ่อนหวานเช่นเมิ่งชีของเขาได้

       “จะมัวสับสนอันใดกันหยางซานชิน หากเจ้าอยากรู้อะไรถามข้าก็ได้”
      เสียงคุ้นหูดังขึ้นจากชายหนุ่มอีกคนที่เขามิได้สนใจในทีแรก หยางซานชินขบกรามแน่นก่อนจะหันไปมองเจ้าของเสียง ซึ่งตอนนี้ได้เอี้ยวตัวหันมาส่งยิ้มให้แก่เขา ดวงตาแดงก่ำวาวโรจน์ขึ้นในทันทีเมื่อเห็นว่าเป็นผู้ใด
       “โม่หยวนฟางเจ้า เป็นเจ้าสินะที่สังหารเมิ่งชี หึๆ!ช่างรนหาที่ตายเจ้าก็รู้ว่านางคือผู้ใด”
       “ใช่ข้ารู้ว่านางคือใคร สตรีไร้ยางอายเช่นนี้จะอยู่ให้แปดเปื้อนวังหลวงไปเพื่ออะไรกัน นางทำอันใดไว้เจ้าคิดว่าข้าจะมิรู้เลยหรือ ลองคิดดูนะหยางซานชิน ว่าตอนนี้เจ้าเองก็มีโทษที่ลบหลู่เบื้องสูง ข้าเป็นผู้ใดยศฐานบรรดาศักดิ์มากน้อยเพียงใด ไยแม่ทัพเช่นท่านถึงกล้ากำแหงมิยำเกรงเช่นนี้ข้าควรลงโทษหรือไม่”
        ท้ายเสียงนั้นบ่งบอกอารมณ์ของผู้พูดได้เป็นอย่างดี หยางซานชินค่อยวางร่างของคนรักลง ก่อนจับศรีษะงามมาวางต่อให้เรียบร้อย ค่อยๆดึงผ้าขึ้นคลุมทับไว้เช่นเดิม มือหนาแตะที่ดาบคู่กายก่อนจะขยับลุกขึ้น

      "น้องพี่ไปตีกันไกลๆพี่หน่อย เดี๋ยวเลือดจะมาแปดเปื้อนอาหารบนโต๊ะ"

      คำเอ่ยขานที่ชัดเจนของชายหนุ่มที่เขาคลางแครงใจในที่แรก ตอนนี้หยางซานชินมั่นใจแล้วว่าคือผู้ใดกัน

      "องค์ชายใหญ่โม่คังเองหรือนี้ ช่างตายยากเสียจริง"

     "ขอบคุณที่ชม หยางซานชินและมิต้องเสียใจเรื่องลูกเมียของเจ้า เพราะข้าคงส่งท่านไปดูและพวกเขาในมิช้าเช่นกัน ข้าปล่อยให้เจ้ามีชีวิตอยู่จนถึงบัดนี้นับว่าข้าใจดีมากแล้ว จำคำนี้ของท่านได้หรือไม่แม่ทัพหยางคำที่ท่านบอกข้าเมื่อยี่สิบกว่าปีก่อน ท่านอาจลืมแต่ข้าไม่"

      หยางซานชินถึงกับหนาวสะท้านไปทั่วกาย ครั้งนั้นเขามิได้เปิดเผยตนเองแม้แต่น้อย ไยโม่คังถึงจดจำได้ว่าเขาคือคนที่ลอบสังหารตนเองและโม่หยวนฟางได้เล่า


............
มาแล้วคร้าหายไปหลายวันเลย เนื่องจากคุณหมอที่รักจ่ายยาที่แบบทำให้ไรท์หลับเป็นตายมา ขนาดว่าไม่มีอาการกำเริบหนักแค่นิดหน่อย คุณหมอบอกกันไว้ก่อนคร้า เลยทำให้งดอัพไปหลายวัน ตอนนี้อาจดูเอื่อยไปนิดนะคะ กะจะต่อยาวเห็นจำนวนหน้าเลยต้องตัดฉับตรงนี้ก่อน ค่อยมาเริ่มโค้งสุดท้ายกันต่อนะคะ คำผิดคำตกและความไม่สลวยขอรีไรท์หลังจบนะคะ ตอนนี้เร่งสุดชีวิต ตอนพิเศษอุ๊บอิ๊บให้ลุ้นกันคร้า
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.263K ครั้ง

22 ความคิดเห็น

  1. #1058 veraya2099 (@veraya2099) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:59
    ฆ่ามันเลยๆ ทำไมมีแววว่ามันจะหนีรอดไปได้แล้วกลายเป็นเสี้ยนแท่งใหญ่ สังหรณ์ใจ
    #1058
    0
  2. #970 BL_Neth (@BL_Neth) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:26
    แก้แค้นๆ
    #970
    0
  3. #875 Nantanat_neung (@Nantanat_neung) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 23 มกราคม 2562 / 22:07
    รออออออออออออออออออออออออออออออออออออ
    #875
    0
  4. #862 Mhuaymhuay Freedom (@mhuayfreediom) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 23 มกราคม 2562 / 11:30
    รอๆค่ะ
    #862
    0
  5. #861 นกยูง-มายา (@Nokyoong) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 22 มกราคม 2562 / 22:20

    ก็เขารักของเขาอะนะ


    ปล. หายดีไว ๆ ค่ะ

    #861
    0
  6. #860 Kungfu Panda (@hthinsun) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 22 มกราคม 2562 / 22:08
    หายไว ๆ ค่ะ
    #860
    0
  7. #859 Emmajung (@Emmajung) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 22 มกราคม 2562 / 21:22

    รอค่ะ สู้ๆไรท์
    #859
    0
  8. #858 kulyasalin2 (@kulyasalin2) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 22 มกราคม 2562 / 18:52
    รักษาสุขภาพด้วยจ้าไรท์ ........สนุกดี รอๆ
    #858
    0
  9. #857 farfar2531 (@farfar2531) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 22 มกราคม 2562 / 15:22

    ดีมากค่ะ หมอ ยกนิ้วให้หมอเลย เยี่ยมๆ ไรท์ก็ไปนอนไป จะได้หายดี เป็นห่วงนะ
    #857
    0
  10. #856 MT7BB (@MT7BB) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 22 มกราคม 2562 / 14:06
    ใกล้จะจบแล้วหรออ😭😭
    #856
    0
  11. #855 PuiPui--r (@PuiPui--r) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 22 มกราคม 2562 / 13:27
    รสนิยมชอบสมสู่กับนังงูพิษนี่มันถ่ายทอดจากพ่อสู่ลูกเนอะ บอบบางอ่อนหวาน..ไม่คลื่นเ-ยนอยากอาเจียนตอนพูดเหรอ
    #855
    0
  12. #854 jeep_s (@pt_deda) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 22 มกราคม 2562 / 13:16
    บอบบางอ่อนหวานคือไรว่ะ ว่าคนอื่นอำมหิตแกนี่มีเมตตามากมั้งทำอะไรไว้ก็ได้แบบนั้นก็สมควรละนี่
    #854
    0
  13. #853 Goody2526 (@Goody2526) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 22 มกราคม 2562 / 10:20
    นางมารหนีไปได้ รอติดตามค่ะ
    ปล.ภวังค์ / กะทันหัน / ยศถาบรรดาศักดิ์ / คลางแคลงใจ / ศีรษะ สะกดแบบนี้ค่ะ
    #853
    0
  14. #851 tavigar_25 (@tavigar_25) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 22 มกราคม 2562 / 08:36
    แล้วตอนที่แล้วที่นางเอกสู้กับนางมารผลเปนยังไงหรอคะ
    #851
    1
    • #851-1 Pannikaa (@Pannikaa) (จากตอนที่ 30)
      22 มกราคม 2562 / 10:34
      เหมือนว่ามีคนมาช่วยยัยน้องสาวไปได้​ คงเป็นท่านอาของนางมั้ง
      #851-1
  15. #850 Sasisand (@Sasisand) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 22 มกราคม 2562 / 08:27
    ขอจุดจบแบบโหดๆๆ หน่อยนะคะ
    #850
    0
  16. #849 sawaneerung (@sawaneerung) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 22 มกราคม 2562 / 07:19

    ยาว จุใจ จริงๆค่ะ..ชอบๆๆ

    #849
    0
  17. #848 rossukon2531 (@rossukon2531) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 22 มกราคม 2562 / 07:10
    สนุกค่ะ รอๆ
    #848
    0
  18. #847 MeaniE_18 (@MeaniE_18) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 22 มกราคม 2562 / 07:04
    ไรท์คะ ตอนท้าย ๆ ที่พี่น้องโม่คุยกับอิแม่ทัพอะค่ะ เดี๋ยวก็เรียกแม่ทัพว่าเจ้า เดี๋ยวก็เรียกว่าท่าน แก้เป็นเจ้าทั้งหมดก็น่าจะดีนะคะ
    #847
    0
  19. #846 Yunha (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 22 มกราคม 2562 / 06:41

    ออยากจัดการญาติผู้น้องนางเอก

    #846
    0
  20. #845 NatthayaSrichan (@NatthayaSrichan) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 22 มกราคม 2562 / 06:30
    ขอบคุณค่า
    #845
    0
  21. #844 phomtao (@phomtao) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 22 มกราคม 2562 / 05:27

    มาต่อไวไวนะค่ะ
    #844
    0
  22. #843 benjama1 (@benjama1) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 22 มกราคม 2562 / 04:10

    หายป่วยไวๆนะคะไรท์ไม่อยากชมเลยจริงว่าเรื่องนี้แต่งได้ดีมากๆคะ
    #843
    1
    • #843-1 แมคโมเลีย (@nicedear) (จากตอนที่ 30)
      22 มกราคม 2562 / 04:12

      ขอบคุณมากๆค่ะตอนรีไรท์จะให้สลวยขึ้นนะคะ บีบคอ บก.ช่วยหุๆๆ
      #843-1