ภรรยาข้าเจ้าช่างร้ายกาจยิ่งนัก

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 373,494 Views

  • 1,095 Comments

  • 7,262 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    88,747

    Overall
    373,494

ตอนที่ 25 : มิลืมเลือน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 19881
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1142 ครั้ง
    11 ม.ค. 62

       เสียงเปิดม่านกระโจมทำให้สองหนุ่มสาวหันไปมองในทันที จีกวานฮวารีบก้มหน้าพร้อมยกผ้าขึ้นปิดบังใบหน้าของตนด้วยความอับอายต่อสายตาของบิดาคู่หมั้น หยางซานหลางได้แต่มองดูใบหน้าของบิดาด้วยความรู้สึกเสียใจยิ่งนัก หากเขามิวู่วามก็คงมิเกิดเหตุการณ์เช่นนี้ขึ้น
      “ท่านพ่อข้าขอโทษ ซานหลางไม่ดีเองทำให้ท่านบาดเจ็บ”
       หยางซานชินเดินเข้าไปนั่งตรงหน้าบุตรชาย ที่หมอบอยู่กับพื้นกระโจมยังมิยอมลุกขึ้น จนผู้บิดานั่งลงเรียบร้อยแล้ว แม่ทัพหนุ่มจึงได้เงยหน้ามองผู้เป็นพ่อด้วยความสำนึกผิด หยางซานชินยื่นมือหนาตบลงหนักๆบนบ่าของบุตรชายสองสามที เป็นการตอบรับคำขอโทษ หยางซานหลางเรียกทหารหน้ากระโจมให้นำอาหารมาให้แก่บิดา ทั้งสามนั่งกินอาหารเงียบๆมิได้สนทนาสิ่งใดกันแม้แต่ครึ่งคำ จนหญิงสาวเพียงคนเดียวขอตัวออกจากกระโจมไป แม่ทัพใหญ่จึงได้วางจอกชาลง
       “ซานหลางคนที่มาพบเจ้าคือผู้ใดกัน”
       “เรียนท่านพ่อคนจากโรงเตี้ยมเซียนอี้ขอรับ เมื่อวานมีการฉลองเปิดใหม่ ข้าไปดูแต่มิได้เข้าไปร่วมงาน นายหญิงแห่งเซียนอี้จึงได้ให้คนส่งอาหารมามอบกำนัลให้แก่ข้า”
      “เจ้ารู้จักนางหรือ”
      หยางซานหลางเหยียดยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะส่ายหน้าไปมาเบาๆ พอเมื่อนึกถึงดวงตาพยศคู่นั้นมันทำให้เขาอยากเป็นผู้ปราบมันเหลือเกิน แม้จะมิเห็นใบหน้าทั้งหมด แต่เขามั่นใจว่านางต้องงดงามหาที่ติมิได้ โม่ไป๋หลานนั่นถูกขนานนามว่างามเป็อันดับหนึ่งของแคว้น แต่ตอนนี้นางตายไปแล้ว ตำแหน่งหญิงงามคนต่อไปเขามั่นใจว่าพบแล้ว และจะต้องเป็นของเขาเพียงผู้เดียวเท่านั้น
       “ซานหลางพ่อขอเตือนเจ้าสักอย่าง การใหญ่อย่าได้ให้ความรู้สึกอยู่เหนือหน้าที่ เมื่อใดที่เจ้าเป็นใหญ่ หญิงงามทั่วแคว้นจะตกเป็นของเจ้าแต่เพียงผู้เดียวตามแต่ใจปรารถนา สิ่งสำคัญคืออย่าให้ความริษยาของสตรีมาสร้างความยุ่งยากแก่เรา”
      “ขอรับท่านพ่อลูกทราบแล้ว ว่าแต่ได้ข่าวท่านแม่หรือยังขอรับ”
     “นี่ละที่พ่อมาปรึกษาเจ้า มีรายงานการผ่านด่านของนางบ้างหรือไม่ จะปล่อยให้รอดไปมิได้เด็ดขาดมิเช่นนั้น พวกเราร่วมทั้งท่านแม่ที่แท้จริงของเจ้าก็ต้องตายเช่นกัน”
       หยางซานชินเน้นย้ำกับบุตรชายว่าใครคือคนให้กำเนิดที่แท้จริง และคู่ควรที่จะปกป้อง เพราะจิตใจของลูกชายยังคงมีความผูกพันกับอดีตภรรยาของตนอยู่มิน้อย เขาต้องสอนให้จงเลือกสายเลือดมากกว่าคนนอก เมื่อนึกถึงคำว่าสายเลือดมือหนาได้ขยับไปยังจุดที่ถูกลูกธนูโดยชายลึกลับ ผู้มาช่วยบุตรสาวที่เขาคิดว่าตายไปแล้วให้หนีรอดไปได้ ดวงตาของหยางซานชินเบิกกว้างทันทีที่ความคิดบางอย่างแทรกเข้ามา ‘เป็นไปมิได้ข้าจำได้ว่ามันถูกสังหารไปต่อหน้าข้าแล้ว’
ยี่สิบห้าปีก่อน ระหว่างทางไปวัดฉุยซื่อนอกเมืองหลวง
       “เกิดอะไรขึ้น”
      “อย่าออกมาพ่ะย่ะค่ะ มีคนร้าย”
       คำตอบจากหนึ่งในองครักษ์ที่อยู่คุ้มกันรถม้านำเสด็จองค์รัชทายาทโม่คัง ในวัยสิบชันษา ซึ่งตอนนี้อยู่ๆรถม้าได้หยุดลงกระทันหัน ภายในมีขันทีวัยใกล้เคียงกันที่ตามเสด็จพร้อมทั้งพระญาติคือท่านอ๋องน้อยโม่หยวนฟาง เมื่อได้ยินคำตอบทั้งสามก็ตื่นตัวในทันที เสียงลูกดอกกระทบรถม้าและทะลุเข้ามายังด้านใน ทำให้โม่คังรีบคว้าตัวน้องชายเข้ามากอดเพื่อปกป้อง
       ก่อนจะหยิบเอาแส้อสรพิษที่นำติดตัวมาด้วยเอาไว้ในมือ แล้วพาน้องชายรวมทั้งขันทีคนสนิทลงจากรถม้า องครักษ์คุ้มกันได้ล้อมเข้าเพื่อป้องกันเจ้านายทั้งสอง อ๋องน้อยด้วยวัยเพียงห้าขวบ ที่หวังตามพระเชษฐาออกมาเที่ยวนอกวังนั้นยังมิประสาอะไรมาก ฝีมือการต่อสู้ก็เพียงเล็กน้อยยังมิถึงขั้นชำนาญ ในมือยังคงถือหน้าไม้ที่ฮ่องเต้ทรงพระราชทานให้เอาไว้ใช้ยามติดตามองค์ชายโม่คังออกนอกวัง หนึ่งในองครักษ์รีบผลักดันให้เด็กทั้งสามคนหลบหนีไปก่อน โดยมีชายหนุ่มคอยอารักขาติดตาม ทั้งสี่ไปได้มิไกล ฟิ้ว!ฉึกๆๆ!ร่างสูงล้มคว่ำลงกับพื้น องครักษ์ผู้ติดตามพยายามเงยหน้ามองผู้เป็นนาย
       “นะ…หนีไปเร็ว…..”
        ชายหนุ่มสิ้นใจก่อนที่จะพูดจบ ทำให้เด็กทั้งสามพากันวิ่งโดยขันทีน้อยคอยระวังหลังให้ผู้เป็นนาย ขันทีนามจิ่วอิงในวัยสิบสองขวบ ใช้อาวุธที่ได้รับอนุญาตให้ถือคุ้มกันเจ้านายเมื่อออกนอกวังหลวง คือเชือกทองที่ปลายมีใบมีดทรงหยดน้ำติดอยู่ เขามิใช่ขันทีถือของในวังทั่วๆไปแต่คือนคนที่ถูกฝึกฝนให้เป็นองครักษ์ข้างกาย ที่ใกล้ชิดที่สุดแม้ยามผู้เป็นนายนอนหลับ เด็กชายสะบัดแส้สะกัดกั้นห่าธนูที่พุ่งเข้าหาพวกเขา โม่คังอุ้มน้องชายวิ่งไปหลบหลังต้นไม้ให้ห่างไกลจากอันตรายมากที่สุด
       “อย่าออกมาเข้าใจหรือไม่หยวนฟาง หากผู้ใดเข้าใกล้เจ้าใช้หน้าไม้ยิงมันซะ”
       อ๋องน้อยน้ำตาเอ่อคลอแต่พยายามที่จะมิร้องไห้ ทำเพียงสะอื้นเบาๆมองดูพี่ชายเอาลูกดอกจุ่มลงไปในกระบอกไม้ไผ่ ที่บรรจุยางไม้พิษซึ่งพี่ชายเก็บตอนแวะข้างทางเพื่อปลดทุกข์กัน เมื่อขึ้นลูกดอกบนหน้าไม้ใส่ในมือน้องชายแล้ว โม่คังจับแส้อสรพิษของตนขึ้นจากพื้น พุ่งออกไปช่วยจิ่วอิงที่ตอนนี้ได้รับบาดเจ็บที่ต้นขามีลูกธนูปักคาอยู่ สองนายบ่าวออกต้านและเริ่มขยับถอยไปอีกด้านที่โม่หยวนฟางถูกนำไปซ่อนเอาไว้ ด้วยอายุยังน้อยย่อมมิอาจต้านทานผู้ใหญ่ได้ ทั้งคู่หลบอยู่หลังต้นไม้ใหญ่
       “องค์ชายทรงหนีไปเถอะพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมจะถ่วงเวลาเอาไว้ให้”
       “จิ่วอิงจะหนีหรือไม่ก็มิต่างกัน ในเมื่อพวกนั้นต้องการกำจัดเรา เจ้าพาหยวนฟางหนีไปซะมันต้องการตัวข้ามิใช่พวกเจ้า”
        “ไม่พ่ะย่ะค่ะ”
        อ๊ะ! ฉึก!จิ่วอิงพลักผู้เป็นนายให้พ้นทางลูกธนู โม่คังยังมิทันได้ลุกขึ้น อึ๊ก!ร่างของเด็กชายฟุบลงไปกับพื้นดิน ความเจ็บปวดทำให้เขามิอาจขยับกายได้ ตุ๊บ!ฝ่าเท้าของใครบางคนกระแทกลงบนหลังของเขา โม่คังพยายามกระพริบตาถี่ๆเพื่อไล่น้ำใสๆที่เอ่อคลอเบ้า ดาบของคนผู้นั้นปักอยู่ตรงหน้าในระดับสายตาพอดี องค์ชายโม่คังเอี้ยวใบหน้าขึ้นมองแต่ทำได้เพียงเล็กน้อย ดวงตาของเด็กชายเบิกกว้าง เขาจำดาบเล่มนี้ได้พู่ที่ด้ามจับถักเป็นเปียห้อยด้วยหยกรูปกิเลน ทั่วทั้งแคว้นจะมีเพียงคนผู้เดียวที่มีเพราะมันเป็นดาบประจำตัวของแม่ทัพ ‘หยางซานชิน’
        “หึๆ!สกุลโม่มิควรมีทายาทอีกต่อไป การที่ปล่อยให้เจ้าโตขนาดนี้นับว่าพวกข้าปรานีเจ้าเหลือเกินโม่คัง อย่าห่วงข้านะส่งน้องชายของเจ้าตามไปอยู่เป็นเพื่อนอย่างแน่นอน ฮาๆ”
         หากคิดกำจัดต้องถอนรากถอนโคนให้หมด หากฮ่องเต้มิยอมมีโอรสธิดาอีก อ๋องน้อยโม่หยวนฟางก็มีสิทธิ์เป็นรัชทายาทคนต่อไปได้เช่นกัน จึงจำเป็นต้องสังหารให้สิ้น
        “ปล่อยท่านพี่ข้านะเจ้าคนชั่ว”
        ชายร่างสูงที่สวมหน้ากากปิดบังใบหน้า ฮาๆ ส่งเสียงหัวเราะก้องไปทั่วบริเวณ ก่อนจะทำมือให้คนของตนถอยไป และแสร้งกลัวหน้าไม้ของเด็กน้อย แต่ยังมิได้ยกเท้าออกจากหลังของคนที่นอนหายใจรวยระริน โม่คังสองมือกำหมัดแน่นด้วยความคับแค้นใจ เขาพาน้องชายมาตายด้วยหรือนี่ 

        หยวนฟางวิ่งเข้าไปสุดฝีเท้าก่อนจะทุ่มทั้งตัวใส่คนร้าย ร่างสูงเซถอยไปเล็กน้อยรวมทั้งเท้าได้ขยับออกจากหลังของโม่คังด้วย ชายสวมหน้ากากใช้มือหนากำเข้าที่ลำคอของเด็กน้อย ที่พยายามดิ้นรนให้หลุดจากมือคนร้าย แม้จะเจ็บปวดจนน้ำตาไหลเป็นทางอ๋องน้อยกลับมิปล่อยให้เสียงสะอื้นหลุดรอดออกจากริมฝีปากแม้แต่ครึ่งคำ

       โม่คังกัดฟันคลานไปยังคนร้ายเพื่อนช่วยน้องชาย มือน้อยๆตระกายจนพื้นดินเป็นรอยลึก ร่างของโม่คังยังขยับได้เพียงเล็กน้อยเท่านั้น คนร้ายยังคงส่งเสียงหัวเราะเยาะสองพี่น้องที่มิอาจช่วยเหลือตัวเองได้แต่ยังห่วงใยกัน สมกับเป็นคนสกุลโม่ ครั้งนี้นับว่าโชคเข้าข้างที่องครักษ์เงามิได้ตามเสด็จเพราะคนผู้นั้นช่วยจัดการให้โดยแท้ หึๆ!ยิงนกทีเดียวได้หลายตัวเสียจริงครั้งนี้ กำจัดทายาทสกุลโม่และองครักษ์เงาผู้เก่งกาจไปในคราเดียว ‘รัชทายาทและพระนัดดาสิ้นพระชนพร้อมกัน โทษประหารย่อมต้องมีแกองครักษ์เงาอย่างหลีกเลี่ยงมิได้ฮาๆๆ’
        หยวนฟางเริ่มหายใจติดขัดมือข้างหนึ่งพยายามดึงมือของอีกฝ่ายออก ส่วนอีกข้างยังคงกำหน้าไม้เอาไว้แน่น ชายสวมหน้ากากเดินเข้าไปเตะโม่คังอีกครั้งจนร่างน้อยกระแทกเข้ากับต้นไม้ ลูกธนูที่ปักอยู่เมื่อกระทบกับต้นไม้ใหญ่ถึงกับทำให้หางลูกศรหักออก แต่ยังไร้เสียงร้องขอความเมตาออกจากปากของสองพี่น้องแม้เจ็บเจียนตาย 

        หยวนฟางพยายามยกหน้าไม้ขึ้น เขาทำได้เพียงเล็กน้อยเท่านั้น จึงตัดสิ้นใจกดยิงออกไป ระยะประชิดเช่นนี้มีหรือจะพลาดลูกดอกพุ่งเข้าบริเวณสีข้างของคนร้าย ด้วยอารามตกใจชายสวมหน้ากากจึงเหวี่ยงหยวนฟางไปยังทิศทางเดียวกับโม่คัง ปึ๊ก! ตุ๊บ! ร่างเด็กชายกระแทกเข้ากับตัวของพี่ชายที่รวบรวมพลังทั้งหมดพุ่งรับร่างผู้เป็นน้องก่อนจะตกสู่พื้นไปพร้อมๆกัน เลือดสีแดงฉานทะลักออกมาจากปากของโม่คัง เด็กชายยังคงพลิกตัวนอนทาบทับเอาร่างบังน้องชายเอาไว้ใต้กายของตนเองที่เริ่มอ่อนแรง อาการหายใจไม่ทั่วช่องท้องเริ่มมีบ้างแล้ว หยวนฟางดึงปี่ออกจากเชือกที่ร้อยติดกับสายคาดเอว ก่อนจะนำมาใส่ปากออกแรงเป่าอยู่อย่างมิท้อถอย ชายสวมหน้ากากเดินเข้ามาเหยียบลงบนหลังของโม่คัง ค่อยๆกดน้ำหนักลงไป เด็กชายไร้แรงต้านทานใดๆได้อีกต่อไป แม้จะกลัวน้องชายเจ็บเพียงใด แต่เขาไร้เรี่ยวแรงที่จะต่อต้านฝ่าเท้าของคนร้ายที่เพิ่มแรงกดทับลงมาที่ละน้อย 'น้องรักหากเรามีโอกาสรอดอีกสักครั้ง พี่สัญญาว่าจะต้องแข็งแกร่งกว่าคนชั่วผู้นี้เพื่อปกป้องเจ้าและสกุลโม่ให้จงได้' 

       “ยะ…หยวนฟะ…ฟางมะ…ไม่ต้องกลัวพะ…พี่จะปกป้องจะ…เจ้าอะ…เอง”
       ร่างน้อยฟุบหน้าลงเคียงข้างใบหน้าผู้เป็นน้องชาย แต่ร่างยังคงทาบทับปกป้องหยวนฟาง ชายสวมหน้ากากมิได้สนใจกับปี่ที่เด็กน้อยเป่าสักนิด อ๊ากก!เสียงของผู้ติดตามทำให้ชายสวมหน้ากากหันควับในทันที แค่ชั่วพริบตากระบี่ของผู้มาใหม่จ่ออยู่ตรงหน้าเสียแล้ว 

        เขาจำต้องรีบพุ่งไปที่ดาบของตนในทันที การปะทะเกิดขึ้นอย่างดุเดือด ชายแปลกหน้าผู้นี้คือใครกันอยู่ๆก็โผล่มาจากที่ใดก็ไม่รู้ ในขณะที่มีการต่อสู้ถอยห่างออกไป หยวนฟางค่อยๆขยับตัวออกจากร่างพี่ชายที่มิไหวติงอีกต่อไปแล้ว เด็กชายตัวน้อยพยายามลากผู้เป็นพี่เพื่อจะพาหนี สองแก้มเต็มไปด้วยคราบเลือดปนน้ำตา สองมือน้อยๆสั่นระริกจนมิอาจควบคุมเอาไว้ได้ เมื่อลากไปไหนมิได้ หยวนฟางได้แต่ซ้อนหัวพี่ชายวางบนตกของตน เอาชายเสื้อเช็ดคราบเลือดออกให้ พร้อมคอยเรียกพี่ชายอยู่มิหยุดปาก

       “ไอ้คนเลวแกฆ่าท่านพี่ของข้าทำไม ฮือๆ”
       หลังจากที่อดกลั้นน้ำตามานานสุดท้ายก็มิอาจทนต่อไปได้ เมื่อผู้เป็นพี่มิตอบสนองคำเรียกขานของตนเอง หยวนฟางในเวลานั้นช่างน่าสงสารยิ่งนัก ใบหน้าน้อยๆที่คอยซบลงแนบแก้มพี่ชายพร่ำร้องเรียกให้อีกฝ่ายลุกขึ้นมา 

        "ท่านพี่ลืมตาสิ ตื่นขึ้นมาพาข้ากลับบ้าน ใครจะสอนข้าขี่ม้า ข้ารักท่านพี่ฮือๆ อย่าทิ้งหยวนฟางไปเราจะกลับไปหาน้องหญิงด้วยกัน ไหนท่านบอกจะไม่ทิ่งพวกเราท่านพี่"

        เสียงของเด็กน้อยตระโกนเรียกพี่ชายจนสุดเสียงในคำสุดท้าย สร้างความสะเทือนใจให้ผู้ที่ได้ยิน ชายแปลกหน้าผู้มาช่วยกัดฟันแน่นด้วยความรู้สึกบีบคั้น เขาพบเด็กชายสามคน ยังร้านอาหารข้างทางเด็กน้อยสนใจในสุนัขของบุตรชายมาก ในเวลาที่พักกินอาหารกันเด็กทั้งสามเข้ามาพูดคุยสนทนาอยู่นานพอสมควร ก่อนที่เขาจะมอบปี่อันหนึ่งไว้ให้เด็กชายที่อายุน้อยที่สุดเอาไว้ 'หากมีอันตรายเกิดขึ้นจงเป่ามันแล้วลุงจะมาช่วยเจ้า' เขามิคิดว่าจะเกิดอันใดขึ้นจึงพูดให้เด็กน้อยรู้สึกดี ปี่หยกนี้เอาไว้เรียกสุนัขของเขาสองพ่อลูกนั่นเอง ขณะเดินทางตามหลังคณะของเด็กน้อยอยู่ๆสุนัขของตนก็เห่าและตะกุยพื้นอย่างบ้าคลั่งก่อนจะวิ่งนำมา

        สุนัขตัวใหญ่ย่างสามขุมเข้ามาโดยมีเด็กชายในชุดสีขาวนั่งอยู่บนหลัง เขามองดูสองพี่น้องที่ร่างกายมีแต่เลือดแดงฉานเต็มเสื้อผ้าไปหมด เด็กชายผู้มาใหม่จึงลงจากหลังสุนัขตัวใหญ่ก้าวเข้าไปหาคนทั้งคู่ นับแต่นั้นมาก็กลายเป็นมิตรภาพที่มิอาจลืมเลือน

        “เยว่คัง เจ้าตื่นหรือยังไยถึงยืนเหม่ออยู่เช่นนี้”

..............
มาแล้วคร้าที่หายไป เนื่องจากงานหลักล้นมือเลยอัพไม่ทันคร้า ต้องนอนเร็วเพราะใกล้วันคุณหมอนัด ต้องผ่านให้ได้เลยหยุดพักไปค่ะ ตอนนี้เราจะได้รู้จักความแค้นที่ฝังลึกของพี่โม่คัง (เยว่คัง) กันนะคะ อาจไม่สลวยเท่าไหร่ขออภัยจริงๆค่ะ ไรท์ทำงานที่บ้านไปแวบปั่นไปด้วย ตอนรีไรท์จะให้สลวยกว่านี้นะคะ อืดๆไปนิดจะรีบแถมตอนเพิ่มให้ทันคร้า จะได้มิค้างคากันเนอะๆ ตัวหนังสือไรท์ปรับที่18มาหลายตอนแล้วนะคะ ขอคุณที่ติดตามผลงานขอบคุณมากๆนะคะ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.142K ครั้ง

22 ความคิดเห็น

  1. #753 Nattiya Bursnachaitavee (@nsttiyaburana) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 17 มกราคม 2562 / 06:19
    ชอบมากเลยค่ะไรท์
    บิดาเจี๋ยได้เป็นอาจารย์ท่านอ๋องน้อยไหมและพี่โม่เธอก็เป็นลูกศิษย์ด้วยไหมคะ?
    #753
    0
  2. #690 juiinarak (@juiinarak) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 14 มกราคม 2562 / 02:30
    ขออายุโม่คังกะโม่หยวนฟางหน่อยค่ะอายุเท่าใหร่เหมือนเมี่ยวจ้านจะแก่กว่านะคะอายุ30ยุคนั้นนี่ถืว่าแก่มาก
    #690
    12
    • #690-9 แมคโมเลีย (@nicedear) (จากตอนที่ 25)
      14 มกราคม 2562 / 02:47
      ขอบคุณมากๆค่ะที่เป็นกำลังใจให้นะคะ
      #690-9
    • #690-11 แมคโมเลีย (@nicedear) (จากตอนที่ 25)
      14 มกราคม 2562 / 02:49
      จะรีบปั่นนะคะ
      #690-11
  3. #673 BearBear2911 (@BearBear2911) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 12 มกราคม 2562 / 14:16
    ไรท์เขียนพาร์ทดราม่าดีค่า เราน้ำตาคลอเลย ฮืออ เอ็นดูเด็กน้อย
    #673
    0
  4. #670 PPruedee (@chompoo-pin) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 12 มกราคม 2562 / 01:08
    พี่เจี๋ยเหรออออ
    #670
    0
  5. #668 ริยา (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 22:55

    พ่อของพี่เจี๋ยช่วยโม่คังไว้สินะ

    #668
    0
  6. #667 CarelyPaweena (@CarelyPaweena) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 22:43

    รอต่อค่ะ
    #667
    0
  7. #666 นกยูง-มายา (@Nokyoong) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 21:57

    ออกจะเป็นพี่ชายที่แสนดี

    ทำไมโตมาเป็นยังเนนนนน้

    #666
    0
  8. #664 chanUnZ (@chanunz) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 20:09
    เลวดีจริงๆ
    #664
    0
  9. #663 benjama1 (@benjama1) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 18:57
    สนุกมากคะ
    #663
    0
  10. #662 poppy6090 (@poppy6090) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 18:32

    อ่านแล้วน้ำตาท่วมเลยอ่า
    #662
    0
  11. #661 Boeing (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 17:55
    เข้ามาส่องทุกชั่วโมง    5555      รอคู่ที่เข้าหอเมื่อคืน ว่าเมื่อไหร่จะออกมา *____*
    #661
    0
  12. #659 oachaporn (@oachaporn) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 16:27
    ขอพี่น้องร่วมมือกันปราบกบฏตะกูลหยางและนางสนมชั่วให้สิ้นซาก
    #659
    0
  13. #658 hpawing (@hpawing) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 16:14
    รอค่าาา
    #658
    0
  14. #657 Moolal (@Moolal) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 16:03

    ขอตัวหนังสือตัวโหญ่หน่องค่าตัวเล็กมาก

    #657
    0
  15. #656 phomtao (@phomtao) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 15:26

    รออออ คร้า
    #656
    0
  16. #655 koonggg (@nd-koong) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 15:08

    ขออีกตอนค่า ชอบ

    #655
    0
  17. #654 saliltips (@saliltips) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 15:08

    ขอบคุณนะคะ สนุกมาก
    #654
    0
  18. #653 rossukon2531 (@rossukon2531) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 14:55
    สนุกค่ะ รอๆ
    #653
    0
  19. #652 สิบลื้ (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 14:53

    ซึ้งอ่ะตอนนี้ เป็นความรักและมิตรภาพชื่นชมมากกกก

    #652
    0
  20. #650 อ้นเฟอะฟะ (@aon5036) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 14:48
    บุญคุณต้องทดแทนแค้นต้องชำระ ต้องกำจัดให้สิ้นซากแค้นแทนโม่คังกะหยวนฟาง

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 11 มกราคม 2562 / 14:51
    #650
    0
  21. #649 sawaneerung (@sawaneerung) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 14:38

    น้ำตาไหลเลยตอนนี้..ซึ้งอะ

    #649
    0
  22. #648 Goody2526 (@Goody2526) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 14:35
    มิตรภาพน่าชื่นชมมากๆค่ะ
    #648
    0