❀ ดอกไม้ลลิล | chanbaek

ตอนที่ 14 : ❀ ดอกไม้ลลิล : บทที่สิบสี่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,716
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 614 ครั้ง
    29 พ.ค. 63





14

ก้อนเนื้อสีแดง

 

 


สายลมหนาวพัดผ่านพาเอาภาพแผ่นหลังของลลิลหายเข้าไปในเงามืด เชียนเผลอกัดกรามแน่น วาจาที่ลั่นเอาไว้เมื่อสักครู่จริงแท้แค่ไหนใจของเชียนไม่อาจรู้ ร่างสูงพูดด้วยความรู้สึกเคียดแค้น และโกรธเคืองอะไรต่อมิอะไรหลายอย่าง

 

กว่าจะคลายอารมณ์คุกรุ่นลงได้ เซพาร์จึงจำเป็นต้องให้สัญญาณเหล่าทหารกองกำลังเสริมจากไลซีลล่าให้ออกจากที่ซ่อนแทน ทุกคนต่างยืนรอเจ้าชายรัชทายาทหันมาออกคำสั่ง แต่ผ่านไปนานสองนานจนเซพาร์ถอนหายใจหน่าย ไม่รู้ว่ากำลังเศร้าโศกหรือคิดบางสิ่งได้อยู่กันแน่

 

“เจ้าหัวหน้าสินะ” เซพาร์เอ่ยถามไปพลาง ๆ ระหว่างรอท่านแม่ทัพทำใจ

“กระหม่อมลัชเตียน ลูเบลคอม หัวหน้ากองกำลังพิเศษแห่งไลซีลล่าพะย่ะค่ะ!

“ข้าต้องการทหารหนึ่งนายเพื่อรับสาส์นไปส่งให้ท่านเจ้าเมือง”

 

ลัชเตียนลุกขึ้นก่อนจะเผลอหลุดสีหน้าหวาดผวา เพราะเห็นศพมากมายนอนจมกองเลือดสีสด หัวหน้ากองกำลังพิเศษกลืนน้ำลายลงคอดังอึกใหญ่ ลืมจังหวะการหายใจ มือไม้แข็งเกร็ง ไม่เคยเห็นหิมะที่น่าภาคภูมิใจเลอะเลือดคนเยอะเช่นนี้มาก่อนช่างน่าสยดสยองยิ่งนัก ทหารของเมืองนี้คงจะทำงานสบายเกินไปเพราะไลซีลล่าไม่เคยมีการฆ่าฟันใหญ่โตเช่นนี้มาก่อน ราวกับอบรมมาคนละสูตรวิธี แทบไม่สามารถรับมือได้เลย

 

นี่สิเรียกว่าของจริง

 

ในที่สุดท่านแม่ทัพผู้องอาจก็หันใบหน้าน่าเกรงขามให้เหล่าทหารเมืองสงบได้เห็น ต่างคนต่างขนหัวลุก ไม่ว่าใครจะทำอะไรอยู่เป็นต้องละทิ้ง เพื่อที่จะได้นั่งคุกเข่าแสดงความเคารพต่อเทพแห่งสงครามชื่ออันโด่งดังที่ไม่ว่าใครก็รู้จัก

 

“ข้าจัดการเรื่องผาน้ำแข็งให้เรียบร้อยแล้ว”

“อืม ขอบใจเจ้ามาก”

 

เชียนยกมือขึ้นสุดแขน ก่อนจะสะบัดเป็นสัญลักษณ์ในการเข้าแถว ทหารแห่งไลซีลล่าแม้จะไม่เคยเจอกับเหตุการณ์หนักหน่วงเช่นนี้ แต่ถือว่ามีความกระตือรือร้นดี แถวถูกจัดเพียงไม่กี่วินาทีหลังจากออกคำสั่งด้วยนิ้วมือ เซพาร์ซึ่งยืนขนาบข้างรู้สึกสบายใจขึ้นมาก เมื่อเห็นท่าทีของเชียนเปลี่ยนไป

 

“เส้นทางด้านหลังข้าอาจเป็นเส้นทางสุดท้ายที่พวกเจ้าจะได้ใช้เดิน แต่ในขณะเดียวกันมันก็จะเป็นเส้นทางที่ทำให้คนด้านหลังของพวกเจ้ามีชีวิตอยู่”

 

เชียนไม่เคยนำขบวนรบโดยมีทหารจากไลซีลล่ามาก่อน ซึ่งแน่นอนว่าทหารภายใต้เมืองดิเซนเนเซียนั้นแข็งแกร่ง ไม่นับรวมม็อคการ์ดที่ฝีมือฉกาจไม่น้อยไปกว่ากัน แต่กับไลซีลล่าที่ไม่เคยเกิดคดีใหญ่ จำนวนทหารเสียชีวิตจากการปฏิบัติหน้าที่ก็มีน้อย ดังนั้นเชียนจึงต้องสร้างขวัญกำลังใจให้กับทหารที่ไม่เคยสัมผัสกองเลือด และกลิ่นคาวหนัก ๆ ได้โดยตรง

 

“จงถามตัวเองในตอนนี้ซะว่าพร้อมจะสู้ไปกับข้าหรือเปล่า เพราะถ้าหากเลือกแล้วจะกลับออกมาไม่ได้อีก”

 

ทหารในเครื่องแบบสีขาวตัดขอบดำพากันเลิกลักเป็นแถว หลังจากที่ได้ฟังท่านเชียนพูดปราศรัยก่อนออกศึก ทุกคนก็หันกลับไปมองด้านหลัง ซึ่งเป็นหมู่บ้านแสนสงบเงียบที่ที่พวกเราวิ่งเล่น และเติบโตขึ้นมาพร้อม ๆ กัน หากแต่วันนี้เหล่าทหารจำเป็นต้องเลือกว่าจะกลับไปอยู่อย่างเดิมหรือจะเดินออกมา

 

มันช่างเป็นตัวเลือกที่หนักหนาแต่อย่าได้ลืมว่าเรามาเป็นทหารเพราะอะไร

 

“แม้ตัวตายกระหม่อมก็จะไม่หนีพะย่ะค่ะ!

 

ลัชเตียนประกาศกร้าวเสียงดังฟังชัด ทำเอาทหารสติหลุดถึงกลับตาตื่น เหล่าทหารที่พร้อมสละชีวิตเพื่อบ้านเมือง และคำสั่งจากท่านแม่ทัพนั้นล้วนแข็งแกร่ง ใช่ว่าทุกคนจะมีความกล้าเหมือนกันหมด มันจะมีทหารบางนายที่ไม่แม้แต่จะพยายามเข้มแข้ง แต่เลือกที่จะอยู่เพราะไม่กล้าขัดคำสั่ง

 

“ตราบใดที่ยังสู้อยู่เราก็จะยังไม่แพ้”

 

เชียนหันกลับไปยังเส้นทางแห่งโชคชะตา จดจ้องความพลิ้วไหวของใบไม้ในยามสายลมหยอกล้อ เมื่อหลับตาเขาจะได้ยินเสียงของป่าชัดขึ้นเขาจะรับรู้การเคลื่อนไหวของสายลมได้เขาจะสามารถมองเห็น และไตร่ตรองถึงเส้นทางต่าง ๆ ได้ดียิ่งขึ้น

 

เขาจะใช้การตัดสินใจของรินให้เป็นประโยชน์

 

“เราจะออกเดินทางทันทีเมื่อได้รับสัญญาณจากหน่วยนักล่า”

หน่วยนักล่า” ลัชเตียน และทหารคนอื่น ๆ พูดโพล่งออกมาด้วยความประหลาดใจ

“จะได้รู้กันเสียทีว่ารังของพวกมันอยู่ที่ไหน”

 

 

 

















เบื้องหลังความลับของตระกูลไกวเนร่า แม้แต่รินผู้ซึ่งเป็นสายเลือดแท้จริงยังไม่อาจจินตนาการได้ นั่นก็คือด้านหลังของซากปราสาทดันมีเหวลึก! และที่ทำให้แปลกใจยิ่งไปกว่านั้นคือบริเวณนี้ไม่มีหิมะสักจุดเดียว มีแต่ความแห้งแล้ง

 

รินคิดว่าตนยังคงอยู่ในไลซีลล่า ด้วยระยะเวลาในการเดินทางเท่านี้ ไม่น่าจะออกนอกตัวเมืองได้ แต่ที่ทำให้สภาพอากาศ และภูมิประเทศเป็นแบบนี้ อาจจะเป็นเพราะคำสาปอะไรบางอย่าง และรินคิดว่าที่ตัวเองโดนตามล่าก็น่าจะเกี่ยวเนื่องกัน

 

เส้นทางลงเหวทุลักทุเล เพราะมีแต่ก้อนหินโขดใหญ่สีน้ำตาลเข้มเกือบดำสนิท ยิ่งเดินลงไปยิ่งมืด แสงอาทิตย์คงอยู่สูงเกินกว่าจะส่องถึงข้างล่าง แขนทั้งสองข้างถูกมัดด้วยเชือกสกปรก ดีที่ตามองเห็น ไม่งั้นคงโดนลากไปกับพื้นเป็นแน่

 

เมื่อเริ่มเข้าใกล้อะไรบางอย่างคนเรามักจะสัมผัสด้วยสัญชาตญาณได้เอง สองข้างทางมีคบเพลิงปักเป็นแนวยาว แสงจากเปลวไฟช่วยให้รินมองเห็นอะไรต่อมิอะไรได้ชัดขึ้น ตอนนี้เขาเหมือนนักโทษกำลังจะโดนประหาร หรือไม่ก็โดนโยนให้อีกาแทะกิน

 

ว่าแต่อีกาพวกนี้กินมนุษย์ไหมนะ

 

“เฮือก!

“หยุดเดินทำไม!! เดินต่อไป!!

 

รินเผลอตกใจสะดุ้งทันทีที่เห็นดวงตาสีแดงปรากฏอยู่ในเงามืดหลายร้อยดวง มันน่าสยดสยองราวกับละครสยองขวัญที่เคยดูในตำหนัก พลันแสงจากคบเพลิงก็สว่างวาบ เผยให้เห็นต้นไม้ใหญ่ แต่ไม่มีใบสักต้น กิ่งก้านของมันยื่นยาวเป็นราวให้อีกาน่ากลัวเกาะมองเขา รินเริ่มได้กลิ่นสาบเน่า และเมื่อได้ลองมองพวกมันชัด ๆ สิ่งที่น่าอัศจรรย์ก็กระตุกรับทันใด

 

เขาเห็นก้อนเนื้อสีแดงก่ำ หน้าตาคล้ายหัวใจ แต่กลับถูกพันด้วยอะไรสักอย่างคล้ายเส้นผมน่าขยะแขยง หากเพ่งสมาธิมอง รินจะเห็นก้อนเนื้อพวกนั้นของพวกมันทุกตัว เขาไม่รู้ว่ามันคืออะไร แต่ไม่ทันได้คิดอีกาฝูงหนึ่งก็บินออกจากกิ่งก้าน และพากันบินวนเป็นวงกลมเหนือหัว

 

ภาษากายของพวกมันน่าพิศวง ทุกตัวมีตาสีแดงเหมือนกันหมดจนแยกไม่ออกว่าตัวไหนเป็นตัวไหน เดินกันมาได้สักพัก บูราเซนที่นำหน้าอยู่ก็หยุดฝีเท้าลง เบื้องหน้าเป็นถ้ำใหญ่โตมโหราฬ คล้ายความสูงตั้งแต่ตีนเขาจนถึงยอดปราสาทไกวเนร่า ปากทางมืดสนิท หนึ่งในพวกมันผลักเขาให้เดินตามบูราเซนเข้าไป

 

“อย่าคิดกัดลิ้นตายเสียก่อนล่ะลลิลน้อย”

 

บูราเซนเหยียดยิ้มใส่ ก่อนใบหน้าของมันจะค่อย ๆ เหลวละลายราวกับเทียนโดนไฟลน กระทั่งตัวก็ค่อย ๆ กลายเป็นน้ำเหนียว ๆ ทิ้งคราบไว้บนพื้น ก่อนอีกาตัวหนึ่งจะบินหายไป อย่าบอกนะว่านี่ไม่ใช่ตัวจริงหมายความว่าบูราเซนสามารถแปลงกาย และใช้ร่างของอีกาตัวอื่นได้งั้นสินะ

 

เมือกสีดำตรงหน้าทำให้รินแทบจะอาเจียนออกมาด้วยความขยะแขยง ภายในใจคร่ำครวญเพราะหวาดกลัวกับสิ่งที่กำลังเผชิญ ตั้งแต่ที่เดินลึกลงมาเรื่อย ๆ รินก็เอาแต่ก่นด่าความโง่เง่าของตัวเองอยู่ในใจตลอดทาง เขาไม่น่าอวดดีตัดสินใจอะไรแบบนี้เลย

 

แต่เขาทนเห็นสีหน้าของท่านผู้นั้นลำบากใจไม่ได้

 

ข้ารับใช้ของบูราเซนทั้งดันทั้งผลักหลังเขาตลอด จนกระทั่งแรงผลักครั้งสุดท้ายทำให้รินถึงกับหน้าคะมำกลางห้องโถงใหญ่ ลลิลน้อยร้องโอดโอยเบา ๆ เพราะสัมผัสได้ถึงคาวเลือด ไม่ทันได้ตั้งตัวเลยล้มปากแตกเสียนี่ มีแต่เรื่องให้เจ็บตัวจริง ๆ เลยเชียว

 

“อย่าให้มันยืนเหนือกว่าข้า”

“โอ๊ย!

 

ไหล่เล็กโดนกดอย่างแรงจนเข่ากระแทกพื้นเสียงดังลั่น ไอ้บ้าบูราเซนคงเป็นพวกบ้าอำนาจ ทั้งที่นั่งอยู่บน…!!

 

นั่นมันอะไรกันเนี่ย?!

 

“ไม่เจอกันนานนะไกวเนร่า”

 

รินตะลึงนิ่งงันไปอยู่พักหนึ่งเมื่อได้เห็นในสิ่งที่ไม่ควรเห็นเสียแล้ว ใบหน้าของบูราเซนตัวจริงสยดสยองกว่าตัวปลอมมาก และที่ทำให้รินถึงกับตกใจเบิกตากว้างไม่รู้ตัวนั่นก็คือบัลลังก์อีกายักษ์ที่บูราเซนนั่งอยู่!! ร่างของมันใหญ่โตกว่าอีกาธรรมดาเป็นร้อยเท่า ใหญ่กว่าบูราเซนด้วยซ้ำ แถมหัวใจของมันยังมีสองดวง!

 

หมายความว่าอย่างไรกัน?!

 

“คิดว่าฆ่าไปหมดแล้วซะอีกนะเนี่ย”

 

บูราเซนยิ้มเยาะ ท่าทางสะใจที่ได้ฆ่าคนนับร้อยทำให้รินโมโหเลือดขึ้นหน้า เขาไม่เคยรู้สึกโกรธรุนแรงเท่านี้มาก่อน ยิ่งได้เห็นใบหน้าของคนที่ฆ่าครอบครัวของตัวเองไปจนหมดสิ้นนั่งลอยหน้าลอยตาวางแผนล้มจักรวรรดิ และฆ่าคนบริสุทธิ์ไปยิ่งแค้น เขาอยากให้มันได้ชดใช้ ให้มันตายอย่างทุกข์ทรมานที่สุด

 

“ดักดานเช่นเจ้าก็ทำได้แค่คิดผิดนั่นแหละ”

“สามหาว!!

 

บูราเซนตะโกนเสียงดังให้ข้ารับใช้ตบเขา แรงของหนึ่งในพวกมันหนักจนหน้าหัน รู้สึกได้เลยว่าแผลจากที่ล้ม ตอนแรกแค่ปริตอนนี้แตกเรียบร้อย รินน้ำตาเล็ดเพราะความเจ็บ ในเวลาแบบนี้กลับรู้สึกคิดถึงท่านเชียนเหลือเกิน

 

“อย่าได้ริอาจพูดกับข้า สายเลือดชั้นต่ำแต่ทำตัวสูงส่งโคตรสะอิดสะเอียน”

“อาจหาญอัญเชิญเทพมาจองจำข้า!! ไอ้พวกเศษดินเศษฝุ่นวันนี้ข้าจะเอาคืนให้สาสมกับทุกอย่างที่พวกแกทำไว้!!!

 

เสียงของบูราเซนดังสนั่น เรียกเหล่าอีกาตาแดงให้บินเข้ามาทางหน้าต่าง หาที่ยึดเกาะตามโครงสร้างจดจ้องพวกเรา ก่อนจะกางปีกกระพือแสดงอำนาจ รินย่นคอใช้ไหล่ข้างหนึ่งปิดใบหู ดังมากเสียจนแสบไปหมด นี่มันบ้าชัด ๆ

 

“อัญเชิญพรรลารีเทพมาซะ แล้วข้าจะไว้ชีวิตเจ้า”

 

รินอึ้งไปครู่หนึ่ง แต่ก็เรียกสติกลับมาได้อย่างรวดเร็ว ถึงจะไม่เข้าใจที่บูราเซนพูดนัก แต่มันน่าจะหมายถึงความสามารถของตระกูลเทพ ซึ่งมันคงคิดว่าเขาน่าจะอัญเชิญพรรลารีเทพได้ น่าเวทนาตรงที่รินไม่รู้วิธีอัญเชิญ และถึงรู้เขาก็ไม่คิดจะทำตามสิ่งที่มันต้องการอยู่ดี เพราะไม่ว่ายังไงเขาก็ต้องตาย หลังจากมันได้สิ่งที่มันต้องการแล้วอยู่ดี

 

คำพูดของปีศาจน่ะไว้ใจไม่ได้หรอก

 

ร่างเล็กใช้เวลาครุ่นคิดในตอนที่บูราเซนชะล่าใจหันหลังเดินกลับไปที่บัลลังก์อีกายักษ์ ยิ่งจ้องมองหัวใจสองดวงอันน่ารังเกียจเขาก็ยิ่งรู้ว่าตัวเองต้องทำอะไร จู่ ๆ บูราเซนก็หันกลับมา และตวัดสายตาสบกับเขาแทบจะทันที มันยกยิ้มร้ายราวกับรู้อะไรบางอย่าง

 

“ให้ข้าอัญเชิญลงมาเพื่ออะไร”

“ถอนคำสาปจองจำข้า”

 

รินอึกอัก ไม่กล้าตอบออกไปตามแผนที่คิดไว้ในทันที สถานการ์ณตอนนี้นั้นอันตรายยิ่งกว่าการแอบหนีแล้วโดนท่านเชียนจับได้เสียอีก เพราะถ้าครั้งนี้เขาผิดพลาด นั่นอาจหมายถึงแก่ชีวิตเลยก็เป็นได้ แต่ถ้าหากเชื่องช้าบูราเซนอาจไม่รอแล้วจบชีวิตของรินก่อนเวลาเสียเอง

 

ริมฝีปากบางขบกัดกันแน่นในยามใช้ความคิดขั้นสูงสุด บูราเซนไม่น่าจะกล้าฆ่าเขา เพราะถ้าหากไม่มีตระกูลไกวเนร่า ปีศาจตนนี้ก็จะไม่ถูกปลดแอก นั่นหมายความว่ารินมีโอกาสถ่วงเวลาไว้จนกว่าท่านเชียนจะมาถึง เขาไม่รู้หรอกว่าท่านเชียนจะมาตอนไหน แต่ท่านผู้นั้นต้องมาแน่

 

“ข้าต้องการดาบหนึ่งเล่ม”

“เจ้าจะต้องการดาบไปทำไม”

“ข้าต้องกรีดเลือดระหว่างทำพิธี ไม่รู้รึ?”

 

บูราเซนขมวดคิ้วกับวาจาอวดดีของเด็กหนุ่มตรงหน้า กวักมือให้ข้ารับใช้นำดาบสั้นตามที่รินขอ ร่างเล็กกำดาบเล่มนั้นไว้ในมือแน่น มันหนักกว่าที่คิดไว้ เพราะโดยพื้นฐานก็ไม่ใช่คนแข็งแรงอะไร รินสะบัดตัวออกจากการถูกจับกุม ชาไปทั้งร่าง ไม่รู้จะกดอะไรนักหนา

 

“อย่าประวิงเวลา”

“ช่วยเงียบด้วย ข้าต้องการสมาธิ”

 

ประสบการณ์ที่ได้สั่งสมมาเป็นเวลาหลายสิบปีจากการเป็นลลิล ทำให้รินสามารถร่ายรำได้อย่างชดช้อยประณีตอ่อนหวานและงดงาม หากแต่นี่เป็นการรำบทแสง หนึ่งในการแสดงของดอกไม้ลลิลในงานศพ รินแอบขอโทษขอโพยฌุชา และลลิลดอกอื่น ๆ ที่ถือดีเอาการร่ายรำอันทรงเกียรติมาแสดงต่อหน้าขี้ดินเช่นนี้ แต่เพราะนี่เป็นการร่ายรำที่จะเดินไปข้างหน้าเรื่อย ๆ จนกระทั่งถึงหีบห่อศพ ซึ่งนั่นถือเป็นหนึ่งในแผนที่รินวางไว้

 

“หืม?”

 

บูราเซนยกคิ้วข้างหนึ่งขึ้นเมื่อลลิลอันดับสี่เริ่มเคลื่อนไหว ฝ่าเท้าแรกจรดลงพื้น ตามด้วยมือข้างที่ถือดาบตวัดขึ้นสูง ปลายผ้าเลอะเทอะดินโสโครกสะบัดพลิ้วไหวไปตามการขยับตัว การแสดงของลลิลจรรโลงใจบูราเซนได้ดีทีเดียว แม้จะไม่มีเสียงเพลงเปิดคลอ แต่เสียงกระดิ่งจากเครื่องแต่งตัวที่เอวก็ทำหน้าที่ตรงนี้แทนได้ยอดเยี่ยม

 

ห้องโถงกว้างไม่มีเสียงอันใดนอกจากเสียงกระดิ่งเสียงเท้าสัมผัสพื้นและเสียงดาบ บูราเซนชมการร่ายรำของรินอย่างเผลอใผล จนแทบไม่รู้ตัวเลยว่ารินได้เข้ามาใกล้ถึงเพียงนี้แล้ว ร่างบางไม่ใจเร็วด่วนได้ เขาจำต้องสังเกตท่าทีของบูราเซนให้แน่ใจ ก่อนจะลงมือ เพราะโอกาสมีแค่ครั้งเดียวเท่านั้น

 

และเมื่อช่องโหว่งเปิดกว้าง รินก็พุ่งเข้าไปอย่างรวดเร็วหมายจะเอาดาบสั้นแทงเข้าไปที่หัวใจอีกายักษ์ ดวงตาของเขาที่สามารถมองเห็นได้ต้องเป็นกุญแจสู่อะไรสักอย่างเป็นแน่ และใช่หัวใจของพวกมันคือคำตอบของแผนการ

 

แต่ทว่า

 

มือข้างที่ถือดาบถูกจับเข้าอย่างจัง ทั้งยังแนบแน่นจนขยับหนีไม่ได้ มันบิดข้อแขนของเขากระทั่งรินคลายดาบออก และตกลงไปในเงื้อมือมันแทน เสี้ยววินาทีนั้นรินไม่อาจคิดอะไรได้อีก เพราะวินาทีต่อมาดาบเล่มนั้นก็ได้เสียบเข้ามาในท้องของเขาเสียแล้ว

 

ฉึก!

 

“ตาของพวกเจ้านี่อันตรายเสียจริงต้องควักทิ้งแล้วสิ”

“อึก!

 

ริมฝีปากสวยกระอักเลือดออกมาเลอะใบหน้าของบูราเซน แต่ดูเหมือนมันจะชอบใจ ปาดเอาเลือดสด ๆ บนแก้มออกก่อนจะเลียเย้ยหยันเขา รินรู้สึกเจ็บจนชาไร้ความรู้สึกไปทั้งตัว เลือดค่อย ๆ ซึมโผล่พ้นเนื้อผ้าออกมาเป็นวงกว้าง

 

“อ๊ากกกก ฮึก!” บูราเซนกดดาบเล่มนั้นให้แทงเข้ามาลึกกว่าเดิม รินกรี๊ดร้องด้วยความเจ็บปวด ใต้ขอบตาเต็มไปด้วยน้ำสีใส เสียงของมีดดังแผ่วเบา หากแต่ชัดเจนว่ามันกำลังเฉือนอวัยะภายในอยู่

“คิดว่าข้าไม่รู้หรือว่าสายเลือดของเจ้ามองเห็นหัวใจของพวกข้า”

“คิดว่าข้าให้ดาบกับเจ้า เพราะจะได้ให้เจ้ามาแทงหัวใจข้างั้นรึ? หึมันเหมาะที่จะอยู่ตรงนี้มากกว่านะ”

 

รินพยายามประคองสติที่มีเหลือน้อยนิดให้คงอยู่ ถ้าเขาต้องการที่จะฆ่าปีศาจ เขาต้องฉลาดกว่าพวกมัน บูราเซนรู้ว่าไกวเนร่าสามารถมองเห็นหัวใจของพวกมันได้ แต่จากคำพูดดูเหมือนมันจะเข้าใจว่าเขามองเห็นหัวใจที่ อยู่กับมันเป้าหมายของรินไม่ใช่บูราเซน

 

แต่เป็นอีกายักษ์ต่างหาก!

 

รวบรวมแรงที่มี คว้าเอาดาบสั้นข้างกายของมันมาไว้ในมือ ก่อนจะแทงเข้าไปตรงกลางขั้วของหัวใจก้อนซ้าย รินกดดาบแทงเข้าไปให้ลึกที่สุด กระทั่งมือของเขาจมเข้าไปในตัวมัน เป็นอย่างที่อุซากะว่าจริง ๆ มีเพียงไกวเนร่าเท่านั้นที่จะสามารถกำจัดพารันตะได้

 

ฝ่ามือเล็กงัดดาบหมายจะตัดให้ขาดแต่ไม่ทั้งหมด อีกายักษ์สะบัดปีกจนตัวรินปลิวไปกระแทกกับพื้นหิน ความเจ็บปวดเสมือนวิญญาณเดียวกันทำให้บูราเซนกระอักเลือด ดวงตาของมันวาวโรจน์ด้วยความโกรธ มันแค้นเลือดขึ้นหน้า ไม่ว่าไกวเนร่ารุ่นไหนก็ทำให้มันจงเกลียดจงชังทุกคนไป! จองจำให้อยู่ภายใต้ตีนใช้ชีวิตไปกับความมืดมิดใต้ปราสาทของพวกมัน บูราเซนไม่อาจควบคุมความเกลียดชังเข้ากระดูกดำในครั้งนี้ได้ เขาจะถอนผมของพวกไกวเนร่าทีละกำมือ กรีดเนื้อ คว้านหัวใจออกมาอย่างช้า ๆ ให้มันดิ้นทุรนทุรายจนกระทั่งขาดใจตาย

 

“จะฆ่าให้ตายจะฆ่าให้ตาย”

อึก”

“ชีวิตแลกอิสระงั้นเรอะ!! รู้ไหมว่าข้าต้องทนอยู่ที่นี่มาตั้งกี่สิบปี เพียงเพราะความกลัวโง่ ๆ ของผู้นำตระกูลแกน่ะหา!!!

 

บูราเซนขย้ำเส้นผมสีขาว กระชากใบหน้าหวานที่เริ่มมีร่องรอยบาดแผลเต็มตัว โดยเฉพาะบริเวณหน้าท้องที่เจ้าตัวกุมอยู่ ก่อนจะยิ้มเยาะใส่ ไม่มีเลยสักวันที่จะเกลียดพวกไกวเนร่าน้อยลง ตั้งแต่รู้ว่ามีมนุษย์ผมสีขาวราวกับดอกเดซี่อยู่บนแผ่นดิน บูราเซนก็ร้อนรน พยายามตามหา จนในที่สุดก็เจอเข้าจนได้

 

พวกมันคือสิ่งเดียวที่บูราเซนเกลียดที่สุด เพราะไม่ว่าพวกมันจะอ่อนแอกว่าหรืออย่างไรแต่พลังที่พวกมันมี กลับเป็นสิ่งที่บูราเซนเอาชนะไม่ได้เลยสักครั้ง

 

“แล้วข้าไปเกี่ยวอะไรด้วย อยู่มาได้ถึงขนาดนี้แล้ว จะพยายามตามหาข้าทำไม”

เป็นคนโง่สินะ”

 

ดวงตาลักษณะประหลาดของมันเคลื่อนไหวไปมาน่าพิศวง ยิ่งจ้องยิ่งเหมือนถูกดูดเข้าไปในนั้น รินพอมีแรงอยู่นิดหน่อย เพราะแผลที่เจ็บเริ่มชาไปบ้างแล้ว เขารู้ดีว่าถ้าหากเขาฝืนตัวเองต่อไปอีก ครานี้รินอาจไม่รอด

 

“ถ้าไม่ใช่เพราะคำสาปของไอ้แก่นั่น! เจ้าก็คงได้วิ่งเล่นอยู่ในปราสาทอย่างสบายใจไปจนแก่ตายนั่นแหละ น่าเศร้าใจจริง ๆ ดันทิ้งภาระอันใหญ่หลวงไว้ให้หลานตัวเองเสียได้”

“คำสาปอะไรอึก!” รินสำลักเลือด น้ำเหลวหนืดไหลเลอะบริเวณมุมปากลงมาถึงต้นคอ

“จองจำข้าแลกกับชีวิตตัวเอง”

 

นึกย้อนไปสมัยชาฮานหุ่นเชิดของบูราเซน ได้อำนาจจักรวรรดิภายใต้การสนับสนุนของขุนนางชั้นสูงฝ่ายกบฏ นำโดยพารันตะ ซึ่งมีบูราเซนเป็นผู้สั่งการทั้งหมด หลังจากสงครามการเมืองได้ประทุอย่างร้อนระอุมาหลายปี บูราเซนจึงสบโอกาสที่จะล้างบางตระกูลเทพตระกูลเสี้ยนหนาม เพราะเทพเป็นปฏิปักษ์กับปีศาจ หากแต่เทพนั้นสูงส่งกว่า ถ้าไม่รีบกำจัด อาจเป็นพวกเขาที่ถูกกำจัดแทน

 

ในคืนวันสุดท้ายหลังจากข้อพิพาทล้างโคตรตระกูลไกวเนร่าถือเป็นเด็ดขาด ผู้นำไกวเนร่าในตอนนั้นได้ติดต่อกับตระกูลอุไร นักเวทย์ดึกดำบรรพ์ ผู้ซึ่งคอยชี้ทางให้กับตระกูลไกวเนร่าในยามคับขันมาตลอด และเหมือนจะรู้ว่าไม่มีทางฝืนชะตาที่ถูกลิขิตเอาไว้ได้ผู้นำตระกูลจึงทำสัญญากับพรรลารีเทพ

 

โดยมอบวิญญาณของตนเพื่อแลกกับคำสาปจองจำบูราเซน

 

บูราเซนผู้ซึ่งไม่รู้กับคำสาปนี้ ได้ลงมือสังหารสายเลือดตระกูลเทพ เพราะความโลภกับชีวิตอมตะที่จะไม่มีตระกูลเสี้ยนหนามอยู่ให้กังวลใจว่าพวกมันจะมากำจัดเขาเมื่อไร ทันทีที่ดาบเฉือนต้นคอจนขาดออกจากกัน กายทิพย์ของพรรลารีต้องสาปก็ปรากฏแก่สายตาทุกคน และได้มอบคำสาปที่บูราเซนไม่ทันได้คาดคิด

 

วันคืนผ่านพ้นไป ไม่รู้แม้กระทั่งพระอาทิตย์ขึ้นหรือตกตอนไหน บูราเซนอยู่ด้วยความแค้นมหาศาล ความมืดมิดในถ้ำใต้ปราสาทไกวเนร่าไม่ต่างจากจิตใจ และในวันนั้นแสงอาทิตย์ก็ทอประกายลงมาถึงหน้าถ้ำเป็นเส้นแรก พร้อมกับข่าวดีที่ข้ารับใช้พบเจอกับมนุษย์ตนหนึ่งที่มีเส้นผมสีขาวในงานเลี้ยงฉลองของเจ้าชายรัชทายาท

 

ความแค้นลุกโชนขึ้นจากความหวัง มองทอดไปยังเส้นของแสงอาทิตย์ที่ค่อย ๆ จางหายไป ครั้งนี้เขาจะต้องได้ฆ่าไกวเนร่าอีกครั้ง พวกมันต้องได้รับความทรมานทั้งหมดที่เขามี ไม่ว่าจะต้องถอนคำสาปนี้ด้วยวิธีไหนท้ายที่สุดเมื่อสำเร็จ

 

ไกวเนร่าจะต้องตายไม่ใช่พารันตะ

 

“มีเพียงไกวเนร่าเท่านั้นที่รู้วิธีจุติพรรลารีเทพ ที่ข้าตามหาตัวเจ้า เพราะต้องการให้เจ้าถอนคำสาปนี้เสีย แต่ดูท่าเจ้าจะไม่รู้วิธีเรียกเทพ”

“ข้ารู้”

“ไม่เจ้าไม่รู้”

 

รินหวาดกลัวขึ้นมาทันใดเมื่อถูกจับได้ หูอื้ออึงลำคอแห้งผากดวงตาพร่ามัวราวกับกำลังวิ่งหนีอสูรร้ายอยู่บนฝ่ามือของมัน ร่างเล็กสั่นเทาไปทั้งตัว รู้สึกขยาดกับดวงตาสีแดงของมันจนต้องหลับตาหนี หัวใจดวงน้อยเต้นตุบ ๆ ไม่ยอมหยุดพัก คราวนี้เขาคงไม่รอดแล้วจริง ๆ

 

“งั้นคงมีทางเดียวคือกินเจ้าซะ”

!!!

“อันที่จริงข้าเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าถ้ากินทั้งหมดของเจ้าแล้ว พรรลารีเทพจะตกเป็นของข้าหรือเปล่า แต่ก็ต้องลองดูเจ้าว่างั้นไหมล่ะ?”

 

บูราเซนคลั่งอยู่ลึก ๆ ข้างในจิตใจ มันลุกขึ้นขณะที่มือก็ยังจิกหัวรินอยู่ มันคิดว่าจะเริ่มกินจากส่วนไหนถึงจะถูกต้อง ระหว่างทางก็ลากรินติดมือไปด้วย พลันเสียงกรีดร้องของเหล่าอีกาด้านนอกดังแว่วเข้ามาถึงข้างใน ทำให้บูราเซนชะงัก รินเริ่มได้กลิ่นของความหวังจาง ๆ เมื่ออีกาที่เกาะดูอยู่ แปลงกายลงมาเป็นมนุษย์เกือบร้อย ยืนรออะไรบางอย่างที่รินคาดหวังว่าจะได้เห็น

 

และใช่

 

เครื่องแบบทหารที่รินคุ้นตาวิ่งกรูกันเข้ามาด้านใน พร้อมกับดาบคนละเล่ม สีหน้า และแววตาของพวกเขามุ่งมั่น จังหวะการฟันก็ไม่มีแม้แต่ความลังเลใด ๆ น้ำตาของรินค่อย ๆ ไหลเอื่อยลงมาจนกระทั่งพรั่งพรู เมื่อเห็นใบหน้าของคนที่ตนคำนึงหามาตลอด ปรากฎอยู่ด้านหลังของทหารคนอื่น ๆ

 

ท่านเชียน

 

ราวกับสื่อใจได้ ร่างสูงตวัดส่ายตาพรึบพรับ สอดส่องหาคนสำคัญ ก่อนจะเผลอผสานสายตากัน ทันทีที่ได้เห็นสภาพร่างของรินเหมือนถ้ำโสโครกกำลังสั่นคลอนอย่างรุนแรง ความโกรธประทุดั่งภูเขาไฟ เชียนกำดาบแน่น แล้วพุ่งเข้าใส่ร่างพวกข้ารับใช้ของมันที่มาสกัดไม่ให้เขาเข้าถึง

 

ดาบแกร่งฟาดฟันไม่ยั้งมือ และไม่มีทีท่าว่าจะเหนื่อยล้า เหงื่อทุกหยาดหยดไหลเป็นสายน้ำ แต่เมื่อเห็นบูราเซนจิกหัวริน และยืนมองมาด้วยรอยยิ้มแสยะ เชียนก็จะกดน้ำหนักดาบแรงกว่าร่างที่แล้วมา

 

กำลังพลที่ดูจะเป็นต่อ เพราะได้ทหารที่ตกจากเขาไปแจ้งขอเพิ่ม และตามมาทีหลัง แต่การสู้กับปีศาจในดงปีศาจไม่ใช่เรื่องง่ายเลย เมื่อใดที่ฟันร่างของมันไม่ขาด อีกาตัวใหญ่น่าเกลียดก็จะมอบพลังให้ลุกขึ้นมาสู้ได้อีก จนกว่าร่างของพวกมันจะแยกออกจากกัน

 

ฝีมือเก่งกาจก็ไม่อาจฝืนสังขารมนุษย์ได้ ทหารหลายคนเริ่มเหนื่อยอ่อน ไม่เว้นแม้แต่เชียนเอง เซพาร์คอยระวังหลังให้อยู่ตลอด แม้แขนจะบาดเจ็บหนักอยู่ก็ตามที เขาสบสายตากับองครักษ์คนสนิท เพื่อหาจังหวะรุดหน้าไปให้ถึงตัวบูราเซน ลัชเตียนที่พอจะตามทันความต้องการของเชียนได้ก็เข้ามาเสริมแรงให้กับเซพาร์ พวกเขาช่วยกันแยกศัตรูไปคนละฝั่ง เพื่อให้มีช่องว่างสำหรับการบุกครั้งสุดท้าย

 

“อาเป็นภาพที่ดีจริง ๆ”

อ๊ะ!

“ไม่ต้องห่วงรอไม่นานหรอก มนุษย์ไม่มีวันเอาชนะปีศาจได้”

 

บูราเซนกำลังจะลากรินไปที่บัลลังก์อีกครั้ง แต่ครั้งนี้กลับโดนรั้งไว้โดยดาบของเชียน!!

 

ท่านเชียนตัดแขนที่จิกหัวรินออกอย่างไม่คิดหน้าคิดหลัง แขนของมันหล่นลงไปที่พื้น แต่ยังคงกำเส้นผมของรินเอาไว้อยู่ ร่างเล็กรีบคลายมือของมันออก แม้จะรู้สึกพะอืดพะอมกับภาพที่เห็นอยู่ก็ตาม

 

ศึกต่อสู้ของเชียนกับบูราเซนเริ่มขึ้นแล้วท่านเชียนไม่แม้แต่จะเปิดโอกาสให้บูราเซนได้โต้ตอบ ร่างสูงถีบมันกระเด็นไปกองกับพื้น จากนั้นก็ตวัดดาบหมายจะตัดเข้าที่แขนอีกข้าง หากแต่มันหลบทัน รินหอบหายใจระรัว นอนกดแผลเอาไว้ไม่ห่าง แม้จะรู้สึกเหมือนตัวเองใกล้ตายอยู่รอมร่อ แต่เขาจะตายตอนนี้ไม่ได้เด็ดขาด

 

เชียนใช้ดาบกันขนนกแหลมคม เลยเปิดช่องโหว่งให้บูราเซนเตะกรามจนล้มกระแทกพื้น มันสะบัดขนนกหลายสิบอันยึดร่างของท่านเชียนไว้กับพื้น โดยไม่สนเลยว่าขนนกพวกนั้นจะแทงทะลุตรงจุดไหนไปบ้าง

 

บูราเซนหันกลับมาทางริน ไม่น่ามีเวลามากพอจะเล่นสนุกกับไกวเนร่าเสียแล้ว อีกาข้ารับใช้เริ่มตายไปหลายสิบตัว และต่อให้เรียกอีกาเฝ้าประตูซ้ำ ๆ แค่ไหนก็ไม่ยอมบินเข้ามาเสริม ดูท่าสมญานามว่าเป็นเทพแห่งสงครามจะเป็นเรื่องจริง ผ่านม่านเวทย์ และฆ่าเหล่าอีกาเฝ้าประตูไปจนหมดได้

 

ชื่อเล่าขานมิใช่แค่ลมปากจริง ๆ

 

ไม่ทันได้ถึงตัวริน บูราเซนก็ปลิวลอยไปไกลจากแรงชนของเชียน ร่างสูงรีบรุดเข้ามาหารินที่นอนปากซีด เลือดเลอะเปรอะเปื้อนไปทั่ว ยิ่งได้ยินเสียงหายใจของรินแรงเท่าไร ภายในใจก็ยิ่งแค้นมากเท่านั้น ก่อนที่เชียนจะจับดาบลุกขึ้นสู้อีกครั้ง ข้อมือหนาก็ถูกรั้งไว้เสียก่อน

 

“เจ้า

“อีกาหัวใจ”

หมายความว่า”

 

ด้วยความเฉลียวฉลาด และมากประสบการณ์ในการสู้รบ แม้จะไม่เข้าใจเหตุผลทั้งหมด แต่ก็รับรู้สิ่งที่รินต้องการจะสื่อได้ หัวใจของอีกาอย่างนั้นสินะ หากต้องการเช่นนั้นอีกายักษ์ตรงนั้นก็น่าจะเป็นต้นเหตุ ลูกตาอันใหญ่โตของมันทำให้เชียนมั่นใจในข้อสงสัยของตัวเองอย่างไม่ต้องคิดให้มากความ เขาพุ่งตรงเข้าไปที่อีกาตัวนั้น ก่อนจะแทงเข้าไปในตำแหน่งที่คิดว่าน่าจะเป็นหัวใจ

 

เสียงอีกาหวีดร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด รินเงยหน้าขึ้นดูความสำเร็จ แต่ทว่าตำแหน่งดาบของเชียนนั้น ทำให้หัวใจฝั่งซ้ายขาดจากรอยเดิมที่รินพยายามตัดก่อนหน้านี้ ส่วนหัวใจฝั่งขวายังคงเชื่อมต่ออยู่ ร่างเล็กสูดลมหายใจเข้าเต็มปอด เมินเฉยต่อความเจ็บปวดที่ชัดเจนทุกย่างก้าว เพื่อใช้แรงเฮือกสุดท้ายในการวิ่งเข้าไปกดดาบให้ตัดถูกตำแหน่ง

 

เชียนเบิกตาโพล่งตกใจที่เห็นรินฝืนตัวเองวิ่งเข้ามาช่วย แต่พอได้เห็นคนตัวเล็กพยายามออกแรงแทบตายเพื่อให้ปลายดาบหันไปอีกทางเขาก็ใจอ่อน เทพแห่งสงครามตวัดพลิกดาบให้ไปในทิศทางที่รินต้องการ และช่วยกันออกแรงเฉือนเนื้อจนร่างอีกาขาดออกจากกัน!

 

บูราเซนตะโกนโอดครวญในขณะที่วิ่งเป็นตาย เพื่อเข้ามาให้ทันดาบเล่มนั้นจะเฉือนหัวใจตัวเองขาด แต่สายไปเสียแล้วหัวใจที่ฝากไว้กับปีศาจอีกาถูกตัดขาดต่อหน้าต่อตาด้วยฝีมือของมนุษย์ สุดท้ายแล้วเมื่อหัวใจอันเป็นพันธะสัญญาของอำนาจทั้งหมดที่ขอได้ตายลง บูราเซนก็ไม่ต่างจากหัวใจก้อนนั้น รวมทั้งข้ารับใช้คนอื่น ๆ ที่ดื่มเลือดทำสัญญา

 

กองกำลังทหารที่กำลังต่อสู้ต่างเซกันเป็นแถว ๆ เมื่อเหล่าปีศาจร้ายได้กรีดร้อง ก่อนตัวของพวกมันจะระเบิดตายไปทีละคน เหลือไว้แค่เลือดที่ติดกับขนอีกาดำลอยละล่อง และลู่ลงสู่พื้นในที่สุด คลื่นอากาศลูกใหญ่พัดผ่านเหล่านักรบระลอกหนึ่ง หลังจากอีกายักษ์ค่อย ๆ สูญสลายเหลือแต่ขนนกสีดำกลิ่นฉุนไว้ให้ดูต่างหน้า ภายในโถงใหญ่ไร้ข้าศึกในพริบตา ต่างคนต่างมองหน้ากันอย่างงุนงง

 

ก่อนจะตะเบ็งเสียงโห่ร้องดังกระหึ่มให้กับชัยชนะในครั้งนี้

 

“ริน!!

 

ราวกับเมฆสีดำเคลื่อนลับไปจึงทำให้แสงสีส้มสุดท้ายสาดส่องลงมายังพื้นด้านล่างได้ สายลมเอื่อยพัดเข้ามายังหน้าต่าง บรรยากาศด้านนอกแตกต่างไปจากตอนแรกลิบลับ หยาดเหงื่อของเหล่านักรบไม่เสียเปล่า ในที่สุดเราก็ชำระแค้นให้กับจักรวรรดิได้แล้ว นับถือใจลลิลของเจ้าชายรัชทายาทลำดับที่สองเสียจริง ๆ ถ้าไม่ใช่เพราะท่านผู้นั้น เราก็ไม่สามารถเจอรังพวกมันได้

 

“ท่านเชียน

“ข้าจะพาเจ้ากลับปราสาท”

“ขอบคุณที่เชื่อใจข้า”

“เงียบปากซะ แล้วอย่าได้หลับเชียวล่ะ”

 

เชียนโอบอุ้มร่างของรินไว้ในอ้อมแขนอย่างอ่อนโยนที่สุดเท่าที่จะทำได้ ภายในหัวใจมีหลายความรู้สึก เขาโกรธแต่ก็เป็นห่วง เขาโหยหาแต่ก็อยากให้รินอยู่เงียบ ๆ เชียนดูบาดแผลที่เจ้าตัวกุมไว้ไม่ยอมปล่อย มีบางส่วนแห้งกรัง แต่เลือดไม่น่าหยุดไหล เขาพารินไปให้แพทย์สนามปฐมพยาบาลเบื้องต้นให้ แม้จะห้ามเลือดได้แล้ว สีหน้าของรินก็ยังไม่ดีขึ้น

 

“ข้าไปสำรวจดูรอบ ๆ แล้ว ไม่มีอีกาหลงเหลืออยู่เลยสักตัว”

“เราคงทำสำเร็จแล้ว”

“ข้าก็คิดเช่นนั้น”

“กำจัดพวกพารันตะได้แล้วทั้งทีแต่ทำไมข้าไม่รู้สึกดีใจ”

 

สายตาดุดันมีประกายห่วงใยหลุดพ้นออกมาเล็กน้อย เชียนจดจ้องใบหน้าของรินครู่หนึ่ง จนแน่ใจว่ารินยังคงหายใจอยู่ ถึงค่อยหันไปออกคำสั่ง ด้านนอกมืดขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไรไม่มีใครรู้ การต่อสู้ผ่านมาหลายชั่วโมงจนอ่อนล้า ทหารที่เหลือรอดแบ่งกันทำหน้าที่ บางส่วนแบกศพเพื่อนทหารด้วยกันขึ้นรถลาก บางส่วนเก็บขนนกอีกาตามพื้น

 

เป็นชัยชนะที่เชียนไม่แม้แต่จะยกดาบขึ้นท่ามกลางเสียงโห่ร้องดีใจ เพราะในวินาทีสุดท้ายเขาไม่ได้จับดาบแต่เป็นร่างของรินแทน ร่างบอบบางที่แค่ผลักไปชนตู้นิดหน่อยก็ขึ้นรอยฟกช้ำ หรือแค่ตวาดใส่ก็สั่นเทิ้มไปทั้งตัว ร่างกายอ่อนแอเช่นนี้แต่ดันทนบาดแผลจากมีดแทงได้นานสองนาน ความเด็ดเดี่ยวที่เคยนึกสงสัยว่ารินมีเยอะแค่ไหนวันนี้เขาได้รับรู้หมดแล้วทุกอย่าง

 

และมันทำให้รู้สึกว่าไม่อยากจะละสายตาจากดอกไม้ดอกนี้เลยสักนาทีเดียว เพราะเขากลัวว่า หากวันหนึ่งรินคิดจะหนีไป ในวันนั้นต่อให้พยายามหาเท่าไร

 

เชียนก็จะไม่มีวันหาเจอ

 


#ดอกไม้ลลิล









ในที่สุด! วนมาจะครบปีแล้ว เรื่องนี้ก็ถึงเวลาจะต้องจบเสียที ปรบมือให้กับคนที่รอทุกท่าน เราเดินทางกันมาอย่างยาวนานจริง ๆ ทั้ง ๆ ที่มีแค่สิบกว่าตอนเนี่ย555555555555 

แจ้งสำหรับคนที่ต้องการจะเก็บเล่มหนังสือ รายละเอียดอยู่ในตอนถัดไปจ้า กดเลื่อนไปต่อได้เบยยยย

ตอนหน้าตอนจบ ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามมาจนถึงประตูสุดท้าย หวังว่าจะเต็มอิ่มและสนุกไปกับตอนนี้นะคะ แต่งมาหลายวันจริง ๆ มาอุดหนุนหนังสือกันเยอะๆนะค้าบบบ งานอาร์ตจะต้องดีมากแน่ ๆ เชื่อใจและรอได้เลยค่า!

รายละเอียดหนังสืออยู่ในตอนต่อไป >

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 614 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,818 ความคิดเห็น

  1. #2782 BEPBEP (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 1 กันยายน 2563 / 13:55
    อ่านไปร้องไห้ไป อินมาก
    #2,782
    0
  2. #2780 5A5Ilene (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 1 กันยายน 2563 / 01:36
    ฮือออ น้องริน หนูเก่งมากเลยลูก ตัวแค่นี้แต้ใจเด็ด ฆ่าปีศาจได้เลยนะ ท่านเชัยนมาช่วยแล้ว หนูต้องปลอดภัยนะคะ
    #2,780
    0
  3. #2728 Chwxa_ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2563 / 20:55
    ไรท์แต่งดีมากเลยค่ะ 🥺 น้องรินเก่งมากๆเลยนะ คนเก่งของท่านเชียน
    #2,728
    0
  4. #2710 munkrishear (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2563 / 00:49
    กรี้ดดดดดดด ลุ้นมากกกกกก
    #2,710
    0
  5. #2665 CNDPTK (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2563 / 16:55
    สนุกมากกกก ลุ้นทุกฉาก เหมือนดูหนังเลย ไรท์แต่งดีมากค่ะ
    #2,665
    0
  6. #2663 Renoir92 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2563 / 09:20
    น้องรินสู้ๆนะะะะ ต้องอยู่กับท่านเชียนน
    #2,663
    0
  7. #2639 nanny7 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2563 / 09:42

    โหเหมือนหลายๆเรื่องที่เคยดู มารวมกันในตัวเดียว

    #2,639
    0
  8. #2625 ่CB21 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2563 / 23:49
    สุดยอดมากกก ลุ้นมากกฮือออออ
    #2,625
    0
  9. #2529 ParkMild (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2563 / 01:21
    น้องเก่งมาก ขอให้น้องปลอดภัย อย่าเป็นอะไรหนักไปมากกวาานี้เลยนะลูก ขวัญเอ๋ยขวัญมา
    #2,529
    0
  10. #2522 khiixm (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2563 / 14:04
    รินเก่งมากกกกค่ะ อดทนนะคะริน แอบใจหาย ไม่คิดว่าจะใกล้จบแล้ว ฮือ ;-;
    #2,522
    0
  11. #2503 จีวอนชิ':) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2563 / 01:24
    ทำไมไมเห็นแจ้งเตือนอันนี้ แงงงงงง จะกดอ่านตอนล่าสุดแต่งงเหตุการณ์ อห น้องริน เก่งมากแล้วลูก จากลลิลที่อยู่แค่ในตำหนัก แต่ผ่านเหตุการณ์ ผ่านรอยดาบ บาดแผลมาได้ขนาดนี้ เก่งมากแล้วนะ
    #2,503
    0
  12. #2468 น้อนไข่หวาน (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2563 / 14:22
    น้องรินหนูเก่งมากแล้วลูก
    #2,468
    0
  13. #2464 `CHANCHAN (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2563 / 17:50
    ในตอนนี้คือนับถือใจน้องรินมากที่สู้มาได้ เก่งมากๆเลย ตอนน้องโดนแทงใจหายเลย ฮือ คนพี่ก็เป็นห่วงน้องจะแย่แล้ว ตอนหน้าก็จะจบแล้ว ใจหายกว่า ฮือ 5555 // ขออนุญาตแจ้งคำผิดนิดหน่อย ตรงที่ทหาร ‘เลิ่กลั่ก’ ค่ะ แล้วก็มีอ่านผ่านๆมาในบางตอนที่พูดถึง ชุฌา ไม่แน่ใจว่า ต้องเขียนเป็น ชุฌา หรือ ฌุชา ค่ะ เห็นแว้บๆ ในบางตอน แล้วก็ในตอนนี้ค่ะ
    #2,464
    0
  14. #2454 graya_gg (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2563 / 10:16
    แงงงง ดีมากเลยค่าคุณไรท์ ถ้าเรื่องนี้จบคงใจหายแน่ๆ ต้องคิดถึงมากแน่ๆเลย เป็นกำลังใจให้คุณไรท์นะคะ รอตอนต่อไแนะะะ
    #2,454
    0
  15. #2453 moooo_ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2563 / 01:22
    ลุ้นกว่าตอนที่แล้วอีกอ่านแล้วขนลุกไปหมด น้องรินตัวเล็กนิดเดียวแต่เด็ดเดี่ยวมากเก่งที่สุดเลยคับ แต่น้องบาดเจ็บหนักมากชั้นก็รู้สึกเจ็บด้วย ;-; หลังจากนี้รอชมความหวานของท่านเชียนกับน้องริน ดูซิว่าคนหยาบกระด้างแบบท่านเชียนจะอ่อนโยนกับรินได้มากขนาดไหน🤭
    #2,453
    0
  16. #2448 Galaxy cb (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2563 / 19:28
    ฮื่ออ รินเจ็บ เราก็เจ็บไปหมด ตัวเล็กแต่ใจสู้! นี่สินะที่บอกว่าให้เชื่อใจริน รินเก่งมาก อดทนได้ดีมากๆ

    รักษาตัวหายไว้ๆนะลูก ท่านเซียนดูแลรินดีๆด้วยนะ ปล.จะจบแล้วอะแงงงง ใจหายมากๆ เพราะรออ่านอยู่ตลอดเลยค่ะ
    #2,448
    0
  17. #2444 Monieye Std (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2563 / 03:09
    น้องเก่งมากคับบบ;-; อ่านมาจนถึงตอนนี้ก็ยังรู้สึกชอบเรื่องนี้มากๆๆ จะรอพรีวันที่ 6 นี้นะค้าา
    #2,444
    0
  18. #2442 heyngne (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2563 / 03:18
    ฮือ พี่เชียนนน ชั้นน่ะบอกแล้วว่าลูกชั้นเก่ง แงงงง น้องรินปลอดภัยแล้วนะลูก
    #2,442
    0
  19. #2440 ★twinstars★ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2563 / 02:31
    รินเด็ดเดี่ยว เข้มแข็งและกล้าหาญมาก อ่านไปก็หายใจไม่ทั่วท้องไปคืออินหนักมากเหมือนตัวเองเป็นทหารในสนามรบด้วย555 คุณไรท์เตอร์แต่งดีมากเลยค่ะ แงงง ชอบมากค่า เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #2,440
    0
  20. #2414 yelojoshi (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2563 / 01:34
    ดอกไม้ไม่หนีไปไหนหรอกนะคะ ;-;;; ต่อไปก็ดูแลน้องดีๆ
    #2,414
    0
  21. #2413 cheerchanbaek (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2563 / 23:06
    หนูรินนนนเก่งมากกกค่ะ มาให้คุณแม่หอมมมหัวทีนะคะ ฮืออออ หนูกล้าหาญมากเลย ชนะใจทั้งขุ่นแม่ และท่านเชียนไปเลยจ้าาา เข้าใจแล้วว่าทำไมต้องมีริน เพราะรินเป็นคนเดียวที่เหลืออยู่ ที่มองเห็นหัวใจจุดอ่อนของศัตรู!! ไม่มีรินแทงมั่วซั่วไปมายังไงก็ไม่น่าตายนะคะ แถมหนูยังพาท่านเชียนมาเจอรังมัน แถมทำลายทิ้งราบคราบบบ โอ๊ยยยย แบบนี้ท่านเชียนยกหนูขึ้นหิ้งแล้วนะคะ
    กลับบ้านไปรักษาตัวน้าาา อย่าเป็นอะไรร้ายแรงเลยเน่ออออ สู้เค้าาาาาตัวเล็กกก
    ปล. เรายังคงรอเจ้าของส้มสามผล! อยากรู้มากกกกว่าใคร
    ปล2. รอสั่งงงจองงง พรีออเดอร์อย่างใจจดใจจ่อค่าาา
    #2,413
    0
  22. #2397 janyjan (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2563 / 23:21
    อยากจะทุบไอพวกปีศาจ บังอาจนัก น้องรินเก่งมาก หายไวๆ แล้วรักกันมากๆเลยนะคะ
    #2,397
    0
  23. #2392 ออมม่า (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2563 / 19:17

    ริน เก่งมาก

    #2,392
    0
  24. #2388 RealThxnB (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2563 / 00:58
    น้องเก่งมากก ฮือออ ขอให้ปลอดภัยนะลูก
    #2,388
    0
  25. #2386 ฝนดาวตก (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2563 / 23:07
    น้องลลิลเก่งและแกร่งมาก อย่าเป็นอะไรไปเลยนะ /เป็นกำลังใจให้ไรต์นะคะ
    #2,386
    0