คัดลอกลิงก์เเล้ว

[SF] Balloon - JunHyuk

โดย iimm

ลูกโป่งนั่นก็ไม่มีประโยชน์เลยสักนิด.. ถ้าอีกคนดึงมันลงมา ไม่ยอมให้มันลอยขึ้นไป

ยอดวิวรวม

2,131

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


2,131

ความคิดเห็น


30

คนติดตาม


31
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  27 ต.ค. 57 / 20:42 น.
นิยาย [SF] Balloon - JunHyuk [SF] Balloon - JunHyuk | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
สำหรับนักอ่านคนใหม่ๆ ทุกเรื่องเป็น SF นะคะ ^_^

จบในตอน ไม่จำเป็นต้องอ่านทุกตอนก็ได้จ้า

** แต่เพื่ออรรถรสที่ดี และถ้ามีเวลา..

แนะนำให้ไล่อ่านตั้งแต่ตอนแรกเนาะ ฮี่ฮี่ :D
cr.shl

เนื้อเรื่อง อัปเดต 27 ต.ค. 57 / 20:42


                

JUNHOE :: DONGHYUK





             การเดินทางด้วยรถไฟฟ้าใต้ดินถือเป็นการเดินทางที่ค่อนข้างสะดวกสำหรับใครหลายๆคนเลยทีเดียว แต่มันคงสะดวกกว่านี้ถ้าวันนี้ไม่ใช่วันเสาร์  เพราะตั้งแต่ขึ้นมาบนรถไฟขบวนนี้ผมกับดงฮยอกยังไม่มีโอกาสได้หย่อนก้นลงนั่งเก้าอี้เหลืองๆนี่เลยให้ตาย

 


“แอ่ก..  ขออากาศหายใจที”  ว่าที่คุณหมอพยายามอย่างมากในการยืดคอขึ้นเพื่อหาอากาศหากพื้นที่แคบๆตรงนี้

 

“...เตี้ย”

 

“อะไรนะ?”

 

“อ๋ออ เพลียยย โหย~ คนเยอะเนอะ ยืนนานจนเพลียละเนี่ย คิก..”    ผมหลุดขำจนอีกคนจับได้  กำปั้นเล็กทุบลงมาบนอกแรงๆหนึ่งที ก่อนจะหันหน้าหนีไป..   หันไปหาอากาศล่ะสิ

 

 

“จุนเน่อ่า.. บอกแล้วว่าซับเวย์คนเยอะ วันนี้วันเสาร์นะ”

 

“บ่นไรอีกเนี่ย”  ผมเอื้อมมือไปโยกหัวคนข้างหน้าเบาๆ

 

“ก็นายมีรถถถถถถถ ทำไมไม่ขับรถมา ให้มายืนเบียดแบบนี้ทำไมอ่ะ”  คิมดงฮยอกปัดมือผมออก แล้วพ่นลมหายใจออกมาเบาๆ ตามมาด้วยหน้าบูดๆตามสเต็ป

 

“อยากอยู่ใกล้ๆไง อบอุ่นดีนะ ฮ่าๆๆ”

 

“ประสาทททททท  ไหนความอบอุ่น?  นี่เรียกแออัดเหอะ”

 

“เออน่า.. ถึงแล้วเนี่ย”

 

 

ผมจำเป็นต้องคว้ามือของดงฮยอกมาจับไว้กลัวจะพลัดหลงกันเพราะสถานีนี้คนเยอะเหลือเกิน..  ทางออกหมายเลขห้า สถานีมหาวิทยาลัยฮงอิก หรือที่คนแถวนี้เรียกกันติดปากว่าฮงแด แหล่งการค้าชื่อดังที่มักจะคับคั่งไปด้วยผู้คนมากมายโดยเฉพาะวันหยุดสุดสัปดาห์แบบนี้..   ผมเดินจับมือดงฮยอกไปตามทาง  นานๆจะได้พาอีกคนออกมาพักผ่อน แถมวันนี้อากาศดีอีกต่างหาก เจ๋งชะมัด

 

 

“ย๊า...  ปล่อยได้แล้ว เดินเองได้”

 

“ไม่เอา เดี๋ยวนายหายไปทำไง”  ยิ่งอีกคนทำท่าจะสะบัดมือผมออก ผมยิ่งกระชับฝ่ามือให้แน่นขึ้นไปอีก

 

“ไม่ใช่เด็กแล้วป่ะ  มือถือก็มี-... เห้ยย!!! มือถือ!!”   ดงฮยอกสะบัดมืออกสำเร็จแล้วควานหาโทรศัพท์ไปทั่ว ทั้งกระเป๋ากางเกง กระเป๋าเสื้อ รวมไปถึงกระเป๋าเป้ที่อีกคนแบกมาด้วย

 

“อย่าบอกนะว่า..”

 

“แหะๆ ลืมอยู่บนหัวเตียงชัวร์เลย”

 

“ไอ้หมอขี้ลืมเอ้ยยย”  ดีดหน้ามนๆนั่นไปหนึ่งที ข้อหาขี้ลืมไม่มีสาเหตุ คนยิ่งเยอะๆแบบนี้แล้วด้วย ปกติถ้าหลงกันก็จะโทรบอกให้ไปรอที่รถ แต่วันนี้ไม่มีทั้งมือถือ รถก็ไม่ได้เอามา ผมควรทำยังไงดีเนี่ย..

 

“โธ่เอ้ย.. ไม่ได้ตั้งใจซะหน่อย  นี่ก็ดีดลงมาได้ มือหนักเป็นบ้า..”  มือเล็กๆนั่นเอื้อมมาลูบหน้าผากตัวเองเบาๆตรงบริเวณที่โดนผมดีด ฮ่าๆ เหมือนเด็กเลย..

 

 

 

เหมือนเด็กงั้นเหรอ ?

ใช่แล้ว

คิมดงฮยอกก็เหมือนเด็ก.

 

.

 

.

 

.

 

 

“ห้ามแกะออกนะ”  คำสั่งจากคนตัวสูงที่กำลังผูกข้อมือผมด้วยลูกโป่งสวรรค์รูปหัวใจลูกใหญ่สีแดงสด  สายเชือกบางๆของลูกโป่งมันยาวพอที่ลูกโป่งจะอยู่ในที่สูงๆเหนือศีรษะทุกคนในย่านการค้าแห่งนี้

 

 

นี่เห็นผมเป็นเด็กสามขวบรึไง ?

 

 

“ไม่ผูกได้มั้ย มันน่าอายจะตายไป”   ผมพยายามเอามืออีกข้างแกะเชือกออกจากข้อมือ แต่ให้ตายมันก็แกะไม่ได้ จุนฮเวเล่นผูกไว้กับข้อต่อนาฬิกาข้อมือของผม ร้าย.. ร้ายจริงๆ

 

“น่ารักออก ^^” 

 

“มาลองผูกเองมั้ยล่ะ?”

 

“เอาดิ คิดว่าไม่กล้าเหรอ?”

 

“....”   เห้ยยยยย เอาจริงดิ

 

.

 

.

 

“คุณลุงครับ..  เอาลูกโป่งแบบนี้อีกลูกนึงฮะ”   กูจุนฮเวใช้วิธีลากผมมาที่ร้านลูกโป่งร้านเดิม พร้อมทั้งชี้ๆ จะเอาลูกโป่งแบบเดียวกัน

 

“ไม่ครับๆ  ...นี่..ของนายต้องอันนี้..  ลุงฮะ เอารูปปลาหมึกตัวนั้นแทนฮะ”  

 

“เห้ยย มันใหญ่ไปมั้งคิมดงฮยอก”

 

“ป๊อดเหรอ?”   ฮ่าๆๆ  ลูกโป่งนั่นมันใหญ่จริงๆนั่นแหละ แต่ช่างสิ นายแกล้งกันก่อนทำไมอ่ะ

 

“ป่าวววววววว โธ่เอ้ยยยย~ จะใหญ่แค่ไหนกันเชียว”  จุนฮเวพูดพร้อมกับยักไหล่ให้ผมทีนึง

 

 

เหอะ

ขี้คุยชะมัด.

 

 

แทบจะทุกย่างก้าวของการเดินช็อปปิ้งในย่านการค้าแห่งนี้ รู้สึกได้เลยว่ามีคนมองเราสองคนอยู่ตลอด มีทั้งรอยยิ้มเล็กๆจนไปถึงการหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง  มีครั้งนึง.. เด็กผู้ชายตัวอ้วนๆจากไหนไม่รู้เดินมาหยุดอยู่หน้าจุนฮเวแล้วขำออกมาแบบไม่เกรงใจ พร้อมทั้งชี้ไปที่ลูกโป่งเจ้าปัญหาสลับกับชี้ใบหน้าหล่อๆของคนที่ยืนอยู่ข้างๆนี่ด้วย

 

เอ่อ...

เอาจริงมั้ย?

 

ผมทำได้แค่ภาวนาในใจ..

ภาวนาขอให้กูจุนฮเวไม่ต่อยเด็ก.

 

 

 

“เด็กนี่แม่-ง.. กวนตีน”     หลังจากเดินห่างออกมาจากเด็กนั่นแล้ว คำสบถที่ผมไม่ได้ยินมานานพอสมควรเวลาอยู่ด้วยกัน ถูกอีกคนพ่นออกมาแบบไม่ทันได้คิด

 

“ไม่เอาน่า..”  ผมเอามือข้างนึงลูบต้นแขนของอีกคนเบาๆ พยายามให้ใจเย็นกว่านี้สักหน่อย

 

“มันเป็นใครวะ มาชี้หน้าละขำอ่ะ โมโหชะมัด”

 

“จุนฮเวใจเย็นๆ.. นั่นเด็กนะ”  ผมต้องพยายามสรรหาคำพูดอะไรก็ได้ เพื่อให้อีกคนใจเย็นลง มือที่ลูบเพียงต้นแขนในตอนแรก เปลี่ยนมาลูบหลังอีกคนเบาๆ

 

 

เด็กน่า..  ยังไงคนที่โตกว่าก็ควรให้อภัยนะ.

 

.

 

.

 

 

 

“โอ๊ะ  จุนเน่โอปป้า!

 

“โอ๊ะ..  น้อง.. เอ่อ..”  

 

“จางฮันนาค่ะ”    เด็กผู้หญิงมอปลายที่ผมไม่รู้จักกำลังยืนแนะนำตัวกับจุนฮเว  พร้อมทั้งยื่นมือออกมาขอเชคแฮนด์.. จุนฮเวปล่อยมือผมแล้วยื่นไปจับมือน้องมาเชคแฮนด์เบาๆ

 

“เราเคยเจอกันใช่ไหมครับ?”   อืม.. เคยเจอกันด้วยเหรอ..

 

“แหงสิคะ.. ก็พี่ๆไปเล่นดนตรีประชาสัมพันธ์คณะศิลปกรรมดนตรีที่โรงเรียนหนูไง หนูอยู่หน้าเวทีเลยนะคะ ^^

 

“อ๋า.. นึกออกแล้วครับ ละฮันนามากับใครเอ่ย?”   ...แสนดีเหลือเกินพ่อคุณ น้องสาวคนสวยคนนี้คงเป็นแฟนคลับนายสินะ  ทีเมื่อกี้จะต่อยกับเด็กอ้วน เห๊อะ.. นายมันสองมาตรฐานชัดๆกูจุนฮเว

 

“มาคนเดียวค่ะ แล้วจุนเน่โอปป้ามากับ...”

 

“อ๋อ พี่มากับดงฮยอก นี่แฟ-..”

 

“พี่ไม่ได้อยู่คณะศิลปกรรมใช่ไหมคะ? ไม่เห็นขึ้นเวทีวันนั้นเลย” จุนฮเวยังพูดไม่ทันจบ เด็กนี่ก็หันมาทางผมพร้อมถามแทรกขึ้นมา ..เสียมารยาทชะมัดเด็กอะไร

 

“อ๋อไม่.. พี่เรียนคณะแพ-..”

 

“งั้นไม่อยากรู้จักแล้วค่ะ”  เห้ยยยยยยยยยยยย เด็กบ้านี่ มารยาทรู้จักมั้ย? ฮะ???

 

.

 

.

 

“ดงฮยอก.. ไปนั่งรอตรงม้านั่งก่อนนะครับ”   จุนฮเวกระซิบเบาๆที่ข้างหูแล้วพยักเพยิดไปทางม้านั่งที่ว่างอยู่

 

 

 

..ไล่อีก

เออออออออออออ งั้นใช้เวลากับแฟนคลับนายไปเลย   ดูนั่นสิ.. มีให้เบอร์กันด้วย ถ้าให้เดาคงเป็นเหตุผลเดิมๆคือ อยากเข้าคณะศิลปกรรมดนตรีค่ะ เดี๋ยวเอาไว้ปรึกษาพี่ๆไงคะเดือดร้อนจนต้องไปเปลี่ยนเบอร์ให้บ่อยๆ คิดดูดิว่าเปลี่ยนบ่อยจนพวกพี่ฮันบินดุเอา  ...จะว่าไปนั่งรอตรงนี้มันไม่เห็นจะดีกว่าการยืนอยู่ตรงนั้นเท่าไหร่เลย ก็แค่ไม่ได้ยิน.. แต่ก็มองเห็นอยู่ดีว่าคุยกันยังไง คุยกันนานแค่ไหน

 

 

เด็กน่า..  ยังไงคนที่โตกว่าก็ควรให้อภัยนะ    … โทษทีผมขอถอนคำพูดได้ป่ะ?

 

เห้อ

ก็คนมันหวงอ่ะ L

 

 

 

 

 

                ม้านั่งตัวนั้นที่ผมบอกให้ดงฮยอกไปนั่งรอ.. ตอนนี้มันว่างเปล่า  ซึ่งนั่นหมายถึงว่าคิมดงฮยอกไม่ได้สนใจคำพูดของผมเลย ผมรู้... รู้ว่าดงฮยอกเป็นอะไรถึงได้หายไปแบบนั้น แต่เพราะวันนี้มันยากที่จะตามหากัน ผมเลยเสียใจนิดหน่อยที่อีกคนไม่เชื่อฟังผม ...อีกอย่างคือดงฮยอกไม่มีโทรศัพท์ ทางเดียวที่ผมจะหาดงฮยอกเจอ คือผมจำเป็นต้องเดินไปตามถนนที่ทอดยาวเรื่อยๆพลางมองหาลูกโป่งที่ผมเป็นคนผูกให้เองกับมือ

 

บางที.. ลูกโป่งนั่นก็ไม่มีประโยชน์เลยสักนิด

ถ้าอีกคนดึงมันลงมา ไม่ยอมให้มันลอยขึ้นไป

อย่าลืมสิ..

คิมดงฮยอก ก็คือคิมดงฮยอก.

 

 

 

ข้าวของพะรุงพะรังในมือทำให้ผมหมดแรงในการตามหาอีกคนเอาง่ายๆเหมือนกัน สุดท้ายผมตัดสินใจพาตัวเองมานั่งพักที่คอฟฟี่ช็อปชื่อดังที่ตอนนี้ขยายไปหลายสาขาเลยทีเดียว ซึ่งสาขาที่ผมนั่งอยู่เป็นสาขาใหญ่สุดของที่ฮงแดเลย อ่า.. คิดถึงดงฮยอกชะมัด นายอยู่ไหนนะ คืนนี้จะหาเจอมั้ยเนี่ย..

 

 

 

“ลาเต้ปั่นกลับบ้านได้แล้วค่ะ 2200วอน นะคะ”

 

“เฮ้.. โทษนะครับ ทำไมไม่ได้ส่วนลดอ่ะ? ผมยื่นบัตรสมาชิกให้แล้วนี่...”

 

“อ๋อ.. พอดีใช้ลดได้เฉพาะแก้วแรกของวันนะคะ”

 

“นี่ก็แก้วแรก-... เอ๊ะ..  โทษนะครับ อีกแก้วนึงถูกซื้อที่สาขาไหน พอจะเช็คให้ได้มั้ยครับ?”

 

“สาขาสามค่ะ”

 

.

 

.

 

 

นายยังจำรหัสสมาชิกได้ขึ้นใจสินะ..

 

คิมดงฮยอก

รอแป็บนึง กำลังเดินไปหา.

 

 

 

 

ลูกโป่งรูปหัวใจสีแดงสดไหวตามลมเพียงเบาๆ..  พอลากสายตาลงมาก็จะเจอกับเจ้าของผมสีน้ำตาลอ่อนที่กำลังนั่งไกวชิงช้าอยู่ข้างร้าน พลางยกแก้วกาแฟขึ้นมาดูดอย่างไม่สนใจสิ่งแวดล้อมรอบตัวนัก  ไม่สนใจขนาดที่ว่าผมมายืนอยู่ข้างหลังตั้งนานแล้วแบบนี้..

.

.

 

 

“อ๊ะ...”   ผมเอามือทั้งสองข้างปิดตาของดงฮยอกไว้จากทางด้านหลังแบบไม่ทันให้อีกคนได้ตั้งตัว มือเล็กนั่นก็ตอบสนองโดยการพยายามจะแกะมือของผมออกแทบจะในทันที

 

“หาเจอซะที คิดถึงชะมัด..”  สองมือยังคงปิดตาของดงฮยอกไว้แนบสนิท พร้อมก้มลงไปกระซิบเบาๆข้างหู

 

“ช้า...” 

 

“....”

 

“รอจนง่วงละเนี่ย...”   ดงฮยอกแกะมือผมออกได้สำเร็จ พลางเงยหน้าขึ้นมาหากระพริบปริบๆเหมือนจะพยายามจะบอกว่าง่วงแล้วจริงๆ  ผมอดไม่ได้ที่จะเอามือประคองใบหน้าเล็กนั่น แล้วกดจูบลงไปบนหน้าผากมน

 

“ขอโทษ..”

 

“หาเจอแล้วก็มาแกะลูกโป่งให้ซะทีสิ  อายคนจะแย่”   ผมเดินอ้อมไปหา แล้วนั่งยองๆลงตรงหน้าดงฮยอก อีกคนเห็นแบบนั้นจึงยื่นแขนมาให้อย่างว่าง่าย เพียงไม่กี่นาทีผมก็แกะเชือกที่ผูกติดกับนาฬิกาของอีกคนได้สำเร็จ

 

“เสร็จละ งั้นปล่อยให้ลอยล่ะนะ”

 

“อย่านะ! ถือไว้ก่อน แล้วส่งมือข้างที่ผูกลูกโป่งของนายมานี่..” คิมดงฮยอกจัดการแกะลูกโป่งปลาหมึกยักษ์ออกจากข้อมือผมอย่างรวดเร็ว แล้วดึงผมให้ลุกขึ้นไปนั่งบนชิงช้าข้างๆเขาแทน

 

“....”   หัวกลมๆของดงฮยอกเอนลงมาซบที่ต้นแขนเป็นที่เรียบร้อย..  นี่อ้อน หรือ ง่วง?

 

“จุนเน่อ่า.. มาปล่อยลูกโป่งพร้อมกันเร็ว”

 

.

.

 

ลูกโป่งลูกใหญ่ทั้งสองลูกถูกปล่อยให้ลอยขึ้นฟ้าพร้อมๆกัน  คนที่ซบอยู่ข้างๆหัวเราะคิกคักกับลูกโป่งปลาหมึกยักษ์ที่พริ้วไหวไปตามลมราวกับว่ามันสามารถขยับได้จริงๆ  มองแบบนี้แล้วรู้สึกว่าอีกคนสดใสชะมัดเลย..

 

“นี่ๆจุนฮเว มันจะชนเครื่องบินมั้ยอ่ะ?”  เสียงเล็กถามพลางชี้ขึ้นไปข้างบน

 

“ถามเหมือนเด็กเลยนายอ่ะ...”

 

“แล้วมันจะแตกเมื่อไหร่ นายรู้ป่ะ...?”

 

“ไม่รู้ครับ”

 

“ฮู่ววววว ไม่ได้เรื่องเลย รู้ไรมั่งนายอ่ะ?”

 

“รู้อย่างนึง..”

 

“...”

 

 

 

“แฟนโคตรขี้หึงเลย”   แอบยื่นหน้าไปกระซิบใกล้ๆ พร้อมฝังจมูกลงบนแก้มใสแบบไม่ได้ขอก่อน.. ซึ่งสิ่งที่ตามมาคือการโดนทำร้ายร่างกายจากคนตัวเล็ก

 

แต่ก็คุ้มครับ

ถือว่าคุ้ม.

 

 

 

 

 

                เหตุผลข้ออ้างที่ทำให้คนตัวสูงจับมือผมแน่นขนาดนี้เพราะบอกว่ากลัวผมหายอีก..  ดึกขนาดนี้แล้วใครจะไปเล่นอะไรแบบนั้นเล่า  แล้วนี่ก็ง่วงจนแทบเดินไม่ตรงทางอยู่แล้วเหอะ  ..หนำซ้ำคือตอนนี้มันดึกจนรถไฟฟ้าใต้ดินได้ปิดทำการเป็นที่เรียบร้อย สรุปคือถึงคอนโดโดยเสียเงินค่าแท็กซี่ไปแพงมาก แพงกว่าค่าน้ำมันเวลาขับรถไปเองอีก ให้ตายเหอะ บอกให้เอารถไปก็ไม่เชื่อ

               

 

“รู้นะว่าคิดอะไรอยู่.. มันมีเหตุผลที่ไม่ขับรถไปนะรู้ป่ะ..”  อยู่ดีๆอีกคนก็พูดขึ้นมาเหมือนกับว่าอ่านใจผมได้

 

“อะไร?”

 

“แค่อยากย้อนกลับไปช่วงที่คบกันใหม่ๆ นายน่ารักดีตอนนั้น...”   จุนฮเวพูดแบบไม่ได้ใส่ใจมากนัก แต่นั่นมันก็ทำให้แก้มผมร้อนขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้.. แล้วมันก็ยิ่งร้อนขึ้นไปอีกเมื่ออีกคนถอดเสื้อยืดแล้วโยนลงตะกร้าแบบไม่เกรงใจผมสักนิด

 

“....”

 

“ยอมนั่งซับเวย์ไปเดทด้วยทุกอาทิตย์... ไม่เห็นเคยบ่น”

 

“....”

 

“พอมีรถหน่อยนะ...”

 

“อะไรล่ะ? ทำไมอ่ะ?  อยากสบายไม่ได้รึไง? เอองั้นคราวหลังเดี๋ยวขับเอง นายนั่งเฉยๆไปเลยไป”

 

“ขี้บ่นแบบนี้... เดี๋ยวก็จับจูบทั้งที่ยังถอดเสื้อแบบนี้ซะหรอก”

 

“ทะลึ่งงงง  ไปอาบน้ำเลย!!!!!!”    เอาหมอนใบใหญ่บนเตียงขว้างใส่หน้าคนทะลึ่งไปหนึ่งครั้งเต็มๆ จุนฮเววิ่งหนีเข้าห้องน้ำไปเรียบร้อยแล้ว

 

.

.

 

 

 

ครืดดดด ครืดดดดดดด~   เสียงโทรศัพท์ของคนที่อยู่ในห้องน้ำสั่นอย่างต่อเนื่อง ผมเลยถือวิสาสะชะโงกหน้าไปดูว่าใครโทรมาซะดึกดื่นแบบนี้..  เบอร์แปลกอีกต่างหาก

 

“ฮัลโหล..?”    ขอโทษละกันกูจุนฮเว ไม่ได้ตั้งใจจะเสียมารยาท แต่นายอาบน้ำช้าชะมัด

 

( จุนเน่โอปป้า ทำอะไรอยู่เอ่ยย )   เสียงเหมือนจางฮันนา.. เด็กมัธยมที่เจอที่ฮงแดวันนี้สินะ..

 

“.....กูจุนฮเวอาบน้ำ..”

 

( เห?  ละพี่เป็นใครเนี่ย มารับโทรศัพท์จุนเน่โอปป้าได้ไง )

 

                “ดงฮยอกอ่า... หยิบเสื้อให้หน่อยครับบบบบ~”  เสียงจุนฮเวดังออกมาจากห้องน้ำ คงพอจะทำให้คนในสายได้ยินบ้าง

 

“แป๊บนึงนะจุนเน่อ่า....”  ผมตะโกนตอบกลับจุนฮเวไป   “พี่ว่า...น้องค่อยโทรมาใหม่พรุ่งนี้แล้วกันนะ”

 

( ละพี่เป็นใคร-... )

 

                “ดงฮยอกอ่า~~~~~~~ เสื้อออออออออออ~”  ยักษ์หลังประตูห้องน้ำยังตะโกนไม่หยุด ไม่ได้รับรู้เลยใช่มั้ยว่านี่ลำบากกับการจัดการแฟนคลับสาวๆของนายอยู่เนี่ย

 

“ถ้าอยากรู้ว่าพี่เป็นใคร โทรมาพรุ่งนี้ละกัน...”

 

“ดงฮยอกกกกกกกกกกกกกกกกก~

 

( นั่นเสียงจุนเน่โอปป้านี่.. )

 

“อ่าใช่.. จุนฮเวเรียกละ งั้นพี่ไปใส่เสื้อให้แฟนก่อนนะ ฝันดีละกัน.. ละโทรมาใหม่น้า~”  

 

 

หึ..

เห็นป่ะ

ผมใจดีจะตาย.

 

 

 

.

.

 

“มานอนนี่มา..”   ผมกวักมือเรียกอีกที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จให้เข้ามาหาใกล้ๆ.. จุนฮเวล้มตัวนอนลงบนเตียง เอาหัวหนุนตัก ขายาวๆนั่นแทบจะยาวเลยเตียงออกไปอยู่แล้ว

 

“ทำไมวันนี้ใจดีแปลกๆ?”  มือของผมที่ลูบไล้แทรกไปมาอยู่บนกลุ่มผมสีดำขลับชะงักเล็กน้อย รอยยิ้มบางๆปรากฏขึ้นโดยที่ผมไม่ทันได้ตั้งตัวเลย

 

“ป่าว..  ก็ใจดีแบบนี้ตั้งนานแล้ว”

 

“ไม่จริงอ่ะ มีอะไรบอกมานะ”  จุนฮเวคว้ามือผมที่ลูบอยู่บนหัวเค้า ..ให้เลื่อนลงมาที่แก้มแล้วก็จับมือผมแนบไว้อย่างงั้น

 

“ก็....”

 

“....”

 

“หวง”

 

“...ฮะ?”

 

“...เลยลองใจดีขึ้นมานิดนึง นายจะได้ไม่ไปหลงคนอื่น”

 

“คิดมากชะมัด...” 

 

“ช่วยไม่ได้นี่ นายเลิกทำตัวฮอตซะที”

 

“อ๋า.....”

 

“....”

 

“ทำไงดีครับคุณหมอ..”

 

“...”

 

“ผมเลิกฮอตไม่ได้จริงๆนะ”

 

.

.

 

 

เชื่อ

แค่ฝ่ามือนายตอนนี้ก็ฮอตเป็นบ้า..

เอาออกไปเถอะน่า

เดี๋ยวละลายหมดทั้งร่างพอดี.

 

END.

 

 

 

Special:

 

“อ่ะ  ยาแก้แมลงกัดต่อย”   หลอดยาสีขาวๆถูกโยนลงมาบนหน้าตัก โดยคิมบ็อบบี้

 

“อะไรพี่? ผมไม่ได้เป็นไร” โยนหลอดยากลับไปให้คนพี่แบบงงๆ

 

“เอ้า.. ก็คอมึง-...”

 

“กูว่าโดนหมอกัดต่อยมากกว่าว่ะ ฮ่าๆ”  คิมฮันบินนี่ทำเป็นไม่รู้สักเรื่องได้มั้ยวะ โฮ้ยยยยยยยย

 

“อ้อ....”  คิมบับฮยองเหล่ตามองผมด้วยสายตาเจ้าเล่ห์สุดๆ

 

“เงียบไปเลยฮยอง อย่ามาแซว”  ไม่รู้จะเอามือวางไว้ตรงไหน เลยกลายเป็นว่าผมเอามือลูบรอยแดงๆบนต้นคอของตัวเองแทน

 

“น้องหมอหวงมึงเป็นเหมือนกันเหรอ? ดูปกติเห็นผลักไสไล่ส่ง ฮ่าๆๆๆ”

 

“....”

 

“ไม่รู้ดิ.. แต่นี่เปลี่ยนเบอร์ให้อีกแล้ว...”

 

“มึงว่าไงนะ?”

 

“เออ.. เปลี่ยนเบอร์แล้วววว เมมใหม่ด้วยนะครับท่านคิม.. ทั้งสองคิมครับ”

 

“โคตรแม่-ง กุไม่เมมละโว้ยยยยยย มึงรู้ป่ะในเครื่องกูมี จุนฮเว, จุนฮเว2, เชี่ยจุนเน่, จุนฮเวล่าสุด, จุนฮเวล่าสุดกว่า, ....โอ้โหมึงงงงงง ละคราวนี้กูต้องเมมว่าอะไรวะ???”

 

“เรื่องของพี่ดิ จะเมมไรก็คิดเอาเองดิวะ”

 

“ไม่โว้ยยยยยย ไม่เมมเชี่ยไรละ ไปบอกคิมบับฮยองโน่นเลย”

 

.

.

 

 

“ฮยองงงงงงง เอามือถือมาดิ๊ เดี๋ยวผมลบเบอร์เก่าแล้วจะเมมเบอร์ใหม่ให้ พี่ฮันบินมันไม่สนใจผมละอ่ะ”

 

“ไม่ต้องลบอะไรทั้งนั้น...”

 

“....หื้ม?”

.

.

 

“กูไม่เคยเมมเบอร์มึง”

 

 

 

END.

อ่าวคิมบับบบบบ 5555555555555  ทำไมทำกับเน่แบบนี้ล่ะ

ใครบอกดงฮยอกใจร้าย ไม่มี๊~  รักเน่ขนาดนี้ ใจดีสุดๆ เป็นมิตรกับทุกคนแม้แต่จางฮันนา(?) 5555555

 

>> วันนี้มาดึกหน่อยโนะ ขอโทษจริงๆจ้า

แล้วก็ขอบคุณคอมเม้นท์  tag#ฟิคสามหมอ ในทวิตเตอร์ด้วยนะคะ ซาบซึ้งตรึงใจมากขอบอก ^3^

มันเหมือนมีน้ำหล่อเลี้ยงให้ keep going กับ #ฟิคสามหมอ เดอะซีรีย์ ต่อปายยย (เว๊อเว่ออ 5555)

รักทุกคนเหมือนเดิมฮะ จุ๊บบบบบบบ :3

Twitter :  #ฟิคสามหมอ   , @kii_mm  < < ทวงฟิคได้ เราเป็นมิตรกับทุกคนโนะ *ซารางเฮ*

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ iimm จากทั้งหมด 48 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

30 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2559 / 20:38
    ลั่นนนนน ขำบ็อบบี้แรงมาก "กูไม่เคยเมมเบอร์-" 55555555555 วินไปเลย ขาดลอย
    #30
    0
  2. #29 INCHANN (@INCHANN) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 มกราคม 2559 / 01:12
    น่ารักที่สุดดดดดดด >.< ชอบจังเลย เน่น่ารักมากอ่าาาาา ชอบตอนเน่เรียกดงตอนอาบน้ำ 5555 หมอกัดต่อย
    #29
    0
  3. #28 สายโหด
    วันที่ 14 ตุลาคม 2558 / 13:51
    ร้ายกาจ! ดงดงร้ายกาจมากจ้าาาาา

    ชอบวิธีจัดการกับสาวๆแฟนคลับมากๆอิอิอิ ให้รู้เลยว่าจุนอ่ะแฟนใคร อิอิอิอิอิ

    จบแบบสวยๆ



    คุณหมอขี้หวงงะ ประทับรอยไว้เต็มเลอออออ วรั๊ยยย -/////-

    ว่าแต่บ๊อบไมทำงี้ 5555555555



    #28
    0
  4. #27 เพลง ผิดตลอด (@summersingle) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 เมษายน 2558 / 12:04
    ดงดงใจดีม่กจริมๆนะ555 คิมบับทำร้ายจุนเน่ทำมอยยย
    #27
    0
  5. วันที่ 5 มกราคม 2558 / 23:53
    ผมนี่เจ็บแทนจุนเน่เลยครับ555555
    #26
    0
  6. วันที่ 26 ธันวาคม 2557 / 13:02
    Bobby~คือมรึง~win! ฮิฮิฮิ
    #25
    0
  7. #24 KLDU (@icedragon-kray) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2557 / 11:50
    ว่าจุนเน่ที่สุดเเล้ว มาเจอคิมบับนี่วินกว่า จุกมั้ยเน่555
    #24
    0
  8. #23 bobby kim (@19958981110) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2557 / 22:59
    55555555555555555555555555555 แชมป์มึงงงงงงงง ไม่ต้องลบอะไรทั้งนั้น กูไม่เคยเมมเบอร์มึง บั้บเบ้รรรรร วินนนนนนนน
    #23
    0
  9. วันที่ 23 พฤศจิกายน 2557 / 20:44
    คิมบับแรงงงงง ไม่เคยว้าววววววว 5555555555
    #22
    0
  10. วันที่ 19 พฤศจิกายน 2557 / 17:53
    โง้ยยยยยย ชอบบบบบ คิมบับทำไมทำกับเน่งี้ 555555555555555555 ตลกมากกกก แค่แฟนคลับมีเบอร์นี่เปลี่ยนเบอร์ให้เลยยย ดงดงสายโหดดดด กร้ากกกกกกกกกก นั่ลล้าคคค งอนเขาแล้วก็แอบไปนั่งคนเดียวรอให้เน่มาง้อ แล้วเน่ก็มาาา จุนเน่น่ารักมากกกก อ่อนโยนมากกกก ยกเว้นตอนที่เกือบจะต่อยเด็กนะ 5555555555555555555555 ไล่อ่านมาทุกเรื่องข้ามเรื่องนี้เฉยอ่ะ บ้าบอมาก 5555555555555555555 ตามอ่านกับเม้นครบแล้วน้า แต่เม้นจะขึ้นครบมั้ยนี่ไม่รู้ 55555555555555 ขอบคุณที่แต่งนะคะ รักกก
    #21
    0
  11. วันที่ 14 พฤศจิกายน 2557 / 00:56
    ยังไงคนที่โตกว่าก็ควรให้อภัยนะ ผมนี่รีบถอนคำพูดเลยสินะ
    จุนเฮวคนฮอตแต่แพ้แฟน กิ๊วๆ พอหมอดงหวงแล้วใครก็อย่ามายุ่งนะคะเด็กๆ
    คิมบ๊อบบี้ทำไมไม่รักน้องเลยนะ 55555555555
    #20
    0
  12. วันที่ 12 พฤศจิกายน 2557 / 23:16
    ดงดงขี้หวงจังงงงงงงงงงง 5555555
    #19
    0
  13. วันที่ 3 พฤศจิกายน 2557 / 16:40
    น้องดงโหมดขี้หวงก็ใช่ย่อยเลยนะ กิ้ววววววว 555555555
    ว่าแต่สเปฮันบินกะบ็อบฮยองนี่แลแย่งซีนสุด กรั่กกกกก
    ถ้าไม่มีใครอยากเมมเบอร์เน่ เดี๋ยวเราเมมเองมา เบอร์ไร? #ผิด
    #18
    0
  14. #17 : ' >
    วันที่ 31 ตุลาคม 2557 / 12:33
    บ๊อบเบ้5555555555555555555555555555

    ประโยคเดียวแย่งซีนทุกอย่างของเรื่อง

    โท่ดๆ55555555555555555 ฮาสเปเชียลสุด

    ฮันบินขี้บ่นอะ55555555555555555

    ดงน่ารักกกก โถ วิธีกันคนหลงน่ารักจังเบยยยยย

    น่อวววววววว T v T

    ขอบคุณสำหรับฟิคค่าน่าร้ากกก
    #17
    0
  15. วันที่ 28 ตุลาคม 2557 / 20:13
    ชอบบบบบบ ตามอ่านshot fic ทุกตอนเลย ฟิน~~~~ ตลกสเปเซียล ขำอิบ๊อบบบบบ เขียนอีกเยอะๆนะ สู้ๆคะ
    #16
    0
  16. วันที่ 28 ตุลาคม 2557 / 15:34
    ดงดงนี้จัดว่าเด็ด อิอิ >< 
    งั้นพี่ไปใส่เสื้อให้แฟนพี่ก่อนนะ
    ฮันนาคงเงิบ 5555555
     
    ไม่ต้องลบอะไรทั้งนั้น กูไม่เคยเมมเบอร์
    คิมบับวิน! 55555555555
    #15
    0
  17. วันที่ 28 ตุลาคม 2557 / 10:46
    โอยยยย ชอบตอนจบ กูไม่เคยเมมเบอร์มึง ตัลโหลก55555
    #14
    0
  18. วันที่ 27 ตุลาคม 2557 / 22:40
    โอ๊ยเขินนนน บ๊อบนางใจร้ายไปนะ 555 ไม่ได้อ่านbjinนานแล้วอ่า รออยู่นะไรท์นะอิ
    #13
    0
  19. #12 >_<
    วันที่ 27 ตุลาคม 2557 / 11:08
    ฮื้ออออออออ น่ารักกกกกT//////Tมั่กกกกกกก

    หมอขี้หึงงงงงงงงง

    จุนเน่คนฮอตตตตตตตต

    อยากเห็นจุนเน่หึงหมอบ้างค่ะ อิๆ>_<

    555555555555
    #12
    0
  20. #11 หมิน
    วันที่ 27 ตุลาคม 2557 / 10:56
    คือดีอ่ะ หมอดง กับ หมอจินจะอ้อนกันคนละอารมณ์ คนละแบบ

    ชอบอะ่ 555+ มาฮาตอนคิมบับไม่ได้เมมมเบอร์เนี่ย

    เมมแต่เบอร์น้องยุนคนเก่งละสิ 5555

    ไรต์เตอร์มาอัพไวไวน้าาา - จุ๊บ -
    #11
    0
  21. วันที่ 27 ตุลาคม 2557 / 02:16
    ปร้าาาาาา คือน่ารักกุ๊งกิ๊งจิงเกอเบลดีแท้~~~~ น่ารักอ่ะ น่าร้ากกกกก ดงๆก็น่ารักกกก งื้อออออ แต่เราประทับใจพี่บับนะ ตัดอารมณ์ดี ฮ่าาาาา ฮันบินอุตส่าห์ จุนฮเวล่าสุด ล่าสุดกว่า กว่าๆๆ เฮียแกมาเหนือ คือไม่เมม 555 น่ารักๆ รอเรื่องต่อไปนะคะไรท์ เป็นกำลังใจนะ สู้สู้ เฮ้!
    #10
    0
  22. วันที่ 27 ตุลาคม 2557 / 01:08
    อ๊ากกกกกก จิกหมอนขาดโอ้ยๆชอบจังเลยเน่คนฮอตที่รักดงดงคนเดียวอิอิ

    ดงก็เด็ดตามสเต็ปคุณหมออ่ะนะ555555555 ส่วนฮันบินกับบ๊อบนี้ทำร้ายน้องนะพวกแก

    ตั้งแมลงกัดแระ55555 ยังจะไม่บันทึกเบอร์น้องอีกตายมันน่าะแก
    #9
    0
  23. วันที่ 27 ตุลาคม 2557 / 00:36
    โง้ยยยย น่ารักมากอ่ะ อ่านแล้วหมอนแทบขาด ยิ่งนึกหน้าตอนจุนเน่หวานๆใสดงดงนะ หื้มมมมม ฟินแทนนน มโนว่าเป็นน้องดงดงคนใจดี(?)แปป นางก็ไม่ค่อยจะเน้นคำว่า"แฟน"เท่าไหร่หรอก ทำใจเถอะนะดงดง นังจุนเน่มันฮอตต อ่าา 55555555
    #8
    0
  24. #7 mars
    วันที่ 26 ตุลาคม 2557 / 15:59
    ฮ้มมมมม เน่มันนน่ารักเนอะ ชอบอ่ะ ;)

    กุ้กกิ๊ก หวานแหวว (แนวโหโ) ก้อถูกใจนะแบบนี้



    รออ่านต่อ และขอบคุณจ้า
    #7
    0
  25. #6 btwixt
    วันที่ 26 ตุลาคม 2557 / 10:20
    ไรท์มาอัพดึกจัง แต่ก็ฟินอยู่ดี >///<

    น้องดงเยี่ยมไปเลย 555 น่ารักๆ

    แต่สเปเชี่ยลนี่คืออาร๊ายยย คิมบับไหงเป็นคนงี้ 5555

    รอตอนต่อไปอยู่น้าาา
    #6
    0