ภรรยาข้าเจ้าช่างร้ายกาจยิ่งนัก

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 501,972 Views

  • 1,340 Comments

  • 7,835 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    10,884

    Overall
    501,972

ตอนที่ 12 : เจ้าคือศิษย์ข้า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 38082
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1629 ครั้ง
    22 มี.ค. 62

     เสียงบ่นกระปอดประแปดดังก้องไปทั่วห้อง ไม่ได้โม่ไป๋หลานต้องลุกมากราบเขาเป็นอาจารย์สิ ตามคำทำนายของท่านอาจารย์ที่ตายไปแล้วไม่น่าผิดพลาด นางคือผู้ถูกเลือกจากไข่มุกโลกัณต์และเขาต้องเป็นผู้ถ่ายทอดวิชาให้ ชายวัยกลางคนมองข้อมือของหญิงสาวที่เขาได้สวมกำไลลวดลายงดงามฝังไข่มุกสีทองเอาไว้ตรงกลาง ครั้งแรกที่ไข่มุกส่องประกายสีทองเจิดจ้าตอนเขาอยู่ใกล้กับนาง ก็มิมั่นใจเท่าใดนักคิดว่าอาจเป็นนางหรือสาวใช้ที่อยู่ข้างกายหญิงสาว แต่เมื่อทดสอบก็มิใช่สาวใช้ แต่เป็นนางเขาจึงต้องลอบไปยังจวนของหญิงสาวเพื่อความมั่นใจ

เจ็ดวันก่อน ข้างกำแพงจวนสกุลหยาง
     ชายชุดดำได้แอบอยู่ในความมืดอย่างเงียบเฉียบ เขามิคิดว่าจะพบเจอเหตุการณ์ที่ไม่ปลอดภัยสำหรับ คนที่ถูกเลือกและผู้ที่จะเป็นศิษย์คนแรกของเขาเสียด้วย ‘ชั่วช้าคิดจะสังหารลูกศิษย์ในอนาคตของข้า มิเจียมตน’ เงาร่างในชุดดำหายเข้าไปภายในกำแพงจวนสองคน อีกหนึ่งเหมือนจะอยู่ดูต้นทาง รูปร่างคนร้ายดูตัวเล็กบอบบางมิบอกก็รู้ว่าเป็นสตรี แต่ถ้าเขาปรากฏตัวนางก็ต้องมิละเว้นชีวิตเขาแน่ ถ้าเช่นนั้นเขาควรทำร้ายสตรี ‘แม่นางเจ้าทำให้ข้าเสียศักดิ์ศรีมากที่ต้องทำร้ายผู้หญิง แต่นางคือศิษย์ข้า ใครห้ามแตะต้องจนกว่าข้าจะสอนวิชาให้แก่นางเสียก่อน’ บุรุษชุดดำประกบสองมือเข้าด้วยกัน สวดขออภัยฟ้าดินที่ต้องลงมือทำร้ายสตรีทีแสนบอบบาง เมื่อมั่นใจว่าฟ้าดินอภัยให้แล้วเขาจึงก้าวไปยังจุดที่แสงจันทร์สาดส่องลงมา
     “เจ้าเป็นใคร”
     “ข้าหรือ ก็เป็นชายรูปงามที่สุดในแคว้นอย่างไรละสาวน้อย”
     ชายชุดดำหัวเราะในลำคอ วางท่าทางให้ดูดีที่สุดในความรู้สึกของเขา หญิงสาวที่มีหน้าที่คอยหลอกล่อทหารเมื่อได้รับสัญญาณจากเจ้านายตามคำสั่งกลับมองว่าเขาเสมือนตัวตลกเสียมากกว่า นางมิพูดพร่ำทำเพลงให้มากความ ร่างบางพุ่งเข้าหาเขาอย่างรวดเร็ว ‘ข้าออกจะดูดียังจะฆ่ากันได้ลงคอ’ ใช้เวลาเพียงไม่นานเขาก็จำต้องปลิดชีพอีกฝ่ายจนได้ เมื่อเปิดดูใบหน้าของคู่ต่อสู้ เขาถึงกับส่ายหน้าด้วยความเสียดาย ในโอกาสที่จะเติบใหญ่มีครอบครัวในอนาคต
    “ยังเด็กอยู่เลยแม่นางมิน่าเลย อภัยให้ข้าด้วย”
     เมื่อจัดการนำร่างไร้ลมหายใจไปแอบไว้ในมุมมืดแล้ว ชายชุดดำได้ใช้วิชาตัวเบาเข้าไปภายในกำแพงจวน พอข้ามเข้ามากลับโผล่อยู่กลางป่า ‘เอ้า! นี่อะไรอีกเล่า ทำไมเป็นป่าละ ไม่เป็นสวนหรือเรือนสักหลัง หรือจวนแม่ทัพนิยมปลูกป่า จะมีเสือโผล่มาหรือไม่’ สภาวะหลงทางของชายชุดดำได้เริ่มขึ้น เมื่อร่างในชุดดำแอบหลบไปตามความมืดเพื่อตามหาลูกศิษย์ในอนาคตของตนเอง เขาจึงต้องแอบฟังบ่าวไพร่คุยกันจึงรู้ว่า เรือนพักของคนที่ตามหาอยู่ที่ใด และเรื่องที่ได้ยินมาอีกอย่างคือ คืนนี้เกิดเรื่องจนแม่ทัพผู้เป็นสามีของโม่ไป๋หลานถูกขังเอาไว้ มีเพียงนางกับสาวใช้ที่อยู่ในเรือน นั้นยิ่งเป็นสิ่งที่เขารู้สึกร้อนใจขึ้นมาทันที
     ครั้งแรกเขาคิดจะจัดการคนชุดดำทั้งสามไปพร้อมๆกัน แต่มิมั่นใจเท่าใดว่าคนทั้งหมดจะลงมือทำอะไร แต่คำสุดท้ายก่อนที่สองในสามจะหายเข้าไปในจวน ทำให้เขาหูผึ่งทันใด ‘จำไว้เมื่อไป๋หลานตายเจ้าต้องไปป่าวประกาศว่านาง ทำผิดจารีตจนฟ้าลงทัณฑ์เข้าใจหรือไม่’ 

      แต่ก็ช้าเกินไปสองร่างได้หายไปในกำแพง เขาจึงต้องลำบากใจต่อสู้ เพียงลำพังกับหญิงสาวที่ได้หมดลมไปด้วยน้ำมือเขาไปเมื่อครู่นี้ พอคลำทางมาจนเจอเรือนไป๋หลาน เขาลอบไปด้านหลังเรือน ตามกลิ่นเหม็นไหม้บางอย่างไป พอกำลังจะถึงจุดนั้นร่างในชุดดำได้ พุ่งออกมาจากหน้าต่างห้อง เขาจึงมิคิดไถ่ถามอันใดให้มากความ การปะทะกันเกิดขึ้นทันที ฝีมือของอีกฝ่ายมิอาจดูแคลนได้นางเก่งกาจมิใช่เล่น ที่สำคัญสตรีนางนี้เรียนวิชามารจนแตกฉานแล้วเสียด้วย 

      ‘ศิษย์ข้าเจ้าอย่าพึ่งตายนะ’เปลวไฟเริ่มปรากฏชัดในสายตาของชายชุดดำ หากเขามัวช้าอยู่มีหวังเขาต้องรอชาติหน้าถึงจะมีลูกศิษย์เช่นคนอื่นเขา เสียงการต่อสู้ด้านในเกิดขึ้นเขาเห็นเพียงเงาร่าง ของคนด้านในผ่านหน้าต่างห้อง อาวุธลับถูกนำออกมาใช้ทันทีเมื่อไฟโหมหนักจนเขามั่นใจว่า หากช้ากว่านี้คนที่นอนอยู่ตรงหน้าในปัจจจุบันคงมิมีทางรอด ดวงนางยังแข็งที่รอดตายมาได้ ส่วนคนร้ายที่หนีไปได้อีกหนึ่ง เขาไม่คิดตามให้เสียเวลา หากจะสังหารคนผู้นั้นต้องใช้เวลามากกว่านี้ สตรีที่ฝึกวิชามารจนสำเร็จทั้งที่อายุยังน้อย ย่อมร้ายกาจมิใช่เล่น เขาร้อนใจจนมิอยากเสียเวลา

     จึงทำให้นางเพียงได้รับบาดเจ็บและหลีกทางให้แก่เขาเท่านั้น ฆ่านางตายนะได้แต่ศิษย์เขาก็ต้องสำลักควัญตายไปด้วยเช่นกัน เขาไม่คิดเสี่ยงเพราะความร้อนจากไข่มุกโลกันต์ที่นำติดตัวไปด้วย แผ่รังสีออกมาจนหน้าอกของเขาเกิดรอยไหม้ เมื่อนายของมันกำลังได้รับอันตรายไข่มุกสีทองจะกลายเป็นสีแดง และแผ่รังสีความร้อนออกมา เขามิใช่นายของมันจึงมิอาจควบคุมได้

      “ตื่นๆๆๆข้าเป็นอาจารย์นะ ทำไมต้องมาคอยป้อนข้าวป้อนน้ำเจ้าพวกเด็กบ้าเอ้ย!”
     หรู่อี้ที่รู้สึกตัวเมื่อคืนเวลานี้นางได้แต่นอนนิ่งๆ ลืมตามมองชายที่เรียกเจ้านายของนางว่าศิษย์ เดินบ่นไปทั่วห้อง ปากพูดมิหยุดแต่มือของเขาก็เปิดตำราไปด้วย แค่รู้ว่าท่านหญิงของนางยังมีลมหายใจอยู่แค่นี้ก็ดีใจมากแล้ว ส่วนจากนี้จะทำยังไงกันต่อรอให้เจ้ายตื่นมาเสียก่อน หมิงจงเป่ามองตามสายตาของหรู่อี้ ก่อนจะเดินเข้าหาหญิงสาว เขารู้ว่าสาวใช้ของลูกศิษย์คิดอะไรอยู่ ไข่มุกโลกันต์เป็นสิ่งล้ำค่าและผู้จะเป็นนายของมันหนึ่งพันปีจะมีเพียงคนเดียว ผู้ดูแลไข่มุกเพื่อรอเจ้าของมัน ต้องมีจิตใจไม่ใฝ่ในอำนาจเมื่อถูกเลือก ทุกคนจะเหมือนคนไร้ซึ่งความโลภ และที่เป็นเอกลักษณ์ชัดเจนคือเหมือนคนมิค่อยสมประกอบ อันนั้นคนอื่นพูดกันต่อๆมารุ่นสู่รุ่น แต่เขาทั้งหล่อเหลาและฉลาดเฉลียวมิได้วิปลาสแบบผู้คุ้มกันรุ่นก่อนๆ อย่างแน่นอน ฮา!ๆ
      “หรู่อี้ข้ารู้ว่าเจ้าคิดอะไรอยู่ ห้ามบอกนางเรื่องผู้คุ้มกันจนกว่านางจะกราบข้าเป็นอาจารย์ เข้าใจหรือไม่ หึ!ๆ”
      หญิงสาวได้แต่ยิ้มแบบจำยอมในความหลงตัวเองของผู้มีพระคุณ มิว่าเขาจะมิสมบรูณ์ทางอารมณ์แต่คนดูแลมุกโลกันต์ได้มิใช่ธรรมดา เมื่อดวงชะตานายตนต้องครอบครองมันจริง นางพร้อมบุกน้ำลุยไฟเคียงข้างจนกว่าจะหมดลมหายใจ แต่ไยป่านนี้ถึงยังมิยอมตื่นกันล่วงมาเจ็ดวันแล้ว ตัวนางเองก็ยังมิอาจลุกขึ้นได้เต็มทีนัก
      “ท่านลุงจะรับข้าเป็นศิษย์อีกคนหรือไม่เจ้าค่ะ”
      “ไม่ได้เจ้าเรียกข้าลุงพอ ศิษย์ข้ามีนางเพียงคนเดียว เจ้าเป็นหลานข้าก็ได้แล้วคอยเป็นคู่มือให้แก่นาง”
       “เจ้าค่ะท่านลุงเป่า”
       “ดีๆ เจ้าลุกขึ้นได้แล้ว มิเช่นนั้นจะเป็นง่อยเอาได้”
       พูดเสร็จหมิงจงเป่าก็เดินสะบัดชายเสื้อออกไปทันทีไม่รั้งรอคำตอบจากหญิงสาว หรู่อี้ได้แต่อ้าปากค้าง ก็ตอนนางตื่นช่วงเช้าเขาไล่ให้นอนพอตอนนี้ให้ลุกเดิน อะไรกันนี่นางปรับตัวมิทันเลย หญิงสาวค่อยๆลุกขึ้นก่อนจะพยายามก้าวเดินช้าๆไปยังเตียงของผู้เป็นนาย นางฝึกยุทธ์มิแปลกที่ฟื้นตัวเร็วแต่ท่านหญิงเป็นเพียงสตรีไร้วิชา ไหนเลยจะทนไหวท่านหมอหญิงบอกว่าเจ้านายของนางเสียเลือดมาก ซ้ำสูดควันไฟเข้าไปมากอยู่ ทำให้อาการถือว่าสาหัสพอดู ตัวนางรู้วิธีสะกัดจุดห้ามเลือด แต่เพราะฝืนใช้พลังมากไปจึงทำให้อาการปางตายเช่นกัน
     “เจ้าลุกมาทำไมหรู่อี้”
     “อ๊ะ!…ท่านหมอคือๆท่านลุงให้ข้าลุกเดินบ้างเจ้าค่ะ”
     “ตาแก่นั่นหรือ แผลเจ้าพึ่งสมานยังมิสนิทดีกลับไปนอนนิ่งๆซะ เจ้าจะเชื่อคนสมองกลวงหรือข้าผู้เป็นหมอกัน”
     “เจ้าค่ะ”
     เสียงเดินตึงๆเข้ามาภายในห้อง หมิงจงเป่ามือข้างหนึ่งไพล่หลังอีกส่วนอีกมือลูบหนวดที่ค้างเล่น ท่าทางเหมือนบุรุษภูมิฐาน แต่…ปึ๊ก!! โครม!ใบหน้าของหมิงจงเป่าทิ่มลงยังพื้นเรือนอย่างเต็มแรง
      “โอ๊ย!! สตรีน่ารังเกียจเจ้ากลั่นแกล้งข้า เช่นนั้นต้องรับผิดชอบชีวิตข้าไปจนวันตาย”
      “....?”
      หรู่อี้แทบจะแผลปริแตกอีกรอบกับสิ่งที่เห็น นางกลั้นเสียงหัวเราะจนตัวโยน เมื่อท่านลุงผู้สง่าถูกทำให้ล้มหน้าขมำลงกับพื้นเสียงดังสนั่น เสียงโวยวายของคนที่ยังมิทันลุกขึ้น ดังไปทั่วห้อง แต่คนกลั่นแกล้งยังคงว่างท่านิ่งเฉยอยู่เช่นเดิม
หรู่อี้นึกถึงคำพูดตอนนางฟื้นมาครั้งแรก จากแผนการที่ชายผู้นี้วางไว้คราวๆ ว่าเมื่อท่านหญิงฟื้นตัวดี จะเริ่มถ่ายทอดวิชาให้แล้วค่อยพากลับจวนอ๋อง แต่เวลานี้ยังไม่สามารถออกนอกเมืองได้ เพราะมีราชโองการสั่งปิดเมืองหลวง หาตัวคนร้ายที่สังหารท่านหญิงโม่ไป๋หลาน เพราะผลจากการชันสูตรคือการถูกฆาตกรรมมิใช่อุบัตติเหตุ แต่ท่านแม่ทัพหยางซานยังคงออกเดินทางสู่ชายแดนตามกำหนดการ พร้อมคุณหนูจีกวานฮวาที่เดินทางกลับไปเยี่ยมบิดามารดาที่เมืองใกล้กับชายแดนมิได้อยู่รอพบบิดามารดาของอดีตภรรยา หากเขาจะขอเลื่อนการออกเดินทางก็ย่อมทำได้ แต่ข้ออ้างคือชาติบ้านเมืองสำคัญกว่าเรื่องเล็กน้อยแค่นี้ หรู่อี้เจ็บแค้นแทนเจ้านายยิ่งนัก ‘เมียตายบอกเรื่องเล็กน้อยช่างใจดำยิ่งนัก’
      ตอนนี้บ้านเรือนภายในเมืองหลวงถูกตรวจค้นจนทั่ว บ้านหลังนี้ท่านหมอบอกก็ถูกตรวจเช่นกันเพียงแต่มิพบพวกนางที่ถูกซ่อนเอาไว้เท่านั้น
     “เจ้าดูแลศิษย์ข้าดีๆ เดี๋ยวจะออกไปหาข่าวสักหน่อย นางมารนั่นมิปล่อยสองคนนี้ให้รอดไปได้แน่”
     “อืม”
    “แค่นี้หรือ มิคิดจะพูดว่าระวังตัวด้วยนะอะไรแบบนี้เลยสักนิดก็ยังดี ฮึ! สตรีไร้ความรับผิดชอบ”
     จูซือเหนียงได้แต่ทำหน้าเอือมระอากับบุรุษหลงตนเองที่หายออกไปจากห้อง นางไม่น่ารับปากบิดาที่ตายไปแล้วว่าจะคอยช่วยดูแลศิษย์รักของพ่อนางเลย ก่อนที่เขาจะได้รับเลือกให้ดูแลไข่มุกโลกันต์นั้น ช่างแตกต่างกับเวลานี้ยิ่งนักคนเดิมทั้งสุขุมรอบรู้ แต่พอบิดาของตนถ่ายทอดวิชาให้จนหมดแล้วมอบหน้าที่เป็นผู้คุ้มกันมุกโลกันต์คนล่าสุด เขาก็กลายเป็นเช่นนี้แต่นางมิเคยทอดทิ้งชายผู้นี้ได้สักครั้ง
      “ท่านหมอไยท่านหญิงยังมิฟื้นอีกเจ้าคะ”
      “เจ้าเรียกตาแก่นั่นว่าลุงก็จงเรียกข้าว่าป้าเถอะ ข้ารู้ว่าเจ้าคงเคยได้ยินเรื่องผู้คุ้มกันมุกโลกันต์ พวกเขาต้องเป็นแบบนี้เพื่อมิให้ใฝ่ในอำนาจจนแย่งชิงมุกมาใช้เสียเอง และใช้ในทางที่ผิดจงอย่าได้ถือสาจงเป่าเลยนะ ส่วนนายของเจ้านางปลอดภัยดี”
     “เจ้าค่ะ ว่าแต่ท่านป้าต่อให้มีไข่มุกก็ใช่ว่าจะใช้วิชาฝ่ามือโลกันต์พิชิตมารได้นี่เจ้าคะ”
     “เจ้ารู้เรื่องยุทธภพดีมิน้อย ใช่แล้วแต่ว่าสามารถใช้จิตใฝ่ต่ำควบคุมไข่มุกได้พลังนั้นจะรุนแรงพอๆกับฝ่ามือโลกันต์พิชิตมาร จึงจำต้องทำลายจิตบางส่วนของผู้คุ้มกันทุกๆรุ่นเสีย พวกเขาคือคนที่เสียสละมากนะหรู่อี้ และนายของเจ้าก็จะคือผู้ที่ทำให้จงเป่ามีคุณค่า ชะตากรรมของนางมิได้เลวร้ายจนเกินไป ในความมืดย่อมมีแสงสว่างเสมอเพียงแต่ยังมิถึงเวลา คงมินานนี้แสงสว่างจะเกิดขึ้นเพียงแต่ต้องแลกมาด้วยบางอย่าง ข้าทำนายให้ได้เพียงเท่านี้”
      บิดาของนางคือผู้คุ้มกันไข่มุกโลกันต์เช่นกัน และที่พิเศษกว่าคนอื่นคือสามารถทำนายดวงชะตาได้ นางเช่นกันแต่ทำได้เพียงเล็กน้อยเท่านั้น ดวงชะตามิควรให้คนล่วงรู้ชีวิตไปก่อนจะดีที่สุด ทำนายเพียงเพื่อระวังตนก็พอ มิจำเป็นต้องเอามาให้เป็นบรรทัดฐานของการดำรงชีวิต

ชายป่าระหว่างทางไปชายแดนตะวันออก
      แม่ทัพหยางซานหลางยืนมองเลยไปยังทุ่งหญ้ากว้างไกล กองทัพได้หยุดขบวนเพื่อพักกลางวัน เขาจึงเดินแยกออกมาอยู่เพียงลำพัง ชายหนุ่มยังรู้สึกมิสบอารมณ์ที่อดีตภรรยา ต้องมาตายไปก่อนที่งานใหญ่ของเขาจะสำเร็จ ทำให้ฮ่องเต้หลุดพ้นจากมือของพวกเขาไปได้ เพราะมีหลานรักของโอรสสวรรค์อยู่ในกำมือ ทำให้ไม่มีใครมาวุ่นวายหรือตรวจสอบสกุลหยาง จากนี้พวกเขาต้องระวังตัวมากขึ้น ‘ก่อนอื่นข้าจะกำจัดเจ้าโม่หยวนฟาง ถงเหยียนเจี๋ยข้าจะทำให้พวกเจ้ามิมีที่ยืนในแผ่นดินนี้อีก’ 

       รักหรือเขามิเคยพึงใจในสตรีไร้สามารถเช่นโม่ไป๋หลานเลยสักนิด อ่อนแอน่ารำคาญมีดีเพียงใบหน้าอันงดงาม หัวอ่อนไม่ว่าเขาจะหลอกอันใดตังแต่ยังเยาว์จนแต่งให้แก่เขานางก็เชื่อไปเสียหมด คนแบบนี้หรือที่จะเหมาะมายืนข้างเขา มิแปลกหากใครจะมองว่าจีกวานฮวาเหมาะกับตำแหน่งนายหญิงมากกว่าอดีตภรรยา เพราะนางคือสตรีที่เพียบพร้อมทุกอย่างยกเว้นอำนาจเท่านั้นที่นางขาดไป แต่ตอนนี้มิจำเป็นต่อไปแล้วตำแหน่งที่หญิงสาวรอมานาน เขาจะมอบให้นางเองมิจำเป็นต้องให้หญิงสาวรออีกต่อไป ในเมื่อเขามิมีภรรยาอีกแล้วจากนี้เขาจะกำหนดชีวิตด้วยตนเองมิใช่มารดา 

      รอยยิ้มกว้างปรากฏบนใบหน้าหล่อเหลา อีกไม่นานทุกอย่างที่ทำกันมาตลอดจะสำเร็จผล อาจช้าไปบ้างแต่ผลไม้ที่สุกง่อมย่อมหอมหวานเสมอ เขารู้มาตลอดว่าไป๋หลานมิได้มีความผิดอะไร แต่เขามิอยากให้สตรีที่ตนรักต้องเสียใจ สำหรับอดีตภรรยาเขาไม่สนว่านางจะรักเขาหรือเสียใจกับการกระทำของตัวเขามันไม่สำคัญในความรู้สึกเลยสักนิดเดียว

      “พี่ซานหลาง”
      “ว่าอย่างไรกวานเอ๋อ เจ้ายังมิหายดีจะออกจากรถม้ามาทำไมกันหืม!”
      จีกวานฮวาก้มหน้ายิ้มเอียงอาย ตอนนี้นางมิต้องกลัวผู้ใดว่าอีก เพราะไม่มีโม่ไป๋หลานแล้วอีกทั้งองค์ฮ่องเต้ทรงมีราชโองการให้ ชายหนุ่มกับญาติผู้พี่มิใช่สามีภรรยากันอีกต่อไป นับจากนี้เขาจะเป็นของนางแต่เพียงผู้เดียว การเดินทางไปยังชายแดนพร้อมๆกัน ชายหนุ่มตรงหน้าเอ่ยปากจะไปขอหมั้นหมายนางกับพ่อแม่ หากจะแต่งเข้าจวนเลยก็จะดูมิสมควรเพราะอดีตภรรยาของฝ่ายชายพึ่งตายไปมิทันถึงเดือน มิว่าจะแต่งเมื่อใดนางมิใส่ใจเพราะพวกเขากำลังจะหมั้นหมายกันแล้ว 

      ไยต้องใส่ใจว่าจะมีใครมาแยกเขาไปจากนางอีก ‘ต่อให้แกยังไม่ตายข้าก็จะตามกำจัดแกเองไป๋หลาน มีข้าต้องไม่มีเจ้าในโลกใบนี้’ คืนนั้นนางไม่รู้ว่าใครที่อยู่พุ่งเข้าโจมตีตน ฝีมือร้ายกาจขนาดที่นางเองต้องใช้วิชาที่แอบซ่อนเอาไว้ออกมา มันเสี่ยงมากกับการเผยตัวตนว่านางร่ำเรียนอะไรมา ที่สำคัญในคืนนั้นหากยังฝืนสู้กับชายลึกลับอยู่อีกนางอาจตายไปแล้วก็เป็นได้ เมื่ออีกฝ่ายพลั้งเผลอนางจึงถือโอกาสหลบหนี แทนการปะมือต่อเพราะมิว่าทางใดนางก็มิอาจเอาชนะอีกฝ่ายได้ ไม่ว่ามันจะเป็นใครนางมิสนหากว่าช่วยศัตรูของนางเอาไว้มันก็ต้องตายเช่นกัน คืนนั้นนางมิทันได้ตั้งตัว แต่จากนี้ไปนางคือผู้ล่า

      “พี่ซานหลางมิไปกินข้าวสักหน่อยเจ้าคะ อีกหน่อยก็ออกเดินทางต่อจะได้มิเหนื่อย”
     “เจ้าช่างห่วงใยพี่เสียจริง มิสนใจตนเองเลยหรืออย่างไรกัน มิสบายอยู่ยังออกมาตามพี่อีก”
เสียงพูดคุยกันเบาๆของหนุ่มสาวเป็นที่ชินตาของเหล่าทหาร มิมีใครรังเกียจสตรีผู้นี้เลยนางเพียบพร้อมทุกอย่าง เมื่อมองแล้วดุจคู่หยวนหยางมิมีผิด
      “ท่านแม่ทัพกับคุณหนูจีกวานฮวาช่างเหมาะสมกันดุจกิ่งทองใบหยกเลย พวกเจ้าว่าหรือไม่”
     “ใช่ๆพวกข้าเห็นด้วย”
      ‘ดุจผีเน่ากับโลงผุนะสิไม่ว่า’
       หนึ่งในทหารที่อยู่ในกลุ่มที่แสร้งยิ้ม แต่ในใจกับคิดต่าง เขาคือคนที่ได้รับความเมตาจากอดีตฮูหยินของท่านแม่ทัพ ในครั้งนั้นหากมิได้ท่านหญิงโม่ป่านนี้พ่อแม่เขาต้องตายไปแล้ว นางไม่เคยหยิ่งยโสเช่นคุณหนูจีกวานฮวาผู้นี้ ต่อหน้าคนหมู่มากนางอ่อนโยนแต่กับบ่าวชั้นต่ำสุดของจวน หรือทหารที่ระดับล่างๆนางจะมิยอมให้เข้าใกล้ตัว ต่างจากอดีตนายหญิงมามายนัก นางมิสมควรตายเลยสักนิด ในหมู่ทหารใช่ว่าจะมีเพียงชายหนุ่มที่เคารพรักในตัวอดีตฮูหยินแต่ยังมีอีกหลายคนที่คิดเช่นเขา

จวนรับรองแขกเมืองหลวง
      โม่หยวนฟางนั่งอ่านจดหมายลับอยู่ภายในห้องหนังสือ เป็นอย่างที่เขาคิดจริงๆน้องสาวของเขาเป็นเพียงเครื่องมือ ความโกธรแค้นยังมิจางหายไปจากใจ เขาต้องหาตัวคนฆ่านางให้จงได้ บิดารมารดาคงใกล้จะถึงเมืองหลวงแล้ว เขาคงต้องรั้งรอคำสั่งบางอย่างจากฮ่องเต้เสียก่อน เสียงเดินใกล้เข้ามา เขามิต้องคาดเดาว่าเป็นผู้ใด หากมิใช่สหายสนิทตั้งแต่เยาว์วัย ไม่เคยมีใครรู้ว่าถงเหยียนเจี๋ยคือผู้ใด แต่บิดาของเขารักใคร่ชายหนุ่มดุจบุตรชายอีกคนก็มิปาน
      “เจ้ามาช้าเจี๋ย มัวแต่นอนกอดเหยาเหยาฮูหยินของเจ้าหรืออย่างไร ฮาๆๆๆ”
      “ฮึ!อย่างน้อยเหยาเหยาของข้าก็มิเคยทำร้ายข้าสักครา ว่าแต่มีอะไรให้ข้าช่วยหรือไม่”
     “ข้าอยากฝากให้เจ้าออกไปรับท่านพ่อกับท่านแม่แทนข้าที เสด็จลุงทรงมีรับสั่งให้ช่วยงานบางอย่าง”
     “ได้ข้าเข้าใจ คืนนี้ข้าจะออกเดินทาง”
     ตอนนี้คนนอกเข้าได้แต่ห้ามออกไปจนกว่าจะสืบหาคนร้ายพบ ถงเหยียนเจี๋ยจำต้องลอบออกจากเมืองหลวงเพื่อไปรอรับ ท่านอ๋องเจ็ดกับพระชายา เหมือนพวกเขามีตาทิพย์ก็มิปาน เกี่ยวกับเรื่องที่กำลังหวาดกลัว การสืบสวนหาตัวคนร้ายยังคงมืดแปดด้าน แม้ผลออกมาว่าการตายของท่านหญิงโม่มิใช่เพราะไฟที่ไหม้ แต่นางสิ้นใจก่อนเพลิงจะโหมกระหน่ำจนมอดไปทั้งเรือน จากรอยบาดแผลที่หากไม่ตรวจอย่างละเอียดคงมิเจอ ไหนจะในปากนั้นไม่มีเขม่าควันจากการสูดดม นั้นเพราะเสียชีวิตก่อนหน้านี้แล้วนั่นเอง หากคนที่สำลักควันจนหมดสติและถูกไฟครอกตาย ภายในปากจะมีเขม่าควันอยู่เต็มแต่ภายในปากของศพนั้น สะอาดจมูกไม่มีคราบครันไฟเข้าไป เรื่องแค่นี้เขาก็รู้ได้เช่นกัน คนที่ลงมือสังหารคงยังคิดไม่ทันเรื่องนี้ บ้านไหม้คนจะเกรี้ยมแค่ไหนแต่ใช่จะสลายกลายเป็นถ่าน ย่อมสามารถตรวจสอบศพได้อยู่ดี วางแผนมาน้อยไปหน่อยกระมัง เขาต้องหาตัวคนทำร้ายน้องสาวเพื่อนให้พบ ทั้งสองต่างปรึกษาหารือกันไม่นาน เมื่อเดินออกมาด้านนอกทั้งสองคนมองตากันอย่างมีความในก่อนจะแยกกันไปทำตามที่ตกลงกันไว้ หนอนที่แอบซอนไซก็หายไปจากจุดนั้นเช่นกัน

................................
มาแล้วคร้าเวลาเดิมเช่นเคย ตอนนี้อาจดูอืดๆกันไปบ้างเพราะคลี่ปมเก่าผูกปมใหม่ การเปิดตัวละครเพิ่ม หลายคนทายถูกนะคะเรื่องคนช่วยไป๋หลาน ส่วนปมอดีตสามีขอค่อยๆปล่อยทีละน้อยแทรกทีละหน่อย ทุกตัวละครมีที่มาเสมอค่ะ อาจอืดบ้างดุดันบ้างสลับกันนะคะ เหตุผลของหมิงจงเป่าบอกไปบ้างแล้วนะคร้า มีคนร้ายต้องมีคนดี และตัวสร้างรอยยิ้มด้วย ขอบคุณทุกๆคนที่เป็นกำลังใจให้ไรท์มาตลอดค่ะ ปมใหม่จะเริ่มขึ้นเรามาช่วยกันสืบต่อไปว่าจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง หากมีคำผิดคำตกต้องขออภัยด้วยค่ะ ง่วงเช่นเคยคร้า (กลัวคนเข้าใจผิด อ่านเน้นๆนะคะคนที่จะถูกทำลายจิตไปเฉพาะคนคุ้มกันหรือดูแลรอเต้าของตัวจริงที่1000ปีจะมีเพียง1คน คนที่เป็นนายของไข่มุกจิตปกติและเก่งกาจคร้า)
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.629K ครั้ง

46 ความคิดเห็น

  1. #1245 Wee_CM (@Wee_CM) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 มีนาคม 2562 / 18:01
    บรรยยายเยอะกว่าคำพูดไปค่ะ แต่สนุกค่ะ
    #1245
    0
  2. #1112 อดีตรีดเงา (@kidmai555) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:11

    นี่อีแม่ทัพคิดจะยึดอำนาจฮ่องเต้เลยหรอ? แบบนี้สินะถึงได้แต่งกับไป๋หลาน แม่งทำการใหญ่ขนาดนี้พ่อมันก็คงรู้ด้วย แม่มเห้ทั้งพ่อทั้งลูกเลย

    #1112
    0
  3. #1088 iN3310K (@iN3310K) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2562 / 07:12
    สุดยอดจริงๆเลย~ อ่านตั้งแต่ตอนที่1มาก็นึกว่าจะไม่มีอะไรซับซ้อนมากนัก แต่นี่พี่แกนอกจากจะโง่แล้วยังชั่วได้ใจอีกนะ...........เหอะ! สงสัยถ้าแต่งกันไปก็คงไม่พ้นบ้านเมืองล่มจมหล่ะมั้ง?
    #1088
    0
  4. #1021 Amarry (@Amarry) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:59
    โอโหหหห เจสกับราฟกลายเป็นเด็กน้อยเล่นซ่อนแอบ(หลักฐาน)ไปเลย พอมาเจอคู่ผีเน่าโลงผุเหม็นโฉ่คู่นี้ ก็คิดว่าอิแม่ทัพโง่โดนสวมเขา ที่ไหนได้ชื่นชอบก้อนกรวดสกปรกนี่เอง กลายเป็นตัวตั้งตัวตีศูนย์รวมความ-เลย
    คำถามคือหนอนฝั่งพวกชั่วจะเยอะไปมั้ย
    #1021
    0
  5. #1005 Dreammimi1 (@Dreammimi1) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2562 / 10:16
    นี่แหละระครทั่วไปคนเลวจะเก่งฉลาดและรวยด้วย555
    #1005
    0
  6. #923 เมมฟิส (@tiks) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 มกราคม 2562 / 10:01
    ชายโฉดหญิงชั่วกำลังได้สวมหวัง

    แถมหญิงชั่วยังเก่งวิชามารอีกเฮ้อ
    #923
    0
  7. #887 pommys (@pommys) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 มกราคม 2562 / 10:22
    สำลักควัญ=สำลักควัน
    #887
    0
  8. #886 pommys (@pommys) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 มกราคม 2562 / 10:19
    โลกัณต์=โลกันตร์
    #886
    0
  9. #672 Maysa2546 (@Maysa2546) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 12 มกราคม 2562 / 11:11
    ยิ่งอ่านยิ่งขยะแขยงแม่ทัพหยางซานหลางกับจีกวากฮวา คนแต่งแต่งเก่งมากทำให้คนอ่านอินได้มากๆเลย
    #672
    0
  10. #636 ไจแอนท์คุง (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 มกราคม 2562 / 13:36

    สนุกดีนะคะ แต่อยากให้ปรับขนาดตัวอักษรให้หน่อยค่ะ มันตัวเล็กมาก ปรับขนาดไม่ได้เลย ทั้งในคอมและมือถือ ขอบคุณค่ะ

    #636
    2
    • #636-1 ณ.ภัทร (@beatle1960) (จากตอนที่ 12)
      12 มกราคม 2562 / 22:08
      ลองปรับตรงตัวAA ตรงมุมขวาบนของนิยายยังคะ
      #636-1
    • #636-2 ณ.ภัทร (@beatle1960) (จากตอนที่ 12)
      12 มกราคม 2562 / 22:10
      ลองกดปรับตรงมุมขวาบนนิยายดูค่ะที่เป็นรูปAA
      #636-2
  11. #573 panlinin (@panlinin) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 มกราคม 2562 / 05:15
    ชอบบบบ สนุกมาก
    #573
    0
  12. #563 Aquaria magic (@greenbutter-nery) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 มกราคม 2562 / 15:46
    ยวนยางค่ะไรท์ ไม่ใช่หยวนหยาง
    #563
    0
  13. #553 Taxa (@kamesai) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 มกราคม 2562 / 11:47
    อ่านไป เจอแต่คำว่า มิ เยอะแยะเลยค่ะ
    #553
    0
  14. #530 Nut'reeeee (@nutree) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 5 มกราคม 2562 / 22:05
    สาวใช้รอด เย้
    #530
    0
  15. #488 ทาร์ตมะนาว (@white_ribbon) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 3 มกราคม 2562 / 20:42
    โกรธค่ะ ไม่ใช่โกธร
    #488
    0
  16. #450 0870241320 (@0870241320) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2561 / 21:57
    เกียดอีแม่ทัพเอาให้หนักๆเลยคนแบบนี้
    #450
    0
  17. #439 sereensereen (@sereensereen) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2561 / 19:16
    จะมีผู้ใหม่ใช่มั้ย ขอผู้ใหม่เถอะนะ
    #439
    0
  18. #405 pemipond (@pemipond) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2561 / 13:52
    ตระกูลหยางจะก่อกบฏหรา
    #405
    0
  19. #305 0824614948 (@0824614948) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2561 / 02:07

    จะรอคะสู้ค่ะ
    #305
    0
  20. #303 Atomtood (@Atomtood) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 20:49
    สนุกมาก รอนะะะ
    #303
    0
  21. #302 phittawanna (@phittawanna) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 19:19

    สนุกมากค่ะ

    มาต่อไวๆน้าาาส

    #302
    0
  22. #301 ^ จู ^ (@inuko555) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 17:16

    เป็นแม่ทัพที่สมองเท่าเม็ดถั่ว

    #301
    0
  23. #300 lookme063 (@lookme063) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 15:54
    รอนางกลับมาแก้แค้นค่าาาาา
    #300
    0
  24. #299 MimiminMi (@MimiminMi) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 13:19
    รอก่อนเถอะลูกสาวฉันจะกลับมาแบบเทพจะเป็นนางพญา55555
    #299
    0
  25. #298 oachaporn (@oachaporn) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 12:39
    แปลว่าซานหลางกับพ่อคิดกบฏช่างเหมาะผีเนากับโรงผุๆจริงๆ
    #298
    0