ภรรยาข้าเจ้าช่างร้ายกาจยิ่งนัก

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 502,611 Views

  • 1,340 Comments

  • 7,838 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    11,523

    Overall
    502,611

ตอนที่ 15 : เมี่ยวจ้าน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 28735
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1522 ครั้ง
    22 มี.ค. 62

       “ท่านอ๋อง?”
      โม่หยวนฟางไม่ได้ตอบอันใดออกมา ทำเพียงเลื่อนกระดาษบนโต๊ะให้อีกฝ่าย เกาจูขยับเข้าไปคุกเข่าข้างโต๊ะเขียนหนังสือที่โม่หยวนฟางนั่งอยู่ก่อนแล้ว เมื่อหมุนกระดาษมาทางตนเองแล้วอ่านข้อความในนั้น
       “ท่านอ๋องข้าจะรินน้ำชาให้นะขอรับ”
      “เทดีๆละลุงเกา เสร็จแล้วก็ออกไปซื้อสุรานารีแดงมาให้ข้าสักหลายไห เพื่อเอาไว้ติดขบวนตอนข้ากลับชางชี”
      “ขอรับ เช่นนั้นข้าจะรีบไป”
      เมื่อรินน้ำชาเสร็จเกาจูได้ลุกออกไปจากห้องทันที พร้อมกับที่ใครบางคนที่แอบอยู่ใกล้กับห้องหนังสือก็ได้จากไปเช่นกัน โม่หยวนฟางที่ยังอยู่ในห้องหยิบกระดาษที่เขียนข้อความให้เกาจูอ่านแล้วนั้น ไปจ่อยังเทียนที่เขาจุดขึ้นขณะเกาจูรินน้ำชาก่อนเขาจะจากไปเมื่อครู่ 

        เกาจูที่คราแรกหายไปจากตัวเรือนแต่พลันร่างสูงกลับมายืนแอบอยู่หลังต้นเสาขนาดใหญ่ มองไปยังหนอนในจวนที่กำลังทำตัวลับๆล้อๆอยู่ก่อนจะเดินหายไปยังสวนด้ายหลังจวน เกาจูได้เดินตามไปอย่างแผ่วเบา พรึ๊บๆๆ! นกพิราบถูกปล่อยออกไป พร้อมๆกับลูกธนูพุ่งเข้าสู่กลางลำตัวพิราบขาว ตุ๊บ! คนที่ปล่อยนกออกไปหันควับกลับหลังในทันที ก่อนจะมองว่าเป็นผู้ใดเมื่อเห็นว่าคือคนที่พึ่งจากไปเมื่อครู่ เขาถึงกับหน้าซีดตัวสั่วก็ในเมื่อเขาเห็นกับตาว่าชายผู้นี้ได้ออกไปทำตามคำสั่งของท่านอ๋องแล้วมิใช่หรือ ไยถึงมายืนอยู่ตรงนี้ได้ซ้ำยังถือคันธนูของท่านอ๋องน้อยอยู่ในมืออีกด้วย

      “นกเจ้าหรือ พอดีท่านอ๋องอยากกินพิราบตุ๋นน้ำแดง ข้าเห็นมันบินอยู่ภายในจวนเลยยิง มิคิดว่าจะมีเจ้าของ”
      สีหน้าของเกาจูดูสำนึกผิดมากกับสิ่งที่เขาได้ทำลงไป ต่างจากตอนรับคันศรคู่ใจของเจ้านายมาเมื่อคู่นี้ก่อนที่หนวนตัวอ้วนจะทำการปล่อยพิราบสื่อสาร 'เจ้าเขียนข้อความช้าเองนะ ทำให้เจ้านายของข้ามีเวลาไปเอาอาวุธคู่ใจมามอบให้แก่ข้า ตัดสินโทษพิราบตัวนั้น'
      “มะ…ไม่ขอรับพอดีข้าเจอพิราบหมอบอยู่เลย แค่จับมันมาดูว่าบาดเจ็บหรือไม่ พอไม่พบอันใดผิดปกติจึงได้ปล่อยไปนะขอรับ เอ่อ…เช่นนั้นข้าจะไปเก็บมาให้นะขอรับ”
      “เอาสิเดินไปด้วยกันก็ได้”
      ทหารหนุ่มรีบก้าวยาวๆไปยังจุดที่นกพิราบตก เพื่อให้ถึงก่อนคนที่เดินตามหลังมามิห่าง เกาจูเห็นทุกการกระทำของชายหนุ่มแต่เขาเลือกที่จะนิ่งเงียบ ทุอย่างตกอยูในสายตาของโม่หยวนฟางมุมปากหนายกยิ้มมุมปากก่อนจะหันหลังกลับ เข้าไปยังห้องหนังสือดังเดิม ‘อยากได้ข่าวต้องลงทุนสักหน่อยสิพวกคนคิดคดต่อแผ่นดิน หึ!ๆ’

สิบวันต่อมาจวนแม่ทัพใหญ่หยางซานชิน

      หลายวันมานี้หลิวเจินเจินเหมือนคนไร้ซึ่งเรี่ยวแรง นางมั่นใจว่าตนต้องถูกวางยาอย่างแน่นอน แต่มิอาจป้องกันตัวได้เลยในเมื่อผู้ที่ส่งยาจนถึงปากของนางคือสามี เรื่องนี้ยังมิทำให้นางเจ็บปวดเท่าสิ่งที่สามีปิดบังนางมานานนับสิบปี เพราะความลับที่ได้รับรู้เข้าโดยบังเอิญ แม้จะมิได้แสดงให้สามีและคนในจวนรู้ว่า นางได้ยินและพบเห็นทุกอย่างแล้วแต่สามีก็มิยอมละเว้นนางอยู่ดี ‘ต่อให้ท่านมิเคยรักใคร่ข้า แต่มิน่าอำมหิตถึงขั้นลงมือฆ่าลูกแท้ๆของท่านซึ่งคือลูกของข้า แล้วนำลูกของท่านกับสตรีที่ตนเองมิอาจเอื้อมมาให้ข้าเลี้ยงดูดั่งเลือดในอก พวกสารเลว’ 

       หลิวเจินเจินกัดริมฝีปากจนมีเลือดซึมออกมา แอ๊ด!เสียงเปิดประตูแผ่วเบา พร้อมใครบางคนได้ก้าวเข้ามาในห้องของนาง ฮูหยินหยางทำได้เพียงนอนน้ำตาไหลพราก ด้วยความเจ็บปวดตรอมใจ และยอมรับชะตากรรม ด้วยหวังให้ตนสิ้นลมตามบุตรสาวที่ตายไปเมื่อครั้งแรกเกิด 

       เพื่อให้บุตรชายที่เกิดในวันที่ใกล้กันแล้วนั้น นางมิคิดว่าหยางซานชินจะกล้าทำเช่นนั้น ซึ่งเด็กคนนั้นถือกำเนิดจากสตรีที่นางคาดมิถึงว่าจะลักลอบคบชู้กันกับสามีตนจนให้กำเนิดหยางซานหลาง และพากันวางแผนหลอกลวงนางมาตลอดว่า ซานหลางคือบุตรของนาง วันที่นางคลอดได้หมดสติไปทันทีที่เสียงร้องจ้าดังขึ้น เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้งเด็กชายตัวแดงๆหลับตาพริ้มอยู่เคียงข้างนาง ทำให้มิเคยรับรู้มาก่อนว่าแท้จริงนั้น ตนได้ให้กำเนิดบุตรสาว ที่ไม่มีแม้แต่โอกาสได้เห็นหน้าสักครั้ง

       เสียงสะอื้นปานใจจะขาดของคนบนเตียง ทำให้ผู้ที่เข้ามาใหม่กำหมัดแน่นด้วยความแค้น ‘ข้าคือเมี่ยวจ้านและจะมาเอาคืนคนเช่นเจ้าให้สาสมหยางซานชิน’ ร่างบางในชุดสาวใช้ก้าวตรงไปยังเตียงชั้นในอย่างรวดเร็วต่างจากคราแรก หลิวเจินเจินพลิกตัวเพื่อหันมาเผชิญหน้ากับคนที่เข้ามายังห้องนอนของนาง ร่างอ่อนแรงค่อยลุกขึ้นนั่งด้วยความยากลำบาก
       “เจ้าคือผะ…อื้อๆ..อึ๊ก แค๊กๆๆ”
       ชู่ว! หญิงสาวได้ส่งสัญญาณให้คนบนเตียงเงียบเสียง หลิวเจินเจินมองตามคนที่กำลังรื้อค้นเสื้อผ้าของนางออกมา สิ่งทีสาวใช้บังคับให้นางกลืนลงไปคือสิ่งใด แล้วนางมีจุดประสงค์ใดกันแน่ หรือเพราะฮูหยินเช่นนางไร้ซึ่งบารมีแล้วจึงคิดปล้นชิงเอาของมีค่าไป หาต้องการก็ยินดียกให้ เพียงแต่นางจำไม่ได้ว่าเป็นสาวใช้ผู้นี้ทำหน้าที่อะไรภายในจวน เพียงครู่เดียวร่างบางได้นำเสื้อผ้ามาจัดการสวมใส่ให้นางอย่างรีบร้อน ที่สำคัญเป็นชุดที่ไม่โดดเด่นซ้ำยังรัดกลุ้มคล่องตัว
       “อย่าพึ่งถามเราต้องรีบออกไปจากที่นี้ ก่อนที่แม่ทัพใหญ่จะกลับ”
       มิพูดพร่ำอันใดอีกสาวใช้แปลกหน้าได้ จับรวบหลิวเจินเจินไว้บนหลังของนาง ก่อนที่จะเป่าปากเป็นจังหวะ แล้วตรงไปยังหน้าต่างห้องที่อยู่หลังเรือน เวลานี้เริ่มค่ำแล้วก่อนที่จะออกนอกห้องไปหญิงสาวได้นำผ้าผืนยาวมาผูกร่างของ หลิวเจินเจินไว้กับตัวของนางก่อนจะหายออกไปทางหน้าต่างห้องนอน จากนั้นไม่นานมีชายหนุ่มในชุดบ่าวรับใช้ตามอีกสี่คน เวลานี้ยังไม่มืดสนิทนางยังคิดอยู่ว่าหากใช้วิชาตัวเบาข้ามกำแพงออกไป ทหารในจวนย่อมต้องจับได้แต่ทั้งห้ากลับมิได้พานางกระโดดข้ามกำแพงอย่างที่คิด แต่กลับผ่านกำแพงที่มีช่องกว้างขนาดพอให้ออกไปได้ทีละคน ช่องทางนี้เหมือนถูกจัดเตรีมเอาไว้ได้ไม่นาน ฮูหยินหยางถูกปลดออกจากหลังของหญิงสาวก่อนที่จะให้นางออกไปก่อน เมื่อพ้นกำแพงไปกลับเป็นหลังรถม้าที่เปิดด้านหลังเอาไว้แล้ว ถอยจนชิดขอบกำแพงเมื่อแทรกตัวออกไปก็ปีนขึ้นรถม้าได้ในทันที ทั้งหมดใช้เวลาเพียงไม่นานก็จัดการปิดร่องรอยที่กำแพง รถม้าค่อยเคลื่อนตัวออกตรงไปยังหน้าประตูเมืองเพื่อให้ทันก่อนที่มันจะปิดลง
       เมี่ยวจ้านยังคงนั่งนิ่งมิพูดคำใดออกมา เวลานี้ยังอยู่ในเขตเมืองหลวงนางจะมิวางใจอันใดทั้งนั้น จนกว่าจะออกพ้นเขตเมืองหลวงไปเสียก่อน นางอยากโอบกอดสตรีผู้นี้เหลือเกิน อยากถามว่าเจ็บที่ใดหรือไม่ ยาที่นางให้ฮูหยินหยางกินนั้นเป็นยาวิเศษที่นางได้รับพระราชทานมาจาก ฮ่องเต้แห่งจิ้งหนานซึ่งถูกปรุงขึ้นด้วยสิ่งล้ำค่าที่หายากและราคาแพง 

       ตอนนี้นางไม่คิดเสียดายยานั้นเลยแม้แต่น้อย ต่อให้ต้องสิ้นลมเพื่อปกป้องคนผู้นี้นางก็ยินดี หลายปีทีนางลักลอบเข้าไปแอบแฝงตัวอยู่ภายในจวน เรื่องราวที่ได้รับรู้มามันช่างบีบคั้นจิตใจมากเกินจะบรรยาย หลายครั้งที่นางคิดลงมือกับพ่อลูกสารเลวคู่นั้น แต่จำต้องอดทนไว้เพื่อสตรีผู้นี้เพียงคนเดียว นางเพียงกลับบ้านไปมินาน ก็มีคนส่งข่าวตามไปติดๆถึงเรื่องราวที่เกิด จึงทำให้ต้องรีบย้อนกลับมาเพื่อช่วยเหลือคนที่กำลังจ้องนางตาไม่กระพริบอยู่ในตอนนี้

       “ฮูหยินท่านจ้องข้านานเกินไปแล้วนะเจ้าคะ”
       “เจ้าคือใครกับแม่นาง”
       “สักวันท่านจะรู้ อย่ากังวลไปข้ามาเพื่อช่วยท่าน”
      “ผู้ใดส่งเจ้ามากัน หรือจะเป็นท่านพ่อ”
       เมี่ยวจ้านเสมองไปทางอื่นโดยการแง้มม่านหน้าต่างรถม้าออกเพียงเล็กน้อย เพื่อดูว่าเวลานี้พวกนางถึงที่ใดแล้ว รถม้าได้หยุดอยู่หน้าประตูเมืองที่กำลังจะปิด เสียงเจรจากันด้านนอกเบาๆ ก่อนที่หญิงสาวจะโยนถุงใส่อะไรบางอย่าง ออกไปยังฝั่งที่กำลังมีการพูดคุยกับทหารยาม ไม่นานรถม้าก็เคลื่อนตัวพ้นประตูเมืองหลวง เพียงครู่เดียวจากที่วิ่งเยาะๆกลายเป็นการกระตุ้นให้ม้าออกวิ่งอย่างเร็ว รถม้ามุ่งตรงไปยังเจียงไห่เมื่อถึงช่วงป่าไผ่ความมืดปกคลุมจนทั่วบริเวณ แต่รถม้ากลับมิได้หยุดพักผ่านไปครู่เดียวได้มีเสียงม้าออกมาจากข้างทางเพิ่มอีกหลายตัว หลิวเจินเจินขยับตัวด้วยกลัวจะเป็นคนของสามี เมี่ยวจ้านเอื้อมมือไปบีบที่แขนเบาๆ จนอีกฝ่ายรู้สึกผ่อนคลายจึงได้ชักมือกลับ
       “คนของพ่อข้าเองมิต้องกังวลไป”
       หลิวเจินเจินมิได้โต้แย้งทำแค่เพียงมองฝ่าความมืดไปยังอีกฝ่าย นางเป็นใครกันที่ขนาดมีคนติดตามมากมายเช่นนี้ ไหนจะสิ่งของในถุงที่ใช้ซื้อการเจรจาของทหารรักษาประตูนั่น นางมิใช่สามัญชนธรรมดาเป็นแน่

จวนแม่ทัพหยางซานชิน

        ปัง!เสียงทุบโต๊ะน้ำชากลางห้อง จนแตกออกเป็นสองส่วนใบหน้าดุดันราวปีศาจ กวาดมองทหารและบ่าวไพร่ภายในจวน เมื่อหลายวันก่อนเอกสารบางอย่างหายไป พร้อมกับหัวหน้าพ่อบ้านที่ไปส่งน้ำแกงยังจวนอ๋องโม่หยวนฟางแล้วมิกลับมาอีกเลย จนเขาพบว่ามีเอกสารสำคัญได้หายไป โดยคนที่ขโมยมิใช่ใช่ใครหากมิใช่คนที่ออกจากจวนแล้วมิกลับมาอีกเลย

     และเขาแน่ใจว่าภรรยาของตนต้องมีส่วนรู้เห็นอย่างแน่นอน แต่มิอาจพบพิรุธใดๆจากนาง เมื่อไม่กี่วันมานี้ใครบางคนแอบลอบมาพูดคุยบางอย่างที่สำคัญกับตน เขามั่นใจว่าหลิวเจินเจินได้พบเห็นเข้าแล้ว จึงต้องกำจัดนางเพื่อความปลอดภัยของคนผู้นั้น เขาจำต้องทำให้หลิวเจินเจินสิ้นใจอย่างเป็นธรรมชาติที่สุดนั้นคือ นางต้องป่วยตายมิเช่นนั้นสกุลหยางอาจตกเป็นเป้าสายตาอีกหนอย่างแน่นอน เขสจะให้นางรอดไปไม่ได้เป็นอันขาด

       “ตามข้ามา จำเอาไว้มิว่าอย่างไรต้องหาให้พบ”
       ร่างสูงใหญ่ของหยางซานชินลุกขึ้นก้าวออกจากห้อง พร้อมคนสนิทตรงไปยังหน้าจวนเพื่อออกตามหาฮูหยินหยาง หากนับเวลาการหายตัวไปนั้น มิเกินสองชั่วยามอย่างแน่นอนอย่างไรเสียพวกเขาย่อมตามทัน เขากลับมาที่จวนในเวลาพลบค่ำ เมื่อกลับมาที่เรือนพบว่าภรรยาได้หายตัวไป เตียงยังอุ่นแสดงว่าพึ่งหายไปได้มินาน เขาสั่งคนหาทั้งจวนแต่ไม่มีวี่แวว ครั้งนี้คงต้องตามหานอกจวนเสียแล้ว สภาพของหลิวเจินๆไม่มีทางที่คนอย่างนางจะหนีไปคนเดียวได้ ต้องมีคนคอยช่วยเหลือ ‘มันเป็นผู้ใดกัน’

ประตูเมืองหลวง

        “ช้าก่อนพวกท่านจะไปไหนกัน”
       “ข้าจะต้องตามจำคนร้ายที่หนีออกไปนอกเมือง มิเห็นหรือว่าด้านหลังคือผู้ใด”
      “ท่านแม่ทัพใหญ่ ข้าน้อยสมควรตาย โปรดรอสักครู่นะขอรับ”
       เมื่อประตูเปิดออกม้านับสิบควบออกไปอย่างรวดเร็วจนฝุ่นตลบ เจียงไห่ต้องเป็นเส้นทางนั้นแน่ ตาเฒ่าหลิวคิดจะสอดมือมาช่วยบุตรสาวหรือ อยู่ในหุบเขาคงมิสงบสุขพอ ข้าคงต้องส่งของขวัญไปมอบให้แก่พ่อตาสักหน่อยแล้ว


รถม้าของเมี่ยวจ้าน

     เสียงม้าจำนวนมากที่ใกล้เข้ามาทำให้ขบวนรถม้าที่หยุดพักรีบพากันดับไฟ ก่อนที่หนึ่งในผู้ติดตามจะไปปลดม้าที่แกร่งสุดในคณะออกมา

       “ท่านเมี่ยวจ้านรีบไปเร็วเข้า”
       เมี่ยวจ้านซึ่งเตรียมพร้อมอยู่เสมอได้รีบลงจากรถม้า ตรงไปยังม้าที่ถูกจูงมาให้ หญิงสาวในชุดทะมัดทะแมงมิได้สวมเสื้อผ้าของสาวใช้อีกแล้ว โหนตัวขึ้นนั่งบนหลังม้า โดยชายหนุ่มผู้ไปเรียกได้อุ้ม หญิงวัยกลางคนส่งขึ้นนั่งด้านหน้าของเมี่ยวจ้าน ผ้าถูกผูกเอวของทั้งสองติดกันอีกครั้ง ก่อนที่นางจะกระตุกม้าออกไปอย่างรวดเร็ว พร้อมผู้ติดตามบางส่วน ทางด้านคนที่เหลือได้นำรถม้าจอดขวางทางเอาไว้ ปลดเอาม้าแล้วพากันตามเจ้านายไป พวกเขาจะให้ท่านเมี่ยวจ้านมีแม้แต่รอยขีดข่วนมิได้เป็นอันขาด



..................
มาแล้วคร้าวันนี้ช้าไปหน่อย เผลอหลับคร้าตื่นมาไปส่งขนมอีก ว่าจะทำบนรถคนขับเหมือนลงสนามแข่ง เลยจ้า เลยลงให้ช้าค่ะ แน่นอนว่าค้างแต่ตอนต่อไปให้รอสืบกันเอานะคะ ขอบคุณทุกคนที่คอยเป็นกำลังใจนะคะ ตอนนี้ปมเพิ่มตอนหน้าจะคลี่คลายบ้างแล้วในบางปม ตอนถัดไปพึ่งได้นิดหนึ่งขอเวลาก่อนนะคร้จะรีบทำให้หายค้างคาใจกัน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.522K ครั้ง

44 ความคิดเห็น

  1. #1318 PinkpinkDaisy (@PinkpinkDaisy) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 เมษายน 2562 / 09:47
    เมี่ยวจ้านคือลูกสาวหรือเปล่า เดามั่วไปหมด
    #1318
    1
  2. #1289 xวาuxวาu (@mojikiss) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 23:25
    ทำไมมันเลวอะไรขนาดนั้น พ่อเป็นแบบนี้นี่เอง
    #1289
    0
  3. #1130 luckyploy (@ploylove_5333) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2562 / 10:40

    สนุกมากกค่ะ แต่อยากบอกไรท์ว่า ช่วยแก้ ตัวหนังสือให้หน่อยได้ไหมคะ มันเล็กมากเลย กดเพิ่มขนาดไม่ได้หน่ะค่ะ

    #1130
    0
  4. #1114 อดีตรีดเงา (@kidmai555) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2562 / 14:14

    ทำถึงได้เลวทรามต่ำช้าขนาดนี้นะ

    #1114
    0
  5. #1075 Premdee (@sawpunsoob) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2562 / 11:44
    ปมเยอะมาก5555
    #1075
    0
  6. #1024 Amarry (@Amarry) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2562 / 01:01
    อิสนมหลิวตัวสอดแนมนั่นเอง นางนี่น่าจะเป็นอะไรกับฮูหยินใหญ่แน่ๆ พี่สาว? น้องสาว? พ่อลูกถึงได้ก๊อปสันดานกันมาเป๊ะๆ แหมสรุปแล่วอิแม่ทัพได้เชื้อเลวมาทั้งพ่อทั้งแม่เลย เลือดเลวในตัวเลยเข้มข้นเป็นพิเศษ เหอะ!
    ลุ้นเว่อออออออ
    #1024
    0
  7. #1007 Dreammimi1 (@Dreammimi1) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2562 / 11:32

    อยู่กันมาตั้งนานยังคิดฆ่าไดัช่างเลวจริงๆ
    #1007
    0
  8. #989 bb.smile (@bhoombimm) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:15
    อูยยย ตอนอ่านชื่อเรื่องกะคำโปรยไม่คิดว่าในเรื่องจะมีตอนลุ้นๆ แบบนี้ งุ้ยยยยย ลุ้นมั่กกก
    #989
    0
  9. #925 เมมฟิส (@tiks) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 มกราคม 2562 / 10:41
    แม่ของอิแม่ทัพคือพระสนมรึเปล่า
    #925
    0
  10. #852 KanjanaMongkon (@KanjanaMongkon) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 มกราคม 2562 / 09:02
    ตลก จะมาหยุดพักอะไรตอนนี้เตรียมการมาตั้งนาน สุดท้ายมานั่งพักในป่าให้เค้าตามมาทัน แค่ม้าสองชุดยังเตรียมการไม่ได้ก็ให้จับกลับไปซะเหอะ แกหนีมานะไม่ใช่ไปแคมป์ปิ้ง
    #852
    3
    • #852-1 แมคโมเลีย (@nicedear) (จากตอนที่ 15)
      22 มกราคม 2562 / 10:17
      ทำได้นะคะแต่ต้องคำนึงว่าคนป่วย ไม่อาจฝืนเดินทางตลอดเวลาได้ และจุดพักห่างจากเมืองหลวงมามากจนใกล้จะถึงที่หมาย หากไม่พักคนป่วยตายมาก็เสียเวลาเปล่าค่ะ ขอโทษนะคะที่ยังไม่ได้ขัดเกลาจนนักอ่านมองภาพไม่ออกค่ะ จะปรับปรุงแก้ไขตอนรีไรท์นะคะ ขอบคุณที่ติชมคร้า
      #852-1
    • #852-3 แมคโมเลีย (@nicedear) (จากตอนที่ 15)
      22 มกราคม 2562 / 10:35

      ขอบคุณค่ะ
      #852-3
  11. #802 AmpawanSingkum (@AmpawanSingkum) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 18 มกราคม 2562 / 21:23
    น่าจะลูกสาวมาช่วยแม่แน่ๆ
    #802
    0
  12. #784 Pannikaa (@Pannikaa) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 18 มกราคม 2562 / 06:47
    สงสารหลิวเจินเจิน​ ไม่รักไม่เป็นไรแต่ต้องฆ่าลูกนางเลยหรอ​
    #784
    0
  13. #741 Nattiya Bursnachaitavee (@nsttiyaburana) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 16 มกราคม 2562 / 13:05
    ขอบคุณมากคร้าไรท์.
    เมี่ยวจ้านจะใช่ลูกสาวที่ถูกพรากไปตั้งแต่เด็กรึไม่????
    #741
    0
  14. #686 pacharasaeten (@pacharasaeten) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 มกราคม 2562 / 12:46
    ลึกลับซับซ้อน​ดี
    #686
    0
  15. #603 Muffin_Kun (@Muffin_Kun) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 8 มกราคม 2562 / 13:36
    ลูกว่าชั่วแล้ว พ่อกลับชั่วยิ่งกว่า นี่สินะลูกไม้หล่นไม่ไกลต้น
    #603
    0
  16. #435 CarelyPaweena (@CarelyPaweena) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2561 / 13:35
    รอค่ะ อยากอ่านต่อค้างมากเลย
    #435
    0
  17. #434 TukTIkinlove (@TukTIkinlove) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2561 / 12:27
    ทำไมแม่ทัพถึงร้ายขนาดนี้ เมียที่อยู่กันมาแม้ไม่รักแต่ต้องผูกพันธ์ทำร้ายกันขนาดนี้เลยหรอ ส่วนคนที่ไม่อาจเอื้อมน่าจะฮ่องเฮาไม่ผิดแน่
    #434
    0
  18. #407 oachaporn (@oachaporn) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2561 / 15:21
    สตรีมิอาจเอื้อมแปลว่าแม่ทัพใหญ่หยางเป็นชู้กับสนมของฮ่องเต้แน่เลย
    #407
    0
  19. #406 pemipond (@pemipond) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2561 / 15:17
    โอ๊ยยลุ้น
    #406
    0
  20. #398 ismepound (@ismepound) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2561 / 11:15
    สนุกมากค่ะไรท์ขอบคุณนะค่ะ
    #398
    0
  21. #384 p-nam (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2561 / 22:05

    เมี่ยวจ้านเป็นลูกสาวที่คิดว่าตายแล้วรึเปล่า

    #384
    0
  22. #383 oachaporn (@oachaporn) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2561 / 21:58
    โครตของความเลวเลยฆ่าลูกตัวเอง
    #383
    0
  23. #382 kulyasalin2 (@kulyasalin2) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2561 / 21:33
    โอ้ย........ลุ้นมากเลย ......คริบครัวนี้ก็ชั่วร้ายจริงๆ
    #382
    0
  24. #381 N_ing (@Ninging28335) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2561 / 20:51
    มันน่าจับมาแล่เนื้อทีละชิ้นจริงๆ
    #381
    0
  25. #380 benjama1 (@benjama1) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2561 / 20:30
    เลวมากพ่อแม่และชู้รัก(สวมหมวกเขียวให้ใครน้อ..)มิน่าฮูหยินแสนดีมากๆพวกมันกล้าฆ่าลูกนางเอาลูกชู้มาแทนโตมานิสัยเลวเหมือนพ่แม่อีกด้วย..ไปรวมตัวกันเป็นกองทัพคนแสนดีมาตีคนเลวกันดีกว่าไรท์แต่สุดยอดชอบๆสู้ๆค่ะไรท์
    #380
    1
    • #380-1 benjama1 (@benjama1) (จากตอนที่ 15)
      26 ธันวาคม 2561 / 20:33
      ยังไม่มีเฉลยนี้ค่ะแต่อ่านตอนนี้แล้วจะเข้าใจช่วงนี้ที่สามีนางวางแผนกำจัดนางๆแอบรู้เข้า เพราะนางพูดว่านางสลบไปตอนคลอดเรื่องจริงนางไม่รู้ได่ลูกสาวแต่พอตื่นนางก็เห็นลูกชายแล้วค่ะ
      #380-1
  26. #379 ohahao (@jeabjrza55) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2561 / 20:21
    แป๊บนะ ฮูหยินรู้ได้ยังไงเรื่องลูกสาวในเมื่อบอกนางสลบหลังคลอด แล้วใครบอกนาง หรือเราอ่านข้าม
    #379
    2
    • #379-1 แมคโมเลีย (@nicedear) (จากตอนที่ 15)
      26 ธันวาคม 2561 / 20:31
      อ่านอีกทีคร้า นางเผอิญแอบได้ยินไงค่ะ มีบอกคร้าสามีเลยวางยาหวังให้เหมือนป่วยตายคร้า
      #379-1
    • #379-2 benjama1 (@benjama1) (จากตอนที่ 15)
      26 ธันวาคม 2561 / 20:36
      อ่านตอนนี้จะเข้าใจคร้านางคลอดลูกสลบไม่รู้ได้ลูกสาวหรือชายตื่นมาก็เห็นลูกชายและนางเพิ่งมารู้ความลับเรื่องลูกตอนนี้โดยบังเอิญว่าลูกสาวนางถูกฆ่าเอาลูกท่สามีกับคนรักเป็นชู้กันมาสวมให้เลี้ยงแทนค่ะไม่งงเลยค่ะ
      #379-2