คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย Common Ground (BobYun) Common Ground (BobYun) | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
สำหรับนักอ่านคนใหม่ๆ ทุกเรื่องเป็น SF นะคะ ^_^

จบในตอน ไม่จำเป็นต้องอ่านทุกตอนก็ได้จ้า

** แต่เพื่ออรรถรสที่ดี และถ้ามีเวลา..

แนะนำให้ไล่อ่านตั้งแต่ตอนแรกเนาะ ฮี่ฮี่ :D
cr.shl

เนื้อเรื่อง อัปเดต 22 พ.ค. 58 / 00:10


 
Cr : KIMJIWONDOTCOM
 
 
 
COMMON GROUND
 
 
 

บอก..

หรือ

ไม่บอก....

 

 

                ดวงตาเรียวเคลื่อนไหวไปมาระหว่างที่ใช้ความคิดไตร่ตรองเรื่องราวต่างๆที่วิ่งผ่านเข้ามาในสมองไม่หยุด ผิดกับอีกคนที่ยกหนังสือเล่มหนาขึ้นมาในระดับสายตาแล้วก็อ่านแบบเอาเป็นเอาตายไม่ได้สนใจคนรอบข้างตั้งแต่เข้ามานั่งในคาเฟ่เล็กๆแห่งนี้  อืม... ใจจริงอยากจะสะกิดคนอายุน้อยกว่าเพื่อจะปรึกษาอะไรบางอย่างนะ แต่ก็ยังไม่แน่ใจว่าเรื่องมันจะดูมีสาระมากพอรึเปล่า

 

“เห้อ....”  สุดท้ายก็ได้แต่แอบถอนใจหาย พลางวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะกลมตัวเล็กด้านหน้า

 

“ถอนหายใจดังขนาดนั้น...”  หนังสือในมือยุนฮยองถูกลดระดับลงมาจนถึงปลายคาง “...ฮยองมีเรื่องอะไรไม่สบายใจรึเปล่าครับ?”  ดวงตากลมโตที่โผล่พ้นขอบหนังสือขึ้นมามีแววสงสัยบวกกับคิ้วทั้งสองข้างที่เลิกขึ้นนั่นอีก

 

 

แพ้สายตาแบบนั้นอีกแล้ว

โอเค.. เล่าให้ฟังก็ได้

 

 

“คือว่าไม่รู้ว่าพี่คิดไปเองรึเปล่า แค่ช่วงนี้พี่รู้สึกว่ามีคน...-

 

“นี่เรื่องยาวใช่ป่ะ?”  เสียงเล็กแทรกขึ้นมา พร้อมกับพับหนังสือเก็บใส่กระเป๋า ขยับตัวเล็กน้อยให้นั่งสบายขึ้นเพื่อเตรียมตัวเป็นผู้ฟังที่ดี

 

“ก็.. อาจจะมั้ง ทำไมอ่ะ?”

 

“ถ้าเรื่องมันยาวมาก ผมขอไปเข้าห้องน้ำแป๊บนึงนะ”

 

“เอ่อ...”

 

“ฮยองจะได้เล่าแบบไม่ขาดตอนไงครับ เดี๋ยวมานะ” 

 

 

โธ่... ทำไมต้องอยากจะไปเข้าห้องน้ำตอนนี้ด้วย

 ยุนฮยองจะรู้บ้างไหมว่ากว่าจะตัดสินใจพูดได้มันยากขนาดไหน.. การจะเล่าให้คนอื่นฟังว่าตัวเองมีStalker มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยให้ตาย ใครมันจะเชื่อว่าคนธรรมดาๆคนนึงจะมีคนมาตาม แล้วไม่ใช่ตามแบบธรรมดาด้วย ตามแบบมีการอัพเดท มีรูป มีสถานที่ มีเวลา...  แล้วทุกอย่างทุกอัพโหลดลงบนเว็บไซต์สาธารณะ

 

รู้สึกว่าเขาจะเรียกกันว่าบ้านแฟนไซต์?

อะไรทำนองนั้น

 

ระหว่างนั่งรอ มือก็กดเข้าไปเว็บดูในเว็บไซต์น่ากลัว(?)อันนั้น ที่อยู่ๆก็มีเพื่อนเอามาให้ดูว่าเว็บนี้เต็มไปด้วยรูปของผมเอง... รูปพวกนั้นเริ่มจากงานดนตรีของคณะ งานของมหาลัย หรือแม้แต่รูปตอนผมนั่งกินข้าวที่โรงอาหารยังมีเลย อัพเดทล่าสุดเมื่อวานคือรูปตอนผมนั่งรอยุนฮยองที่ใต้ตึกคณะแพทย์...  นี่มันจะมากเกินไปแล้วมั้งเนี่ย

 

 

มือเลื่อนสไลด์หน้าจอแบบไม่ได้ตั้งใจ

แต่รูปที่ปรากฏบนจอตอนนี้ทำเอาผมตกใจแทบตกเก้าอี้

 

 

 

รูปผมนั่งกินกาแฟที่นี่ ตอนนี้...

 

 

 

ผมหันซ้ายหันขวา

กวาดสายตาไปทั่วร้าน

เชื่อสิ  คนถ่ายรูปผมต้องอยู่ในร้านนี้แน่!

 

.

.

 

.

 

“ฮยองมองหาผมเหรอครับ? ขอโทษที่มาช้า พอดีเจอเพื่อนเลยแวะคุยด้วยนิดหน่อย”

 

“ป่าว.. ไม่ได้มองหายุน”  ตอบพลางยืดตัวขึ้นแล้วมองข้ามร่างบางตรงหน้าเพื่อหาต้นตอของรูปที่ถูกอัพโหลดเมื่อไม่กี่นาทีที่แล้ว

 

“โธ่... ฮยองต้องตอบว่ารอผมสิครับ ถึงจะถูก” ยุนฮยองค่อยๆหย่อนตัวนั่งลงที่เก้าอี้ตัวเดิมก่อนจะเอื้อมมือทั้งสองข้างมาประคองใบหน้าผมให้หันกลับมามองกันและกันแบบเดิม  ผมหยุดการเคลื่อนไหวไปสักพักใหญ่ๆจนกลายเป็นว่าเจ้าของมือนุ่มนั้นลดมือลงเอง แล้วคลี่ยิ้มบางๆให้

 

“ทำไมฮยองถึงดูลุกลี้ลุกลนจังเลยครับ..หื้ม?”

 

“ขอโทษที พอดีเมื่อกี้พี่พยายามจะมองหาคนที่ตามพี่อยู่...”

 

“ตาม?”

 

“ก็.. เอ่อ.. ยุนลองดูนี่นะ...” โทรศัพท์ที่เปิดหน้าเว็บไซต์เว็บนั้นค้างไว้อยู่ถูกเลื่อนไปให้ร่างบางตรงหน้าได้ดูชัดๆ เรื่องราวทั้งหมดถูกถ่ายทอดออกมายาวเหยียดโดยไม่มีการหยุดพัก เพราะฉะนั้นซงยุนฮยองจึงได้แต่ตั้งใจฟังและก็พยักหน้าตามเท่านั้น

รูปถ่ายทั้งหมดที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอสี่เหลี่ยมถูกจัดแจงเป็นอย่างดีตามวันเวลาที่ถ่าย..  คุณภาพรูปก็มีตั้งแต่คุณภาพกล้องมือถือธรรมดาจนไปถึงคุณภาพดีซะจนเหมือนถูกถ่ายจากกล้องแพงๆสักยี่ห้อ และ.. เรื่องที่สามารถสัมผัสได้ทันทีเลยคือ..

 

เจ้าของเว็บคงหลงใหลกระต่ายตัวยักษ์ร้องเพลงได้เข้าแล้วจริงๆ

 

 

“รูปฮยองก็เจ๋งดีนี่...”

 

“ยุนไม่รู้สึกว่ามันแปลกๆเหรอ?”

 

“ก็... ไม่รู้เหมือนกันครับ แต่แค่รู้สึกว่าเว็บนี้มันดูเป็นมิตรกับฮยองมากกว่าที่จะทำอะไรไม่ดีนะ” 

 

“....”

 

“ในอนาคตฮยองอาจจะต้องใช้ประโยชน์จากรูปเจ๋งๆพวกนี้ก็ได้ใครจะไปรู้... ดูรูปตอนอยู่บนเวทีดิ เจ๋งจะตายไป” คนตัวเล็กกว่าพูดพลางเลื่อนรูปให้ดู    “...แล้ววันนึงฮยองอาจจะอยากขอบคุณเจ้าของเว็บก็ได้นะครับ ^^”  รอยยิ้มที่ทำให้หัวใจอุ่นอยู่เสมอถูกมอบให้อีกครั้งจากคุณหมออารมณ์ดีตรงหน้า วันนี้ซงยุนฮยองใช้วิธีบอกเล่าทัศนคติในทางบวกจนผมต้องยอมจำนนกับความคิดนั้นให้จนได้

 

 

“ก็ได้... แต่พี่ก็ยังรู้สึกแปลกๆอยู่อ่ะ”

 

“ฮ่าๆ เดี๋ยวก็ชินนะครับ”  นักศึกษาแพทย์ตรงหน้าขำเล็กน้อยก่อนจะเอี้ยวตัวหันกลับไปหยิบหนังสือทั้งหมดลงกระเป๋า

 

“...จะไปแล้วเหรอ?  วันนี้จะไม่ไปดูพี่จริงๆอ่ะ?”   มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือบางตอนที่อีกคนกำลังจะยกกระเป๋าเป้ขึ้นมาสะพาย

 

“ผมติดเรียนนี่นา...”

 

“ง่ะ...” 

 

“บ๊อบบี้ฮยองทำไมงอแงเป็นเด็กๆแบบนี้ล่ะ”

 

“ก็อยากให้ไปหา...”  จากที่รั้งข้อมือไว้เฉยๆก็กลายเป็นเลื่อนลงมาจับมือบางนั่นมาแนบแก้มเอาซะดื้อๆ แถมเงยหน้ามองตาละห้อยเป็นเด็กขี้แงอีกหาก

 

“โอเคๆ ถ้าเสร็จเร็วเดี๋ยวไปหาครับ ที่ไหนนะ?”

 

Common Ground

 

 

 

 

 

 

                กว่าจะมาถึงห้างเปิดใหม่นี่ใช้เวลานานพอสมควรเลยให้ตาย แถมสภาพอากาศก็ไม่ค่อยเป็นมิตร แดดเปรี้ยงซะจนอยากจะยอมแพ้แล้วกลับไปนอนซะให้รู้แล้วรู้รอดไป และด้วยความที่มาช้าเลยได้ทำเลดีที่สุดแค่นี้ ไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่า ภาพที่ได้มาจะเจ๋งพอที่จะอัพโหลดลงบนเว็บรึเปล่า...

แต่เอาเหอะอย่างน้อยก็มาแล้ว ถึงจะมาช้าไปหน่อยแต่ก็โชคดีตรงที่คนบนเวทียังมีอีกหลายเพลงต้องร้อง ดีไม่ดีวันนี้อาจจะได้รูปไปแจกแฟนคลับเป็นร้อยๆรูปก็ได้นะ

 

 

ไงล่ะ ซงยุนฮยอง

 

เป็นหมอไปด้วย

เป็นแอดมินเว็บแฟนไซต์ไปด้วย...

เหนื่อยไหม?

 

 

 

รูปพรีวิวหลายรูปถูกอัพโหลดขึ้นทันที ระบุเวลา ระบุสถานที่ ทำทุกอย่างเหมือนที่เคยทำปกติ และก็เป็นแบบนี้มาประมาณสามสี่เดือนแล้วโดยที่อีกคนจับไม่ได้เลย... ไม่ได้ตั้งใจจะปิดบัง แต่ก็ไม่ได้เปิดเผย ไปๆมาๆเลยคิดว่าแบบนี้แหละดีแล้ว มันสนุกดีเหมือนกันนะที่ได้มองอีกคนผ่านเลนส์กล้อง มันก็มีบ้างที่อาจจะรู้สึกว่าตัวตนของบาบิฮยองนั้นแตกต่างออกไปจากที่เรามองกันและกันแบบปกติ แต่มันก็ไม่ได้ขัดกันจนรู้สึกว่ามันแปลกอะไรมากมายขนาดนั้น

 

เวลาอยู่กับเพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ บาบิฮยองน่ารักยังไง.. เวลาอยู่กับผมก็น่ารักแบบนั้นแหละ

 

ไม่สิ

น่ารักกว่าเดิมอีก.

 

 

 

มัวแต่คิดอะไรเรื่อยเปื่อย พอจะยกกล้องขึ้นถ่ายร่างสูงที่อยู่อีกฟากก็ไม่ทันซะแล้ว บาบิฮยองเดินหายเข้าไปด้านในเป็นที่เรียบร้อย แต่เพียงไม่นานหลังจากนั้นแรงสั่นสะเทือนของโทรศัพท์ในกระเป๋าก็เกิดขึ้น

 

แล้วก็ไม่ใช่ใครที่ไหน..

 

“ฮัลโหล”

 

(ยุนถึงรึยังครับ ตอนนี้พี่พักเบรคอยู่)   โธ่... รู้แล้วน่า..

 

“ถึงแล้วครับ คนเยอะมากเลยอ่ะฮยอง ผมจะหาฮยองเจอมั้ย..”   พูดพลางยัดกล้องตัวเก่งลงกระเป๋าเป้ ในเวลานี้ก็ได้แต่นึกขำในใจว่าถ้าหาไม่เจอจะได้รูปมากมายขนาดนี้มั้ยล่ะ

 

(มาหาหน่อยนะ.. เดินอ้อมมาด้านหลัง)

 

หลังจากวางสายก็ทำตามที่อีกคนบอกอย่างว่าง่าย เพียงแค่ไม่นานจากที่ยืนร้อนๆอยู่ตรงนี้ สุดท้ายก็ได้เจอกับเจ้าของร่างสูงคุ้นตา ดูจากท่ากึ่งวิ่งกึ่งเดินบวกกับยิ้มจนตาหยีนั่นแล้วตลกชะมัด มือหนาที่ตอนแรกเหมือนจะคว้าไปกอดทันทีที่เจอกันกลับทำได้แค่รั้งต้นแขนเข้ามาใกล้ตัว เนื่องจากต้องเกรงใจเพื่อนร่วมงานคนอื่นๆด้วย

หน้าที่ซับเหงื่อกับป้อนน้ำบาบิฮยองกลายเป็นหน้าที่ผมตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ ทุกครั้งที่มีการพักเบรคบาบิฮยองก็เดินดิ่งมาหา พร้อมทำหน้าทำตาเหมือนจะเป็นลมแดดให้ได้ซะอย่างนั้น เดือดร้อนจนต้องรีบไปหาผ้าเช็ดเหงื่อกับน้ำเย็นๆมาให้

 

“ฮยองอยู่นิ่งๆให้เช็ดไม่ได้เหรอ อย่ายุกยิกสิ”  มืออีกข้างที่ว่างต้องคอยฟาดคนมือไวอยู่ตลอด

 

“ยุนร้อนรึเปล่า?”

 

“ถามตัวเองเหอะ เหงื่อท่วมจนเสื้อเปียกขนาดนั้น อ่ะนี่.. น้ำครับ”  มือนุ่มจับหลอดที่คาอยู่ที่ปากขวดน้ำไปจ่อปากคนเป็นพี่ ริมฝีปากหยักยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยแสดงความเจ้าเล่ห์ ก่อนจะจงใจงับหลอดให้เลยไปถึงนิ้วเรียว เพียงแค่นั้นขวดน้ำก็หล่นลงพื้นดังตุ๊บ   “ฮ...ฮยอง..ทำอะไรเนี่ย”

 

“อยากงับอ่ะ...”

 

“บ้า! นี่เราไม่ได้อยู่กันสองคนนะ”  พยายมกดเสียงลงให้เบาที่สุดคล้ายๆกับกระซิบ

 

“งั้นแสดงว่าถ้าอยู่สองคนก็งับได้ใช่ป่ะ?”

 

“จะอยู่กี่คนก็งับไม่ได้ทั้งนั้น  ...นี่ฮยอง พี่เขาเรียกฮยองไปแสตนบายด์แล้ว ไปเลยไปปป”  ดันตัวเองให้ลุกขึ้นยืนพร้อมกับเอามือรั้งแขนคนตัวโตกว่าขึ้นมา แล้วใช้ฝ่ามือทั้งสองข้างออกแรงดันแผ่นหลังกว้างให้ไปทำหน้าที่ของตัวเองซะที

 

ฮู่ววว...

นี่ต้องเหนื่อยทั้งเรียน ทั้งถ่ายรูป แล้วยังต้องมาทำตัวเหมือนเป็นพี่เลี้ยงเด็ก(?) อีกต่างหาก

 

เออแล้วมือที่เป็นแผลนี่...

คือถูกอีกคนงับจนเป็นแผลอ่ะ

คิดดูละกัน

 

 

 

 

                พาสเตอร์ปิดแผลสีเหลืองลายอะไรไม่รู้ถูกแปะไปที่นิ้วของคุณหมอคนเก่งอย่างเบามือ ยุนฮยองเถียงเอาเป็นเอาตายว่าไม่ต้องก็ได้แผลแค่นี้ แต่สุดท้ายก็สู้แรงขู่บังคับของผมไม่ได้อยู่ดี

 

โธ่... ผมเป็นคนทำ

ผมก็ต้องรับผิดชอบสิครับ

 

 

“ทีงี้ล่ะมาทำเป็นห่วง ตอนทำล่ะทำไมไม่คิด”

 

“โห้ววว นี่พูดเหมือนพี่ไปทำอะไรผิดมาร้ายแรง แค่งับนิ้วเล่นเบาๆเอง”

 

“ฮยองก็ต้องประเมินฟันตัวเองด้วย ว่ามันเหมือนคนอื่นไหม...”

 

“เฮ้ๆ นี่หลอกด่าป่ะเนี่ย”

 

“ไม่หลอกอ่ะ นี่พูดให้ฟังตรงๆ ซึ่งๆหน้าเลยด้วย”  คนตัวเล็กบ่นอุบ แล้วทำหน้าตาหาเรื่องในระดับที่อยากจะงับมืออีกสักที

 

“....ทีตอนโดนจูบล่ะไม่เห็นบ่น”

 

“แล้วจะให้เอาปากตรงไหนไปบ่น ฮยองนี่ก็..”


“งั้นคราวหลังจะไม่งับมือละ เดี๋ยวจะงับปากเลย”

 

“.....”

 

“...เนอะ”

 

“พอเลย ฮยองหยุดพูด  ติดเสร็จแล้วใช่ไหม? จะไปอาบน้ำแล้ว”

 

 

แผ่นหลังบางเดินหายเข้าห้องน้ำไปทิ้งไว้แต่ข้าวของกระจัดกระจายเต็มเตียงไปหมด หวังดีจะเอาไปเก็บให้เป็นที่ แต่ด้วยของที่เยอะแยะไปหมดทั้งกระเป๋าทั้งเสื้อแล็บ ไหนจะกระเป๋าที่วางอยู่บนพื้นอีกใบ

 

ตุบ..

 

กระเป๋าหนักๆใบแรกร่วงหล่นลงพื้นเสียงดัง ด้วยความที่กลัวจะมีข้าวของด้านในเสียหายเลยจำใจต้องวางของทั้งหมดในอ้อมแขนลงก่อน แล้วรีบปรี่เข้าไปดู

 

 

อ่า... กล้อง..

จะพังมั้ยเนี่ย

 

ตอนนี้ในใจได้แต่ภาวนาให้กล้องไม่เป็นอะไร เพราะไม่งั้นโยนยุนฮยองฆ่าตายแน่ๆ  มือแอบสั่นเล็กน้อยตอนเปิดกระเป๋ากล้องออก(โชคดีที่ยังมีกระเป๋ากล้องเป็นเกราะกำบังอีกชั้น) พอกดเปิดดู รอสักพักอย่างใจจดใจจ่อ สารภาพว่าตอนนี้หัวใจเต้นตึกตักไม่เป็นจังหวะในยามที่ไฟสีเหลืองตรงมุมด้านบนค่อยๆกระพริบเพื่อรอเวลาให้จอแสดงผลนั้นทำงาน

 

 

....โล่งใจ

กล้องยังใช้ได้อยู่

 

แต่แปลกใจ

รูปมากมายที่อยู่ในกล้องนั้นมันช่างเหมือนกับรูปใน......

 

 

 

กริ๊ก~

ประตูห้องน้ำถูกเปิดออก ร่างบางในชุดนอนเดินออกมาในสภาพที่มีผ้าคลุมหัวอยู่ อีกคนดูจะไม่ได้สนใจผมเท่าไหร่ แล้วสุดท้ายยุนฮยองก็เดินไปนั่งแหมะอยู่ตรงหน้ากระจก

 

“นี่ยุนฮยอง...”

 

“หื้อ?”   เสียงนุ่มขานรับในลำคอเบาๆ ก่อนจะวุ่นวายกับการเป่าผมโดยไม่หันมาสบตาผมสักนิด

 

“พรุ่งนี้พี่มีงานที่ Common Ground เหมือนเดิมนะ จะไปถ่ายรูปรึเปล่า?”

 

“ไม่อ่ะ เจ็บนิ้ว เดี๋ยวคงรอให้หาย-.......”   อยู่ๆเสียงนั้นก็หายไปราวกับนึกอะไรขึ้นมาได้ เสี้ยวหน้าของยุนฮยองหันมาสบตาเล็กน้อยก่อนจะยิ้มแห้งๆให้

 

“.....”

 

“แหะๆ...”

 

 

“....ในกล้องนั่น”

 

“....”

 

“มีแต่รูปเดี่ยวของพี่เต็มไปหมดเลยเนอะ ว่ามั้ย?”

 

“แล้ว...?”

 

“พี่ว่าเรามาอัพรูปคู่กันดีกว่า”

 

.

 

.

 

“ไม่นะฮยอง เดี๋ยวก่อน เดี๋ยววววววววววววว... งื้ออออออออออ....ออออออ”

 

 

 

 

 

END.

 

สวัสดีค่ะ จบปีสองแล้วค่ะ T________________T  (ใครถามวะ 55555)

เป็นช่วงชีวิตที่บัดซบแรงมาก สอบทุกอาทิตย์ติดกันเป็นเวลา1เดือน (18เมษา-20 พค)

ทรหดมากกกกกกก น้องคนไหนอยากเรียนสายวิทย์สุขภาพ เชิญเลยจ้า เร่เข้ามา -3-

เชิญมาร่วมความลำบากนี้ด้วยกัน//ไม่ใช่ละ 555555555555

 

ขอโทษที่มาช้า(มาก)นะคะ  -/\- ตอนนี้ปิดเทอมแล้ว หวังว่า(?) จะมาได้บ่อยขึ้น 55555

รักและคิดถึงทุกคนเลยยยยย  ขอบคุณทุกการกดเข้ามาอ่าน ทุกคอมเม้นท์ ทุกการTagในทวิตเตอร์

ถึงแม้ว่าบางทีTag นั้นๆ จะดูเหมือนการขู่จะฆ่าก็เถอะ 55555555

 

* ถ้ามีคำผิดแจ้งได้เลยนะคะ พอดีต้องรีบออกไปกินเนื้อย่างเดี๋ยวกลับมาแก้เนาะ 555555

จู๊บบบบบบ :3

 

Tag เดิมเนาะ >>  #ฟิคสามหมอ


ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ iimm จากทั้งหมด 48 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

15 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 8 ตุลาคม 2558 / 19:33
    หูยยยยย ชอบคู่นี้มากก
    #15
    0
  2. วันที่ 25 กันยายน 2558 / 16:10
    อยากให้ไรต์แต่งคูบ๊อบยุนอีกกก ชอบคู่นี้มั่กกๆๆๆ
    #14
    0
  3. #13 akishiori (@akishiori) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 กันยายน 2558 / 23:28
    สนุกดีนะคะเอาอีกค่ะๆๆๆๆๆ
    #13
    0
  4. วันที่ 8 มิถุนายน 2558 / 11:46
    สุดท้ายยุนก็โดนจับได้ซะงั้น อิอิ
    #12
    0
  5. วันที่ 29 พฤษภาคม 2558 / 16:05
    ฮือออออ สามหมอมาแล้วววววว คิดถึงมากกกกกกTT
    คู่นี้น่ารัก หวานแหววตลอดเลยยยยT///////////T กระต่ายยักษ์ขี้งอแงงงง 
    คิดถึงฟิคของไรทมากเลยยยย รอฟิคอะราวด้วยนะค้าาาา มาต่ออีกนะคะ^ ^
    #11
    0
  6. #10 P.P.
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2558 / 21:14
    บ๊อบยุนน่ารักอ่าาา><
    #10
    0
  7. #9 milkkmilk (@milkkmilk) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2558 / 19:51
    น่ารักมากกก มากมากกก มากกกกมากกกกกกก ไม่รู้จะอธิบายยังไง อ่านตอนกินข้าว คือแบบถึงกับต้องหยุดกินก่อน หุบยิ้มไม่ได้เลย แก้มปริปาก เขินอ่ะงือออออ ยุนมีการแอบถ่ายพี่บิด้วย เปิดบ้านแฟนไซต์ให้แฟนตัวเอง น่ารักชะมัด >< รู้สึกใช้คำว่าน่ารักฟุ่มเฟือยป้ะ แต่คือมันน่ารักจริงอ่ะ555555555555555555555 ขำตรงพูดถึงฟันพี่บิมากจริงๆ ประเมินสภาพฟันหน่อยน้า (พี่ยุนควรเรียนทันตะไหมยังไง5555555555555555555) โอย พิมพ์มาถึงตรงนี้ก็ยังเขินอยู่ ฮือออ อยากจะไปตามถ่ายรูปพี่บ๊อบบ้างเจรงๆ // สู้ๆนะคะไรต์ ไรต์เก่งมากเลย ทั้งเรียนทั้งแต่งฟิคน่ารักๆแบบนี้ ปิดเทอมแล้วก็แวะมาบ่อยๆน้า เอาให้รวมเล่มได้อีกเลยนะ 5555555555555 รออ่านค่ะ (ถึงเราจะเปิดเทอมแล้วก็เถอะ ฮือ *ปาดน้ำตา*
    #9
    0
  8. #8 soofee26 (@soofee26) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2558 / 19:29
    โอยยยยยยย ชอบตอนพี่ยุนงอแงอ้ะ >< ตอนจบคือดีงาม 55555555
    #8
    0
  9. #7 CttTmo (@ctttmo) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2558 / 00:35
    หูยคิดถึงไรท์มากกกกกกกก คือเฝ้ารอวันที่20มาก และไรท์ก็กลับมาจริงๆ ปริ่มมมม ไรท์แบ่งเวลาเก่งมากเลยนะ ทั้งเรียนทั้งแต่งฟิค เราอยู่ม.ปลายค่ะ เดี๋ยวตามไรท์ไปนะเย่
    #7
    0
  10. #6 MeduZaa (@meriz) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2558 / 00:04
    ฟัน5555555555555
    #6
    0
  11. #5 B'twixt
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2558 / 23:29
    เย้!ไรต์คัมแบคแล้ว :D

    น่ารักเหมือนเดิมเลยแต่แอบฮาเรื่องฟันบาบิ 555
    #5
    0
  12. #4 donrawee (@fafaiifm) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2558 / 22:20
    กรี๊ดดดดด คัมแบ็คแล้วเหรอคะ น่ารักกกก
    #4
    0
  13. #3 Black Davil
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2558 / 22:12
    คิดถึงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง
    #3
    0
  14. #2 bobyun
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2558 / 22:10
    น่ารักอะคู้นี้อิอิ บ็อบจับได้แล้วว่ายุนเป็นคุนถ่าย อิอิ เขิน
    #2
    0
  15. #1 Ikongkwan (@ikongkwan) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2558 / 20:00
    เย้สามหมอคัมแบคแล้ว จุดพลุไหม ? 555 บิน่ารักง่าาาาาาา ขำตรงเรื่องฟัน 555555 ยุนหลอกด่าอ่ะเป่านิ 55555
    #1
    0