[EXO] นางสาวแบคฮยอน | CHANBAEK

ตอนที่ 7 : `ตอนที่ 6 : อย่าเล่นแบบนี้สิ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12,105
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 216 ครั้ง
    31 พ.ค. 58

 

จะบอกความจริงกับผมได้หรือยังครับ

 

พี่แบคฮยอน

 

หลังจากวันนั้นแบคฮยอนนอนไม่หลับ โทรไปกวนเพื่อนสนิทตัวเสือกทั้งคืน จนคยองซูต้องหอบตัวเองมากดรหัสที่ประตูคอนโด 505 ในวันอาทิตย์หลังจากที่ชานยอลพูดทิ้งท้ายเอาไว้

 

ยอมรับว่าช็อคมากๆ แบคฮยอนทำตัวไม่ถูกหลังจากชานยอลผละออกไป รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่กำลังมองเครื่องกดรหัสผ่านที่หน้าประตูห้องตัวเอง

 

ความรู้สึกเฟลเต็มหัวแบคฮยอนไปหมด รวมทั้งรู้สึกโมโหด้วย

 

 “ตกลงว่าชานยอลรู้แล้ว?”

 

“อือ”

 

“มันพูดทิ้งท้ายว่าไงนะ?”

 

“จะบอกความจริงได้หรือยัง”

 

“แล้วจะบอกได้หรือยัง”

 

คยองซูนั่งมองแบคฮยอนที่เอาแต่นั่งเกาะขอบหน้าต่างมองวิวข้างนอกตาแป๋ว แต่สมองว่างเปล่า ถึงจะตอบกลับแต่ไม่รู้ว่าวิญญาณล่องลอยหายไปไหนแล้ว

 

เมื่อตอนเย็นแบคฮยอนโทรไปกวนจนสายซ้อนสายอยู่หลายรอบเพราะโทรคุยกับจงอินอยู่ พอแบคฮยอนโทรมาหลายรอบเลยกดสายซ้อนมั่วซั่วไปหมดจนหงุดหงิด เลยจำเป็นต้องวางสายจงอินแล้วโทรกลับหาแบคฮยอน แต่แมร่งกวนตีนไม่ยอมรับสาย! โทรไปสองรอบติดแต่ไม่รับ เลยล้มเลิกความตั้งใจจากนั้นก็กำลังจะเลื่อนไปกดเบอร์โทรออกหาจงอิน แชทเฟซบุ๊คก็ดังขึ้นมาอย่างขัดใจ คยองซูโกรธจนจะฉีกเนื้อแบคฮยอนได้อยู่แล้ว!

 

แชททักมาแบบไม่มีประโยชน์ประยำ รู้สึกงงกับอารมณ์แปรปรวนของแบคฮยอนที่เดาทางไม่ถูกจนคยองซูไม่สามารถรับมือได้ จากนั้นแบคฮยอนก็โทรมาให้ไปหาที่คอนโด

 

โหล มาหาที แค่นี้ละ

 

มึงอยากจะเจอด้านมืดกูใช่มั้ยเพื่อน?

 

 

 

“กูจะทำยังไงต่อดีว่ะ”

 

“มึงก็บอกมันไปสิ”

 

“เฮ้ออออออออออออ~” แบคฮยอนลุกขึ้นจากที่นั่ง จากนั้นก็ลอยตัวไปหน้ากระถางต้นไม้ที่ระเบียงที่ปลูกเอาไว้แก้เหงา ก่อนจะเด็ดดอกดอกกุหลาบเล็กๆขึ้นมา

 

บอก ไม่บอก บอก ไม่บอก บอก....

 

“ไง ดอกกุหลาบมึงบอกมึงว่าไง” คยองซูชะโงกหน้ามาจากข้างหลังที่แบคฮยอนนั่งยองๆเด็ดกลีบกุหลาบออกทีละใบจนหมด กลีบที่ถูกเด็ดปลิวหล่นลงไปตามแรงลมที่พัดมา

 

“มันให้กูบอก”

 

“มึงก็บอกซะสิ ....โอ่ะ” ก้านกุหลายที่ไม่เหลือกลีบกระแทกหน้าคยองซูด้วยฝีมือของคนที่นั่งยองๆตรงหน้า คยองซูตะหวัดมือตบหัวคนกระทำไปหนึ่งที

 

ความรู้สึกของแบคฮยอนสับสนมาก มันเป็นอีกหนึ่งนิสัยที่แบคฮยอนไม่ชอบ นิสัยที่หาความรู้สึกชัดเจนของตัวเองไม่ได้

 

บอกแล้วได้อะไร ในเมื่อชานยอลก็รู้อยู่แล้ว ไม่บอกแล้วยังไง ในเมื่อคนที่มันเห็นก็คือแบคฮยอน ยิ่งคิดแบบนี้ก็ยิ่งหงุดหงิด

 

ทำไมไม่แกล้งโง่ต่อไปละไอ้เด็กบ้า!!

 

“ตกลงเอาไง มึงอย่ามาเงียบดิ๊ เป็นเหี้ยไรเกิ้น มันอยากรู้ก็บอกมันไปสิว่ะ กลัวไร”

 

“ควาย! มึงไม่ใช่กูจะรู้อะไร”

 

“โห่ยยยย แมร่งบอกเจตนาขนาดนั้นแสดงว่ามันอยากจะได้ยินมึงบอกมันตรงๆแหละ”

 

“งั้นกูไม่บอกแมร่งหรอก”

 

“เอ่าไอ้นี่”

 

คยองซูปวดตับ ทำไมไอ้ห่านี่มันทำตัววอนส้นตีนเขาแบบนี้

 

“นี่มันก็ดึกมากแล้วนะ มึงจะไม่หาไรแดกจริงอ่ะ”

 

คยองซูเอ่ยทักแบคฮยอนที่กำลังเดินเข้าห้องเป็นรอบที่ 52 แล้วของช่วงเย็นวันนี้ แบคฮยอนหันมาก่อนจะส่ายหน้าเบาๆ

 

“ไม่ กูกินอะไรไม่ลง”

 

“เฮิร์ตเหี้ยไรของมึงงงงงง นี่มันแค่รู้ความจริงว่ามึงไม่ใช่โซยอนนะ ทำอย่างกะอกหักงั้นแหละ”

 

สะดุ้ง

 

“โอ๊ะ หรือมึงชอบชานยอลหรอ”

 

“ชอบห่าไร กูไม่ได้ชอบมัน กูแค่เฟล มึงเข้าใจมั้ยสัส”

 

“เฟลไรมึ้งงงง” คยองซูยังกวนตีนไม่เลิก

 

“กูนี่ทำเนียนสุดๆแล้วนะ ทำไมแมร่งรู้เร็วจังว่ะ สัส กูไม่อยากไปโรงเรียนแล้ววววว”

 

“ขี้ขลาด”

 

olo

 

แบคฮยอนขยี้หัวอย่างแรงก่อนจะกระแทกประตูห้องนอนปิดอัดใส่หน้าคยองซูที่เอาแต่พล่ามอะไรไร้สาระ ทั้งๆที่แบคฮยอนก็รู้ดีว่ามันเป็นอย่างที่ไอ้คยองซูพูดเด๊ะ

 

เสียงเปิดประตูดังขึ้นในขณะที่แบคฮยอนนอนจิ้มโทรศัพท์พร้อมกับห่มผ้าจนถึงคอ คยองซูมองคนตรงหน้าที่ทำเป็นเมินจากนั้นก็ปิดประตูเบาๆ เดินมาที่ข้างเตียงตรงฝั่งที่แบคฮยอนนอนอยู่ ล้มตัวลงทับแบคฮยอนอย่างไม่ทันตั้งตัวจนมือของคนถูกล้มทับลั่นตบหัวคนกวนตีนไปสองทีถ้วน

 

“เล่นเหี้ยไรมึงเนี่ย!!

 

“อ่ะนั่นแน่ ....มึงแอบปิ๊งชานยอลอ่ะเด๊”

 

“ปิ๊งพ่อง กูไม่ได้ชอบมันเว้ย”

 

“หรอๆ” คยองซูเบ้ปากตอบกลับไปอย่างไม่เชื่อคำตอบของคนตรงหน้า

 

แบคฮยอนพยายามดันตัวไอ้อ้วนที่นอนแปะบนตัวเขาอย่างยากลำบาก ทั้งยัน ทั้งถีบก็ไม่สามารถสลัดตัวคยองซูออกได้ นึกยอมแพ้พลางถอนหายใจใส่หน้ามันจนหน้าม้าแตก

 

“ไอ้เชี่ยนี่ หน้าม้ากู ....ฟังนะ ถ้ามึงไม่บอกมัน ...อ่ะ ถึงมันจะรู้อยู่แล้ว แต่ที่มันพูดอย่างนี้ก็แค่อยากฟังคำยืนยันจากปากมึงก็เท่านั้นเอง มึงก็แค่บอกมันไปว่ามึงคือ พี่แบคฮยอนครับ อะไรงี้ มันยากตรงไหนว่ะเพื่อน”

 

“แมร่งก็ไม่ยากหรอก ความรู้สึกเฟลเหี้ยไรไม่มีละ ตอนนี้แมร่งหมั่นไส้เท่านั้น มาเสือกรู้ความจริงว่ากูปลอมตัว ไม่มีคำว่าญาติดี กูเกลียดมัน”

 

“สาสสสสสส แพ้แล้วพาล อ่อนสุด”

 

“ทำไม ทำไม ทำไม เรื่องของกูป่ะว่ะ”

 

“อ่ะ โอเค มึงเกลียดมัน แล้วไงต่อ”

 

“อะไรคือแล้วไงต่อ” แบคฮยอนมองหน้าคนที่ไม่ยอมขยับตัวออกห่างจากเขาอย่างสงสัย แค่บอกว่าเกลียดนี่ยังไม่พออีกหรอว่ะ

 

“ก็หลังจากที่มึงบอกว่าเกลียดมัน มึงก็ยังต้องเจอมัน เดินกับมัน คุยกับมัน เรียนกับมัน ทำอะไรหลายๆอย่างกับมัน everything with Chanyeol แล้วมึงจะทำยังไง”

 

“เออว่ะ”

 

“กูแนะนำนะไอ้โง่” แบคฮยอนมองตาขว้าง ตบหัวคนพูดไปหนึ่งทีอย่างตั้งใจ เสียดายที่คยองซูรู้ทันจับแขนแบคฮยอนเอาไว้ก่อนจะไปสัมผัสกับหัวของเขา “มึงบอกมันซะ หลังจากนั้นก็ตกลงกันระหว่างมึงกับมัน อยากให้มันเข้าถึงมึงมากแค่ไหน มึงจะเว้นที่ว่างให้มันเท่าไหร่ก็เคลียร์กับมัน”

 

“...”

 

“กูแค่แนะนำมึงนะ มึงก็เคยเจอมันทั้งในร่างโซยอนกับแบคฮยอน ดูก็รู้ว่ามันเจ้าเล่ห์มากแค่ไหน มึงยังไม่รู้เลยว่ามันต้องการอะไรจากมึง เล่นไปหลอกมันอย่างนั้น มันไม่ปล่อยมึงหรอก มันอาจจะรู้มาตั้งแต่แรกแล้วก็ได้”

 

“ชิ เครียดเว้ย! ลุกออกไปซักที คนหรือหมูหนักชิบหาย!!

 

“นั่นปากหรอ”

 

“รูตูดมั้ง”

 

ติ๊ง!

 

แบคฮยอนเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ที่เมื่อกี้มีแจ้งเตือนไลน์เข้ามา คนที่ทักมาคือยูอินนี่เอง

 

คังยูอิน

: วันพฤหัสเป็นวันเกิดเทานะคะ  21.35  อ่านแล้ว

 

คังยูอิน

: เราจะไปค้างที่รีสอร์ทคุณแม่ของเทาค่ะ  21.35  อ่านแล้ว

 

แบคฮยอนนี่

  21.36  ไม่ไปได้ม่ะ :

 

คังยูอิน

: ทำไมคะ เกิดอะไรขึ้น?  21.36  อ่านแล้ว

 

แบคฮยอนนี่

21.37  ชานยอลมันรู้แล้วนะ ว่าพี่เป็นแบคฮยอน :

 

คังยูอิน

: มันบอกพี่หรอคะ  21.40  อ่านแล้ว

 

แบคฮยอนนี่

21.40  ใช่ มันบอกพี่เมื่อตอนเย็น :

 

คังยูอิน

: พี่โอเคหรือเปล่าคะ?  21.42  อ่านแล้ว

 

บทสนทนาค้างไว้แค่นั้น แบคฮยอนกดล็อคหน้าจอก่อนจะวางโทรศัพท์ราคาแพงไว้ที่ข้างเตียง เหนื่อย ไม่อยากไปโรงเรียน ไม่อยากเจอหน้ามัน ถ้าชานยอลเห็นหน้าเขาคงขำน่าดู แบคฮยอนไม่รู้ว่าชานยอลรู้ตอนไหน แล้วไม่รู้ด้วยว่ามีใครที่รู้แล้วบ้าง ไม่รู้อะไรทั้งนั้น

 

“กูกลับก่อนนะ”

 

“อือ ปิดไฟให้ด้วย”

 

คยองซูกดปิดไฟตามคำขอของคนที่นอนคลุมโปงอยู่บนเตียง อารมณ์แมร่งแปรปรวนหาความแน่นอนไม่ได้เลย

 

หลังจากเสียงปิดประตูเงียบลง มือเล็กๆของแบคฮยอนก็กระชากผ้าห่มให้ออกจากท่านอนคลุมโปง ถอนหายใจแรงๆให้หน้าม้ากระจายดูเหมือนเป็นวิธีคลายเครียดของคนตัวเล็ก แต่มันกลับไม่ได้ช่วยอะไรเลย

 

ตลอดสี่วันแบคฮยอนไม่เนียนขนาดนั้นเลยหรอ สาบานเลยว่าถ้าไม่ซวยเจอไอ้คยองซูในห้องตอนกระชากวิกออก ป่านนี้แมร่งก็ไม่มีทางรู้หรอก โซยอนกับเขาน่ะเหมือนกันจะตาย แล้วไหงชานยอลถึงรู้แล้วซะละ นี่แค่ 4 วันเองนะ

 

ตอนที่เจอกันที่ตลาด ชานยอลไม่ได้ทำท่าทางมีพิรุธว่ารู้แล้วเลย ...เจ้าเล่ห์ ไอ้เด็กบ้าชานยอลนี่มันเจ้าเล่ห์จริงๆ

 

แบคฮยอนคงต้องทำตัวเองให้เป็นปกติ จับได้แล้วไง ไม่แคร์เว้ยยยยยย

 

.

.

 

วันจันทร์

“ยูอิน~ วันนี่พาเค้าไปซื้อเคสโทรศัพท์ใหม่หน่อยสิ อันเก่าเบื่อแล้ว ไม่ชอบอ่ะ” แบคฮยอนหมุนเคสโทรศัพท์สีชมพูไปมาด้วยหน้ากวนส้นตีน คนให้ถึงกับจ้องเขม็งมาอย่างงงวยที่วันนี้แบคฮยอนในร่างโซยอนพูดมากเหลือเกิน ทั้งคำที่ปล่อยออกมาก็ดูจะจิกกัดไปซะหมด

 

“อ่า ...นี่มัน...เคสที่ชานยอลให้นิโซยอน จะเปลี่ยนหรอ เดี๋ยวชานยอลก็โกรธหรอก”

 

“นั่นสินะ แต่ทำไมเค้าต้องแคร์ด้วยละ ไม่ได้บอกว่าชอบมาตั้งแต่แรกแล้วนิ”

 

พูดอีกก็ถูกอีก ไม่สนใจด้วยว่าโซยอนจะชอบเคสนี่ ในเมื่อรู้อยู่แล้วว่าเป็นแบคฮยอน การแสดงว่าเป็นโซยอนคงไม่จำเป็น

 

“เอางั้นหรอ ได้สิ เดี๋ยวพาไป”

 

ชานยอลหันไปหาจงอินที่ขมวดคิ้วมาก่อนแล้ว งงกับพฤติกรรมของเพื่อนสาวที่นั่งถัดไปจากด้านข้างแล้วถึงกับตึบ วันนี้แบคฮยอนมาแปลกไปหมด

 

“มึงไปทำให้พี่เขาโกรธมาหรอว่ะ” จงอินกระซิบ

 

“เปล่านี่ว่ะ” ชานยอลส่ายหน้ารัว

 

“แล้วทำไม...”

 

หันตากลับแทบไม่ทันเมื่อแบคฮยอนจ้องกลับมา คนโดนจ้องกระแอมเบาๆเล็กน้อย ก่อนจะหันไปสนใจกระดานต่อบนหน้า แบคฮยอนแทบไม่ต้องเรียนเลยเพราะว่าเรียนมาหมดแล้ว ข้อสอบก็จิ๊บๆ โซยอนในตอนนี้น่ะท็อปฟิสิกส์ เคมี ชีวะ และอีทีซี นอกจากสวย รวย แล้วยังเก่งด้วยนะ โฮะ โฮะ โฮะ

 

นี่แหละแบคฮยอน กวนตีนแบบนี้นี่แหละ แบคฮยอนล่ะ

 

วันอังคาร

“นีนี่ เทาย่า เคสเค้าสวยม่ะ เมื่อวานไปซื้อมากับยูอินล่ะ” แบคฮยอนโชว์เคสโจ๊กเกอร์ที่ปากแดงช่ำไปด้วยเลือด ทั้งยังเอาปืนจ่อที่ขมับ ตาเหลือกโลน คนถูกเรียกให้ดูถึงกับอึ้งกิมกี่พร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย

 

“เอ่อ... มันดูเถื่อนไม่เหมาะกับเธอเลยนะ” จงอินมองแบคฮยอนที่เอาแต่ลูบเคสไปมาด้วยสีหน้าเบิกบานแทบจะเป็นกระด้ง

 

“หือ? ก็เมื่อวานเค้าได้ดูหนังเรื่องนี้แล้วมันเท่ดี เลยซื้อมา Why So Serious?

 

“ซื้อมาเพราะชอบหรือซื้อมาเพราะจะประชดหรอครับคุณโซ...ยอน...?”

 

ชานยอลพูดขัดมาอย่างหน้าตาเฉย ภาพคำพูดลอยผ่านหัวจงอินและเทาที่เอาแต่มองหน้าแบคฮยอนอย่างงงๆ แบคฮยอนปรายตามองคนพูดขึ้นมาด้วยท่าทีนิ่งๆ

 

“ไม่เสือกสิคะ”

 

อึ่ก !!!!!

 

ชานยอลสะดุ้งเล็กน้อยจากคำพูดคนตรงหน้า ก่อนจะหัวเราะหึๆในลำคอ สายตามองไปหาคนที่กำลังกวนประสาทเขาและมันได้ผลด้วยสิ ชานยอลเกาเท้าทอยก่อนจะส่งสายตาเจ้าเล่ห์ให้ครั้งสุดท้าย หวังว่ามันจะทำให้แบคฮยอนอารมณ์เสียได้...นิดหน่อย

 

ไม่นิดแล้วละ

 

เคสโจ๊กเกอร์ใหม่สุดๆถูกปามากระแทกหัวชานยอลอย่างแรง เขาก้มลงเก็บเคสที่ถูกปามาด้วยอารมณ์คุกรุ่นของเจ้าของมัน ชานยอลไม่ได้หันไปมองหน้าคนปา เพราะยังไงก็โมโหเขาแน่ๆ ตอนนี้เขาทำได้แค่มองเคสสุดเถื่อน...ไปพร้อมกับรอยยิ้ม ...ก็เท่านั้น

 

วันพุธ

“หู้ววววววว จะถึงพรุ่งนี้แล้ว ตื่นเต้นเนอะ” เสียงของเทาโพล่งขึ้นมาอย่างร่าเริงจากทางด้านหลังติดหน้าต่าง เทานั่งหลังชานยอล จงอินนั่งข้างชานยอล ถัดมาเป็นแบคฮยอนและยูอินที่นั่งข้างกัน ห้องเรียนจัดเป็นสอง สอง สอง

 

“เจอกันที่ไหนดี” ยูอินถาม

 

“หน้าโรงเรียน เดี๋ยวกูเอารถมารับ ยูอินมึงมากับกู จงอินมันจะขี่บิ๊กไบค์มัน ส่วนโซยอนแกไปกับชานยอลมันนะ” เทาจัดแจงให้อย่างเสร็จสรรพ

 

ชานยอลเชื่อว่าต้องมีคนหนึ่งคัดค้าน

 

“ทำไมเค้าต้องไปกับชานยอลด้วยละ”

 

นั่นไง พูดผิดซะเมื่อไหร่

 

“เอ่า ตัวก็ไปกับชานยอลมันตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้วแม่คุณ อย่ามากระแดะแยกกันได้ม่ะ”

 

“ไม่ ถ้าอย่างนั้นเค้าไม่ไป”

 

“อะไรของแกย่ะโซยอน ...ชานยอลมึงไปทะเลาะอะไรกับนางฟ้าเราหรอ” เทาหันไปคุยกับชานยอลที่นั่งเอาหลังพิงกำแพงมองหน้าแบคฮยอนที่เถียงจนคอเป็นเอ็น ชานยอลยิ้มน้อยๆก่อนจะตอบออกมา

 

“ไม่รู้สิ เราทะเลาะกัน หรือ...เธอทะเลาะคนเดียว”

 

“ยิ่งพูดยิ่งงง” เทาเกาหัวอย่างอารมณ์เสีย ดูท่าทีว่าพี่แบคฮยอนจะกำลังเล่นสงครามประสาทกับเขาซะแล้วสิ

 

“นี่โซยอน ร้อยวันพันปีฉันไม่เห็นแกจะเรื่องมากขนาดนี้เลยนะ มันแปลกๆไปตั้งแต่วันจันทร์และ” เทาพูดออกมาอย่างห้ามไม่ได้ เพราะมันแปลกไปจนเขาเองก็ตั้งตัวไม่ทันเหมือนกัน

 

“รถนายนั่งได้กี่คน ก็เอาฉันไปนั่งด้วยไม่ได้หรือไง”

 

“เอ่อ โซยอน...จริงๆมันก็นั่งได้นะ รถมันนั่งได้ 4 คน แต่ข้างหลังที่นั่งเอาไว้วางของที่จะเอาไป มีเครื่องปิ้งบาร์บีคิว ของกินสารพัดอย่าง รวมทั้งกระเป๋าเสื้อผ้าอีก เธอไปกับชานยอลนั่นแหละดีแล้ว นะ...นะ” ยูอินจับมือแบคฮยอนที่เอาแต่จ้องตากับชานยอล จงอินที่เห็นว่าสถานการณ์เริ่มแย่แต่มันไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเขาเท่าไหร่ เลยถือโอกาสหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดไลน์คุยกับพี่คยองซู ส่วนไอ้เทาก็ส่งสายตาอ้อนวอนโซยอนว่าอย่าเรื่องเยอะ

 

“เธอก็ไปกับฉันสิ กลัว...อะไรหรอ?” ชานยอลเว้นในคำที่แบคฮยอนแทบลุก ดีที่ข่มใจตัวเองไว้ได้ดี

 

“กลัวอะไร ไม่ได้กลัว ได้... ฉันไปกับนายก็ได้”

 

“จบ ดีมากโซยอน ทำตัวให้พูดง่ายหน่อยที่รัก เพลียยยยยย~” เทาพูดจีบมือไปมาอย่างที่ชอบทำเวลาคุยกับโซยอน ไอ้บ้านี่ก็ทำซะเหมือนเกิน เป็นป่ะเนี่ย

 

“แค่นี้ก็จบแล้วครับคุณพี่”

 

แบคฮยอนหันขวับอย่างอารมณ์เสีย วันนี้อารมณ์เสียตั้งแต่เช้าแล้วนะ “พี่อะไร พูดให้มันดีๆ”

 

“หึหึ พี่...โซยอนไง จะพี่ไหนละ” ชานยอลยิ้ม

 

ไอ้เด็ก.... ไอ้เด็กบ้าเอ้ย!!

 

.

.


วันพฤหัสที่ลอยคอ วันนี้ไม่มีเรียนไปจนถึงวันศุกร์เพราะโรงเรียนมีประชุมใหญ่สองวันเลยประกาศหยุดซึ่งทุกคนรู้ยกเว้นแบคฮยอน

 

บอกตามตรงว่าไม่อยากมาเป็นที่สุด งืออออ ยิ่งนั่งรถไปกับไอ้เด็กนั่นแล้วหงิด แบคฮยอนเตรียมตัวมาดีเว่อร์ชนิดที่แบบไม่หลุดแน่นอน เพราะได้ฝึกสมาธิมาแล้ว อุอุอุ

 

“เดี๋ยวฉันยืนรอเป็นเพื่อนพี่นะคะ ...เทาย่า เดี๋ยวค่อยไป ยืนรอชานยอลเป็นเพื่อนโซยอนก่อน”

 

“ได้ๆ” เทาหันมาตอบก่อนจะเดินไปเปิดประตูรถแล้วยัดตัวเองลงไปนั่งตากแอร์ ยูอินหันมองหน้าแบคฮยอนเหมือนจะพูดอะไรซักอย่าง แต่ก็อุบไว้ ทำอย่างนี้หลายครั้งจนแบคฮยอนขัดใจ เลยต้องเอ่ยออกมาแทน

 

“มีไรจะพูดก็พูดสิ อ้ำอึ้งอยู่ได้”

 

“พี่ ....โกรธชานยอลมันหรอคะ”

 

“รู้ได้ไงว่าโกรธ”

 

“สเตตัสในเฟสบุ๊ค สเตตัสในไลน์”

 

อ่า นั่นสินะ สเตตัสในไลน์ไม่ได้ชัดเจนขนาดนั้น แต่เฟซบุ๊คนี่สิ

 

บยอน บยอน บยอน

olo CY !!!

 

“ก็...ใช่ โกรธมัน เกลียดมัน”

 

“พี่คะ~ โกรธชานยอลมันเรื่องอะไรละคะ มันทำอะไรผิด”

 

“ไม่รู้ แต่โมโห”

 

“พี่ไม่มีเหตุผลเลยนะคะ พี่โกรธที่มันจับได้ใช่มั้ยคะ ไม่แปลกนี่คะ ในเมื่อมันก็ต้องรู้ซักวันอยู่แล้ว พี่ก็แค่ขอโทษชานยอลแล้วก็คุยกันดีๆสิคะ”

 

“แล้วทำไมพี่ต้องขอโทษมันละ พี่ไม่ได้ทำแบบนี้เพื่อมาขอโทษมันนะ”

 

“พี่งี่เง่าแล้วนะคะ ใครรู้พี่ก็แค่ขอโทษคนนั้น ขอโทษทุกคนที่รู้”

 

“นี่อย่าบอกนะ ว่ารู้หมดแล้ว”

 

ยูอินตะปบปากอย่างรวดเร็วที่เผลอพูดไปโดยไม่รู้ตัว เป็นเพราะพี่แบคฮยอนงี่เง่าเลยทำให้ยูอินหงุดหงิด ทำไมพี่แบคฮยอนเข้าใจยากแบบนี้นะ

 

“บอกมา มีใครรู้แล้วบ้าง”

 

“มะ...มีแค่ชานยอลค่ะ”

 

“ไม่จริง มี-ใคร-บ้าง นับหนึ่ง”

 

“ยะ..อย่านับสิคะ”

 

“นับสอง”

 

“อ๊ายยยย มีชานยอลกับจงอินคะ เทายังไม่รู้ๆ” ยูอินพูดรวนจนแบคฮยอนนึกขำ จงอินรู้แล้ว? โอ้ยยยย เล่นซะเนียนเลยนะย่ะ

 

“ก็แค่นี้ กลับบ้านดีกว่า ไม่ปงไม่ไปแมร่งละ”

 

“อ๊ายยยย อย่านะคะ แงงงงง พี่อย่าเป็นแบบนี้สิคะ ทุกอย่างจะโอเคค่ะ Everything will be fine นะคะ”

 

ไม่ทันที่แบคฮยอนจะตอบกลับ รถBMWสีดำด้าน ถูกขับมาจอดเลียบฟุตบาทที่แบคฮยอนกำลังยืนคุยกับยูอินอยู่ เจ้าของรถเปิดประตูออกมาจนแบคฮยอนอดไม่ได้ที่จะเบ้ปากใส่

 

ชานยอลมาเท่อีกแล้ว เหอะ

 

“โทษทีนะมาช้า ตื่นสายน่ะ” ร่างสูงเอ่ยพร้อมกับเสยผมไปด้วย

 

โชว์รวยหรอ ก็งั้นๆแหละ BMWอะไร แบคฮยอนก็มีเงินซื้อว้าาาาา~

 

“ไปกันได้หรือยัง” เทาลงจากรถเดินมาเซย์ไฮกับชานยอลที่ยืนอยู่ตรงหน้า

 

“โอเค ไม่ต้องรอไอ้จงอิน เดี๋ยวมันตามไปทีหลัง”

 

“เค ไอ้บ้านี่ติดแฟนชิบหาย” เทาพูดกระแหนะกระแหนคนไร้ตัวตนก่อนจะลากยูอินไปที่รถจากนั้นก็ออกตัวนำไปก่อน เหลือเพียงแบคฮยอกับชานยอลที่เอาแต่ยืนจ้องหน้ากันท่ามกลางสงครามประสาทย่อมๆที่ถูกสร้างมาจากแบคฮยอนเพียงคนเดียว

 

“ขึ้นรถสิครับ”

 

“ถ้าบอกว่าไม่ละ”

 

“งั้นผมต้องทำยังไงดีละ” ชานยอลเอียงคอมองคนตรงหน้า วันนี้แบคฮยอนแต่งหน้าเข้มกว่าตอนมาโรงเรียนนิดหน่อย ส่วนผมก็ถูกถักเป็นเปียเดียวและเอามันมาเกยไว้ที่ไหล่ซ้าย น่าจะเป็นฝีมือยูอิน แบคฮยอนคงถักเปียไม่เป็นหรอก

 

“ฉันไม่ไป ขอตัว” แบคฮยอนก้าวเดินหมายจะกลับบ้าน แต่ก็ดันถูกมือใหญ่รั้งไว้ก่อน

 

“อุตส่าห์เตรียมของมาพร้อมซะขนาดนี้ แถม...วันนี้ก็แต่งตัวน่ารักมากๆซะด้วย เสียดายแย่นะครับถ้าจะกลับไปลบมันออก”

 

ชานยอลออกแรงกระตุกแบคฮยอนให้เดินตามมาที่รถ คนโดนลากก็พยายามขืนแต่ชานยอลไม่นึกหงุดหงิดเลยซักนิดเดียว แต่กลับคิดว่ามันน่ารักและมันคงจะสนุกน่าดู

 

“ระวังหัว” มือใหญ่จับขอบประตูไว้ทัน เพราะหัวแบคฮยอนสัมผัสกับมือชานยอลอย่างเต็มที่ ไม่งั้นป่านนี้คงนั่งกุมหัวไปแล้ว

 

“อย่าหนีลงมานะครับ ถ้าทำอย่างนั้นผมเกรงว่าเราจะไม่ได้ไปเที่ยวด้วยกันกับเพื่อนของเรา” ชานยอลขยิบตาส่งมาให้ แบคฮยอนถลึงตาใส่ นึกอยากจะตบปากคนพูดเสียจริงๆ

 

“คาดเข็มขัดด้วยครับ” ชานยอลพูดขึ้นหลังจากมานั่งประจำที่นั่งคนขับเรียบร้อยแล้ว แบคฮยอนเองก็ไม่ได้ขัดใจอะไร เพราะเขายังไม่อยากตายเร็ว ถ้าเกิดไอ้บ้านี่พลาดพลั้งขึ้นมาโอกาสรอดก็มีเยอะกว่าใช่ป่ะละ

 

 

 

 

เงียบ...

 

ขับรถมาเกือบจะชั่วโมงแล้ว มีเพียงเสียงหายใจของคนสองคนเท่านั้น ไอ้เด็กบ้านั่นไม่ยอมเปิดเพลงกลบความเงียบ ทั้งยังไม่พูดอะไรซักแอะ ชักหมั่นไส้แล้วนะ

 

นิ้วเรียวเอื้อมไปกดเปิดเพลงอย่างเซ็งอารมณ์ ชานยอลเหลือบมองคนข้างๆเล็กน้อย จากนั้นก็ยิ้มเบาๆเมื่อเพลงเริ่มบรรเลงท่ามกลางคนสองคนที่เอาแต่นั่งเงียบตลอดการเดินทาง

 

แบคฮยอนเอาแต่มองออกนอกหน้าต่างในขณะที่ชานยอลเองก็เอาแต่ตั้งใจขับรถมองทางข้างหน้า ซึ่งนั่นมันก็ดีแล้ว จะได้ไม่ต้องมานั่งเถียงนั่งทะเลาะกัน แบคฮยอนเหม็นขี้หน้าชานยอลอย่างกะอะไรดี

 

“พี่โกรธหรอ?”

 

“...” หลังจากที่เงียบมานาน นึกคึกอะไรพูดออกมาว่ะ

 

“เงียบทำไมละครับ ตอบผมสิ พี่ไม่อึดอัดหรอ เราเอาแต่เงียบมาตั้งนานแล้วนะ”

 

“...” เงียบ พูดได้พูดไป

 

“งืมมมมม คิดๆดูแล้ว ถ้าพี่จะโกรธมันก็ไม่ถูกซะทีเดียวนะครับ ผมก็ควรจะโกรธพี่ด้วยสิ พี่หลอกผมนินา”

 

“...” แบคฮยอนทำเป็นหูทวนลมมองวิว ปล่อยให้ชานยอลพูดคนเดียวโดยไม่คิดจะเอ่ยปากตอบกลับไป

 

“เอ~ พี่ไม่ได้ยินหรอครับ” ชานยอลยิ้ม อีกไม่กี่นาทีข้างหน้าเขากำลังจะพบกับการติดไฟแดงครั้งใหญ่ สงสัยคงต้องติดอีกนาน เพราะแถวของเขายาวเหลือเกิน

 

อยู่ๆก็นึกขอบคุณทั้งๆที่เคยสบถด่ามันไปตั้งหลายครั้ง

 

“....พี่ครับ ....ใกล้ขนาดนี้ได้ยินหรือยัง”

 

แบคฮยอนหันมาตามเสียงที่รู้สึกว่ามันใกล้เหลือเกิน พอหันมาเท่านั้นแหละ หน้าชานยอลอยู่แค่คืบ ไอ้บ้านี่มันไม่ต้องขับรถมองถนนแล้วหรือยังไง

 

เอ่าไอ้สัส ติดไฟแดงนี่หว่า !!

 

แบคฮยอนกัดฟันก่อนจะเอามือดันอกคนตัวสูงที่โน้มหน้าเข้ามาใกล้เขามากเกินไป ยิ่งทำแบบนั้นชานยอลก็ยิ่งเขยิบเข้ามาใกล้ แบคฮยอนเอามือบิดหูคนตรงหน้าด้วยความตกใจจนคนโดนร้องโอ๊ย แต่ก็ไม่ยอมถอยออกไป จากนั้นแบคฮยอนก็ลงมือบิดอีกรอบ

 

“โอ๊ย โอ๊ย เจ็บแล้วครับๆ” ชานยอลไล่จับมือแบคฮยอนเป็นพัลวันโดยที่คนตัวเล็กก็เอาแต่ปัดป่ายไปมาอย่างน่ารำคาญ ชานยอลคงต้องถอยมาตั้งหลักก่อน

 

“ไอ้เด็กบ้า ทำอะไรของแก” แบคฮยอนอารมณ์เสียแล้ว หันหน้ามามองคนขี้แกล้งที่กำลังยิ้มทะเล้นพลางเอามือลูบหูข้างที่โดนบิด

 

“ก็พี่ไม่ตอบผมนี่ ก็นึกว่าไม่ได้ยินเลยเข้าไปพูดใกล้ๆหูเอง”

 

“ใครอนุญาต สนิทกันหรอ”

 

“ถ้าพี่เป็นโซยอนขอตอบเลยว่าสนิทมาก”

 

“โทษที พอดีไม่ใช่โซยอน” แบคฮยอนสะบัดหน้าออกไปมองวิวข้างทางอีกครั้ง

 

“งั้นหรอครับ ถ้าพี่ไม่ใช่โซยอนแล้วพี่เป็นใครล่ะ”

 

ชานยอลแตะไหล่แบคฮยอนเบาๆ จนแบคฮยอนสะดุ้งหันมา พลาดอีกแล้ววววว ปากหนอปาก

 

“หน้าเหมือนโซยอนซะด้วยสิ ถ้าไม่ใช่โซยอนแล้วเป็นใครละครับหื้ม?”

 

หื้มพ่อง ใจเย็นๆนะแบคฮยอน

 

“เสือก”

 

ชานยอลหลุดหัวเราะกับคำตอบตรงหน้า เวลาที่โดนต้อนแบคฮยอนจะตอบกลับด้วยคำหยาบๆเสมอ ซึ่งนั่นมันก็น่ารักดีนะ

 

“พูดไม่เพราะเลยนะครับ ตกลงพี่จะไม่บอกผมจริงอ่ะ”

 

“บอกอะไร ทำไมต้องบอก ขอเหตุผล 82 ข้อ”

 

“เยอะไปไม่ตอบ”

 

ทั้งสองคนจ้องหน้ากันไปพร้อมกับความเงียบ สัญญาณไฟแดงเปลี่ยนเป็นไฟเขียวทำให้ชานยอลต้องละสายตาไปจับพวงมาลัยแทน แบคฮยอนเองก็มองทางข้างหน้า มองท้องฟ้าที่แสงกำลังหดหายไปจนจะกลายเป็นสีฟ้า จะเย็นแล้วหรอเนี่ย

 

“หิวมั้ยครับ”

 

“ไม่”

 

 

 

 

 

รถขับมาจอดที่ลานจอดรถของรีสอร์ทหวงชื่อดังที่อยู่ไกลจากตัวเมืองเลยทีเดียว เพราะตอนนี้ไม่ใช่ช่วงเทศกาลคนเลยไม่ค่อยเยอะเท่าไหร่ ถึงอย่างนั้นที่นี่ก็เต็มอยู่ดี

 

แบคฮยอนก้าวขาลงจากรถด้วยความระมัดระวังเพราะใส่กระโปรง เป็นเดรสกระโปรงทรงเอสีขาว ลายม้าโพนี่สีรุ้งแปะอยู่กลางอก รองเท้าผ้าใบมัฟฟินสีขาวที่ใส่มาตั้งแต่ตอนนั้นและคิดว่าจะใส่ตลอดการปลอมตัวเป็นโซยอน แต่คงไม่ใส่ตลอดตอนอยู่ที่นี่หรอกนะ แบคฮยอนเตรียมรองเท้าแตะมาด้วย

 

กลิ่นดินหอมมาก หอมจนรอยยิ้มเผลอหลุดออกมาอย่างไม่ตั้งใจ เก็บอาการไม่อยู่อีกแล้ว ชานยอลเดินไปท้ายรถ จากนั้นก็ยกกระเป๋าของแบคฮยอนออกมา มันไม่ใช่กระเป๋าฟรุ้งฟริ้งของโซยอนหรอก มันเป็นกระเป๋าสีดำสนิทใบใหญ่สะพายข้างของแบคฮยอนเอง เป็นกระเป๋าตัวเก่งเวลาหอบเสื้อผ้าไปเที่ยวน่ะ

 

“เดี๋ยวผมถือให้” ชานยอลเอื้อมมือมาดึงสายกระเป๋าจากไหล่แบคฮยอน แต่คนตัวเล็กหลับรั้งเอาไว้ไม่ให้เอาไปถือ จากนั้นก็ส่งสายตาดุๆไปให้

 

“ไม่ต้องยุ่ง ถือของตัวเองไปเถอะ” แล้วก็เดินนำเข้าไปในล็อบบี้

 

“ดื้อจริงๆ” ชานยอลส่ายหัวเล็กน้อย ก่อนจะเดินตามพนักงานที่มองเขาตาละห้อย แบคฮยอนเดินนำลิ่วไปแล้ว

 

.

.

 

เพราะที่นี่ถูกจองเอาไว้ก่อน...เมื่อ 6 เดือนที่แล้ว มายก็อด ขนาดรีสอร์ทแม่ตัวเองยังต้องจองไว้ก่อนเลย พนักงานสาวสองคนเดินนำไปที่รีสอร์ทตามด้วยพนักงานขนกระเป๋า

 

รีสอร์ทที่นี่สวยมากๆ ประดับประดาไปด้วยหลอดไฟสีส้ม พื้นคือหินกรวดสีขาวดูละลานตาขาวสะอาดจนแทบจะนอนกลิ้งเล่นได้ บ้านพักเป็นบ้านสองชั้น ข้างล่างเป็นห้องนั่งเล่น ห้องครัว ห้องน้ำ ส่วนชั้นบนมี 4 ห้องนอน 1 ห้องน้ำ แล้วก็ระเบียง อีกทั้งยังมีสวนหลังบ้าน มีม้านั่งแบบชิงช้า และมีหลุมที่ทำเป็นโซฟานั่งเล่นนั่นอีก สวรรค์ชัดๆ นี่มันกลุ่มคนรวยนี่นา!!

 

“ข้างบนมี 4 ห้องหรอว่ะ”

 

“งั้นกูกับจงอินนอนด้วยกัน มึงนอนคนเดียวไอ้เทา ยูอินเอาอีกห้องไป ส่วนอีกห้องเป็นของโซยอน” ชานยอลจัดแจงห้องให้อย่างรวดเร็ว โดยที่ไม่มีใครขัด แบคฮยอนเองก็ด้วย มันคงจะดีถ้าได้นอนคนเดียว เพราะต้องแต่งตัวหลายอย่าง

 

หลังจากนั้นทุกคนก็แยกย้ายกันไปเก็บของที่ห้องตัวเอง แบคฮยอนเดินเข้ามาในห้อง มันไม่ได้เล็กและก็ไม่ได้ใหญ่ ทุกส่วนกำลังพอดี เตียงนอนขนาดใหญ่ ด้านข้างเป็นตู้เสื้อผ้าเต็มแนว และอีกด้านเป็นโต๊ะ หน้าต่าง และชั้นวางของ

 

ใช้เวลาไม่ถึง 20 นาทีของทุกอย่างก็ถูกเอาไปวางในตู้เสื้อผ้าขนาดใหญ่เว่อร์แต่มีเสื้อผ้าแค่นิดเดียว จากนั้นยูอินก็ขึ้นมาตามลงไปกินข้าว

 

แบคฮยอนเดินออกมาจากหลังบ้านด้วยรองเท้าแตะแบบหนีบสีดำเรียบๆที่ชอบใส่ จงอินกำลังปิ้งกุ้ง กั้ง หมึก หอย เนื้ออยู่บนเตา ส่วนเทากำลังเต้นอย่างบ้าคลั่งไปกับยูอิน สองคนนั้นเริ่มดื่มกันแล้วทั้งๆที่มันยังไม่เย็นดี ส่วนชานยอลนั่งๆนอนๆอยู่ที่โซฟาที่ลดระดับลงเหมือนเป็นหลุม

 

แบคฮยอนเดินเมินรอยยิ้มที่จงอินส่งมาให้ รู้ความจริงแล้วยังจะมายิ้มอ่อยอีก ฉันจะยุให้คยองซูเลิกกับแกแน่ คอยดู(พาล)

 

สองเท้าก้าวลงบันไดเล็กๆลงมานั่งตรงข้ามกับชานยอลที่เริ่มจิบๆเบียร์กระป๋อง หัวก็โยกไปตามจังหวะเพลงมันส์ๆ ก่อนที่จะเงยหน้ามายิ้มให้แบคฮยอน

 

“กินเสร็จแล้วมาดื่มให้โลกหมุนกันเลยดีกว่า!!

 

ดูเหมือนเทาจะพาปัญหาใหญ่มาให้แล้วสิ

 

.

.

 

“พอเถอะ ดูเหมือนเธอจะไม่ไหวแล้วนะโซยอน”

 

ยูอินปราบแบคฮยอนที่แทบจะล้มทั้งยืน ตอนนี้คนที่เมาที่สุดดูเหมือนจะเป็นโซยอนคนสวยซะแล้วสิ

 

“นั่นสิ ยังไงก็แพ้อยู่ดีนั่นแหละ นี่เปลี่ยนเกมส์มาหลายเกมส์แล้วนะ” ชานยอลพูดเสร็จแล้วก็ขำ เพราะพี่แบคฮยอนน่ะสิ หวังจะเล่นเกมส์เพื่อจะมอมเหล้าเขาให้เมา แต่ไหงตัวเองกลับเมาเองซะละ

 

“ยางงงงงงงงงง ม่ายมาวววววววววว มั่วแล้ววววว” แบคฮยอนปัดมือสะเปะสะป่ายปัดโดนหน้ายูอินที จงอินที จนจับมือเก็บไม่หมด

 

“พอๆๆๆ เลิกเล่นๆ เดี๋ยวกูเอาโซยอนขึ้นไปบนห้องเอง พวกมึงดื่มกันไปก่อน”

 

“ทำตัวดีๆ” จงอินพูด

 

ชานยอลเอามือแบคฮยอนมาคล้องไว้ที่คอ ก่อนที่มืออีกข้างจะโอบเอวแล้วพยุงให้ยืนขึ้น คนตัวเล็กหัวเราะเอิ้กอ้ากชอบใจ เดินมาเรื่อยๆจนถึงบันไดบ้านแล้วอยู่ๆแบคฮยอนก็ดันตัวชานยอลออกห่าง จากนั้นก็พยายามเปิดตาเล็กๆที่เมาจนมันปิดสนิทยากที่จะเปิดขึ้นมา

 

“ครายว่ะ” แบคฮยอนขยับปากพูดอย่างยากลำบาก พอจะพูดทีปากก็ดันเบี้ยวไปมาอย่างควบคุมไม่อยู่

 

“ชานยอล”

 

“ช่ายหราาาาา~ ไหนขอดูหน้าหน่อย” แบคฮยอนแหงนหน้าเพราะตาเปิดได้เพียงน้อยนิด แต่ถึงอย่างนั้นก็มองไม่เห็นอยู่ดี มือเล็กผลักชานยอลให้แนบติดกำแพงที่ทั้งสองคนยังอยู่ที่บันไดขั้นที่สอง

 

แบคฮยอนเขยิบตัวเข้าไปใกล้ด้วยท่าแหงนหน้าเหมือนเดิม ชานยอลยกขาข้างหนึ่งตั้งฉากกับกำแพงกันคนเมาตกลงไป มือทั้งสองข้างก็พยายามจับไม่ให้คนตัวเล็กโยกไปมา

 

“ม่ายช่ายชานหยอยยยยยย หลอกนี่หว่าาาาา~” พูดจบก็เอามือตบปากคนตรงหน้าเบาๆสองสามที

 

“จะไม่ใช่ได้ไงเล่า ก็นี่แหละชานยอล” ชานยอลขำเบาๆ

 

“ไอ้ชานยอลเดะบ้าอ่ะหรอ ไอ่เดะเจ้าเล่ห์อ่าหรอ~”

 

“เจ้าเล่ห์อะไรเล่า” ชานยอลอุบอิบ

 

แบคฮยอนจับคางชานยอลให้ก้มลงมาเพราะคนตัวสูงสูงเกินไป คนตัวเล็กพยายามเปิดตาอีกครั้ง และครั้งนี้มันเปิดขึ้นมามากกว่าเดิม...นิดเดียว

 

“อ่า ช่ายจริงดั๋ว ปล่อยเยยยยยย” ลิ้นพันกันอย่างไม่ต้องสงสัย

 

“พี่ก็ทำตัวดีๆให้ผมช่วยพยุงขึ้นห้องสิครับ”

 

แบคฮยอนทิ้งน้ำหนักตัวลงบนอกชานยอล ก่อนจะทำเสียงแจ๊บๆ เห็นทีชานยอลคงต้องอุ้มคนเมาด้วยท่าเจ้าสาวแล้วละ ไม่งั้นคงไม่ถึงห้อง

 

“อ๊า~ สูงน้าาาาาา~”

 

ตลอดทุกขั้นบันได แบคฮยอนเอาหน้าซุกกับคอชานยอลจนคนโดนจั๊กจี๊วูบวาบไปหมด ซุกอย่างเดียวไม่พอ มีไถขึ้นลงอีกต่างหาก นี่จะยั่วหรอ

 

“พี่เปิดประตูห้องสิครับ ผมไม่มีมือ” ไม่ใช่ไม่มีมืออย่างเดียว ไม่มีแรงด้วย

 

“แจ๊บๆ ปล่อยก่องๆ”

 

ชานยอลปล่อยแบคฮยอนตามคำขอ หลังจากเท้าแตะพื้นแบคฮยอนก็เทกระจาดทันที ถ้าไม่ได้ชานยอลหัวแบคฮยอนคงฟาดกับกลอนประตูเลือดสาดไปแล้วละ

 

“งืมๆๆ นี่ครายอ่ะ”

 

“ถามอีกแล้ว ชานยอลไงครับ”

 

แบคฮยอนยืนบังกลอนประตูเอาไว้ พอชานยอลจะเอื้อมไปเปิดก็ดันบังแล้วก็ปัดมือเขาออก ชานยอลทำหน้างงมองแบคฮยอนที่ตอนนี้เอาแต่มองหน้าเขาตาแป๋ว

 

“ตาลืมได้แล้วหรอครับ”

 

“งือ” จากนั้นก็ปิดเหมือนเดิม

 

วินาทีที่แบคฮยอนเผลอชานยอลก็เอื้อมมือไปคว้าลูกบิดประตูก่อนบิดมันเข้าไปในห้อง ทำเอาคนตัวเล็กที่พิงประตูแทบหงายหลัง

 

ชานยอลแทรกตัวเข้าในห้องได้แล้ว แบคฮยอนลากคอชานยอลไปที่ปลายเตียงก่อนที่คนตัวเล็กจะขึ้นไปยืนบนเตียงเอามือคล้องคอคนตัวสูง เพราะตอนนี้ความสูงของทั้งคู่เท่ากันแล้ว

 

“พี่ครับ ...จะทำอะไรน่ะ”

 

“เสียงมาจากหนายยยยยย” แบคฮยอนหันซ้ายหันขวา เอียงหูหาเสียงด้วยท่าทางเหมือนเด็กๆ

 

“ห้ะ?”

 

“นั่นหงาย เสียงมาจากหนายอ่า”

 

“เสียงก็จากปากผมนี่ไงครับ”

 

“งั้นหรอ แบบนี้ช่วยปิดเสียงได้มั้ยนะ...”

 

คนตัวเล็กพูดจบก็โน้มหน้าลงมาประกบริมฝีปากของคนตัวสูง ชานยอลถอยหลังไปหนึ่งก้าวด้วยความตกใจ แบคฮยอนหลับตาพริ้มเพราะฤทธิ์เหล้า ก่อนจะกดฝังริมฝีปากลงมาแน่นราวกับมันจะช่วยให้เขาไม่ได้ยินเสียงอะไรทั้งนั้น

 

ชานยอลจับต้นคอแบคฮยอนเบาๆก่อนจะออกแรงกดมันลงมาเพื่อให้รับจูบได้อย่างถนัด คนตัวสูงละเลียดริมฝีปากไปทีละน้อย และค่อยๆส่งลิ้นเข้าไปชิมความหวานจากรสเหล้าในปากของคนตัวเล็กที่เอาแต่จิกกัดเขามาตั้งแต่เช้า นึกแล้วมันก็ทำให้เขาหมั่นไส้ จนเผลอจูบพี่แบคฮยอนอย่างเอาแต่ใจตัวเอง

 

“อื้อ”

 

แบคฮยอนดันไหล่ชานยอลออกเป็นสัญญาณว่าคนตรงหน้าหายใจไม่ทัน ชานยอลค่อยๆถอนริมฝีปากออกมาอย่างอ้อยอิ่งจนได้ยินเสียงดังจ๊วบ แบคฮยอนล้มคุกเข่าลงบนเตียงซบอกชานยอลไปอย่างรวดเร็วหลังจากที่ริมฝีปากของทั้งคู่แยกจากกัน

 

“เฮ้ออออ อย่าเล่นแบบนี้สิครับ”

 

แบคฮยอนโดนช้อนไปนอนอยู่บนเตียงด้วยท่าที่ถูกต้อง คนตัวเล็กทำเสียงแจ๊บๆก่อนจะตะแคงตัวไปอีกด้าน

 

ชานยอลถอนหายใจอีกครั้ง หัวใจเต้นแรงมากตอนที่จูบกัน ทำไมแบคฮยอนเมาแล้วเป็นแบบนี้ซะละ ชานยอลรับมือไม่ถูกนะ

 

ร่างสูงถอนหายใจอีกครั้งเป็นรอบที่สามของวันนี้ มือก็ลูบปากของตัวเองไปด้วย ก่อนจะกดเปิดแอร์ให้แล้วเดินออกจากห้องไป

 

ทิ้งไว้แค่เพียงความวูบวาบของจูบเมื่อกี้นี้

 

....หลังจากนี้จะไม่มีรสของเหล้าอีกแล้ว ชานยอลสัญญา

 

 

 






*แถม ตอนที่แบคฮยอนกวนประสาทคยองซู


 




Talk : เขิลจังงงงง เม้นเจิมให้เราทีนะคะ เม้นเยอะมาไวนะที่รัก 

ฟิคนางสาวแบคฮยอน #นสแบคฮยอน

©
t
h
e
m
y
b
u
t
t
e
r
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 216 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,494 ความคิดเห็น

  1. #1465 ChungWila (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 เมษายน 2563 / 23:37
    พี่แบคน่ารักมากค้าบบ
    #1,465
    0
  2. #1449 Tangkwa Maneewan (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:59
    โครตขี้อ้อนนน
    #1,449
    0
  3. #1426 >_<...LoOk OnLy At Me...>_< (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2561 / 01:07
    ชอบน้องตอนเมา! 555555 ตอนแรกก็เขินนะ พอเห้นแชทแบคกับคยองล่ะก็ ยัยแบคเอ้ย 555555
    #1,426
    0
  4. #1401 GXB-7127 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2561 / 01:45
    โอเอมจียยยยย อยากให้เมาบ่อยๆอ่าค่ะะะะ รุกเลย 5555555
    #1,401
    0
  5. #1384 imfade (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 มกราคม 2561 / 18:57
    เมาแล้วเด็ดอ่ะ ชอบ5555
    #1,384
    0
  6. #1378 11507416p (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2560 / 15:56
    มายก็อชชช มีจูบด้วย
    #1,378
    0
  7. #1331 Jammie-Lee (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2560 / 00:44
    เหยยยยย จูบชานเองนะ ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #1,331
    0
  8. #1291 ㅊㅎㅂ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2560 / 04:31
    ตายแล้วววววววเริ่มจูบน้องก่อนด้วยนะ หุ้ยๆๆ
    #1,291
    0
  9. #1275 mmaijii (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 เมษายน 2560 / 22:11
    แบคงี่เง่ามาก เป็นเราคงรำคาญ555555
    #1,275
    0
  10. #1269 AnymousEiei (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 มีนาคม 2560 / 22:13
    ว้าวววววว
    #1,269
    0
  11. #1233 ❤ Willis ❤ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2560 / 19:45
    กรี๊ดดดดด จูบกันแล้วอ่ะรู้สึกอยากให้แบคเมาบ่อยๆจังเลย 55555555
    #1,233
    0
  12. #1201 KyuMin_Pumpkin (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 มกราคม 2560 / 19:51
    เอาสิ!! แบคเมาแล้วรุ่มร่ามอ่ะ!!!
    #1,201
    0
  13. #1173 pim pimmi (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 มกราคม 2560 / 16:56
    55555555
    #1,173
    0
  14. #1155 qqxr_ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 มกราคม 2560 / 13:38
    กำลังฟิน 555555555555555555555555555555555555555555555555555
    #1,155
    0
  15. #1147 BaEk_1992 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 มกราคม 2560 / 20:02
    มันจะฟินกว่านี้ถ้าไม่มีคยองกับแบคโอ้ยยขรรมมม55555555
    #1,147
    0
  16. #1143 CHan CHaNom (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 มกราคม 2560 / 23:48
    ช่วง Talk นี่เปรียบเสมือนคาเฟ่ อีแบค อีคยอง เล่นไรกันลูก? 5555555555
    #1,143
    0
  17. #1132 ดินฟ้าอากาศ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2559 / 07:35
    ขำคยองกับแบค55555
    #1,132
    0
  18. #1106 Kannika Tankam (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2559 / 16:11
    แบคฮยอยเนียนหราาาาา
    #1,106
    0
  19. #1071 phakh (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2559 / 13:44
    ง่า...เมาละอ่อย
    #1,071
    0
  20. #1048 Pinkuplatong (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2559 / 17:06
    เปนพวกเมาแล้วจูบอ่อ แบคเอ๊ย
    #1,048
    0
  21. #1024 Title Thanatporn (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 เมษายน 2559 / 12:56
    เมาแล้วเปลี่ยนเป็นคนละคนเลยนะแบค
    #1,024
    0
  22. #1000 Kewii_CB (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 เมษายน 2559 / 00:22
    แบคฮยอนเมาทุกตอนเลยได้ม่ะ5555
    #1,000
    0
  23. #985 ชานชาน. (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 มีนาคม 2559 / 23:56
    ว้าวววว เมาาาา^^
    #985
    0
  24. #959 KYU_KYU (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 มีนาคม 2559 / 14:54
    55555 จูบเฉยเลย
    #959
    0
  25. #883 KIMSO.ZYX (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2559 / 12:59
    เมาละก็ไปจูบเขาน่อ
    #883
    0