ภรรยาข้าเจ้าช่างร้ายกาจยิ่งนัก

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 403,659 Views

  • 1,138 Comments

  • 7,629 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    118,912

    Overall
    403,659

ตอนที่ 29 : แม่รักเจ้า100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 168
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1894 ครั้ง
    19 ม.ค. 62

       เมี่ยวจ้านดวงตาแข็งกร้าวขึ้นตามอารมณ์ในขณะนี้ ซึ่งพี่ชายต่างมารดาคิดอาศัยช่วงจังหวะที่นางหลบถอยห่าง จากแรงอัดของพลังนั้นลงมือทีเผลอต่อนาง คนอย่างเมี่ยวจ้านหรือจะยอมละสายตาจนยอมตกเป็นรองอีกฝ่าย ‘ไม่ทางเสียละพี่ชายข้า’ หญิงสาวก้าวหลบได้อย่างว่องไวดุจสายลม ดาบในมือของชายหนุ่มฟันลงหมายผ่ากลางลำตัวให้จงได้ แต่มันกลับฝันลงยังพื้นดินเฉียดปลายเท้าผู้เป็นน้องเพียงเสี้ยวเท่านั้น เมี่ยวจากจำต้องสะกิดปลายเท้าเหินกายถอยห่างหยางซานหลางด้วยว่านางใช้แส้เป็นอาวุธ แม่ทัพหนุ่มพุ่งตามเมี่ยวจ้านไปติด สองพี่น้องห่ำหั่นกันอย่างดุเดือดเสียงระเบิดของพลังวัตร มีเป็นวงกว้างด้วยหยางซานหลางริษยาน้องสาวที่เป็นรองเขาทุกทาง แต่กลับมีฝีมือร้ายกาจเกินกว่าที่คาดคิดเอาไว้ในคราแรก
       น้ำตาของมารดาทั้งสองต่างไหลออกมาด้วยความรู้สึกที่แตกต่างกัน หลิวเมิ่งชีต้องการได้ยินคำเรียกขานว่าแม่สักครั้งจากปากของชายหนุ่มก่นสิ้นใจ ส่วนหลิวเจินเจินนั้นนึกโทษตนเองที่ไร้สามารถอบรมชายหนุ่มให้เป็นคนดีมิได้ เสมือนนางบกพร่องในหน้าที่ของความเป็นแม่ ไหนจะเวลานี้ที่พี่น้องต้องทำร้ายกันเอง สวรรค์ช่างโหดร้ายกับนางอะไรเช่นนี้ ‘เพราะเจ้าเพียงผู้เดียวหยางซานชิน’ ขณะที่หยางซานหลางหันหลังให้มารดาทั้งสอง เมี่ยวจ้านกลับมองเห็นทุกเหตุการณ์ 

        แม้จะเห็นใจพี่ชายแค่ไหนนางก็มิอาจหยุดมือได้ คนส่วนรวมย่อมสำคัญกว่าพี่ชายผู้น่าสงสารคนนี้ ที่ตกเป็นเพียงหมากในกระดานของบิดามารดาแท้ๆของตน หากคนพวกนั้นมีจิตสำสึกในความผิดชอบชั่วดี ไม่แน่ว่าหยางซานหลางจะเป็นคนดีกว่านี้มากนัก เพราะเขาเติบใหญ่มากับคำสอนของคนเช่นหยางซานชิน ที่เสี้ยมสอนให้บุตรชายทะเยอะทะยานจนเกินตน แส้ของเมี่ยวจ้าวตวัดดุจอสรพิษเข้าปะทะร่างแกร่งเต็มแรง โดยหยางซานหลางได้เกร็งร่างรอรับอยู่แล้วเช่นกันเมื่อรู้ว่ามิอาจหลบได้พ้น ควับ!อึ๊ก!ตุ๊บ! ร่างแกร่งตกลงยังแทบเท้าของหลิวเจินเจิน

      “ซานหลาง”
      เสียงแหบโหยของสตรีวัยกลางคนที่ยืนมองคนที่คดคู้อยู่แทบเท้าตน ดวงตาอ่อนโยนเช่นมารดามองบุตรในอุทรของนางเสมือนคมมีดกรีดแทงใจแม่ทัพหนุ่มยิ่งนัก ซึ่งเวลานี่เขาได้เงยหน้ามองมารดาผู้เลี้ยงดูตนมาตั้งแต่แรกเกิด ก่อนจะเงยหน้ามองเลยไปยังด้านหลังของหลิวเจินเจิน ในครรลองสายตาของชายหนุ่มนั้นมันสั่นสะท้านไปทั้งใจกับภาพที่เห็น พระสนมหลิวเมิ่งชีมารดาที่แท้จริง มีเลือดสดๆไหลนองเปรอะเปื้อนบนชุดงามนั้นจนกลายเป็นสีแดงฉาน 

       ก่อนจะดึงสายตากลับมายังคนตรงหน้า ที่ยืนกำมือแน่นร่างสั่นสะท้านด้วยหัวใจที่แตกสลาย เมี่ยวจ้านคอยจ้องมองอยู่มิคลาดสายตาด้วยมารดาตนอยู่ในระยะมิปลอดภัย หากนางเสี่ยงเข้าโจมตีด้วยสภาพจิตใจของมารดามิปกติเช่นคนภายนอกเห็นแล้วนั้น นางมิอาจตามเข้าไปได้ จำใจได้แต่ยืนควบคุมสถานการณ์อยู่มิห่าง หยางซานหลางยังคงผูกพันอยู่ในตัวหลิวเจินเจินแต่เขาต้องช่วยผู้ให้กำเนิด ร่างสูงอาศัยจังหวะที่คนตรงหน้ากำลับสับสนลุกขึ้นรวบร่างมารดาเลี้ยงมาไว้ในอ้อมแขนโดนมีดาบทาบทับอยู่ที่ลำคอ หลิวเจินเจินยิ้มเย็นเมื่อรู้แล้วว่าความรักที่ตนมีมิอาจชะโลมใจของบุตรชายได้เลย

       “ปล่อยมารดาข้าหยางซานหลาง เจ้าคนอกตัญญู”
       “ฮาๆๆเจ้าไม่มีสิทธิมาต่อรองกับข้าน้องสาว ปล่อยพระสนมมิเช่นนั้นนางตาย”
       “มิต้องสนใจแม่เมี่ยวเอ๋อจำคำแม่เอาไว้ให้ดี แม่รักเจ้าทั้งสองคนและแม่ยินดีตายด้วยมือของเจ้าซานหลาง แต่แม่จะมิยอมฆ่าลูกชายที่ดื่มนมจากอกของมารดาผู้นี้เป็นอันขาด”
        “หุบปากอย่าใช้มารยาหลอกข้า”
        หยางซานหลางดวงตาแดงก่ำด้วยหัวใจที่เจ็บปวดแสนสาหัสดังคมดาบกรีดกลางใจ แล้วโรยด้วยเกลือเพื่อเพิ่มความเจ็บจนถึงที่สุด เขาจะทำอย่างไรได้ในเมื่อ มารดาที่แท้จริงกำลังมองมาด้วยดวงตาที่แสนรักใคร่เขาผู้เป็นบุตร 

      แต่คนที่อยู่ในอ้อมแขนคือผู้ที่กลั่นเลือดในอกให้เขาดื่มกินมาจนเติบใหญ่ ความสำนึกผิดชอบชั่วดีกำลังฆ่าชายหนุ่มโดยมิรู้ตัว ร่างแกร่งสั่นสะท้านจนหลิวเจินเจินรับรู้ได้โดยมิต้องให้ผู้ใดเอ่ยบอก มืออุ่นที่คอยประคบประหงมชายหนุ่มาแต่กำเนิด ได้ยกขึ้นลูบแขนแกร่งของบุตรชายพร้อมซบหน้าลงยังท่อนแขนที่พาดผ่านช่วงใต้ลำคอตน น้ำตาอุ่นๆที่ไหลรินออกมาด้วยความรักของมารดามีต่อบุตร ทำให้คนที่มองอยู่เสมือนมีก้อนแข็งจุกอยู่ที่ลำคอของพวกเขา หยางซานหลางมีอาการหายใจติดขัดเนื่องจากเจ็บลึกในอกจนมิอาจพูดอันใดออกมาได้แม้เพียงครึ่งคำ

        “แม่มิโทษเจ้าลูกรัก ลงมือเถิดแม่ยอมสิ้นใจด้วยมือเจ้าซานหลาง”
        ดวงตาคู่งามหลับลงอย่างช้าๆก่อนนะเอนศรีษะไปพิงช่วงอกแกร่งของชายหนุ่ม หยางซานหลางกัดฟันจนแทบละเอียดเพื่อกลั่นน้ำตามิให้ไหลออกมา หากใครมิเป็นเขาคงไม่สามารถรู้ได้ ว่าตอนนี้เขาเจ็บปวดเพียงใดที่ต้องเลือกมารดาที่รักเขาทั้งคู่

     เมี่ยวจ้านดวงตาแดงก่ำไม่ต่างจากพี่ชายและมารดา นางจะไม่ยอมเสียแม่ให้แก่พี่ชายทรราชอีกเป็นครั้งที่สอง ร่างบางเริ่มขยับทีละน้อยเพื่อหาตำแหน่งที่เหมาะสม หลิวเจินเจินทิ้งอาวุธหลับตาเชิดหน้าอย่าทรนง มิหวาดกลัวต่อความตาย หากปล่อยหลิวเมิ่งชีให้รอดเรื่องเลวร้ายจะยิ่งทวีคูณขึ้นไปอีกหลายเท่า เช่นนั้นแล้วเพื่อบุตรและแผ่นดินนางยอมตาย และนางมั่นใจว่าซานหลางเองก็มิอาจรอดพ้นฝีมือของเมี่ยวจ้านไปได้เช่นกัน

       “หยางซานหลางเจ้าแตะท่านแม่ของข้า มารดาเจ้าต้องตายเช่นกันรวมทั้งตัวเจ้า คนต่ำช้ามิสมที่เป็นถึงแม่ทัพผู้เกรียงไกร กลับใช้สตรีเป็นข้อต่อรอง ไร้ศักดิ์ศรียิ่งนัก”
       “ปล่อยนางแล้วข้าจะสู้กับเจ้าอีกครั้งน้องพี่”
       เมี่ยวจ้านกลับสะบัดแส้พันรอบคอของสนมหลิวแทน เพื่อสร้างข้อต่อรองเช่นกัน นางรู้ดีว่าหากมารดาเลือกที่จะยอมให้แก่พี่ชายไม่ว่านางหรือใครก็มิอาจขัดขวางได้ แม้จะเจ็บปวดมากเพียงใด หากนี้คือคำสั่งของมารดานางจะทำตาม

       หมิงจงเป่าคอยสังเกตการณ์อยู่ด้านหลังยังไม่คิดลงมือ เรื่องนี้เขาจะมิสอดมือหากฝ่ายตนยังไม่มีใครถึงตาย มันเป็นเรื่องของครอบครัวเขาต้องการปล่อยให้พวกเขาจัดการกันเอง ส่วนสมุนของอีกฝ่ายนั้นตอนนี้เขากำจัดจนหมดสิ้นแล้วมิต้องเป็นกังวล จะมีเพียงศิษย์รักกับหญิงสาวผู้มีความหลังกันเท่านั้น ที่ยังฟาดฟันกันห่างออกไปพอสมควร หมิงจงเป่าเตรียมพร้อมเข้าช่วยหลิวเจินเจินที่ตกอยู่ในกำมือของหยางซานหลางตลอดเวลา เขาจะไม่ให้นางต้องสังเวยชีวิตอันมีค่าให้คนเนรคุณเช่นชายหนุ่มที่หันหลังแก่เขาในตอนนี้

       “เจ้าก็มิต่างจากข้าน้องพี่ หากทำร้ายพระสนมแม่เจ้าก็ต้องตาย อกตัญญูคงมิใช่ข้าผู้เดียวเสียแล้วสินะ”
      “ไม่เลยหยางซานหลางเราต่างกัน เพราะข้ารู้ว่าท่านแม่สละตนเพื่อเจ้าและแผ่นดิน แต่คนโง่งมเช่นเจ้าต่างหากที่มิรู้ว่ามารดาที่อุ้มชูตนมาทำเพื่อลูกนอกไส้เช่นเจ้าเพียงไร”
        น้ำตาที่สะกัดกั้นมาก่อนหน้าไหลทะลักอาบแก้มชายหนุ่ม ดวงตาหลุบต่ำลงมองคนในอ้อมแขนที่หลับตายืนนิ่งมิขัดขืน ก่อนจะมองไปยังสตรีอีกคนที่ถูกตรึงติดกับต้นไม้ด้วยกระบี่ ลำคอของนางถูกพันรอบด้วยแส้ทองของน้องสาวตน หลิวเมิ่งชีส่ายหน้าน้อยๆด้วยกลัวบุตรชายใจอ่อนให้แก่ศัตรู แม้ในใจจะสะเทือนมิน้อยที่ทุกคำของชายหนุ่ม มิเอ่ยเรียกนางว่าแม่สักคำก็หาไม่
      “ฆ่านางซานหลางแล้วหนีไปซะ”
      เสียงตะโกนด้วยแรงที่เหลือน้อยนิดของหลิวเมิ่งชี ปลุกให้หยางซานหลางขยับมือที่ถือดาบอยู่ อั๊ก!เลือดสีแดงฉานพุ่งออกจากลำคอที่ไร้ศรีษะของพระสนมเอกผู้เล่อโฉม หยางซานหลางดวงตาแข็งกร้าวจ้องไปยังน้องสาวที่สังหารมารดาแท้ๆของเขา ดาบคมถูกเลื่อนสู่ลำคอของหลิวเจินเจิน

        แต่ยังช้ากว่าหมิงจงเป่าที่จ้องทุกการเคลื่อนไหวของชายหนุ่มอยู่ก่อนแล้ว อึ๊ก!เลือดทะลักออกจากปากของชายหนุ่มชะโลมไหล่ของหลิวเจินเจินที่ยังคงยืนนิ่งอยู่ นางรับรู้ถึงน้ำอุ่นๆที่ต้องกายจึงได้ลืมตาขึ้น ภาพแรกที่เห็นคือร่างไร้ศรีษะของญาติผู้พี่โดยมีเมี่ยวจ้านยืนหน้าทมึนตึงจ้องมองมาที่นางและบุตรชาย ดาบแกร่งหลุดออกจากมือหนา ก่อนที่ร่างสูงจะเซถอยหลังแล้วล้มตึงลงยังพื้นดิน


ต่อ


       หลิวเจินเจินรีบคว้าแขนลูกชายเอาไว้ ทำให้ตนเองล้มตามลงไปด้วยเข่าสองข้างกระแทกพื้นดินจนรู้สึกเจ็บ แต่ก็มิเจ็บเท่ากับที่เห็นบุตรชายนอกอุทรกำลังจะสิ้นใจไปต่อหน้า หยางซานหลางกระพริบตาถี่ๆเพื่อไล่น้ำตาที่เอ่อเต็มหน่วยตาทั้งสองข้าง ความรู้สึกในตอนนี้มิได้เจ็บตรงบาดแผล แต่เจ็บร้าวลึกในหัวใจ

ไยเขาถึงตามืดบอดจนมองมิเห็นความรักของมารดา ที่กำลังฟูมฟายเสียน้ำตาเพื่อเขากัน

      บิดาคอยพร่ำสอนให้เชื่อฟัง และคอยย้ำเตือนส่าพระสนมหลิวทีบุญคุณต่อสกุลหยาง ทุกคำที่บิดาบอกนั้น พระนางช่างน่าสงสารจับจิต ที่ถูกฮ่องเต้ย่ำยีทั้งร่างกายและจิตใจ มิเคยสอนให้รักสตรีผู้นี้ที่เสียสละทุกอย่างเพื่อเขาเลยสักนิด ยิ่งเมื่อรับรู้ควาทจริงเมื่อมินานว่าหลิวเจินเจินมิใช่มารดาที่แท้จริง ความสับสนก็ได้ก่อในจิตใจของเขา คำพูดของบิดาทำให้มองมารดาผิดไปและทำให้เขาริษยาในตัวน้องสาวที่มิเคยพบหน้า 'พวกท่านรักข้าจริงหรือไม่ ท่านพ่อท่านแม่ ไยโหดร้ายกับข้าอย่างนี้'

      มือหนาที่เคยแกร่งดุจเหล็กกล้าถูกมารดาเลี้ยงกอบกุมเอาไว้แนบแก้มนวล เขายังจำได้ดีว่าทุกครังที่เจ็บป่วยตั้งแต่เยาว์วัย คนตรงหน้าที่กำลังคุกเข่าอยู่นี้จะมิเคยห่างเขาแม้ยามหลับ และตอนนี้ก็เช่นกันเวลาที่ลมหายใจจะหมดลง นางยังคงเฝ้าอยู่ข้างกายมิห่าง 

       หยางซานหลางนอนตะแครงอยู่ข้างๆหลิวเจินเจินผู้เป็นมารดาหนึ่งเดียวในใจ ใช้มืออีกข้างที่สั่นเทาด้วยฝืนทนความเจ็บปวดทั้งหมดทั้งมวล ค่อยๆยกขึ้นเช็ดคราบน้ำตาให้แก่ผู้เป็นแม่ ใช่แล้วเขาผิดเองที่อกตัญญูคิดสังหารนาง

     แม้แต่วินาทีที่เขาเอาดาบจ่อลำคอสตรีผู้นี้ยังยอมที่จะสละชีพเพื่อเขา ใช่ว่าจะมิเข้าใจความรู้สึกมารดาที่มิอาจฆ่าเขาได้ และไม่อยากเห็นเขากับน้องสาวเข่นฆ่ากันเอง จึงยอมที่จะตายเพื่อมิต้องรับรู้สิ่งใดอีก ทั้งยังเพื่อมิให้พระสนมหลิวรอดไปได้จนเป็นเหตุแห่งสงครามที่แท้จริงจึงยอมตาย เพื่อมิให้น้องสาวทำตามในสิ่งที่เขาต้องการ นั้นคือการปลดปล่อยพระสนมหลิวผู้เป็นมารดาที่แท้จริงไป‘ไยท่านถึงรักข้ากันท่านแม่’

       “ทะ…ท่าน…มะ…แม่ อั๊ก! ละ..ลูก..ขะ…ขอ พร๊วด!”

       ทุกคำที่ชายหนุ่มพยายามเปล่งออกมา มีเลือดทะลักออกมามากมาย หลิวเจินเจินเอานิ้วแนบริมฝีปากบุตรชาย เพื่อห้ามมิให้เขาพูดต่อก่อนจะเงยหน้ามองเลยไปยังหมิงจงเป่าแล้วค้อมศรีษะให้เป็นการขอบคุณ ที่ช่วยชีวิตตนและปลดปล่อยบุตรชายจากพันธนาการสายเลือดของชายหนุ่มกับบิดามารดาทรราชเสีย นางมิโกรธเมี่ยวจ้านที่สังหารหลิวเมิ่งชี 

       แต่ภูมิใจในความเด็ดขาดของบุตรสาวที่เห็นแก่ส่วนรวมมากกว่าส่วนตน นางรับรู้ว่าเมี่ยวจ้านเจ็บปวดมิน้อยหากนางตายจาก แต่สายเลือดแห่งนักรบ จะต้องรู้จักการเสียสละและเมี่ยวจ้านทำมันได้ดีเกินกว่าที่นางคาดไว้ แค่มองตาก็รับรู้ว่าอันไหนคือสิ่งสำคัญที่ต้องลงมือก่อนหลัง ด้วยฐานะของเมี่ยวจ้านแล้วนางต้องเป็นเฉกเช่นสตรีไรหัวใจเพื่อที่จะรักษาชีวิตตนเองและไพร่ฟ้าในอนาคต ไยซานหลางของนางช่างต่างจากผู้เป็นน้องยิ่งนัก 

         ชะตาสองพี่น้องเสมือนคนละขั้ว หนึ่งมุ่งมั่นทนงตนว่าไร้ผู้ทัดเทียมจนขาดสติยั้งคิดนำภัยมาสู้ตน อีกหนึ่งกลับทรนงเด็ดเดี่ยวสมกับสายเลือดแม่ทัพไหลเวียนในกาย หลิวเจินเจินซ้อนหัวบุตรชายขึ้นสู่อ้อมกอด โยกกายไปมาเบาๆขับกล่อมเพลงที่เคยขับร้องให้ชายหนุ่มฟังก่อนนอนในทุกๆคืนเมื่อยังวัยเยาว์ 

        เมี่ยวจ้านเดินเข้าหามารดาและพี่ชาย ทุกย่างก้าวมันช่างหนักอึ้งเกินจะพรรณนาได้ ดวงตาแดงก่ำด้วยความสะเทือนใจกับภาพตรงหน้า นางมิเคยริษยาพี่ชายหรือน้อยใจอันใดแล้วในตอนนี้ แต่น้ำใสๆที่เอ่อล้นออกมามันคือความสงสารในความอาภัพของพี่ชายต่างมารดา ‘นี่สินะคำว่าสายเลือด’ แม้จะเกลียดบิดาเพียงใดแต่กับพี่ชายนางมิได้แค้นเคืองอันมากมาย อย่างน้อยที่ผ่านมากว่ายีสิบปีนั้น 

       หยางซานหลางก็ดูแลมารดาของนางเป็นอย่างดีดุจแม่ผู้ให้กำเนิดที่แท้จริงก็มิปาน หญิงสาวหยุดเท้าตรงหน้าทั้งสองคนก่อนจะนั่งลงโดนเข่าสองข้างกระแทกลงต่อหน้าชายหนุ่ม หยางซานหลางพยายามปรือตามองผู้มาใหม่ ที่ตอนนี้ก้มหัวลงเป็นการคำนับเขาแต่ไร้สุ้มเสียงใดๆจากปากของน้องสาว ที่เขาแสนริษยาในควมโชคดีของนาง ที่ได้กำเนิดจากสตรีแสนดีเช่นคนที่กำลังโอบกอดเขาอยู่ พร้อมทั้งยังกำลังร้องเพลงขับกล่อมเสมือนเขาคือเด็กชายเมื่อสมัยก่อน ใช่แล้วท่านแม่ของเขาต้องการให้เขาหลับและจากไปอย่างมีความสุขที่สุด เมี่ยวจ้านกลั้นสะอื้นเอาไว้สุดความสามารถ ไหล่บางไหวสะท้านด้วยพยามมิให้เสียงใดๆหลุดออกมาจากริมฝีปากบาง นางจะส่งพี่ชายให้หลับโดยมีความสุขใจให้มากที่สุด

        “ท่านพี่สิ่งใดที่ท่านทำกับข้า นับจากนี้น้องสาวจะมิถือสาหาความกับมัน ท่านหลับให้สบายเถิด ข้าสัญญาว่าจะดูแลท่านแม่ต่อจากท่านเอง”

       เมี่ยวจ้านยังมิเงยหน้ามองพี่ชาย หยางซานหลางหลับตาลงอย่างช้าๆ เขามิจำต้องข่มกลั้นความเจ็บปวดใดๆอีกต่อไป สำนึกผิดตอนนี้ก็มิทันเสียแล้วและต่อให้เขามีลมหายใจต่อไป ก็มิอาจสู้หน้าผู้ใดได้ด้วยความเลวร้ายที่ก่อไว้ มันสมควรแล้วที่จะจบลงด้วยชีวิตของเขาเอง

       หมิงจงเป่าทำเพียงหันหน้าหนีจากภาพที่น่าสะเทือนใจเกินผู้ใดจะเข้าใจได้ แม้หยางซานหลางจะร้ายกาจเพียงใดมันก็มิใช่ความผิดเขาแต่ผู้เดียว ถ้าจะโทษแล้วคงหนีไม่พ้นบิดาของชายหนุ่มเองที่ไม่รักลูกจริงอย่างปากว่า ถึงได้ดึงเอาลูกชายมาร่วมชะตากรรมที่โหดร้ายเช่นนี้ ยากที่ใครจะทำใจได้เมื่ออยู่ๆวันหนึ่งพ่อลุกขึ้นมาฆ่าแม่ แล้วยังมีความจริงที่ว่าเขามิใช่บุตรแท้ๆของแม่ผู้เลี้ยงดูมาจนเติบใหญ่

         หากเรื่องราวของชายหนุ่มหลุดออกไปรังแต่จะมีภัย คงด้วยเหตุผลนี้เขาจึงยอมที่จะกำจัดหลิวเจินเจินเพื่อรักษาชีวิตของตนและบิดามารดาผู้ให้กำเนิด แม้จะเจ็บปวดก็ต้องทำสินะ แต่ในเวลานี้ภาพสามแม่ลูกโอบกอดล่ำลาหนึ่งในสามที่จะมิมีโอกาสได้ชมพระอาทิตย์ขึ้นในวันพรุ่งนี้ มันสร้างความสะเทือนในใจมิใช่น้อย

       หลิวเจินเจินยังขับกล่อมบุตรชาย ด้วยใจที่ดุจผูภาทั้งลูกมากดทับบนตัวนาง มือหนามิขยับแล้วลมหายใจมิผ่านช่องจมูกอีกต่อไป หยางซานหลางเสมือนคนนอนหลับอย่างมีความสุขในอ้อมกอดของมารดา รอยยิ้มปรากฏให้เห็นบนใบหน้า หลิวเจินใช้มือข้างหนึ่งลูบไปตามใบหน้าหล่อเหลาของบุตรชาย หลับแล้วลูกของนางมิต้องทรมารกับการแย่งชิงอีกต่อไป

       “ซานหลางหากชาติหน้ามีจริงแม่ขอเป็นแม่จริงๆของเจ้า และเมี่ยวจ้านในทุกๆชาติไป มันไม่ใช่ความผิดของเจ้าเลยลูกรัก เป็นบิดาเจ้าที่ทำร้ายเจ้า ฮือๆ หยางซานชินไอ้คนสารเลวเจ้าฆ่าลูกข้าเจ้าพรากทุกอย่างไปจากข้าสามแม่ลูก ข้าจะมิละเว้นคนเช่นท่าน”

       เสียงกรีดร้องที่เจ็บปวดถึงอดีตสามี เรียกความสนใจจากหญิงสาวสองคนที่อยู่ห่างออกไป จีกวานฮวาหันควับไปมองตามเสียงก่นด่าถึงว่าที่พ่อสามี สิ่งที่ฉายชัดในดวงตาทำให้ร่างบางหนาวสะท้านไปทั้งตัว มือบางสั่นจนเห็นได้ชัดเจน

      ฟางเล่อหยุดมือในทันทีเมื่ออีกฝ่ายนิ่งไป นางมิเลวขนาดทีเห็นอีกฝ่ายมิตอบโต้แล้วยังลงมือต่อจีกวานฮวาได้ แค่สภาพที่เห็นในตอนนี้หญิงสาวก็บาดเจ็บมิใช่น้อยจากการต่อสู้ หากกำจัดญาติผู้น้องของนางในตอนนี้ มิต่างกับฟ่างเล่อเป็นสุนัขตัวหนึ่งเท่านั้น ที่ลอบกัดผู้อื่นจากข้างหลังและไร้ทางสู้

      สิ่งที่ฟางเล่อเห็นในครรลองสายตาขณะนี้คือ อดีตสามีนอนเหยียดยาวอยู่ในอ้อมกอดของหลิวเจินเจิน โดยมีองค์หญิงเมี่ยวจ้านคุกเข่าก้มหน้าอยู่มิห่างกัน ไม่ต้องให้ใครบอกซ้ำก็มองออกได้ในทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น ‘หยางซานหลางท่านจงไปขอโทษโม่ไป๋หลาน ด้วยตนเองเสียนะข้าอโหสิให้แก่ท่าน’ 

      ฟางเล่อดวงตายังคงนิ่งสนิท นางมิรู้สึกสะเทือนใจอันใดกับการจากไปของแม่ทัพหนุ่ม ในเมื่อนางมิใช่ภรรยาเขาจริงๆเสียหน่อย มิช้าชายหนุ่มคงได้พบภรรยาที่รักเขายิ่งกว่าชีวิตที่ตายไปก่อนหน้านี้นานแล้ว

      จีกวานฮวาถึงกับรู้สึกสองขาอ่อนแรงลง ร่างบางทรุดนั่งกับพื้นดินมิอาจก้าวเข้าไปยังร่างของคู่หมั้นได้ นางกลัวเหลือเกินว่าสิ่งที่คิดจะเป็นเรื่องจริง นางจะอยู่ได้อย่างไรหากไร้หยางซานหลาง 

      ความเศร้าภายในใจถูกกระตุ้นให้ความชิงชังคั่งแค้นประทุออกมา จีกวานฮวาเบนสายตากลับมาที่ศัตรูหัวใจ สองมือกำเข้าหากันแน่น ก่อนจะอาศัยจังหวะที่อีกฝ่ายพลั้งเผลอพุ่งเข้าหาทันที ฟางเล่อใช่จะประมาทเสียเมื่อไหร่กัน ร่างงามถอยหลังเพียงเล็กน้อยหลบกระบี่คมได้อย่างรวดเร็วพลิ้วไหวดุจสายน้ำ เคลื่อนไหวดังสายลม กำไลที่ฝังไว้ด้วยไข่มุกโลกันต์เริ่มเปล่งแสงสีแดงร้อนแรงขึ้นทุกช่วงเวลา นั่นบอกได้ดีว่าคนตรงหน้าอันตรายกว่าเดิมเสียแล้ว

      หมิงจงเป่ามิได้มองความเศร้าเสียใจของแม่ลูกสกุลหยางอีกต่อไป เขากลับหันไปสังเกตถึงความเปลี่ยนแปลงของคู่ลูกศิยษ์ตนเองแทน ผมที่ดกดำของจีกวานฮวาไยเริ่มมีสีขาวแซม ‘หรือว่า’ หมิงจงเป่าแค่ทำเพียงเฝ้ามองอยู่ในระยะที่เขาคิดว่า หากเกิดอันใดขึ้นเขาจะเข้าปกป้องศิษย์รักได้ทันท่วงที 

      ถึงฟางเล่อจะเก่งเพียงใดแต่เวลาหนึ่งปีนางยังมิถึงขั้นไร้ผู้ต่อกร หากจีกวานฮวากลายเป็นมารเต็มตัว จะเกิดอันตรายต่อฟางเล่อเป็นอย่างยิ่ง เขาคือผู้อารักขาจะมิยอมให้เกิดเหตุการณ์มิคาดฝันได้ขึ้นเป็นอันขาด แต่เขาก็มิคิดขัดขวางการปะมือของทั้งคู่แม้แต่น้อย แค้นนี้เป็นของฟางเล่อ มิใช่ตัวเขาหาดสอดมือย่อมเท่ากับดูถูกความสามารถของฟางเล่อ

      “โม่ไป๋หลานข้าจะมิมีวันให้เจ้า พ้นมือข้าอีกครั้งเป็นแน่”

     “อันนันมันเรื่องของเจ้าน้องสาว สำหรับตัวข้ามิเคยคิดจะแย่งชิงอันใดกับเจ้าเลย แต่จะมิละเว้นคนที่ลงมือสังหารข้าเช่นกัน”

      ใช่แล้วฟางเล่อมิเคยเสียดายหยางซานหลาง เพราะนางมิใช่โม่ไป๋หลาน และที่ต้องกำจัดจีกวานฮวานอกจากแก้แค้นให้เจ้าของร่างที่ตายไป ยังทำเพื่อความสงบสุขในชีวิตภายภาคหน้าของนางเองด้วย ปล่อยไปก็แว้งกัดอีกอยู่ดีกำจัดเสียทุกอย่างก็จบ

..........
วันนี้50%ไปก่อนนะคะ จะเช้าแล้วบทนี้บีบใจไรท์จนกลั้นสะอื้น เลยให้เศร้าน้อยลงนิดคร้า บทนี้ลองทายใจไรท์สิคะว่าต้องการสื่อถึงอะไร ด้วยตอนนี้ไรท์ง่วงมากจะขัดเกลาให้สลวยขึ้นอีกทีนะคะ ขอบคุณทุกกำลังใจค่ะ
ต่อแล้วค่ะ อาจจะไม่ซึ้งมากเท่าที่ควรค่ะ ติดภาระกิจกับคุณหมอ ยาที่กินมันทำให้เบลอสุดๆเลยคร้า สำหรับเรื่องตัวหนังสือแนะนำให้โหลดแอปมาไว้ที่เครื่องนะคะ หากอ่านผ่านเวปเบาร์เซอร์ขนาดจะปรับลงตามค่าเชตของมือถือแต่ละเครื่อง ซึ่งมีขนาดไม่เท่ากันค่ะ ไรท์ปรับขนาดอักษรเกินปกติมาเยอะมากค่ะ 

ขอบคุณสำหรับกำลังใจจากทุกๆคนนะคะ สัญญาว่าตอนรีไรท์ต้นฉบับจะปรับเนื้อหาให้สลวยและเพิ่มเติมคว่มเข้มข้นให้ดีกว่านี้ ด้นสดเช่นนี้คำผิดคำตก หรือสลับกันมีแน่นอนค่ะ ความง่วงมักเล่นงานเสมองานหลักงานรองไรท์เต็มที่คร้า


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.894K ครั้ง

64 ความคิดเห็น

  1. #1138 kittysmall (@lekwasanaDek-D) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:36
    ร้องไห้แปบ
    #1138
    0
  2. #1137 อดีตรีดเงา (@kidmai555) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:02

    โคตรสะเทือนอารมณ์เลยไรท์ อ่านไปน้ำตาก็จะไหล สงสารซานหลานก่อนตายจริงๆ ยังดีก่อนตายยังสำนึกได้ เราให้อภัย(ถึงจะนั่งด่านอนด่าตั้งแต่ตอนแรกก็เถอะ)

    #1137
    0
  3. #1133 thidanaja (@thidanaja) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:53
    เศร้าเลย สงสารความรักของแม่มากๆ
    #1133
    0
  4. #1068 nannymalary (@nannymalary) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2562 / 13:31
    บีบสุด😭ฮือออ
    #1068
    0
  5. #1057 veraya2099 (@veraya2099) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:55
    ตานี่ก็โง่ คนที่เลี้ยงดูตัวเองให้ความรักมาอย่างดีกลับจะฆ่าให้ตายเพราะแม่แท้ๆใจยักบอกให้ทำ ลูกชั่วแบบนี้อย่าให้มาเกิดกับแม่แสนดีแบบนี่อีกเลย
    #1057
    0
  6. #1032 Amarry (@Amarry) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2562 / 18:41
    บ้าจริง ตอนที่แล้วอยากตัดหัวอิแม่ทัพส่งไปให้พ่อมัน ตอนนี้ทำไม่ลงเลย ไม่ใช่เห็นใจมันนะ สงสารแม่กับน้องสาว ความรักของแม่ยิ่งใหญ่สุดหยั่ง เฮ้ออออ
    #1032
    0
  7. #932 เมมฟิส (@tiks) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 28 มกราคม 2562 / 13:19
    หน่วง😢😢
    #932
    0
  8. #842 little_thank (@littlethank) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 20 มกราคม 2562 / 22:54
    สงสาร อยากให้มีภาคต่อเลย ให้เกิดมาทดแทนคุณแม่ แบบจำอดีตชาติได้ เพ้อๆ ><
    #842
    0
  9. #839 k.am. (@kam0) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 20 มกราคม 2562 / 19:31
    ป้าดนัมตา หน่วงมากเลย
    #839
    0
  10. #834 นกยูง-มายา (@Nokyoong) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 20 มกราคม 2562 / 13:49

    เหลือนางมารอีกหนึ่ง

    #834
    0
  11. #833 HighGirl (@Ammy_PMP) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 20 มกราคม 2562 / 12:20
    ฮืออ น้ำตาไหลยังกับเขื่อนแตก อินมากกกก
    #833
    0
  12. วันที่ 20 มกราคม 2562 / 12:15
    อ่านตอนนี้แล้วก็สงสารซานหลางจริงๆ พ่อเลวแม่ร้ายสอนให้ลูกเลวร้ายตาม ถ้่าเลือกเกิดได้เนอะ ไปฆ่าอิตัวพ่อมันต่อค่ะ
    #832
    0
  13. #831 thooppa (@thooppa) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 20 มกราคม 2562 / 10:54
    น้ำตามาเต็มๆเพราะพ่อแม่ที่แท้จริงทำให้ซางหลางมีจุดจบแบบนี้
    #831
    0
  14. #829 BearBear2911 (@BearBear2911) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 20 มกราคม 2562 / 09:10
    น้ำตาไหลมาสองบทแล้ววว อยากให้มีตอนพิเศษ ซานหลางจัง ให้มาเกิดเป็นลูกเมี่ยวจ้าน หรือชาติภพใหม่ไปเลยก็ได้ เอ็นดูนาง นางก็รักแม่ แค่หลงผิดไป
    #829
    0
  15. #828 neenaomfern (@neenaomfern) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 20 มกราคม 2562 / 04:20
    อยากให้มีภาคพิเศษของซางหลางออกมาอ่ะ5555แบบภาคในอนาคตของซางหลาง
    #828
    0
  16. #826 jeep_s (@pt_deda) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 19 มกราคม 2562 / 23:59

    น้ำตาไหลตามเลยอ่า ฮืออออ
    #826
    0
  17. #823 wilainat27 (@wilainat27) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 19 มกราคม 2562 / 23:00
    น้ำหูน้ำตาไหลผ้าขนหนูซัปน้ำตาเลยไรท์เก่งมากค่า
    #823
    0
  18. #822 rossukon2531 (@rossukon2531) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 19 มกราคม 2562 / 22:08
    สนุกค่ะ รอๆ
    #822
    0
  19. #820 MT7BB (@MT7BB) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 19 มกราคม 2562 / 21:31
    เศร้าร้องไห้เลย
    #820
    0
  20. #819 Pannikaa (@Pannikaa) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 19 มกราคม 2562 / 21:26
    ใช่ซานหลางไม่ผิดอะไรเลย&#8203; ผิดที่พ่อแม่แท้ๆที่เลี้ยงมาผิดๆ&#8203;
    #819
    0
  21. #818 kulyasalin2 (@kulyasalin2) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 19 มกราคม 2562 / 21:26
    เศร้า......
    #818
    0
  22. #817 tongta251919 (@tongta251919) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 19 มกราคม 2562 / 21:10

    น้ำตาแตก
    #817
    0
  23. #816 koonggg (@nd-koong) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 19 มกราคม 2562 / 19:39

    จริง สงสารซานหลางเลย

    #816
    0
  24. #815 Bellsk (@Bellsk) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 19 มกราคม 2562 / 19:11
    สงสารซานหลางมากกก
    #815
    0
  25. #814 oachaporn (@oachaporn) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 19 มกราคม 2562 / 18:56
    พ่อแม่รังแกฉัน.ซางหลางเลยเป็นผู้ที่น่าสงสาร
    #814
    0