❀ ดอกไม้ลลิล | chanbaek

ตอนที่ 9 : ❀ ดอกไม้ลลิล : บทที่เก้า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,617
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,126 ครั้ง
    14 ธ.ค. 62





บทที่ 9

พรรลารีต้องสาป

 

 



เมื่อครั้งเยาว์วัยเด็กทุกคนล้วนดื้อรั้น

 

รินอายุ 16 ปีนั้นสวยไม่ต่างจากในตอนนี้ เส้นผมสีขาวเป็นประกายวาววับ เด่นสะดุดตาแม้กับลลิลด้วยกันเอง เขาจำได้ดีในวันที่ฟ้าโปร่ง และมีลมเย็นพัดสัมผัสแขนเป็นระยะ ลลิลน้อยราว ๆ สิบกว่าคนตกลงกันว่าจะเล่นซ่อนแอบในตำหนักใหญ่

 

เหล่าดอกไม้ต่างตื่นเต้นเพื่อหาว่าใครจะเป็นยักษ์ ผลัดกันเด็ดเกสรของดอกบ๊วยแดงไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งเกสรเส้นสุดท้ายอยู่ในมือของเขา รินถอนหายใจหน่าย พวกพี่ ๆ ซ่อนเก่งอย่าบอกใคร เขาหวังว่าตัวเองจะไม่ใช้เวลาทั้งวันเพื่อให้หลุดออกจากการเป็นยักษ์ในครั้งนี้

 

รินหลับตาพลางร้องเพลงซ่อนดอกไม้ เป็นเพลงที่เหล่าลลิลรุ่นก่อน ๆ แต่งไว้เล่นเกมนี้ เด็กหนุ่มตัวน้อยร้องเจื้อยแจ้ว ในขณะที่ลลิลคนอื่น ๆ วิ่งพล่านหาที่ซ่อนกันชุลมุน จากนั้นก็เงียบงัน ราวกับไม่มีใครอยู่ตรงนี้ตั้งแต่ต้น

 

ร่างบางขำคิกคัก ไม่ใช่ทุกคนที่จะซ่อนเก่ง รินตามจับดอกไม้ได้เรื่อย ๆ กระทั่งเหลือแค่เพียงพี่ใหญ่อยู่สามคน ซึ่งสามคนนี้เป็นถึงเซียนซ่อนแอบเลยก็ว่าได้ เพราะมักจะเจอเป็นคนท้าย ๆ เสมอ หนึ่งในนั้นก็คือพี่ไมล์ของเขา

 

เด็กน้อยเดินเข้าห้องนู้น ออกห้องนี้ เล่นเพลินเสียจนไม่รู้ตัวว่าตนได้เผลอเดินเข้ามายังส่วนที่ลึก และมืดที่สุดในตำหนักใหญ่แล้ว พลันเสียงของชุฌาที่เคยสั่งห้ามก็ดังขึ้นในตอนที่เบื้องหน้าเป็นทางเดินยาวสุดลูกหูลูกตา ส่วนสองข้างทางคือห้องต่าง ๆ ที่มองเห็นเพียงแค่สี่ห้องเท่านั้น

 

ยิ่งลึกมากเท่าไรมันก็ยิ่งมืดมากเท่านั้น

 

จงจำไว้ว่าอย่าได้เดินเผ่นผ่านในตำหนักใหญ่แห่งนี้ ไม่ใช่ทุกที่ในตำหนักลลิลจะปลอดภัย

 

เมื่อได้เริ่มรู้สึกกลัว จู่ ๆ บรรยากาศรอบข้างก็เปลี่ยนไป จากเบื้องหน้าที่มืดจนไม่เห็นสุดปลายทางเดินปรากฏเป็นประตูบานใหญ่ที่ตอนแรกถูกความมืดบดบัง ณ ส่วนที่ลึกที่สุดในตำหนักมีห้องมากขนาดนี้เชียวหรือ รวมทั้งสองฝั่งก็มีด้วยกันถึงแปดห้อง แต่ละห้องก็มิใช่เล็ก ๆ แสดงว่าบางทีประตูบานสุดท้ายที่อยู่กึ่งกลางคงจะใหญ่มาก ถึงขนาดที่มองเห็นลวดลายตั้งแต่ตรงนี้ พวกพี่ ๆ ทั้งสามคงจะชอบใช้ห้องนั้นแอบแน่ ๆ เพราะมีกันตั้งสามคน ไม่ใช่ว่านอนกลิ้งเล่นรอรินกันอยู่หรอกนะ

 

เด็กน้อยไล่เปิดประตูหาทีละห้องสลับซ้ายขวา บางห้องว่างเปล่าบางห้องก็มีแต่เสื้อผ้าแขวนอยู่เต็มไปหมด รินไล่เปิดจนใกล้จะถึงห้องใหญ่ แต่เชิงเทียนในห้องนี้ทำให้เขาเกิดสนใจ เขาแน่ในว่าตำหนักใหญ่ในส่วนนี้ไม่มีคนใช้แน่ ๆ แล้วทำไมเทียนพวกนี้ถึงถูกจุดอยู่กันล่ะ

 

ครืน

 

รินสะดุ้งโหยงเมื่อได้ยินเสียงประตูใหญ่สั่น คล้ายกับลมกระทบ เขาปิดประตูห้องที่มีแต่เชิงเทียนลง และเดินลุ้นตัวโก่งว่าถ้าเปิดแบบจัง ๆ จะเจอพวกพี่ ๆ นอนกลิ้งเล่นอย่างที่คิดเอาไว้หรือไม่ นับหนึ่งถึงสามในใจ ก่อนจะเลื่อนประตูเปิดจนเกิดเสียงดังปึงปัง

 

ไม่มีใครอยู่เลยสักคน

 

ทั้งที่วิเคราะห์อย่างหลักแหลมแล้วแท้ ๆ แต่กลับเข้าใจผิดไปเองอย่างนั้นหรือเนี่ย รินถอนหายใจหน่ายเป็นรอบที่สอง ในขณะที่กำลังหันหลังเดินออกมา รินก็ถูกรั้งด้วยสายลมเย็นลูกหนึ่ง

 

หน้าต่างเปิดอยู่เมื่อไรกันนะ ร่างเล็กพึมพำกับตัวเองเบา ๆ เขาจัดการปิดบานหน้าต่างเพื่อไม่ให้สายลมพัดเข้ามาได้ แต่แล้วก็เอะใจเมื่อมิใช่แค่สายลมเท่านั้นที่เข้ามาในห้องนี้ ยังมีเกล็ดสีขาว ๆ เลอะอยู่บนพื้นด้วย

 

หิมะหมดไปตั้งแต่อาทิตย์ก่อนแล้วไม่ใช่รึ

 

ลมลูกสุดท้ายพัดผ่านหน้าราวกับจงใจให้เขาหันไปยังโต๊ะบูชากลางห้องที่ไม่ได้สนใจใคร่รู้นัก รินปิดหน้าต่างบานสุดท้ายเสร็จจึงเดินเข้าไปดูใกล้ ๆ แปลกใจอีกครั้งเมื่อเห็นเชิงเทียนคล้ายกับห้องก่อนหน้านี้ และที่สำคัญมันก็ถูกจุดไฟเช่นกัน

 

อะไรก็ตามที่อยากให้ข้าเข้ามาดูสิ่งนี้ ข้าดูแล้วและ…’

 

รินหยุดชะงัก พูดไม่จบคำในตอนที่ดวงตาส่ายไปเห็นก้อนสีขาว ๆ ในแก้วกระจกเข้า เขามั่นใจว่ามันคือหิมะแน่ ๆ แต่ที่ตะลึงก็เพราะหิมะก้อนนี้ไม่ละลาย และเหมือนข้างในแก้วจะมีหิมะตกอยู่ตลอดเลยด้วย

 

ด้วยความสวยงามแสนพิลึกพิลั่น ร่างเล็กจึงได้หยิบมันขึ้นมา พินิจพิจารณาว่าเหตุใดกันหนาถึงได้ไม่ละลาย ร่างกายไวกว่าความคิด มือเรียวสวยยกที่ครอบออก หวังสัมผัสให้รู้ถึงข้างใน

 

และทันใดนั้น

 

“จะนอนกินบ้านกินเมืองไปถึงเมื่อไร”

“เฮือก!!

 

เสียงดุของเชียนปลุกรินให้ตื่นจากภวังค์ ร่างเล็กหอบหายใจถี่ราวกับโดนสั่งให้วิ่งรอบปราสาท เชียนขมวดคิ้วรำคาญใจกับปฏิกิริยาตรงหน้า จ้องใบหน้าหวานที่กำลังตื่นตระหนกกับอะไรก็ไม่รู้ได้ โดยที่มือก็เช็ดดาบไปด้วย

 

ยังไม่ตกใช่หรือไม่”

“ข้าไม่ได้ยิน”

“หิมะ! ยังไม่ตกใช่หรือไม่”

เจ้าก็ลุกขึ้นไปดูสิ”

 

แค่ตอบคำถามด้วยคำตอบมันจะยากนักหรือไง รินฟึดฟัด แม้มันจะเป็นกิริยาที่ไม่งาม และเชียนไม่ชอบ แต่ในเวลานี้รินไม่อาจข่มอารมณ์หว้าวุ่นใจได้ สะบัดผ้าห่มออกจากร่าง พลางประคองตัวเองลงจากเตียง ท่าทางอ่อนแอไร้เรี่ยวแรงของรินทำให้เชียนหงุดหงิดใจ และหลังจากนั้นความคิดก็ตบตีกัน

 

“ที่อยู่บนพื้นนั่นคือ

“ถนน”

“นี่ท่าน!! ช่วยหยุดกวนประสาทข้าสักนาทีหนึ่งได้หรือไม่เล่า!

“กล้าขึ้นเสียงกับข้ารึ?”

“เอ่อข้าขอโทษ”

 

ดวงตาสวยเพ่งมองกระจุกสีขาวทั้งใน และนอกปราสาท พลางเงยหน้าขึ้นมองฟ้าเพื่อดูว่ามีอะไรตกลงมาหรือไม่ แต่กลับว่างเปล่า งั้นสีขาวบนพื้นพวกนั้นคงไม่ใช่หิมะ รินลอบถอนหายใจโล่งอก จัดแจงเสื้อผ้าหน้าผมให้เข้าที่ มัวพะวงอยู่กับอากาศข้างนอก ไม่ได้ใส่ใจสภาพหลังตื่นนอนของตัวเองเลยสักนิด แล้วยิ่งต่อหน้าชายผู้ครอบครองด้วย

 

เขาก็อายเป็นเหมือนกัน

 

รินเดินผ่านหน้าร่างสูงเพื่อที่จะเข้าห้องน้ำ แต่กลับโดนรั้งข้อมือไว้เสียก่อน ร่างบางสะบัดหน้าหันมองด้วยสายตาที่เชียนเข้าใจว่าน่าจะอารมณ์ประมาณง้องอน? เพราะความคิดเช่นนั้นจึงทำให้ชายตัวโตคนนี้หลุดหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ แต่รินไม่ทันได้สังเกต

 

“เจ้าจะไปไหน”

“เห็นอยู่ว่าข้าจะเข้าห้องน้ำ”

“เหตุใดเจ้าถึงได้อารมณ์บูดใส่ข้าตั้งแต่เช้า”

“สาบานว่าท่านไม่รู้”

“ฮึ ถ้ารู้ ข้าก็ไม่ถามเจ้าหรอก”

 

ไม่รู้เมื่อไรที่ใบหน้ากระฟัดกระเฟียดของริน กลายเป็นเรื่องสนุกสำหรับเชียนไปเสียแล้ว หลายครั้งหลายคราที่เผลอยั่วโมโห เพราะอยากเห็นอีกฝ่ายแสดงอารมณ์อย่างตรงไปตรงมาเฉกเช่นตอนนี้ มือหนารั้งแขนเล็กเข้าหาตัว ร่างของรินจึงขยับเข้ามาใกล้อย่างช่วยมิได้ การกระทำหยาบกระด้างกลับทำให้อีกฝ่ายใจเต้นแรง

 

“นอนเพลินเสียเหลือเกินนะ” เชียนว่าพลางบิดแขนข้างนั้นขึ้นดูรอยยับจากการกดทับผ้าห่ม เพราะสีผิวที่ขาวสวยไม่แพ้เส้นผม จึงทำให้เห็นรอยน่าอายได้อย่างชัดเจน

“เสียมารยาท!

 

รินสะบัดแขนออกด้วยใบหน้าแดงก่ำ ก่อนจะเดินหนีเข้าไปตั้งตัวในห้องน้ำ เขารอคอยจนกระทั่งเสียงประตูด้านนอกดังสองครั้ง มั่นใจแล้วว่าเชียนออกไปจึงเปิดประตูห้องน้ำออกมา พอเห็นว่าไม่มีใครอยู่จริง ๆ จึงได้กลับเข้าไปชำระล้างร่างกายตัวเอง ทั้งที่จิตใจไม่อยู่กับการอาบน้ำเลยสักนิด

 

หลังจากจัดการทั้งเรื่องร่างกาย และปากท้องเสร็จ รินจึงได้เรียกสาวใช้คนสนิทนามว่า ลิลลี่ เธออายุมากกว่ารินหลายปี เป็นพี่สาวแสนอบอุ่น และตกหลุมรักในความเลอโฉมของรินตั้งแต่แรกเห็น

 

รินไม่กล้าสนิทใจกับข้ารับใช้ในปราสาท นอกเสียจากว่าพี่ลิลลี่ได้รับคำสั่งโดยตรงจากเชียน ใช่ขนาดเลือกสาวรับใช้ เชียนยังเผด็จการกับเขา รินไม่ควรคาดหวังตั้งแต่ไคเซอร์แล้วสินะ

 

“กลีบของดอกกุหลาบขาวเพคะ”

“กุหลาบขาวรึ?”

“วันนี้เป็นวัน พรรลารีโปรด เพคะ”

“พรรลารี

 

พรรลารี คือชื่อของหิมะพันปี เรื่องเล่าในตำนานที่เก่าแก่ที่สุดเรื่องหนึ่งในจักรวรรดิลิเทียร์น่า เพราะถูกขานนามว่าเป็นหิมะต้องสาป ผู้คนที่หวาดกลัวกับคำสาปจึงได้จัดงานขอให้พรรลารีทรงโปรดปรานตน โดยงานนี้จะจัดขึ้นก่อนถึงฤดูเหมันต์ที่แท้จริงสามวันเป็นสามวันที่แน่นอน เพราะไม่มีปีไหนที่จัดพลาดเลยสักครั้ง ซึ่งในแต่ละครั้ง วันที่จัดจะไม่ใช่วันเดียวกัน

 

หากแต่เป็นสามวันก่อนหิมะจะตก

 

“แล้วข้าต้องทำอย่างไร”

“ท่านรินอยากให้พรรลารีโปรดหรือเพคะ”

 

เขาไม่แน่ใจว่าจะตอบกับคำถามนี้อย่างไร บางทีตำนานเก่าแก่เรื่องนี้อาจจะเป็นเรื่องจริงก็เป็นได้ เพราะมันก็นานมากแล้วที่ความทรงจำในวันนั้นจะผุดขึ้นมาให้หวนนึกถึงฝันร้ายที่พรากบางสิ่งในตัวตนของเขาไป

 

ราวกับตอกย้ำว่าเขาอาจเป็นคนเดียวที่พรรลารีเกลียด

 

“ใช่”

“งั้นหม่อมฉันจะไปเตรียมกลีบดอกกุหลาบให้นะเพคะ”

 

รินได้ใช้เวลาคิดหลังจากลิลลี่เดินออกจากห้องไป เขาปะติดปะต่อเรื่อง แม้มันจะขาดไปหลายช่วงก็ตาม เขาไม่มีทางเชื่อตำนานเก่าแก่ที่ไม่รู้ว่ามีอยู่จริงหรือเปล่า แต่ลึก ๆ ในใจเขาเองก็ไม่สามารถเถียงได้ว่าสิ่งที่เขาเจอในตอนนั้นมันไม่ใช่พรรลารี

 

งั้นหมายความว่าอีกสามวันนับจากนี้ ฤดูหนาวที่หวาดกลัวกำลังจะมาแล้วสินะ รินอยู่ในตำหนักอย่างสบายใจมานานจนแทบจะเรียกว่าตัดขาดกับโลกภายนอก เขาไม่เคยได้ยินว่ามีวันพรรลารีโปรด ซึ่งเอาไว้เตือนอะไรหลาย ๆ อย่าง เช่น การเกษตรที่ไม่อาจเติบโตได้ในฤดูนี้ และที่สำคัญที่สุด

 

มันเตือนเขาว่าต้องกลับตำหนักได้แล้ว

 

“พร้อมแล้วเพคะ”

“ไปกันเถอะ”

 

บริเวณสวนหน้าปราสาทจะมีต้นไม้ใหญ่อายุยืนอยู่ต้นหนึ่ง ถัดไปไม่ใกล้ไม่ไกลจากนั้นคือน้ำตกที่มีธารน้ำตัดผ่านตั้งแต่หน้าทางเข้าจนไปถึงสวนด้านหลัง ธารน้ำนั้นไม่ใช่แค่สิ่งเพิ่มความสวยงามให้กับปราสาท หากแต่เป็นแหล่งน้ำสำคัญสำหรับไม้ประดับมากมายที่ปลูกอยู่ตรงนี้

 

เดินออกจากตัวปราสาทไม่ทันจะได้สิบก้าว เสียงวิ่งหนักแน่นก็ดังไล่หลังมา ร่างเล็กหันไปด้วยใบหน้าเบื่อหน่าย ไม่แปลกใจที่เห็นเลยสักนิด เพราะรู้อยู่แล้วว่าเป็นใคร

 

“ไม่คิดจะทานข้าวเที่ยงก่อนรึไคเซอร์?”

“ถ้าท่านเป็นห่วงกระหม่อมเสียขนาดนั้น ทำไมถึงรีบเดินออกมาล่ะพ่ะย่ะค่ะ”

“เฮ้อนายเจ้าก็อยู่ จะตามข้ามาทำไมกัน”

 

องครักษ์ผิวแทนไม่ค่อยตอบเป็นคำพูด นอกจากรอยยิ้มเท่านั้น รินเอียงคอมองผ่านหลังของไคเซอร์ไปเพื่อหวังจะเจอใครบางคนนั่งอยู่ในนั้น แต่ไม่ทันได้เห็นว่ามีหรือเปล่า เพราะไคเซอร์ดันขยับตัวมาบังเสียก่อน

 

“มองใครอยู่หรือพ่ะย่ะค่ะ”

“เปล่าข้าแค่รู้สึกว่าตาข้าเอียง”

“ฮึ เอียงทั้งตัวเลยพ่ะย่ะค่ะ”

 

รินพ่นลมหายใจไม่สบอารมณ์ใส่ เรียกเสียงหัวเราะของอัศวินคนนี้ได้เป็นอย่างดี เหมือนกันทั้งนาย ทั้งลูกน้อง กวนประสาทเก่งไม่แพ้กัน รินล่ะเบื่อยิ่งนัก เขาเหมือนกำลังโดนรุมอยู่เลย

 

“ไปกันเถอะลิลลี่”

“ท่านไคเซอร์ก็อย่าได้แกล้งท่านรินนักเลยค่ะ หน้าตาสวย ๆ จะหม่นหมองเอาได้”

“ฮ่า ๆ ข้ายังไม่ได้ทำอะไรเลย”

 

ในที่สุดก็เดินมาถึงต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์เสียที รินก้มมองเหล่ากลีบกุหลาบขาวที่ปกคลุมรากไม้มากมายจนแทบมองไม่เห็นดิน คงจะเป็นพวกสาวใช้ที่แวะเวียนกันมาโรยทีละนิดละหน่อยพวกทหารเองก็ด้วยกระมัง

 

รินกำเอากลีบกุหลาบหลาบร้อยใบในตะกร้าหวายเนื้อดีขึ้นมาเบา ๆ มองพวกมันในมือสลับกับบนพื้นดิน สีขาวสะอาดละลานตาเสียจนอดหวาดหวั่นเล็ก ๆ ในใจมิได้ มันน่ากลัวเสมอเมื่อเวลานั้นมาถึง โดดเดี่ยวว้าเหว่และหนาวเหน็บ

 

หาคำตอบไม่ได้หาทางออกก็ไม่เจอ

 

“กุหลาบช้ำหมดแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

!!

 

หลุดเข้าไปในห้วงความคิดเลยเผลอกำกลีบกุหลาบเสียแน่น รินโรยพวกมันลงไปบนรากต้นไม้นั่นช้า ๆ กลีบกุหลาบขึ้นรอยช้ำเป็นสีน้ำตาล บางอันก็ยับเยิน รู้สึกผิดที่ดันทำให้ไม่สวยเสียได้ พรรลารีจะโปรดรินแม้สักนิดไหมนะ

 

“คิดอะไรอยู่พ่ะย่ะค่ะ”

เปล่านี่ ข้าไม่ได้คิดอะไรเสียหน่อย”

“ท่านนิ่งงันไปนาน ตอนแรกกระหม่อมนึกว่าท่านหลับใน”

“ฮึฮึ พูดราวกับว่าเจ้าทำบ่อย”

“ลองถามพวกทหารเวรดึกดูสิพ่ะย่ะค่ะ”

 

ไม่แปลกใจถ้าไคเซอร์จะเสน่ห์แรง ส่วนหนึ่งคงเป็นเพราะอารมณ์ขันของเขา รินหัวเราะน้อย ๆ ไคเซอร์ทำให้เขาผ่อนคลายขึ้นมาก อดสงสัยไม่ได้ ถ้าหากเชียนส่งตัวเซพาร์มาดูแลเขา มันจะออกมาเป็นอย่างไรกันนะ

 
















 

เสียงตบเท้าตึงตัง และเสียงออกคำสั่งขึงขังกลายเป็นกิจวัตรประจำที่ต้องได้ยินก่อนมื้อเย็นไปเสียแล้ว หลังกลับจากไอลา ดิเซนเนเซียก็มีทหารพลุ่กพล่านเต็มไปหมด เหตุเพราะเชียนเพิ่มการตรวจตรายามค่ำคืน เลยมีการเกณฑ์ทหารใหม่เข้ามารองรับการทำงานที่มากขึ้น

 

ไม่มีใครรู้ว่าทำไมเชียนถึงได้เพิ่มกองกำลังใหม่มากถึงสองกอง แต่มันคงเปรียบเสหมือนคำป่าวประกาศอยู่กลาย ๆ ว่าเทพแห่งสงครามพร้อมรบได้ทุกเมื่อ แม้ว่าต้นเหตุของชนวนเส้นนี้จะยังไม่ปรากฏชัดเจนก็ตาม

 

“มาทานข้าวกันเถิดเชียน”

“ครับ”

 

ร่างสูงเดินเข้ามาที่ห้องอาหารพลางยื่นดาบให้คนติดตามถือไว้ รินลอบมองคนด้านข้างที่เพิ่งทิ้งตัวลงนั่ง ก่อนจะบังคับสายตาให้จดจ้องอยู่บนจานอาหารแทน ชุดอัศวินเต็มยศของจักรวรรดิยุคนี้ทำเอารินใจเต้นไม่เป็นส่ำ

 

เจ้าหัวใจไม่รู้กาลเทศะ!

 

“ไม่ได้ทานข้าวพร้อมหน้าพร้อมตาแบบนี้ นานแค่ไหนแล้วนะ”

“แหมท่านพ่อก็ ครั้งสุดท้ายที่ร่วมโต๊ะกันก็ไม่ได้นานขนาดนั้นนะคะ”

“เชารี่พี่คนรองของเจ้า ลุกก่อนอาหารจะยกมาเสียอีก”

 

คนโดนกล่าวถึงเมินเฉย เสียงของจักรพรรดิดังขนาดนี้ยังไม่สามารถเข้าหูของเชียนได้เลย อาหารหรูหรามากมายวางอยู่เต็มโต๊ะ แม้รินจะกินได้บ้าง ไม่ได้บ้าง บางอันก็ไม่รู้จัก ยังดีที่มีชิโอะนั่งอยู่ด้านขวา เพื่อนสนิทวัยเดียวกันที่คอยแนะนำนู้นนี่ให้อย่างไม่ขาดสาย

 

“ชาวบ้านจัดงานพรรลารีสวยทุกปีเลยนะริน ออกไปเดินเที่ยวกันดีไหม”

“เอ่อ

 

รินกำลังตอบออกไปด้วยความดีใจอยู่แล้วเชียว แต่ติดที่เชียนดันหันมาส่งสายตากดดันเสียก่อน ชิโอะพูดไม่ได้ดังเลยสักนิด จะหูดีไปไหน อีกอย่างรินเองก็ไม่ได้ตั้งใจจะออกไปเที่ยวเล่นโดยไม่มีองครักษ์หรอกน่า เขารู้จักเรียนรู้อดีต แต่พอเห็นดวงตาคมดุจราชสีห์ส่งมาขู่แล้ว รินขอนั่งดูงานข้างนอกผ่านหน้าต่างห้องจะดีกว่า

 

“เจ้าโดนกักบริเวณหรอกหรือ?”

“เปล่า แต่ก็เหมือน”

“ข้าเองก็เช่นกัน อยู่ที่บาชูร่า ข้าไปไหนไม่ได้เลยนอกจากบ้านกับป่า แล้วบาชูร่ามีอะไรมีแต่ป่ากับบ้านข้ายังไงเล่า!

“น่าสงสารเจ้าจัง”

“มันเป็นงานข้า ข้าไม่ติดอะไรหรอก แต่นี่ถึงขนาดห้ามไม่ให้ข้าไปเที่ยวในหมู่บ้าน! ทำไมพี่ข้าถึงใจร้ายเช่นนี้

 

ชิโอะหน้าหมองทันทีทุกครั้งที่คิดถึง แม้มันจะไม่ใช่การเที่ยวที่ดีมากสักเท่าไร แต่ในป่าแบบนั้น มีร้านให้นั่งดื่ม และฟังเพลงเพลิน ๆ ก็ดีเท่าไรแล้ว แต่นี่เขาไปไหนไม่ได้ ขยับเท้าออกนอกเส้นทางเมื่อไร มันจะเป็นการยืนยันตัวตนของเหล่าทหารที่พี่เชียนส่งมาคุมตัวเขาทันที ซึ่งมันทำให้ชิโอะแทบบ้า เพราะเขาไม่มีทางหนีพ้นทหารเกือบสิบนายไปได้แน่นอน

 

“แล้วเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง”

“ข้าก็เหมือนเดิมเป็นลลิล”

“โธ่ ข้าหมายถึงเจ้ากับพี่ข้าต่างหากเล่า!

“เจ้าว่าอย่างไ—แค่ก!

 

รินสำลักน้ำกับคำถามของชิโอะ เสียงไอดังลั่น ทำเอาทุกคนหันมามองเขาเป็นทางเดียว โดยเฉพาะพี่ไมล์ที่แทบกระโจนมากินหัวเขาแล้ว ถ้ามีแค่เราสองคน พี่ไมล์คงลุกขึ้นมาทุบเขา และเทศน์เรื่องมารยาทของลลิลจนถึงเช้าเป็นแน่

 

“ไก่เขาให้กินแค่เนื้อ กระดูกให้คาย”

“ข้าอึกสำลักน้ำต่างหาก”

 

คนอะไรหยาบคาย เวลาแบบนี้ยังจะล้อเลียนอีก ลลิลตัวน้อยสำลักน้ำตาไหล จมูกรั้นขึ้นสีแดงระเรื่อ พร้อมกับริมฝีปากที่ขยับเถียงแม้จะยังไออยู่ ชิโอะขอโทษขอโพยก่อนจะยื่นผ้าไหมราคาแพงให้ ภาพรินจอมแก่นถูกใจจักรพรรดิเข้าเต็มเปา ท่านไม่เคยเห็นใครเถียงเชียนได้สูสีเช่นนี้มาก่อน

 

“ดีขึ้นแล้วหรือยังจ๊ะริน”

“ขอรับจักรพรรดินี”

“ใช้คำสบาย ๆ เถิดลูก แม่ฟังไม่ออก”

 

ทุกคนหัวเราะให้กับมุกตลกของจักรพรรดินี ยกเว้นเชียน(เสมอ) แน่นอนว่าเธอฟังออก แต่ขอละเว้นกับครอบครัวที่เธอต้องคุยด้วยทุกวันได้หรือไม่ เพราะเธอเองก็อยากเป็นแม่ธรรมดา ๆ คนหนึ่งเหมือนกัน

 

เราทานอาหารกันได้ไม่นานเท่าไร เสียงโวยวายนอกตัวปราสาทก็ดังขัดเวลาบนโต๊ะอาหารเสียก่อน แม้จะอยู่ข้างในแต่ก็รับรู้ได้ว่าข้างนอกวุ่นวายขนาดไหน เชียนทิ้งช้อนของตัวเองลงบนจาน และผุดลุกจากเก้าอี้แทบจะทันที ลางสังหรณ์แปลกประหลาดมักมาได้เวลาเงียบสงบเสมอ

 

“เกิดอะไรขึ้น ทำไมถึงเสียงดังขนาดนี้”

“เราโดนโจมตีไม่ทราบฝ่ายพ่ะย่ะค่ะ!

 

วินาทีเดียวกันกับโคมประดับถูกจุดไฟ ดอกธนูปริศนาได้พุ่งแหวกสายลมจากทิศสองนาฬิกา พาเอาเปลวเพลิงลุกไหม้กองกุหลาบพรรลารีไม่ใช่การยิงสุ่มโดนแน่นอน

 

“คุมเพลิงซะ!!

 

เชารี่รีบเดินมาเกาะแขนเสื้อรินไว้แน่น คนด้านในเริ่มเดินออกมาดูสถานการณ์ข้างนอกกันอยู่ห่าง ๆ ในเวลาที่ทุกคนวุ่นวายเชียนกลับเป็นไม้ท่อนใหญ่ที่ไม่ไหวติงกับสิ่งใด เขาออกคำสั่งเสียงดัง จนในที่สุดก็คุมเพลิงได้ก่อนมันจะลามไปแปลงอื่น ต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์กลางปราสาทโดนเพลิงเผาไหม้เกรียมไปเกือบครึ่งเป็นภาพที่ทำเอาจักรพรรดินีใจเสีย

 

“ที่กองเพลิงมีจดหมายผูกติดมากับธนูด้วยพ่ะย่ะค่ะ”

“จดหมายรึ?”

 

ร่างสูงเดินเข้าไปใกล้กองเพลิงที่มอดไหม้เป็นเถ้าถ่าน ไม่เหลือเค้าโครงเดิมเลยสักนิด น่าแปลกที่ธนูดอกนั้นยังคงปักแน่นเข้ากับรากไม้ไม่ไหม้ไปพร้อมกัน ยิ่งไปกว่านั้นกระดาษที่ผูกติดมากับก้านธนูกลับไร้รอยใดใดทั้งที่อยู่กลางกองเพลิง ซึ่งใคร ๆ ก็เห็นว่าเพลิงกองนี้ลุกไวมาก ถึงขนาดเผาครึ่งหนึ่งของต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์เลยด้วยซ้ำ

 

ได้กลิ่นไม่ดีเสียจนหวั่นใจ ทุกอย่างกำลังเป็นไปตามที่คิด

 

เชียนดึงก้านธนูขึ้นมา แกะกระดาษแผ่นนั้นออกอ่าน ก่อนเนื้อความจะทำให้ท่านแม่ทัพถึงกับหันขวับไปยังร่างใครสักคนที่อยู่ข้างในนั้นด้วยความเป็นห่วง

 

ไกวเนร่า คือผู้ถูกล่า โดยพารันตะ

 

แม้จะเป็นแค่เพียงตัวอักษร แต่ตัวอักษรพวกนี้สามารถก่อเกิดสงครามได้ ในที่สุดพวกมันก็เคลื่อนไหว และแสดงเจตจำนงด้วยวิธีการน่าสมเพช กระดาษแผ่นเดียวสร้างความกลัวในจิตใจเชียนไม่ได้หรอก เว้นเสียแต่ว่า

 

สิ่งที่พวกมันจะล่า

ไม่ใช่เขา



#ดอกไม้ลลิล










ขอบคุณที่ยังรอกันอยู่นะคะ555555 มันแบบว่า แต่งยากมากเลยค่ะ คิดผิดหรือคิดถูกเนี่ยที่แต่งเรื่องนี้ ไม่แปลกใจที่ว่าทำไมตอนนั้นถึงไม่แต่งสักที เพราะมันยากสุด ๆ ขนาดตัวเราเองตอนนี้ยังแทบไม่ไหว55555555555

ถ้าชอบก็อย่าลืมเป็นกำลังใจให้ด้วยนะคะ คอมเม้น ติดแท็ก คนละอันก็นอนหลับสบายไปหลายวันแล้วค่ะ

อ่านตอนนี้จบ พอจะเดาอะไรได้บ้างหรือยังคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.126K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,818 ความคิดเห็น

  1. #2813 TONWANJA (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 มกราคม 2564 / 00:43
    คืออะไรเนี่ยยยย งงไปหมดแล้ว
    #2,813
    0
  2. #2793 Pinkkaboo (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 กันยายน 2563 / 10:56
    นั่นนนน ปมอะไรกันนะ
    #2,793
    0
  3. #2775 5A5Ilene (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2563 / 23:31
    หูยยย เริ่มเข้นข้นขึ้นอีกแล้วสิ เลือกไม่ถูกเลนค่ะว่าจะสงสัยเรื่องไหนก่อนดี เอาเป็นว่าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ท่านเชียนปกป้องน้องรินด้วยนะ ไม่งั้นรอบน้องรินคืนนะ
    #2,775
    0
  4. #2752 Kyss (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2563 / 22:23
    ไม่ใช่แค่เรื่องรักๆใคน่ธรรมดาค่ะเรื่องนี้ มันดือมันลั้นมันมีปมที่น่าติดตามมากๆๆฟไฟๆๆฟ ลุ้นมากกก
    #2,752
    0
  5. #2716 BiimBybenchita (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2563 / 14:56
    อยากรู้อดีตน้องแล้วว
    #2,716
    0
  6. #2447 moooo_ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2563 / 14:49
    นี่ว่าน้องรินต้องไม่ธรรมดาแต่น้องอาจจะไม่รู้ตัว สังเกตตอนมีคนพูดว่าเคยมีตระกูลคนที่มีสีผมเดียวกับน้อง ไหนจะเรื่องตามล่าตัวน้องเอยไหนจะอัครเสนาบดีที่ดูมาแบบงงๆแล้วก็มีปมกับหิมะอีก ทำไมลูกชั้นดูซับซ้อนจังเลยคะแง😂
    #2,447
    0
  7. #2431 Monieye Std (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2563 / 08:25
    แต่ละตอนน่าติดตามมากก ลุ้นตัวโก่งเลยย555555
    #2,431
    0
  8. #2425 heyngne (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2563 / 06:07
    อมก ลูกชั้นจะเป็นอะไรไม๊ ฮือออ อมกกกๆๆๆๆๆ
    #2,425
    0
  9. #2408 cheerchanbaek (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2563 / 21:54
    โอเชชช เราอ่านถึงตอนที่เราเคยยอ่านสุดท้ายครั้งโน้นแล้ววว กรี๊ดดดดดด ตื่นเต้นนมากก รู้สึกว่าปมและอะไรอีกมากมายมันกำลังจะเผยออกมาาแล้วววว งื้อออออ กลัววนู๋รินของแม่เป็นอะไรจังเลยย ท่านเชียนต้องปกป้องหนูรินนนนนของแม่ด้วยนะคะ
    #2,408
    0
  10. #2394 raaadaaa (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2563 / 21:52
    ปมมาแล้วววว
    #2,394
    0
  11. #2353 creamcsom (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 03:57
    ลุ้นสตอรี่หิมะกับลูก มันต้องมีอะไรแน่ๆ อยากรู้จนใจสั่นไปหมด ตอนอ่านฉากความฝันลูกก็คือเกร็งมากกก ขนแขนอีกนิดคือลุกจริงๆ น้องเป็นใครกันนะ ดิฉันว่ามันต้องมีเงื่อนงำ ตระกูลของน้องคือใผผผผผ !
    #2,353
    0
  12. #2275 PRAE.VV (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2563 / 18:50
    รินแน่นอน รินที่ถูกล่า ตระกูลของรินต้องมีเบื้องลึกเบื้องหลังอะไรแน่ๆ ไม่แน่ว่าชุฌาอาจจะรู้อะไรสักเล็กน้อยก็ได้ ใครจะรู้ สู้ๆนะค้าบคุณนักเขียน รออยู่ซำเหมอ~
    #2,275
    0
  13. #2257 rabbithert (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2563 / 11:35
    พวกมันล่าตัวใคร ล่าตัวรินหรอ น้องต้องเป็นใครที่ไม่ใช่แค่ลลิลแน่ๆเลย แง่งงงงง
    #2,257
    0
  14. #2221 Non_Dek61 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2563 / 02:16
    ก่อนหิมะจะตก...ชั้นลุ้นมากว่าจะเกิดอะไรขึ้นกันน้องริน ทำไมต้องกลับตำหนักก่อนหิมะตก แล้วพวกที่ส่งจดหมายมามันจะตามล่าน้องรินใช่ป่ะ ติดตามๆ
    #2,221
    0
  15. #2135 peachbeez (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2563 / 17:22
    รินไม่ทำดาแน่ๆ แล้วพรากอะไรไปจากริน!!!!
    #2,135
    0
  16. #2058 princeprince (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 เมษายน 2563 / 16:13
    ตั้งแต่อ่านมาคิดตลอดเลยว่าไรท์แต่งได้ไง ทั้งภาษาทั้งตัวเรื้อเรื่องที่จะต้องดำเนิน แงง้ เอาใจช่วยนะคะะ ติดตามอ่านอยู่ ✨🌈
    #2,058
    0
  17. #1933 munkrishear (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 เมษายน 2563 / 22:39
    ต้องการตัวรินแน่เลย เกี่ยวกับเรื่องหิมะแน่ๆ!
    #1,933
    0
  18. #1904 ออมม่า (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 31 มีนาคม 2563 / 16:51

    มึนตึบมาก

    #1,904
    0
  19. #1875 ffffff. (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 29 มีนาคม 2563 / 16:52
    ยังไงรินก็ไม่ธรรมดา แน่นอน ตื่นเต้นๆๆๆ
    #1,875
    0
  20. #1859 Clarisse64 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 29 มีนาคม 2563 / 12:09
    อย่าทำร้ายน้องรินนะ
    #1,859
    0
  21. #1813 kunkyu (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 29 มีนาคม 2563 / 02:04
    ท่านแม่ทัพถึงขั้นกลัวเลยนะคะ ไม่ธรรมดาแล้ว
    #1,813
    0
  22. #1598 tales story (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2563 / 15:07
    อิหยังงงงง ต้องการรินหรอ หรือยังไงง
    #1,598
    0
  23. #1565 ข้าวฟ่าง ผู้เลอโฉม (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2563 / 13:17
    สนุกมากเลยค่ะ
    #1,565
    0
  24. #1425 ginkgoryy (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2563 / 09:23
    แงงสนุกมากกกก ไรท์สู้ๆนะคะ รอติดตามเสมอเลยย
    #1,425
    0
  25. #1421 Millie_ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2563 / 23:16
    คิดถึงน้อง
    #1,421
    0