คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย [SF] J D -JunHyuk [SF] J D -JunHyuk | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
สำหรับนักอ่านคนใหม่ๆ ทุกเรื่องเป็น SF นะคะ ^_^

จบในตอน ไม่จำเป็นต้องอ่านทุกตอนก็ได้จ้า

** แต่เพื่ออรรถรสที่ดี และถ้ามีเวลา..

แนะนำให้ไล่อ่านตั้งแต่ตอนแรกเนาะ ฮี่ฮี่ :D
cr.shl

เนื้อเรื่อง อัปเดต 22 พ.ย. 57 / 00:54



 

JUNHOE : DONGHYUK




“ฮ..ฮะ....ฮัดชิ่ววววววววววววว!!!

 

ดูเหมือนว่าทิชชู่ม้วนใหญ่ที่วางอยู่บนโต๊ะค่อยๆลดความหนาของตัวเองลง ขณะเดียวกันกองทิชชู่ที่ใช้แล้วก็เพิ่มจำนวนอย่างต่อเนื่อง มันช่วยไม่ได้จริงๆนี่ เพราะตั้งแต่ตื่นมาผมยังหยุดจามไม่ได้เลย พยายามหลายทีที่จะกลั้นเอาไว้ แต่ใครๆก็รู้ว่าเรื่องจามมันเป็นเรื่องที่...

 

“ฮัดชิ่วววววววววววววววว!!!    นั่นไง ใครมันจะไปกลั้นได้ล่ะ..

 

“ไหวป่ะเนี่ย? เข้าไปอาบน้ำตั้งนาน นายยังไม่หยุดจามอีก”  ร่างสูงของอีกคนถามพลางเอามือเช็ดผมที่เปียกของตัวเองนั่นไปมา

 

“ไม่รู้เหมือนกันอ่ะ..  นี่.. หน้ากระจกมีทิชชู่ป่ะ เอามา- ..ฮ.. ฮ..ฮัดชิ่วววววววววววว”  

.

.

ทิชชู่ม้วนใหม่ถูกหยิบมาวางไว้บนโต๊ะอ่านหนังสือ พอเงยหน้าขึ้นไปก็พบกับหน้าดุๆของอีกคนพร้อมกับแววตาเป็นห่วงเล็กๆแฝงอยู่ในดวงตาคมนั่น  ..พอมองใกล้ๆแบบนี้ยิ่งรู้สึกว่าคนอะไรทำไมตาสวยจัง ไหนจะโครงหน้านั่นอีก.. สัดส่วนทุกจุดบนโครงหน้าของจุนฮเวมันดูพอดีกันไปหมด.. ดูดีจนน่าอิจฉา

 

.....แย่ละ

นี่เผลอมองไปนานขนาดไหนล่ะเนี่ย

 

 

“คิมดงฮยอกเล่นมองกันแบบนี้ ผมก็ใจสั่นหมดสิครับ..”

 

“...” 

 

“อยากมองใกล้ๆมั้ย? ได้นะ...”  ยังไม่ทันได้ปฏิเสธอะไรออกไป อีกคนก็โน้นตัวลงมาพร้อมเอาสองมือประคองท้ายทอยผมไว้ แล้วดันหน้าผากเข้ามาชนซะดื้อๆ

 

“ออกไปน่า..”

 

“ไม่ออก”

 

“จุนฮเวอ่า.. จมูกนายมันชน... ล..แล้วมัน...ฮ..ฮะ..”

 

“อะไรนะ?”

 

“ฮัดเช่ยยยยยยยยยยยยย!!!!!!

 

 

ไงล่ะ..

ก็เตือนแล้วใช่ไหม.

 

 

                ทิชชู่ม้วนใหม่ที่หยิบมาให้ดงฮยอกก่อนหน้านี้ถูกผมแย่งมาเช็ดหน้าเรียบร้อยแล้ว ...วินาทีนั้นผละตัวออกแทบไม่ทัน ใครจะไปนึกว่าหมอจะจามออกมาแบบนั้นเล่า ให้ตายเถอะครับ นี่ผมแทบต้องไปเดินเข้าไปอาบน้ำใหม่

 

“นายเป็นหมอได้ยังไงเนี่ย มาแพร่เชื้อโรคให้คนอื่น”

 

“โธ่... ก็เตือนแล้วป่ะ”  ตัวเล็กยู่หน้าใส่ผมหนึ่งที ก่อนจะลุกจากโต๊ะหนังสือแล้วทิ้งตัวนอนกลิ้งไปมาอยู่บนเตียง มันน่าหมั่นไส้จริงๆเลย

 

“ลุกมานี่เลย หมอตัวแสบ”

 

ผมจัดการดึงข้อมือเล็กให้ลุกขึ้นก่อนจะพาเดินออกไปที่ห้องนั่งเล่น อีกมือที่ว่างอยู่จัดการเปิดตู้ยาเล็กๆบนผนัง หยิบหน้ากากอนามัยออกมาหนึ่งชิ้น ดึงสายคล้องให้ยืดออกก่อนจะคล้องลงบนหูทั้งสองข้างของคนตรงหน้า แถมด้วยบีบจมูกรั้นๆนั่นไปหนึ่งที

 

“ใส่ทำบ้าอะไร อึดอัด”  มือซนๆของคิมดงฮยอกทำท่าจะดึงมันออกทันทีที่ผมใส่ให้

 

“ถ้าถอดออก เดี๋ยวได้ตีมือแน่ๆ”

 

“อยู่กันแค่สองคนเนี่ย จะใส่ทำไม? ไร้สาระป่ะ”

 

“ดื้อจังวะ...” 

 

ส่ายหัวเบาๆให้กับความดื้อของอีกคน พร้อมเอื้อมมือไปคล้องสายหน้ากากอนามัยนั่นอีกครั้ง เพราะดงฮยอกดึงมันออกสำเร็จไปหนึ่งข้าง ก่อนจะตัดสินใจกดจูบลงเบาๆทั้งที่มีหน้ากากบางกั้นอยู่..

 

ถ้าไม่ทำแบบนี้เดี๋ยวก็ฮัดเช่ยใส่ผมพอดี.

 

 

“นอนซะให้พอ หายไวๆนะ แล้วเย็นๆเจอกัน”  เอื้อมมือไปลูบหัวคนเป็นหวัดเบาๆ ก่อนจะสะพายกระเป๋าเป้เพื่อเตรียมออกไปซ้อมการแสดงสำหรับค่ำคืนนี้

 

“ตั้งใจซ้อมล่ะ.. เดี๋ยวไปดู”

 

 

 

 

            เสื้อสีดำตัวโคร่งที่อยู่บนตัวผมตอนนี้มีคำว่า ‘STAFF’ สีขาวพาดอยู่กลางเสื้อ ด้วยความที่ไปบ่นกับจุนฮเวว่า ถ้าให้ไปต่อแถวเข้างานจะไม่ไป เนื่องจากงานแสดงประจำปีของคณะศิลปะศาสตร์คนล้นทะลักทุกปี อีกคนเลยแก้ปัญหาโดยการไปเอาเสื้อสต๊าฟมาให้ใส่.... แต่เหมือนจะลืมไปว่าไซส์เสื้อนี่มันใหญ่สำหรับผมไปหน่อย แขนเสื้อยาวจนจะถึงศอก เลยจำเป็นต้องพับๆม้วนๆมันขึ้นมา

 

ให้ตายเถอะกูจุนฮเว คิดว่าคนทั้งโลกเค้าใส่เสื้อไซส์เดียวกับนายรึไงวะ.

 

เดินทางไปถึงสถานที่จัดงานก่อนหลายชั่วโมงเพราะกะจะไปดูอีกคนรอบซ้อมด้วย ทันทีที่กำลังจะก้าวเข้าบริเวณงาน ก็มีรุ่นน้องปีหนึ่งจากคณะไหนไม่แน่ใจ เดินเข้ามาโค้งหนึ่งทีให้ก่อนจะยื่นกล่องกำมะหยี่เล็กๆสีดำให้

 

“ขอโทษที่รบกวนนะคะพี่สต๊าฟ”   หึ.. สต๊าฟงั้นเหรอ โอเคครับน้องเชื่อแบบนั้นก็ได้

 

“ว่าไงครับ?”

 

“ฝากตุ้มหูสองคู่นี้ให้จุนฮเวโอปป้าได้ไหมคะ? รอบซ้อมหนูเข้าไปไม่ได้... อยากเห็นพี่เขาใส่ขึ้นเวทีจังเลยค่ะ..”

 

“อ่อ...”

 

“นะคะ.. รบกวนด้วยนะคะ บอกโอปป้าให้ทีว่าช่วยใส่ตุ้มหูด้วย แล้วก็.. หนูชื่อดาฮยอน เผื่อจุนฮเวโอปป้าถามหาคนให้ พี่ก็ช่วยบอกด้วยนะคะ”

 

“ครับ.. ก็ได้”

 

 

พยักหน้ารับปากเด็กสาวปีหนึ่งคนหนึ่งคนนั้นไปอย่างช่วยไม่ได้ สองขาก้าวยาวๆอย่างต่อเนื่องเข้าไปบริเวณที่จัดงาน หัวสมองพลางคิดไปด้วยว่าจุนฮเวนี่เป็นที่รู้จักมากขนาดไหนกันเชียว คนนู้นคนนี้ถึงได้เข้ามาหาตลอด นี่เพิ่งอยู่ปีสองเอง.. แล้วถ้าโตขึ้นไปเรื่อยๆ คนก็ยิ่งรู้จักเยอะดิ แล้วแบบนี้...

 

 

“โอ้ย..”  รู้สึกเหมือนเดินชนอะไรสักอย่าง

 

“เดินน่ะหัดดูทางบ้าง”

 

“จุนฮเว..นาย..”

 

“ดูดิ๊เนี่ย ของหล่นหมดแล้ว”  ใบหน้าหล่อเหลาของอีกคนที่ผ่านเมคอัพมาเล็กน้อยกำลังก้มเก็บต่างหูสองคู่ที่หล่นกระจัดกระจายอยู่บนพื้น มันจะไม่มีอะไรพิเศษเลย ถ้าต่างหูสองคู่นั้นมันไม่ใช่...

 

“....”

 

J กับ D....”

 

“เอ่อ.. คือว่ามี-..”

 

“จุนฮเว กับ ดงฮยอก งั้นเหรอ?”     อะไรล่ะ.. จุนฮเวกับดาฮยอนล่ะสิไม่ว่า เด็กนั่นทำไมชื่อต้องขึ้นต้นด้วยอักษรตัวเดียวกันกับผมด้วยเนี่ย

 

“เอ่อ...”

 

“ทำไมน่ารักงี้อ่ะ เดี๋ยวใส่ขึ้นคอนเสิร์ตคืนนี้เลยครับ ^^

 

“จริงๆแล้วคือว่า..”

 

“ใส่ให้หน่อยนะ”  จุนฮเวหมุนต่างหูสามเหลี่ยมสีดำคู่เดิมออก แล้วย่อตัวลงมาเล็กน้อยตรงหน้าผม รอให้ผมใส่ต่างหูคู่ใหม่ให้

 

 

ดาฮยอน..

จุนฮเวยอมใส่แล้ว

เอาเป็นว่าพี่ทำตามคำขอเรียบร้อยแล้วนะ

 

 

“..จะใส่คู่ J หรือ คู่D” ถามคำถามที่แสนจะธรรมดาออกไป แต่มันก็ทำให้แก้มผมร้อนขึ้นแทบจะในทันที ถึงแม้ว่า D ในความหมายของเด็กคนนั้นคือ ดาฮยอน.... แต่กับอีกคนมันหมายถึงดงฮยอก.. ดงฮยอกของจุนฮเว

 

“ใส่ทั้ง J ทั้ง D” คำตอบที่ผมไม่คาดคิด ยิ่งทำให้แก้มผมร้อนไปกันใหญ่ คนบ้าอะไรวะขยันทำให้แต่คนอื่นเขินอยู่เรื่อย

 

“ตลกละ เจาะหูแค่สองรูไม่ใช่รึไง?”

 

“ก็ใส่ D ไว้ข้างซ้าย ส่วน J ที่แทนชื่อฉันเอาไว้ด้านขวา”

 

“...ทำไม?”

 

“ก็ไม่ทำไมอ่ะ อย่าถามมากดิ รีบๆใส่ให้เร็ว จะเข้าไปสแตนด์บายแล้ว”

 

จุนฮเวย่อตัวลงเล็กน้อยปล่อยให้ผมใส่ต่างหูให้อย่างเงียบๆ  สักพักมือนั่นก็เริ่มอยู่ไม่สุข.. ต่างหูของผมถูกคนตัวสูงกว่าหมุนออกไปอย่างง่ายดายแล้วแทนที่ด้วยต่างหูอักษร J กับ D ที่ยังเหลืออยู่

 

 

“อ่ะ.. เสร็จแล้ว”  พูดพลางดึงให้อีกคนยืดตัวขึ้นตามปกติ พลางเอาสองมือลูบลงบนต่างหูทั้งสองข้างบนหูตัวเองไปมา ข้างซ้ายจุนฮเวเอาตัว J ใส่ให้.. ส่วนด้านขวาก็เป็นตัว D

 

 

“ต้องไปแล้วอ่ะ เจอกันหน้าเวทีนะครับ อย่าไปไหนไกลล่ะ มองลงมาต้องเห็นนาย เข้าใจไหม”

 

“รู้แล้ว...”

 

“ก่อนไป..”

 

“...”

 

“ขอจุ้บหน่อยเร็ว” หน้าหล่อของจุนฮเวยื่นเข้ามาใกล้จนเกือบจะแตะริมฝีปากอยู่แล้ว ดีที่ผมเอามือห้ามไว้ก่อน ไม่งั้น...

.

.

 

 

“ฮัดชิ่ววววววววววววววว!!    

 

 

                ฮ่าๆๆ ดีแค่ไหนที่คราวนี้ผมเอี้ยวตัวหลบทัน....  ตอนนี้ตัวแพร่เชื่อหน้าตาน่ารักกำลังยืนกลั้นขำในสิ่งที่ตัวเองทำอยู่ครับ ตลกชะมัด และในเมื่อวันนี้คงจูบไม่ได้ทั้งวันเลยดึงคนตัวเล็กเข้ามากอดแน่นๆแทน

 

“แอ่ก.. หายใจไม่ออก เดี๋ยวซี่โครงหักพอดี ปล่อยได้แล้ว”

 

“โอเค.. อยู่ล่างเวที อย่าดื้อนะครับ ห้ามหนีไปไหนด้วย”

 

“อยู่บนเวทีก็อย่าหล่อให้มันมาก..”

 

“....”

 

“ ...หมั่นไส้”

 

 

 

รู้สึกดีทุกครั้งที่ได้ยืนอยู่บนเวทีแบบนี้.. ขอบคุณที่เลือกเรียนในสิ่งที่ตัวเองชอบ แล้วยังได้มอบความสุขทางดนตรีให้กับใครอีกหลายคน  และก็ขอบคุณคนที่หน้าตาน่ารักๆที่ยืนตรงนั้น... คนนั้นที่คอยมอบความสุขให้ผมตลอดมา

 

“อ่า... สวัสดีครับ ผมกูจุนฮเว ปีสองครับ”  

 

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด~

 

เสียงกรี๊ดดังกระหึ่มนั้นทำให้ผมอดยิ้มไม่ได้เลยจริงๆ  เวลานี้ก็ได้แต่แจกจ่ายยิ้มกว้างๆไปทั่วบริเวณ พลางสายตาไปสะดุดอยู่ที่คิมดงฮยอกที่ตอนนี้ทำหน้าตาล้อเลียนตลกๆอยู่ด้วย  ฮ่าๆก็บอกแล้วว่าตอนนี้ผมดังไปเกือบทั้งมหาลัยแล้ว เชื่อรึยังล่ะ

 

“การแสดงของคณะเราก็ได้จบลงไปแล้วนะครับ.. ขอบคุณทุกท่านที่มาร่วมสนุกกัน...”

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด~

 

“หวังว่าปีหน้าคงได้เจอทุกคนอีกนะครับ ขอบคุณครับบบบบบบบบ^^

 

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด~

 

 

“สุดท้ายนี้....   ขอบคุณเจ้าของต่างหูคู่นี้ด้วยนะครับ...”  

 

 

 

 

 

                กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดด~ แกๆๆ จุนฮเวโอปป้าขอบคุณฉันด้วยยยยย กรี๊ดดดดดดดดดดด~"  ถัดออกไปเพียงไม่เท่าไหร่ น้องดาฮยอนเด็กปีหนึ่งเจ้าของต่างหู กำลังกรี๊ดใส่เพื่อนข้างๆ 

 


“แกเอาไปให้พี่เขาได้ยังไงน่ะ?”

 

“ฝากพี่สต๊าฟไป.. อ้ะ นั่นไงงง พี่คะ!!!

 

 

เชี่ยละไง....

 

 

น้องกำลังเดินมาทางที่ผมยืนอยู่.. แย่แน่.. ถ้าน้องเห็นต่างหูอยู่บนหูของผมต้องแย่แน่ๆ น้องคงจะเสียความรู้สึกมาก ผมพยายามเอื้อมมือไปหมุนต่างหูด้านนึงออก จำไม่ได้แล้วด้วยว่าข้างไหนเป็นข้างไหน ทำยังไงดี.. ดาฮยอนเดินมาโน่นแล้ว

 

“พี่สต๊าฟจำหนูได้ใช่ไหมคะ?”    ก็เจ้าของต่างหูบนหูพี่ไงครับ ทำไมจะจำไม่ได้ล่ะ..

 

“ครับ..”

 

“ขอบคุณมากจริงๆเรื่องต่างหูนะคะ หนูมีความสุขมากเลย ^_^

 

“อ๋า.. ไม่เป็นไรๆ นิดหน่อยเอง”

 

“อ้ะ.. ต่างหูข้างซ้ายเป็นรูปตัว J เหมือนที่หนูให้จุนฮเวโอปป้าเลย..”   ซวยแล้ว... น้องเห็นจนได้

 

“เอ่อ...”

 

“ต่างหูรุ่นนี้สวยจริงๆนะ คนซื้อใช้เยอะเลย ว่าแต่พี่ชื่ออะไรเหรอคะ?”

 

“ดงฮยอก..”

 

“อ้าว แล้วทำไมใส่ตัว J ล่ะคะ?”

 

.

.

 

“ชื่อแฟนน่ะ....”

 

 

 

 

 

 

หลังจากจบการแสดงเมื่อคืน อีกคนก็หลับยาวไม่ยอมลุกจนป่านนี้...  ผมนั่งมองใบหน้าคมอยู่สักพักใหญ่ๆแล้วตั้งแต่ตื่นมา สายตาเลื่อนไปเรื่อยๆจนไปหยุดอยู่ที่ต่างหูคู่สวยที่อีกคนยังไม่ได้ถอดออกตั้งแต่เมื่อคืน

 

ความรู้สึกผิดเล็กๆก่อตัวขึ้นมาในใจ..

 

ชั่งใจอยู่นานจนสุดท้ายตัดสินใจเอื้อมมือไปถอดต่างหูทั้งสองข้างออกเบาๆกลัวว่าอีกคนจะตื่น อีกทั้งยังถอดต่างหูรูปตัว J ที่ยังค้างอยู่ที่หูข้างซ้ายของตัวเองออกไปด้วย...   ต่างหูทั้งสองคู่ถูกวางไว้ในกล่องกำมะหยี่สีดำกล่องเดิม

 

 

“แอบมาถอดออกแบบนี้ได้ไง...”    มือที่กำลังจะปิดกล่องเล็กๆนั่นลงถึงกับชะงัก หันกลับไปก็เจออีกคนนอนตะแคงลืมตาอยู่บนเตียง คิ้วขมวดขึ้นเบาๆเชิงไม่พอใจ

 

“ก็....”

 

“ไม่อยากใส่คู่กันเหรอ?”

 

“ไม่ใช่แบบนั้นนะ คือว่าจริงๆแล้วต่างหูนี่ แฟนคลับนายให้มา น้องชื่อดาฮยอน...”

 

“....”

 

“ตัว J คงหมายถึงนาย ตัว D คงหมายถึงตัวน้องเอง...”

 

“....”

 

“..แต่นายกลับคิดว่าตัว D คือดงฮยอก.. ซึ่งมันไม่ใช่”

 

“ดงฮยอกก็คือดงฮยอก มันจะไม่ใช่ได้ไง”

 

“นี่พูดเรื่องเดียวกันอยู่ป่ะเนี่ย???”  

 

“มานี่ดิ๊...”   เดินกลับไปที่เตียงตามที่อีกคนขอ พลางหย่อนตัวลงนั่งข้างๆ

 

“....”

 

“ดงฮยอก ก็คือ ดงฮยอก เข้าใจยากตรงไหน”

 

“คือตัว D ของตุ้มหู มันหมายถึงดาฮยอนไง ...มันไม่ได้หมายถึงดงฮยอก”

 

“งั้นก็ช่างเถอะ...  แต่ตอนนี้ดงฮยอกอยู่นี่แล้ว”   ไม่ทันไรผมก็โดนจุนฮเวดึงรั้งข้อมือบังคับให้นอนลงมาบนเตียงโดยที่อีกคนคร่อมอยู่ด้านบน

 

..นี่ช่วยสนใจเรื่องที่คุยกันก่อนได้ป่ะ.

 

 

 

“จะทำอะไร”

 

“เมื่อวานยังไม่ได้จูบเลย....”

 

“ก็ได้..  แต่ไม่รับประกันนะว่าจะไม่.. ฮ...ฮะ..ฮัด...”  แค่ปลายจมูกของจุนฮเวสัมผัสโดนปลายจมูกของผม อาการอยากจามก็เกิดขึ้นแทบจะทันที ตอนนี้กำลังสงสัยว่าจุนฮเวคือตัวเชื้อโรครึเปล่า

 

“....”

 

“ฮัดชิ้ววววววววววววววววว!!        จนได้....

 

“ฮ่าๆๆ อะไรอ่ะ เดี๋ยวนี้แพ้จูบกันแบบนี้เลยเหรอ?”

 

“เออ.. ไม่รู้เป็นไรอ่ะ ต่อไปคงไม่ได้จูบแล้วล่ะ..”

 

.

.

 

“ไม่ยอมหรอก...”

 

“อย่านะ.. อย่าเข้ามานะ เดี๋ยวจามใส่หน้าหรอก.. ฮ..ฮัด... อุ๊บ...”

 

“....”

.

.

 

 

“...อ้ะ...อื้อออ.....จุนฮเวอ่า.. เดี๋ยวก่อน.. แป๊บนึงนะ.. ..”

 

 

“...เร็วๆเลย.. มันค้าง..”

 

 

“ฮัดชิ่วววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววว!!!!

 

 

 

 

END.

 
ขอบพระคุณที่อยู่กับความไร้สาระของเราจนจบ 5555
ไปอ่านหนังสือต่อละ
อย่าลืมมม #ฟิคสามหมอ ไปเมามันส์กันได้!!! :D

 ปล เม้นเด็กดีห่วยมากกก เม้นไม่ค่อยขึ้น เค้าขอโทษจริงๆถ้าไม่ได้อ่านเม้นของใคร ขออ
ภัยจริงๆจ้า _/\_

 

 

 

 

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ iimm จากทั้งหมด 48 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

22 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2559 / 20:53
    กูจุนฮเวคือตัวเชื้อโรค 55555555
    จูบด้วยจามด้วย สวรรค์ชัดๆ??
    #22
    0
  2. #21 สายโหด
    วันที่ 14 ตุลาคม 2558 / 14:30
    ตัวเจนี่ชื่อแฟน... อ่ะจ้าาาาาา ตอบได้ดีค่ะ ยอมเลย ฮื้อออ

    จุนน่ารักอ่ะ พอเห็นตัวดีปุ๊บ นึกถึงดงทันที ก็เขารักกันอ่ะเนอะ งุงิ
    #21
    0
  3. วันที่ 21 กันยายน 2558 / 03:31
    ชอบอ่ะ
    #20
    0
  4. วันที่ 21 กันยายน 2558 / 03:30
    ชอบอ่ะ
    #19
    0
  5. #18 เพลง ผิดตลอด (@summersingle) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 เมษายน 2558 / 09:15
    ง่าาา ดงดงแพ้จูบ น่าย๊ากกก ต่างหู JDฟินไปดิฮิ้ววววว
    #18
    0
  6. วันที่ 6 มกราคม 2558 / 03:11
    เป็นการจูบที่เสียอารมณ์ที่สุด  น่าสงสารจุนฮเวจังเลยครับ555555555
    #17
    0
  7. #16 sundaymorning3841 (@sunshine3841) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 มกราคม 2558 / 14:47
    #ก็กูจุนฮเวอะ ง่อวววววววววววววว เขิน น้องดงน่ารักมาก จามไม่หยุดเลย ;/////;
    #16
    0
  8. #15 minttcz (@minttcz) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2557 / 01:34
    โอ้ยย ฟิคเรื่องนี้น่ารัก ทุกทีจะเห็นจุนเน่มาพร้อมความหยาบ แต่เรื่องนี้จุนเน่พูดครับ โคตรปังอ่ะบอกเลย ยิ่งดงดง โคตรน่ารัก แพ้จูบงี้ ฮัดชิ่วววววว เราว่าเราจะชิปคู่นี้เพราะฟิคเรื่องนี้เลย ทุกทีเฉยๆ พอมาเจอคู่นี้แบบนี้ แล้วน่ารักอ่ะ เราชอบจริงๆนะ เราชอบที่จุนเน่พูดเพราะในมาดกวนๆอ่ะ เราหวังว่าจะว่าจะมีสเปฯเล็กๆน้อยต่อยอดความฟินของคู่นี้อีกนะะ >[]<
    #15
    0
  9. #14 หมิน
    วันที่ 1 ธันวาคม 2557 / 10:36
    ไรต์เตอร์หายไปไหนนนนนนนนน

    #14
    0
  10. วันที่ 30 พฤศจิกายน 2557 / 21:39
    น้องดงแพ้จูบง่ะ น่าร้ากกกกกกกกกกกกกกกกก
    แอบสงสารดายอนนิดนึง 5555555555555555555555
    จุนเน่ผู้ไม่สนใจใครนอกจากดงฮยอก แง่วๆๆ น่ารักจริงๆ
    #13
    0
  11. วันที่ 25 พฤศจิกายน 2557 / 23:27
    ถ้าเราเป็นดาฮยอนคงจะฟินมากๆแล้วเหมือนโดนตบด้วยคำพูดอะ ร้ายกาจมาก 55555555555555555
    แล้วจะหายหวัดมั้ยล่ะทีนี้ >_<
    #12
    0
  12. #11 หมีคยองตาโต๊โต
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2557 / 17:26
    ฮัดชิ่ววววววววววววววว จุนเน่มาจุ๊บหน่อย 55555

    ไรต์เตอร์จ้ามาอัพไวไวน้าาาาา

    มารอไรต์เตอร์ทุกวันเลยย
    #11
    0
  13. วันที่ 23 พฤศจิกายน 2557 / 21:55
    เขินอ่ะ ><
    #10
    0
  14. วันที่ 23 พฤศจิกายน 2557 / 21:52
    ขนาดเป็นหวัดก็จะจุ้บให้ได้เลยนะวุ้ย
    #9
    0
  15. #8 pycx
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2557 / 23:05
    โคตรน่ารักงื้ออออออ -////- อัพบ่อยๆนะค่ะ
    #8
    0
  16. วันที่ 22 พฤศจิกายน 2557 / 17:31
    น่ารักกกกกกกกกกกกก มาอัพบ่อยๆนะะะะ 
    #7
    0
  17. วันที่ 22 พฤศจิกายน 2557 / 15:46
    กริ๊ดดดดด มาแล้วววว
    จุนเน่น่ารักอ่ะ ถ้าเราเป็นหมอดง คงเขิน >////////<
    #6
    0
  18. #5 หมิน
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2557 / 11:12
    จุนเน่กำลังจะบอก D คือดงฮยอกเท่านั้น อะไรประมาณนี้ป่ะ 5555+

    เราแบบเขิลอ่ะ หมอดงไม่น่าเป็นหวัดเลยอ่ะ 55+ไรต์แต่ง NC บา้งสิ 555

    เราแอบหื่นนะ >/////
    #5
    0
  19. วันที่ 22 พฤศจิกายน 2557 / 09:16
    ดงฮยอกเนีนยนเนอะลูก 5555 ฟิคนี่เข้ากับอากาศมาก ช่วงนี้คนเป็นหยัดเพียบเลย เป็นหวัดแล้วจูบไม่ได้อีก ลำบากเนอะ 5555
    #4
    0
  20. #3 kin6s
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2557 / 08:57
    กร๊ากจุนเน่ น่ารักมากเลย คนบ้าไรก็ไม่รู้ละมุน
    #3
    0
  21. #2 Me am (@hot-winter) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2557 / 07:10
    อ๊ายยย จุนเน่น่ารักกก
    #2
    0
  22. วันที่ 22 พฤศจิกายน 2557 / 01:31
    ฮือน่ารัก T_T อยากฟัดดงฮยอกจังเลย หายไม่สบายแล้วมาจุ้บจุนฮเวหน่อยนะเดี๋ยวเฉาซะก่อน 555555555555 รออัพตอนต่อไปน้า รอจุนฮยอก สู้ๆ!
    #1
    0