คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย [SF] SICKNESS - JunHyuk [SF] SICKNESS - JunHyuk | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
[SF] SICKNESS -JunHyuk

:: เราชอบคู่ Junhoe x Donghyuk เด็กพวกนี้อยู่ด้วยกันแล้วน่ารักจริงๆ ^^
:: เป็นฟิคเรื่องแรกของชีวิต *ปรบมือค่ะ 5555555555555
:: คือมือใหม่มากค่ะ ภาษาอาจจะเด็กน้อยกะโหลกกะลา ไม่รู้นึกอะไรอยากแต่ง แหะๆ
:: ติชมได้ตามชอบใจเลยฮะ ติมาเลย เต็มที่ จัดมาหนักๆ ^____^
:: ยินดีรับคำติชมทุกประเภทเลยฮะ! :D



เม้าท์มอย/ติชม/ด่าทอ(?) ได้เลยนะ 555555
จัดเลย!! ที่  Twitter @kii_mm ติดแท็ก #ฟิคป่วยๆ มาด้วยก็ได้ค่ะ 55555555
คุยเรื่องอื่นไร้สาระ เราโอเคนะ โอเคมาก เม้าท์ตามสบาย กริ๊กริ๊

สุดท้ายก็ขอขอบพระคุณทุกท่านที่เข้ามาอ่านงับ ^_^

เนื้อเรื่อง อัปเดต 19 เม.ย. 57 / 22:05


[ SF ] SICKNESS - JunHyuk

               
                 “ดงฮยอก”

                “.............”

                “ดงฮยอกตื่น กูจะไปเรียนแล้ว”  ผมพูดพลางแต่งตัวอย่างรีบร้อน  ให้ตายสิ อีกครึ่งชั่วโมงผมต้องถึงห้องเรียน

                “...............”

                “คิมดงฮยอก ตื่นครับ ถ้าไม่ลุกกูเอาน้ำสาดนะครับ  นับหนึ่งถึงสาม  หนึ่ง.. สอง..  สะ...”

                “... ไอ้เชี่ยนี่  ก็กูลุกไม่ไหว”  คำสบถชัดถ้อยชัดคำออกมาจากริมฝีปากเล็ก แต่มันก็ยังไม่ยอมลืมตามาคุยกับผมอยู่ดี

                “มึงเป็นไร?”

                “ไข้มั้ง.. ..  ก็เมื่อวานเดินตากฝนนี่....”

ความรู้สึกผิดก่อตัวขึ้นทันทีหลังจากจบคำพูดของคิมดงฮยอก... โอเคเมื่อวานผมผิด ผมไม่น่าเมาขนาดนั้น ไม่น่าเมาขนาดต้องเป็นภาระให้คนป่วยแถวนี้ผู้ซึ่งเป็นทั้งเพื่อนและรูมเมทของผม ต้องเดินตากฝนออกไปผับ เพื่อไปขับรถให้ผม แล้วพาผมกลับมาที่นี่

               

“โอเค...  กูขอโทษเรื่องเมื่อวาน.. มึงป่วยงี้ อยากให้กูอยู่เป็นเพื่อนรึเปล่า?”  พูดพลางเอื้อมมือไปแตะหน้าผากคนป่วย

 

อยาก...............

               

“ไม่อยาก มึงรีบไปเรียนเลยไป” ดงฮยอกพูดพลาง โบกมือไล่ผม ก่อนจะมุดตัวหายไปในผ้าห่ม

“แน่ใจนะ? มึงต้องดูแลตัวเองนะเว้ย กินข้าว กินยา กินน้ำเยอะๆ นอนเยอะๆ เดี๋ยวไม่หาย เข้าใจมั้ย?”

“จุนเน่ครับ กูเรียนหมอ มึงหุบปาก แล้วไปเรียน วิชานี้มึงขาดไม่ได้”

“จำได้ด้วย..?”

“..........ปะ ป่าว พูดไปงั้น”

“เออๆ กูขาดไม่ได้จริงๆ”

“.............”                    รู้หรอกน่า..

“หลับแล้วเหรอ? งั้นกูไปนะ”

“......................”               ทำไมวันนี้จุนฮเวพูดมากจังวะ จะไปก็ไปสิ เดี๋ยวถ้าอยู่นานกว่านี้จะไม่ให้ไปไหนละนะ

 

“ไปจริงๆละนะ.... ”          จุนฮเวนี่เป็นพวกย้ำคิดย้ำทำรึไงวะ

“...................”

.

.

เจลลดไข้ถูกวางไว้บนหน้าผากของคนตัวเล็ก ก่อนมือใหญ่จะถือวิสาสะลูบกลุ่มผมสีน้ำตาลอ่อนนั้นเบาๆ..

 

เรียนหมอแต่เสื-อกแหกกฎ...  ทำสีผม..

.

.

ช่างเถอะ ผมก็ว่ามันดูดีนะ

 ยิ่งเป็นดงฮยอก ยิ่งดูดี..

ไม่รู้สิ.

 

.

.

.

เสียงปิดประตู ทำให้รู้ว่าอีกคนออกไปเรียนแล้ว...  รีบขนาดนั้นยังมีเวลาเอาเจลลดไข้มาแปะให้

โอเค ถือว่าทำดี..  ลดโทษให้ครึ่งนึงก็ได้   อ่า.. ปวดหัวชะมัดเลย   ผมไม่ได้หลับต่อหรอกครับ รับรู้ทุกอย่าง ทั้งมือหนักๆตอนแปะเจลลดไข้ แต่กลับอ่อนโยนตอนลูบหัวผมแบบนั้น..   และได้ยินทุกอย่างที่มันพูด

 

วันนี้จุนฮเวโคตรพูดมากเลยว่าไหม?
                           
                         
                          - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -  

 ถึงแม้ร่างจะพังแค่ไหนจากฝนบวกกับอากาศหนาวเมื่อวาน
               ผมก็ต้องลุกมาหาอะไรทาน จะได้กินยาแล้วนอนตามที่มันสั่งไว้

หึ.. นี่เรียนดนตรีแล้วกล้าดียังไงมาสอนนักศึกษาแพทย์วะเนี่ย คิดถึงแล้วก็ขำชะมัด 555555555

.

.
                ว่าไงนะ คิดถึงเหรอ?

แก้มผมทำไมร้อนๆอย่างนี้ล่ะ.. เพราะอะไรคับ ไข้รึเปล่า?

 

 

             - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - 


เป็นบ้ารึไง โทรอะไรนักหนาวะ!"  เสียงคนป่วยโวยวายหลังจากโทรศัพท์สีดำเครื่องสวยไม่หยุดส่งเสียงซะที

 

 “ฮัลโหล”  กรอกเสียงลงไปแบบหงุดหงิดขั้นสุด ใครจะโทรมาผมไม่สนแล้ว

[[ คิมดงฮยอก มึงอยู่ไหน ทำไมไม่มาเรียน ]]  อ๋า.. ยุนฮยองคนขยันนี่เอง

“อยู่คอนโด นอนอยู่  กูป่วย”

[[ วันนี้เลคเชอร์ยากนะมึง เดี๋ยวกูเอาไปให้ยืมจด  ]]

“ไม่เป็นไร กูอ่านจบหมดละ”     คือผมขี้เกียจมาอ่านอีกไง  รีบๆอ่านให้แม่-งจบๆไป 

[[ ล้อกูเล่นป่ะเนี่ยยยย!!! ]]

“ยุนคือกูง่วง ไม่มีอารมณ์มาล้อเล่นนะเพื่อน มึงเข้าใจนะ รู้เรื่องนะ  บายยยยย”  ตัดสายครับ ตัดสาย ผมจะนอนครับ Zzzz

 

มุดตัวลงใต้ผ้าห่มอีกรอบ แต่ไม่ทันไรโทรศัพท์เครื่องเดิมก็ดังขึ้นอีกครั้ง เหมือนจะประท้วงคิมดงฮยอกอยู่อย่างนั้น

“ไม่ไปเรียนวันเดียว พวกมึงจะเดือดร้อนอะไรนักหนาวะ”
                            บ่นพลางเอามือขยี้หัวสองสามที ระบายความหงุดหงิดที่ก่อตัวขึ้นระลอก

               

 

                 “ยุนคือกูอยากพัก กูป่วย”  กรอกเสียงลงไปส่งๆ ไม่ทันได้ดูด้วยซ้ำว่าใครโทรมา

                [[รู้แล้วว่าป่วย... กินยารึยัง]]    นั่นมันเสียง...

                “จุนเน่เหรอ?..  เออกินยาแล้ว”

                [[ แล้วดีขึ้นรึยัง  ให้กลับไปหามั้ย? ]]          นี่ก็ขยันถามจัง อยากมาก็มาสิ  ใครห้ามวะ...

               

“ไม่ต้องๆ โตแล้วน่า”

[[ เอองั้นเดี๋ยวซ้อมเสร็จ จะรีบกลับไปกินข้าวด้วย รอนะ.. ]]

โอเค นอนละ บายยยย”

 

. .

นอนไม่หลับแฮะ  มองไปที่ประตูห้องซ้ำแล้วซ้ำอีก  เมื่อไหร่จุนฮเวจะเลิกซ้อมวะ?

คือป่าว..

ผมแค่หิว...  

 

                 



              หลังเลิกเรียนผมก็แวะเข้าห้องซ้อมปกติ แต่วันนี้อาจไม่ปกติ เพราะผมจะกลับเร็วสักหน่อย

 

ไม่มีอะไรครับ..

แค่อยากกินข้าวเร็วๆสักวัน.



พี่ฮันบินนนนนน  ผมกลับละนะ”  ผมตะโกนไปหลังห้องซ้อมของชมรม พลางสะพายกระเป๋าเตรียมมุ่งหน้ากลับคอนโด

“จุนเน่มึงจะรีบไปไหน” 

“ดงฮยอกป่วยอ่ะพี่  ผมขอกลับก่อนนะ นะ”

“ไอ้เด็กนั่นมันเป็นหมอนี่หว่า มึงจะอะไรเนี่ย เค้าเป็นหมอนะเว้ย”

“พี่ครับ คือหมอห้ามป่วยรึไง  พี่บ้าป่ะเนี่ย  -_-“

55555555 ว่าแต่น้องหมอนี่แฟนมึงเหรอ”

.

.
              .

“ยัง.......

หื้ม?”

.

.

“.................จีบอยู่”

 “=[]= ไอ้เชี่ยยยยยยยยยยย ไม่บอกกู! มึงรีบเลย น้องดงน่ารักขนาดนั้น แถมเป็นหมอด้วย มึงรีบ!!”

                “พี่อย่ายุ่งดิวะ ก็จีบอยู่...     กลับละพี่ บาย” 

เออๆ โชคดีมีชัยนะหนู 555555555555”

 

 

ผมกลับมาถึงห้องพร้อมกับโจ๊กสองถุง..  เมนูป่วยๆของดงฮยอก

เปิดประตูเข้ามาก็เจออีกคนนอนหลับอยู่ที่เดิม  นอนท่าเดิม มุดตัวใต้ผ้าห่มเหมือนเดิม

.

.

น่ารักเหมือนเดิม...

 

 “ขอโทษที่ทำให้ป่วยแบบนี้  ห้ามโกรธนะ เดี๋ยวไถ่โทษด้วยการป้อนข้าว กับ ให้จูบทีนึง ฮ่าฮ่าฮ่า ”

พูดกับคนหลับสนิทขนาดนี้ พูดอะไรก็ได้จริงไหม จะไปรู้เรื่องอะไร

 

เวลานั่งมองใกล้ๆแบบนี้ ยิ่งทำให้เห็น...

คนอะไรหน้าใสชะมัด  เรียนหมอนี่ผิวดีทุกคนมั้ยนะ.. ?

                .

                .

                .

“จะจ้องอีกนานมั้ย  หิวข้าว”  

O.o

“หิวข้าวแล้ว”

=[]=!!

“เป็นบ้าอะไร นี่หิวแล้ว”

“เออๆ รอแป๊บนึง”

 

 

 

ผมกึ่งวิ่งกึ่งเดินออกจากห้อง ดงฮยอกเล่นอะไรวะ อยู่ดีๆลืมตามางี้ หัวใจจะวาย 

คิดพลางรีบแกะโจ๊กใส่ถ้วยวางบนถาด พร้อมเสิร์ฟให้คนป่วยในห้อง

 

 

 

 

“อ่ะ กินซะ จะได้กินยา”

“ไหนบอกจะไถ่โทษ...”

“อะไร”

“ไหนบอกจะป้อนไง..”   ทำหน้างอใส่ผมแบบนี้หมายความว่ายังไง แล้วที่บอกว่าผมจะป้อน นั่นมัน..

.

.

“คิมดงฮยอก”

“หื้ม?”

“ตื่นตั้งแต่เมื่อไหร่..?”

“ไม่รู้....   รู้แต่จะมีคนมาป้อนข้าว กับ.. เอ่อ..”   คนตัวเล็กกัดปาก ก้มหง้างุด ไม่ยอมสบตา...  แก้มนั่นแดงไปหมดแล้ว

 

“ดงฮยอก เงยหน้า”     เป็นผมควรจะเขินนะจริงๆแล้ว ทำไมไอ้คนป่วยที่นั่งอยู่หน้าผม ถึงหูแดง
                                                หน้าแดงขนาดนี้ ไข้ขึ้นเหรอ?

“.....................”  ส่ายหัวดุ๊กดิ๊ก เชิงปฏิเสธ

 

ผมจับใบหน้าคนป่วย บังคับให้เงยหน้าขึ้นมาสบตากันดีๆ

 

“โอเค.. วันนี้จะมาไถ่โทษด้วยการป้อนข้าว กับ.. ทำแบบนี้ไง”

จุ๊บ ผมแตะริมฝีปากลงบนริมฝีปากบางเพียงเบาๆ..  แค่นั้นก็ทำให้อีกคนตกใจทำอะไรไม่ถูก หน้าแดง ลามไปถึงหู พอได้สติก็เอาแต่ก้มหน้าอยู่อย่างนั้น

 

ถามจริง  บนพื้นมันมีอะไรน่าสนใจกว่าผมรึไง?

“นี่.. จะก้มอีกนานมั้ย มากินข้าวเร็ว”

                “ไม่เอา”

                “ทำไมดื้อ เป็นหมออย่าดื้อสิ”

                “ก็ไม่เคยดื้อกับคนอื่นนี่....”      คนป่วยนี่ชอบพูดจาแบบนี้รึไงนะ

                “คิมดงฮยอกครับ  เงยหน้า มากินข้าว จะป้อน นี่ดึกแล้ว”    น้ำเสียงติดหงุดหงิดเล็กน้อย ก็อีกคนไม่ยอมเงยหน้าสักที ให้ผมทำยังไง

                .

                คนตัวเล็กหายใจเข้าไปเฮือกใหญ่เหมือนรวบรวมพลังงานมหาศาลในการเงยหน้าขึ้นมาสบตากับผม

“จูบทำไม”      คำถามบ้าอะไรวะเนี่ย...

                “ว่าไงนะ?”

                “ถามว่าจูบทำไม” 

                “.... ก็ชอบ”

                “ชอบอะไร”

                .

                .

                “....ชอบดงฮยอก”

                .

                .

                .

                “เหรอ..................นึกว่าคิดอยู่ข้างเดียวซะอีก”  

                “คิดอะไร”          ดงฮยอกเขินแล้วแดงไปทั้งตัวเลย 55555555   เห็นแบบนี้แล้วน่าแกล้งชะมัด  

                “ก็... ชอบไง  ก็เหมือนกัน”

                “อะไรเหมือนกัน” 

                “จุนฮเว อย่ากวนตีนดิ”

                “55555555 แล้วอะไรเหมือนกันล่ะ พูดมาสิ รอฟังอยู่”

                “...... ชอบเหมือนกัน

                “…………”

                “ชอบกูจุนฮเว ชอบมาก ได้ยินไหม?” 

.

.

.

.

 “อ่ะ คำสุดท้ายละ อ้ามมมม”   ป้อนข้าว แฟนตอนป่วย ความจริงไม่ได้น่ารักมุ้งมิ้งทุกการเคลื่อนไหวนะครับ


                ครับ....

ได้ยินไม่ผิดหรอก...    ดงฮยอกเป็นแฟนผมแล้วคับ  -///-

และสิ่งที่ผมได้เรียนรู้วันนี้คือ ดงฮยอกป่วยแล้วเอาแต่ใจ กวนตีน แถมพูดไม่เพราะด้วย -*- กว่าข้าวจะหมดนี่เล่นผมหมดแรงเลย

 

“ง่วงแล้วอ่ะ..” เสียงเล็กบ่นอุบอิบ

“นอนก่อนเลย  มีงานต้องทำอีกนิดหน่อย เดี๋ยวตามไปนะ”

“หนาว  ไม่มีคนกอด...”        ใครสอนให้มันพูดจาแบบนี้วะเนี่ย!!!

 

.

.

สุดท้ายงานที่ผมบอกว่าจะไปทำ มันก็ยังกองอยู่ที่เดิม กองไว้อย่างนั้น ไม่ได้แตะสักนิด..

ช่างมัน..  ตอนนี้ตัวเล็กอยู่ในอ้อมกอดผม ตัวยังรุมๆ เหมือนมีไข้หน่อยๆ

ผมกระชับวงแขนให้แน่นขึ้น เมื่ออีกคนขยับหน้าเข้ามาชิดอกเหมือนพยายามหาความอบอุ่น..

 

ถ้าจะอยู่ใกล้กันขนาดนี้ หน้าตาน่ารักขนาดนี้ และไหนจะจมูกรั้นๆนี่อีก...

 ผมไม่ใช่พระอิฐพระปูนนะครับ.

 

 

 

ระยะห่างระหว่างริมฝีปากของเราทั้งสองคนลดลงเรื่อยๆ..   เพราะผมตั้งใจ..

และผม..

ก็ทำให้ระยะห่างนั้นไม่มีอีกต่อไป.

 

 

แปลกแฮะ..

.

.

คนหลับนี่จูบตอบได้ด้วยรึไง?

               

END.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Special

                “กูจุนฮเววววววววว ตื่นนนนนน”   เสียงดงฮยอกแหกปากเรียกชื่อผม  หายดีแล้วซ่าเลยนะ
               
                     “ไม่เอา... ปวดหัว”
   ก็ผมปวดจริงๆนะ...

               

“เฮ้ๆๆ ไม่ต้องมาใช้มุกนี้ ลุกกกกก”

                “ปวดหัวจริงๆ ตัวร้อนด้วย ไม่เชื่อมาใกล้ๆดิ”

               

                ทันทีที่มือของดงฮยอกเอื้อมมาจะวัดอุณหภูมิที่หน้าผาก  ผมก็คว้าข้อมือเล็กแล้วฉุดลงมานอนบนเตียงด้วยกันซะเลย

จากนั้นผมก็พลิกตัวไปอยู่ด้านบนของคนตัวเล็ก..  หึหึ คิมดงฮยอก

               

“อะไรวะเนี่ยย ปล่อยโว้ยยยย”  นั่นไงครับ  แฟนผมขี้โวยวายชะมัด -.-

                “รู้มั้ยทำไมถึงติดไข้จากใครบางคนแถวนี้”

                “ไม่รู้”

                “เป็นหมอภาษาไรวะ”

                “เรื่องของกูมั้ยวะ”

               

“มาจะบอกให้..  ก็เมื่อคืนทำแบบนี้ไง.....” 

“อะไร..”

“อะ.. อื้อออออออออออออ.....”

 

ทำอะไร? 5555555555555555555555555555555

                END.

 

               

 

 

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ iimm จากทั้งหมด 48 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

30 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 11 ธันวาคม 2558 / 20:49
    จุนเน่ละมุนมากกกกกกกก เขินอ่าา อ่านไปบิดตัวไป ประหนึ่งตัวเองคือน้องดง??
    #30
    0
  2. วันที่ 21 ตุลาคม 2558 / 13:40
    อ่านฟิคเรื่องนี้แล้วยิ้มแก้มแตก
    น่าเห่อร้อนมากกก ไม่ไหว คึคึ
    ดงง่าาาา
    #29
    0
  3. #28 สายโหด
    วันที่ 12 ตุลาคม 2558 / 19:10
    ดงป่วยแล้วอ้อนมากกกกกกกก

    แต่จุนเน่ก็ดูแลดีมาก รีบจะตายก็ยังเอาเจลมาแปะให้ก่อน ถามตลอดให้อยู่ด้วยมั้ย โอ้ยยยยย ละมุนมาก ยอมเลย เขินนนนนนนน



    แต่งดีจังค่ะ ฮื้อ ชอบ จุนดงน่ารักๆๆๆ
    #28
    0
  4. วันที่ 21 กันยายน 2558 / 11:08
    งื้ออฮอยอ่ะละมุนจังนะ
    #27
    0
  5. #26 เพลง ผิดตลอด (@summersingle) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 เมษายน 2558 / 22:16
    ง่าาา เขินเลยยส><
    #26
    0
  6. วันที่ 3 มกราคม 2558 / 23:09
    แง้งงงงงง นี่มันอัไลลลลลฟินนน ฟินตัวแตกกก
    #25
    0
  7. วันที่ 1 มกราคม 2558 / 11:25
    ติดตามค่าา
    #24
    0
  8. วันที่ 25 ธันวาคม 2557 / 20:06
    อ่าาาาาาน่ารักๆๆๆๆๆฟินพะยะค่ะ
    #23
    0
  9. วันที่ 28 พฤศจิกายน 2557 / 08:45
    จุนฮเวจ๋าาา ชั้นก็ป่วยอยู่เหมือนกันมาดูแลหน่อยจิ-/-
    แงงงงT///////T ทำไมอ่านแล้วหน้าร้อนๆนะ
    สงสัยเพราะเป็นไข้อยู่.. -////////-
    น่ารักเป็นบ้าเลยยย ฟินตัวแตกกก
     
    ขอบคุณนะค้าาาไรต์เตอร์~~>< ㅋㅋㅋ
    #22
    0
  10. วันที่ 23 พฤศจิกายน 2557 / 01:33
    ทำอะไร กรี๊ดดดดฟินอ่ะ ชอบๆ ฮื่อออออ
    #21
    0
  11. วันที่ 20 พฤศจิกายน 2557 / 23:37
    เราชอบฟิคเซ็ทนี้มากบอกเลยยยยย 
    น่ารักมุ้งมิ้งฟรุ้งฟริ้งมากอ่ะจริงๆ

    ก่อนอื่นต้องขอสารภาพจากใจว่าเราเป็นคนไม่อินคู่จุนฮเวดงฮยอกมาก ไม่รู้ทำไม
    แต่พอมาอ่านฟิคของไรท์เตอร์แล้ว ..

    โอเคมันอินมันใช่เลยจริงๆ
    น่าย้ากกกกกกก !
    หายากมากที่จะเจอฟิคที่ทำให้อินในคู่ที่ไม่เคยอินได้ (เข้าเรื่องเถอะ)

    อ่ะแหน่ะๆๆ ทำไรกันง่ะ อ่ะอื้อน่ะ ; wwww ;
    งู่ยยยยยย ฟินไปอีกสิ่ ขนาดว่าป่วยยยยยยยย
    ฟิคน่ารักมาก ได้แต่บอกว่าฟิคน่ารัก โอ่ยไม่ทนอ่ะะะะ
    ชอบมากค่ะ เราจะติดตามเรื่อยๆน้า มุบมิบ<3
    #20
    0
  12. #19 หมีคยองตาโต๊โต
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2557 / 11:18
    ฟินอ่าาาาาา

    คนหลับจูบตอบได้ด้วยหราาาาาาาาาา

    #19
    0
  13. วันที่ 9 พฤศจิกายน 2557 / 21:58
    ฟินตัวแตก อ๊ากกกกกกกก ทำไมน่ารัก ><
    #18
    0
  14. วันที่ 9 พฤศจิกายน 2557 / 00:19
    คนป้วยแล้วเป็นแบบนี้มันน่าฟัดจริงๆ ฮืออออออ จุนเน่ติดไข้เลยเห็นเปล่า ><
    #17
    0
  15. วันที่ 1 พฤศจิกายน 2557 / 18:00
    อ่านกี่ทีก็เขินนน ชอบตอนทิ้งท้ายของไรท์มากอะ อิ
    #16
    0
  16. #15 annp_
    วันที่ 30 ตุลาคม 2557 / 15:26
    งุ้ยยย ฟิคน่ารักมากๆ ชอบจุนฮยอกฟีลนี้มากเลยค่ะ

    (//∇//)/
    #15
    0
  17. วันที่ 30 ตุลาคม 2557 / 14:17
    โอ้ย น่ารักกกกกก ♥ 
    #14
    0
  18. #13 หมิน
    วันที่ 24 ตุลาคม 2557 / 09:44
    หมอดื้อ >/////
    #13
    0
  19. วันที่ 29 กันยายน 2557 / 01:57
    งืออเค้าชอบบบ
    #12
    0
  20. วันที่ 28 เมษายน 2557 / 12:09
    กรี๊ดดดดดดดดด น่ารักง๊ออออ 😝😝😝

    #11
    0
  21. วันที่ 26 เมษายน 2557 / 01:40
    ร้ายไม่เบานะเน่
    #10
    0
  22. วันที่ 24 เมษายน 2557 / 23:32
    อ่านไปก็กรี๊ดไป แม่งเขินเว้ย 5555555555555 คือแบบน่านีกง่ะ จุนเน่แม่งมีไว ปากไว ดีละเกิน แต่งน่ารักมาก แต่งมาให้อ่านอีกนะคะ
    #9
    0
  23. วันที่ 23 เมษายน 2557 / 21:46
    น่ารักใสๆมากอ่ะ ชอบบบบบบบบบบบบ ><
    อ่านไปเขินไป ชอบดงดงกับจุนเน่ อิอิ ^^
    #8
    0
  24. วันที่ 22 เมษายน 2557 / 06:17
    ไรท์แต่งได้น่ารักมาก


    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 20 กันยายน 2557 / 03:29
    #7
    0
  25. วันที่ 21 เมษายน 2557 / 12:35
    อ๊ากกกกกกกกก

    นี่แต่งครั้งแรกจิงอ่อ

    พระเจ้า

    ชั้นเขิน

    เพิ่งรู้ว่าคู่นี้มันน่ารักมากกกกกกกก เอาซะนึกถึงเวลามันยุด้วยกันเลย อิอิ
    #6
    0