[EXO] นางสาวแบคฮยอน | CHANBAEK

ตอนที่ 3 : `ตอนที่ 3 : ตัวเสือก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12,170
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 232 ครั้ง
    24 พ.ค. 58



 

       “ไอ้แบคฮยอน!!

 

            “มึงเข้ามาห้องกูได้ไงว่ะ!!

 

            “นี่มึงแต่งตัวเหี้ยไรเนี่ย!!”

 

            แบคฮยอนกัดฟันแน่น จะแถยังไงในเมื่อหลักฐานมันทนโท่ตั้งแต่หัวจรดเท้า จะแถว่าคอสเพลย์ก็ดูจะเวิ่นเว้อเกินไป เพราะแบคฮยอนไม่ได้ชอบคอสเพลย์ซะเมื่อไหร่ แล้วคนที่รู้คนแรกทำไมต้องเป็นไอ้คยองซูเนี่ย โอ๊ยยยยย เครียดเว้ยยยย

 

            คยองซูเดินเข้ามาใกล้แบคฮยอนที่กำลังมองมาเพราะไม่สามารถหาคำพูดออกมาอธิบายได้ คำมากมายสับสนและตีกันอยู่ในหัว จะต่อสายไปหายูอินก็ทำไม่ได้เพราะไอ้คยองมันมองอยู่ เดินเข้ามาใกล้จนอยู่ในระดับสายตา มืออวมของคนตรงหน้าเอื่อมมาจับปลายกระโปรงพิจารณาก่อนจะเลิกขึ้นมาเล็กน้อย สายตาช้อนมองมาที่หน้าแบคฮยอน ไล่มาตั้งแต่ตา จมูก และปาก คยองยกยิ้มมุมปากก่อนที่แขนขวาจะมาจับที่เข้าที่ไหล่

 

            “กระโปกสัส”

 

            “พ่องตาย”

 

            แบคฮยอนปัดมือของคยองซูที่จับอยู่ที่ไหล่ออก แล้วเดินไปนั่งที่โซฟา จัดการถอดถุงเท้าและโบว์ที่คอ ก่อนจะถอดเสื้อสเวตเตอร์ออกตามด้วยการเอาเสื้อเชิ้ตออกจากกระโปรง โดยที่พยายามเมินสายตาล้อเลียนของคยองซูที่นั่งตรงกันข้าม

 

            “ไม่คิดเลยน้า~ ว่าจะมีรสนิยมแต่งหญิงแบบนี้ด้วยอ่ะ ก็ดีนะเหวยยยย~” คยองซูพูดก่อนที่สายตาจะก้มลงมองที่เป้า...ใช่ ที่เป้า แทนที่จะเป็นหน้า แบคฮยอนยกตีนหมายจะเตะหน้า แต่ก็ทำไม่ได้ไม่งั้นหวอออกแน่นอน

 

            “มองเหี้ยไร หน้ากูแปะอยู่ข้างบนนี่ ไม่ใช่แปะอยู่ที่เป้า”

 

         คยองซูขำเล็กน้อย ก่อนจะลุกขึ้นยืนบิดขี้เกียจ ก่อนจะเดินไปห้องครัวแต่ก็กลับชะโงกหน้าออกมา

 

            “นี่มึงแดกอะไรมายัง”

 

            “ยัง กูเพิ่งกลับ”

 

            “...มึงไปเปลี่ยนชุดไป กูอุบาทว์ลูกตาชิบหายเลย”

 

            “ควาย”

 

            “อ่อ รีบๆซะละ เรามีเรื่องต้องคุยกัน”

 

            15 นาทีสำหรับการเปลี่ยนชุดนักเรียนหญิงเป็นชุดลำลองธรรมดา เสื้อตัว กางเกงตัว แบคฮยอนออกมานั่งที่โซฟา คยองซูนอนรอดูทีวีโดยที่มือก็กำลังหยิบขนมในห้องเขากินอย่างสบายอารมณ์

 

            “แหม ทำอย่างกะบ้านมึงเนอะ เข้าห้องชาวบ้านชาวช่องสบายรูตูดเลยมึง”

 

            “ก็กูขี้เกียจกลับบ้าน กูมาหามึงตั้งแต่เช้าอีห่า อากาศก็ร้อน กูก็เลยเข้ามาตากแอร์ฟรี”

 

            “ส้นตีน”

 

            “อ่าวสัส ถ้ามึงเปลี่ยนพาสเวิร์ดกูก็เข้ามาไม่ได้หรอก มึงไม่เปลี่ยนเอง”

 

            “ความผิดกูสินะ”

 

            แบคฮยอนทำหน้าเบื่อหน่าย ก่อนจะยื่นมือไปหยิบขนมที่อยู่ในมือคยองซูมากินอย่างหน้าตาเฉย คนโดนแย่งมองตาขวาง คยองซูยกกำปั้นขึ้นมาทำท่ากระแอมเหมือนเหล่าคนแก่อายุ 50 ทำเวลาที่จะสอบสวนใครซักคน

 

            “ไหนคุณเพื่อนอธิบายมาสิคะ ว่าแต่งหญิงทำหอกอะไร”

 

            “นี่มึงจะเสือกให้ได้เลยสินะ”

 

            “โห้ เดินเข้ามากระโปรงสั้นจุ๊ดจู๋ แถมยังกรีดอายไลเนอร์ซะยาวเฟื้อย เสือกยังทาปากชมพูแปร๋ดดดดด หอกหัก! ไม่ให้กูเสือกก็ดูเหมือนจะไม่ใช่กูแล้วละคร้าบบบบบ” คนพูดทำท่าทางประกอบสุดแสนจะดัดจริต มือไม้เคลื่อนไหวไปมาแต่ละประโยคที่พูด แถมยังบีบเสียงกวนส้นตีนซะจนทำเอาหัวแม่โป้งแบคฮยอนกระดิกยิกยิก

 

            “คืองี้ ... น้องกู... โซยอน เสือกกระแตแต๋แว๋ดไปญี่ปุ่น เพราะได้บัตรมาจากร้านต๊อกโบกิเหี้ยไรเนี่ยแหละ”

 

            “ห้ะ ร้านต๊อกโบกิเนี่ยนะแจกบัตรเที่ยวญี่ปุ่น มึงโดนหลอกแล้ว”

 

            “กูไม่รู้ หลอกไม่หลอกกูก็ควายแล้ว แทบจะแดกหญ้าแทนข้าวแล้วเนี่ย”

 

            “กูไม่อยากรู้ว่ามึงจะแดกอะไร เล่าต่อ”

 

            “สัส” แบคฮยอนทำตาเหลือกใส่ก่อนจะเล่าเรื่องต่อให้กับไอ้ตัวเสือกที่แดกเรื่องส่วนตัวของชาวบ้านเป็นอาหาร “แมร่งก็เลยมาขอร้องกูให้ช่วยไปเรียนแทน ตอนแรกกูก็ไม่ยอมหรอกนะ แต่แมร่ง....วางแผนมาตั้งแต่แรกแล้ว พร้อมทุกอย่างเลยสัส”

 

            “กูไม่เชื่อว่ามึงจะทำง่ายๆหรอก โซยอนมันเอาของอะไรล่อมึง”

 

            “...เกมส์”

 

            “ควาย โดนหลอกเพราะเห็นแก่เกมส์โง่ๆที่ไม่ได้ทำให้มึงฉลาดขึ้น เป็นเพราะเกมส์เหี้ยๆพวกนี้ใช่มั้ย ที่ทำให้มึงไม่จ่ายเงินค่าโปรเจคแล้วให้กูจ่ายให้จนกูไม่มีเงินแดกข้าวตั้งอาทิตย์นึง ไอ้ส้นตีน!

 

            ป้าบ!

 

            “ไอ้สัส ตบหัวกูทำไม ไม่ใช่! ตอนนั้นกูไม่มีเงินจริงๆ เพราะกูเอาไปจ่ายค่าของหมดก่อนที่จะมาจ่ายค่าโปรเจค”

 

            ป้าบ!

 

            “ตอแหล เพราะมึงเอาเงินไปซื้อเกมส์ตอนที่แมร่งลดราคาไง มึงยังแคปรูปมาอวดกูอยู่เลย อย่ามาแถ”

 

            “สัส เออกูขอโทษ กูมันเด็กติดเกมส์ ทำไงได้ว่ะสัส ก็ไม่มีอะไรให้กูติดแล้วนิ”

 

            “หาแฟนซักคนสิ” คยองซูถอนหายใจที่เอาแต่ทะเลาะกับแบคฮยอนด้วยเรื่องไร้สาระ ถึงมันจะคืนเงินให้แล้วก็เถอะ แต่แมร่งก็โมโหอยู่ดี คำแนะนำของคยองซูทำให้คนตัวเล็กนิ่งไป

 

            “เออเนอะ”

 

            “ไม่ต้องหรอก กูลืมไป มึงโง่เดี๋ยวก็โดนหลอกแดก”

 

            “มึงจะเอาให้ได้เลยใช่มั้ย ไอเพื่อนเลว!!

 

          เป๊ง! ยกที่ 1 เริ่มได้!!

 

            มวยปล้ำจบลงโดยคยองซูเป็นฝ่ายชนะไป แบคฮยอนหอบหายใจเหนื่อยอยู่บนโซฟา เขารู้อยู่แล้วว่าเวลาสู้กันทีไร ฝ่ายชนะก็คือคยองซูอยู่ดี ก็แมร่งดูมวยปล้ำบ่อยจะตายห่า แล้วชอบเอาท่ามาลองกับเขาซะเหมือนหุ่นจำลอง แบคฮยอนจะสามารถรับรู้ได้เลยว่าทุกครั้งที่ทะเลาะกัน แมร่งมีท่าใหม่มาอีกแล้ว

 

            คยองซูเองก็เหนื่อยหอบเช่นเดียวกัน ทั้งสองคนนอนทับกันอยู่บนโซฟาครู่หนึ่ง นี่ก็จะเกือบทุ่มแล้วและดูเหมือนว่าคยองซูจะไม่มีท่าทีว่าจะกลับบ้านเลย

 

            แบคฮยอนยันเท้าถีบคยองซูที่นอนทับอยู่บนขาเขาโดยให้ขาของแบคฮยอนเป็นที่พิงหลัง

 

            “หาไรกินกันเหอะ หิวแล้วว่ะ”

 

            “เอ่า กูเห็นมึงเข้าครัวไป ไม่ได้เข้าไปหาไรกินไง๊?”

 

            “ห้องมึงมีเหี้ยไรแดกมั่งละ นอกจากน้ำแข็งที่เกาะอยู่ในช่องฟรีซ”

 

         “งั้นจะกินไร”

 

            “สั่งเอาก็ได้ จาจังมยอนมั้ย กูมีเบอร์” คยองซูถามความเห็นของแบคฮยอน คนตัวเล็กที่นอนอยู่บนโซฟาพยักหน้าตอบตกลง ก่อนที่คนออกความเห็นจะกดเบอร์โทรสั่งรายการอาหารทันที

 

            “มึงจ่ายนะ” คยองซูหันมาพูดหลังจากที่วางสายโทรศัพท์ไปแล้ว แบคฮยอนเอาเท้าเตะไหล่คยองซูเบาๆ มาอาศัยบ้านเค้าแล้วยังจะให้เลี้ยงข้าวอีก

 

            “เออก็ได้ กูเพิ่งขายตัวไป”

 

            “โห้ สำส่อนมาก”

 

            เดี๋ยวนะ

 

            “สำส่อนเหี้ยไรของมึง ขายตัวในเกมส์ไม่ใช่ขายตัวกู”

 

            “เอ่าหรอ กูไม่รู้ความหมายขายตัวของมึงนิ ฮ่าๆๆๆ”

 

            “กูอ่ะไม่มีอะไรนะ แต่มึงอ่ะจัญไร”

 

.

.

 

            30 นาทีแล้วหลังจากที่สั่งจาจังมยอนแต่ดูเหมือนว่ายังไม่มีวี่แววของนิ้วมนุษย์จะมากดกริ่งห้องของเขา แบคฮยอนมองหน้าคยองซูที่เอาแต่นอนเล่นกดโทรศัพท์ที่โซฟาตรงข้าม ทีวีเปิดค้างเอาไว้เพื่อกลบความเงียบ แบคฮยอนเอาตีนเขี่ยขาคยองซูที่เอาแต่ก้มลงกดโทรศัพท์เล่นโดยไม่สนใจมนุษย์ตนหนึ่งที่นั่งอยู่ในห้อง

 

            อารมณ์เสีย โมโหหิว

 

            “ไอ้โด้ มึงบอกทางถูกแน่นะ”

 

            “ถูกดิ”

 

            “แล้วเมื่อไหร่แมร่งจะมาส่งเนี่ย กูหิวจะตายอยู่ละสัส ทุ่มครึ่งละเนี่ย”

 

            แบคฮยอนนอนโวยวายอยู่บนเตียง คยองซูที่เอาแต่เล่นโทรศัพท์สะดุ้งทันทีเมื่อริงโทนโทรศัพท์ดังขึ้น มืออวมกดสไลด์รับสายทันที

 

            “ห้ะ ไม่ใช่... ซอยสอง... เห็นป้ายคอนโดมั้ยเนี่ย!.... มองบนสิครับบบบ ตอนนี้อยู่ไหน...ห้ะ!... นี่จะออกนอกเมืองอยู่แล้วนะ....ยกเลิกทันมั้ย....ไม่ได้อีก!! เอองั้นก็เร็วๆ...เออนั่นแหละ”

 

            “สรุปแมร่งหลงสินะ”

 

            “สัส คนรับออเดอร์กับคนส่งคนละคน จะรู้เรื่องมั้ยละ”

 

            “ไม่ได้กินแล้วม้างงงง”

 

.

.

 

            15 นาทีต่อมา

 

          ติ๊งต๊องงงงงง~

 

            “มาสักทีนะครับน้อง หิวจนไส้จะบิดแล้วครับ”

 

            คยองซูเดินกลับมาพร้อมกับถุงอาหารถุงใหญ่ แบคฮยอนเด้งตัวขึ้นยื่นมือรับชามจาจังมยอนจากคยองซู ก่อนจะนั่งลงบนพื้นและเริ่มทานอาหารกันหลังผ่านมาเกือบจะ 50 นาทีแล้ว

 

            “อร่อยดีนะมึง” แบคฮยอนพูดขึ้นหลังจากที่จัดการกับจาจังมยอนตรงหน้าเสร็จเรียบร้อย

 

            “ใช้ได้ เพราะกูหิวด้วยแหละ”

 

            แบคฮยอนหยิบชามที่ถูกส่งมาจากคยองซู ยัดมันใส่เข้าไปในถุงแล้วตามด้วยของตัวเอง ก่อนจะลุกเอาไปวางในหน้าห้องเพื่อที่จะได้เอาไปทิ้งในตอนเช้า

 

            “นี่มึงไม่กลับบ้านมึงจริงๆสินะ”

 

            คยองซูนั่งนอนดูทีวีสบายใจ ตั้งแต่เช้าเลยมั้งที่มาวุ่นวายที่ห้องของแบคฮยอน เปิดแอร์ อาบน้ำ นอน กิน เล่น และใช้วายฟาย ทำทุกอย่างให้เหมือนบ้านตัวเอง ว่ายังไงดีละ ถึงแบคฮยอนมันจะด่า เหน็บแหนม แต่มันก็ไม่เคยไล่ แค่บ่นและทำหน้าโมโหใส่เฉยๆ

 

            “กูขอค้างละกัน ขี้เกียจกลับบ้าน”

 

            “สัส มึงไม่หอบเสื้อผ้ามาไว้ด้วยเลยละ”

 

            “ลืมว่ะ เดี๋ยวพรุ่งนี้ละกันนะ”

 

            “กูไม่ได้เชิญมึง”

 

            “เดี๋ยวมึงก็ต้องได้พึ่งกู”

 
 

            olo


 

            แบคฮยอนเดินเข้าห้องนอน เปิดไฟ ก่อนจะกระโดดขึ้นไปบนเตียงนุ่ม หัวสมองระดมความคิดล้านแปดความคิดวิ่งวนไปมา ทำยังไงไม่ให้พวกเด็กเวรนั่นจับได้

 

            จากที่สังเกต จงอินเองก็ไม่ได้อะไรกับแบคฮยอนมากมายนัก คงจะเป็นพวกผู้ชายที่ไม่ค่อยยุ่งเรื่องคนอื่น ส่วนเทาเองก็ยิ่งไม่ต้องสนใจ เพราะรายนั้นดูเหมือนหัวสมองจะทึ่มที่สุด เหลือแต่ชานยอล เด็กกวนประสาท ที่ทำให้แบคฮยอนโมโหได้ทุกทีที่เจอหน้า ชานยอลเดายาก แบคฮยอนคิดอย่างนั้น ดูเหมือนจะมีอะไร สุดท้ายก็ไม่มีอะไร สงสัยจะสนิทกับโซยอนจริงๆละมั้ง

 

            เพื่อนในห้องเองก็ไม่ค่อยอะไรมากมาย ดูเหมือนว่าโซยอนจะไม่ได้สนิทกับเพื่อนในห้องเยอะแยะ แค่พอคุยได้ นั่นมันก็ดีจะได้ไม่ต้องไปโชว์โง่ แกล้งจำชื่อเพื่อนไม่ได้

 

            แบคฮยอนเอาแต่หลับตานั่งพิงหัวเตียงคิดนู้นนี่ไปเรื่อยเปื่อย หูทั้งสองข้างไม่ได้ยินเสียงอาบน้ำของคยองซูเลยซักนิด จนกระทั่งร่างตันๆของคยองซูเปิดประตูห้องน้ำออกมา

 

            มืออวมถือวิสาสะหยิบเสื้อผ้าของแบคฮยอนมาใส่โดยไม่ได้ขอ แบคฮยอนปลงแล้ว นอกจากต้องเลี้ยงตัวเองไปวันๆ ก็ต้องมาเลี้ยงเพื่อนสนิทตัวเสือกอย่างคยองซูด้วย

 

            “คิดไรอยู่ว่ะ เห็นทำหน้าบู้บี้ตั้งแต่กูเดินเข้ามาในห้องละ”

 

            “คิดเรื่องเกี่ยวกับโรงเรียน”

 

            “แล้วเป็นไงบ้างว่ะ ไปเรียนวันแรก มีใครจับได้ม่ะ”

 

            “มีมึงคนเดียว”

 

            “ฮ่าๆๆๆ”

 

            นาฬิกาบอกเวลาล่วงเลยมาถึง 2 ทุ่มครึ่งแล้ว เป็นสัญญาณเตือนว่าแบคฮยอนควรจะเข้านอนได้แล้วเพราะไม่อย่างงั้น อาจจะไปเรียนสายได้ คิดได้ดังนั้นก็ไถลตัวลงนอนและไม่ลืมที่จะสั่งวานคยองซูที่กำลังยืนปะแป้งเสียงดังแปะๆ

 

            “ปิดไฟให้ด้วย”

 

            “นอนเร็วจังว่ะ”

 

            “เดี๋ยวตื่นสาย”

 

            “อ่อ เออๆ”

 

            ตาที่เริ่มหนักอึ้งของแบคฮยอนค่อยๆเลื่อนมาบรรจบกันทั้งบนและล่าง คยองซูเดินทิ้งตัวลงนอนที่เตียงอีกฝั่งข้างโคมไฟก่อนจะเอื้อมมือไปกระตุกเชือกโคมไฟลง ปิดแสงวันนี้และรอแสงวันใหม่ที่จะส่องเข้ามาทางหน้าต่างของคอนโดห้อง 505

 

 

 

 

 

 

 

 

            “แซะซี่สัสๆ”

 

            เสียงของคยองซูดังไม่ขาดสาย เมื่อแบคฮยอนหยิบเอากระโปรงนักเรียนมาใส่ ก่อนจะเลื่อนซิปไปข้างๆแล้วรูดขึ้น มือเล็กเอื้อมไปหยิบเสื้อสเวตเตอร์มาสวมทับและพยายามไม่หันไปสนใจเสียงนกเสียงกา เพราะไม่อย่างนั้นคนพูดอาจจะโดนส้นตีนแบคฮยอนยัดปากก็เป็นได้ มือเล็กดึงปลายโบว์และจัดทรงโบว์ให้สวยงาม เป็นอันเสร็จเรียบร้อย

 

            “แต่งซะคล่องเลยนะเนี่ยตัวเองงงง แต่งให้ราววววมั่งแดะ”

 

            “ถอยไปสัส อย่ามากวนตีน ขอร้อง”

 

            แบคฮยอนเดินไปหยิบเอากระเป่านักเรียนที่วางไว้อยู่ที่กำแพงตรงประตูทางเดิน เพราะเขวี้ยงไว้เมื่อวานและไม่คิดจะเก็บมันด้วยซ้ำ เสียงคยองซูยังคงร้องเพลงเสียงดังไม่หยุดหย่อนแว่วหลังของเขามา

 

            “แซะซี่เลดี้ รู้ม่ะใจฉ้านนนนละลายยยยย ~” น่าเอาส้นตีนยัดปากจริงๆนะ

 

เสียงออดดังขึ้น คงเป็นยูอินแหละที่มา

 

            “สวัสดีค่ะ ไปพร้อมกันนะคะ ฉันมารับพี่” ยูอินยิ้มแย้มทันทีที่แบคฮยอนเปิดประตูห้องออกมา คงเป็นนิสัยของยูอินด้วยแหละ นิสัยโลกสวยอ่ะ

 

            “ขอบใจนะ จริงๆไม่ต้องมารับก็ได้นะ พี่ไปเองได้ พอรู้เองบ้างแล้ว”

 

            “ค่ะ วันนี้วันสุดท้าย”

 

            “โซยอนขอไว้น่ะค่ะ วันนี้วันสุดท้ายที่ฉันจะมารับพี่ค่ะ”

 

            “อ่อ”

 

            “เฮ้ย มึงลืมโทรศัพท์อ่ะ อ้าว...ยูอิน มาไงเนี่ย”

 

            “เอ่ออออ... พี่แบค....เอ้ย... โซยอน ทำไมพี่คยองซู....”

 

            “มันรู้แล้วน่ะ” แบคฮยอนบอกหน้าปลง คยองซูที่เดินหยิบโทรศัพท์มาให้หยุดยืนอยู่ข้างๆก่อนจะยัดโทรศัพท์ลงกระเป๋ากระโปรงของแบคฮยอน

           

            ยูอินยืนทำหน้างง ก่อนที่แบคฮยอนจะอธิบายเรื่องราวทั้งหมดตั้งแต่เมื่อวานที่เดินกลับเข้าห้องมาแล้วกระชากวิกอออกจนไอ้คยองซูตะโกนเสียงดังเพราะตกใจ เล่ามาเรื่อยๆโดยมีไอ้คยองซูเจ้าเดิมคอยเสี้ยมในแต่ละเหตุการณ์

 

            “อ้อ งั้นหรอคะ... เฮ้ออออ นึกว่าจะแย่กว่านี้” ยูอินถอนหายใจหลังจากแบคฮยอนพยายามเล่าจนจบโดยพยายามไม่กระทบกระแทกกระทั่งกับคยองซูที่เอาแต่ล้อเลียนและเล่นไปเรื่อย

 

            “งั้น...ถ้าทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว เราไปกันเถอะนะคะ จะเจ็ดโมงแล้ว”

 

            “โอเค ไปดีมาดีละ” คยองซูโบกมือลา

 

            “เออ ไปละ” แบคฮยอนโบกมือลาเช่นกัน


 

            “แล้วมึงอ่ะ ไสหัวกลับบ้านไปได้แล้ว อย่ามาเนียน สัส!

 

.

.

 

            ในระหว่างเข้าแถววันนี้ ไม่มีหญ้าที่ถูกเด็ดจากรอบๆปามาหาแบคฮยอนแล้ว ยูอินนั่งอยู่ข้างหน้าแบคฮยอน มีบ้างที่หันหลังมาคุยกันเพื่อไม่ให้แบคฮยอนเหงาที่นั่งอมขี้ฟันอยู่คนเดียว วันนี้คนที่นั่งข้างๆไม่ใช่จงอิน แต่เป็นชานยอลแทน เจ้าเด็กบ้าชานยอลก็ไม่ได้ยุ่งวุ่นวายกับแบคฮยอน ซึ่งทำให้แบคฮยอนผิดคาดเลยทีเดียว

 

            “อ่อ โซยอน...ฉันซื้อเคสที่เธอบอกว่าอยากได้มาให้ด้วยน่ะ”

 

            “ห้ะ?”

 

            เคสไรว่ะ

 

            “เคสโทรศัพท์ที่ตอนนั้นบอกว่าอยากได้ไงละ”

 

            ลักษณะเคสเป็นสีชมพูจ๋า มีขีดสองขีดอยู่ในระยะห่างกันจนดูเหมือนตา และมีตัวชีอด() ขนาดกลางแลดูเหมือนปาก ถูกส่งมาให้แบคฮยอนที่นั่งหน้าเอ๋ออยู่

 

            สงสัยคงไปตกลงกันระหว่างโซยอนกับชานยอลละมั้ง

 

            “ตอนนั้นฉันไปพอดี เห็นก็เลยซื้อมาฝาก ตอนนั้นบอกว่าอยากได้นิ”

 

            “อ่า...จำได้แล้ว”

 

            จำได้ห่าไรละ กูตอแหลมาก

 

            “จำได้แล้วใช่มั้ย อ่ะเอาไป ของฝาก ชอบป่ะ”

 

            แบคฮยอนเงยหน้ามองชานยอลที่ตอนนี้กำลังยิ้มให้อยู่ ก่อนจะพยักหน้าแล้วส่งยิ้มให้เช่นกัน

 

            “ขอบใจที่ซื้อมาให้นะชานยอล ชานยอลความจำดีจัง”

 

            “อืม อย่าลืมใช้ด้วยนะ”

 

            “จะใช้อย่างดีเลย”

 

            ชานยอลก็ใช้ได้นี่หว่า จำได้ด้วยว่าโซยอนชอบก็เลยซื้อมาให้ โอ้โห้ววววว เพื่อนขนาดไหนว่ะนั่น

 

            “เออ อีกไม่กี่วันจะวันเกิดมึงนี่เทา จัดไหนดีว่ะ” จงอินหันหลังมาคุย เพราะนั่งอยู่หน้าชานยอล และเทานั่งอยู่หลังชานยอล ยูอินได้ยินเลยหันมาร่วมแจมวงสนทนาด้วยอีกคน

 

            “จัดที่บ้านกูๆ ป๋ากับม๊าไม่อยู่กลับชิงเต่าเว้ยยยยย” เทาพูดอย่างดีใจพลางชูมือขึ้นแล้วหมุนๆควงอากาศอย่างอารมณ์ดี

 

            “หู้วววว ดีเลยๆ อย่างนี้ต้องจัดหนัก” ชานยอลหัวเราะชอบใจก่อนจะแทคมือกับจงอินและเทา

 

            “จะดื่มกันหรอ งั้นเดี๋ยวกูเอาไวน์ไปนะ เพื่อนพ่อเอามาให้เยอะเลย เดี๋ยวหอบไป” ยูอินเสนออย่างอารมณ์ดีเช่นกัน ก่อนจะแทคมือกับเทา ชานยอล ตามด้วยจงอิน

 

            แล้วโซยอนนี่ดื่มมั้ยว่ะ

 

            “งั้นเจอกันที่บ้านกูนะ เวลาเดี๋ยวนัดอีกที”

 

            “เยส!!

 

            แบคฮยอนนั่งนิ่งไปกับหัวข้อสนทนาที่ไม่อาจหาญจะปริปากไม่งั้นมีหวังต้องมานั่งเจ็บใจเพราะอาจจะทำพลาดไปโดยไม่รู้ตัว ยูอินที่สังเกตเห็นแบคฮยอนส่งสายตาขอความช่วยเหลือก็ค่อยเลื้อยตัวลงมาพิงกับไหล่ของแบคฮยอน ก่อนจะกระซิบเบาพอที่จะได้ยินกันแค่สองคน

 

            “โซยอนดื่มได้ค่ะ เดี๋ยวก่อนถึงวันนั้นฉันจะบอกพี่อีกที พี่ไม่ต้องห่วงนะคะ”

 

            แบคฮยอนพยักหน้าตอบกลับไป ยูอินเองก็โน้มตัวกลับไปนั่งท่าปกติ โดยไม่ทันสังเกตเลยว่ามีสายตาใครบ้างคนมองแบคฮยอนในร่างโซยอนอยู่ตลอดเวลาที่เขากับยูอินกระซิบกัน

 

.

.

 

            ออดเลิกเรียนเป็นเหมือนดั่งเสียงสวรรค์ที่เหล่านักเรียนต่างตั้งฉายาที่ล้ำค่าให้กับมัน แบคฮยอนรีบโบกมือลาก่อนจะขอตัวกลับบ้านก่อน ทางกลับบ้านที่ไม่ได้ไกลอะไรมากมายนักนั่นทำให้แบคฮยอนตัดสินใจที่จะเดินกลับ เพื่อที่จะได้แวะร้านสะดวกซื้อข้างทางก่อนถึงคอนโดเพราะจะได้หาอะไรกินไปพลางๆ

 

            สองขาก้าวเข้ามาในลิฟต์ก่อนจะกดเลขห้า มือข้างซ้ายถือขวดนมรสโปรดที่แบคฮยอนชอบเป็นนมสดรสหวานที่เวลาจะหาอะไรดื่มเป็นอันต้องซื้อมันมาทุกที ส่วนมือข้างขวาถือแซนวิชร้อนๆไส้แฮมและชีสที่แบคฮยอนชอบซื้อมากินเวลาหาอะไรรองท้อง

 

            นิ้วเรียวยาวกดรหัสผ่านอย่างคล่องแคล่วเป็นรหัสผ่านอันเดิมที่คยองซูสามารถเข้ามาบุกยึดอำนาจห้องนี้ไปได้ แต่แบคฮยอนก็ไม่คิดจะเปลี่ยนมัน

 

            สองขาก้าวเดินอย่างช้าๆหลังจากถอดรองเท้านักเรียนออกแล้ววางกระเป๋าลงที่เค้าท์เตอร์ครัว ก่อนจะเดินเข้าห้องเพื่อที่จะถอดชุดนักเรียนออกและตามด้วยการอาบน้ำเปลี่ยนเป็นชุดนอนแทน ผ้าขนหนูผืนขนาดกลางถูกผูกไว้ที่เอว และผ้าขนหนูผืนเล็กกำลังวางแปะอยู่ที่หัว ก่อนที่สองมือเล็กจะขยี้เพื่อเอาน้ำออก

 

            แบคฮยอนอยู่ในชุดนอนลายจุดของหมาพันธ์ดัลเมเชี่ยนที่โซยอนเคยซื้อให้ในของขวัญวันเกิดปีที่แล้วด้วยเหตุผลเพราะว่ามันเหมือนแบคฮยอนดี หมาเหมือนกัน

 

            เวลาเกือบจะสองทุ่มแล้วที่แบคฮยอนเอาแต่นั่งเล่นโทรศัพท์ในมืออยู่บนเตียงไม่ยอมลุกไปไหน เกมส์ในโทรศัพท์มือถือก็กากพอที่จะสามารถปลดล็อกด่านต่อๆไปจนมันขึ้นให้ซื้อด่านใหม่เพื่อเล่นต่อ แต่ถึงอย่างนั้นแบคฮยอนก็ไม่อยากเปิดคอม เพราะถ้าเปิดคงยาวแน่ๆ

 

          ติ๊ง!

 

            เสียงแชทเด้ง เป็นฤกษ์ว่าให้แบคฮยอนออกจากเกมส์ได้แล้ว ก่อนจะกดที่ตัวปุ่มโฮม พอเห็นแชทข้างๆว่าใครทักมาก็ทำเอาแบคฮยอนแทบจะปาโทรศัพท์ทิ้ง

 

            ใช่...คยองซู มันนั่นแหละ

 


*ด้วยกฏการละเมิดสิทธิ์ส่วนตัว แบคฮยอนจึงจำเป็นที่จะต้องขีดฆ่าชื่อหรือรูปที่บ่งบอกความเป็นคยองซูออก เพราะไม่งั้นตัวแบคฮยอนอาจจะถูกฟ้องในข้อหาละเมิดความเป็นส่วนตัวได้ โปรดเข้าใจ (ถุ้ย!)

 

 

 

 

 

 

 

 

Talk : ขอโทษนะคะที่มาอัพช้ามาก ตอนแรกกะไว้ว่าถ้าแฟนฟิคเพิ่มถึง 40 จะมาอัพ แต่นี้เพิ่มมาถึง 52 โอ้วว้าวววว ขอบคุณมากนะคะ เหตุผลที่มาอัพช้าเพราะว่าฝนตกฟ้าร้องแรงมากเลยไม่อยากเปิดคอม อาทิตย์นี้เราเปิดเทอมแล้วนะคะ ต่อจากนี้ก็คงจะเจอกันอาทิตย์ละตอนเองงงง แง่ววววว อย่าเพิ่งหายกันไปไหนนะ เม้นเจิมให้ด้วยน้ะคะ เม้นให้เค้าหน่อยน้า~ ขอบคุณค่ะ #นสแบคฮยอน (พอดีแอบเปลี่ยนโปสฟิคอีกแล้ว 555555)

©
t
h
e
m
y
b
u
t
t
e
r

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 232 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,494 ความคิดเห็น

  1. #1446 Tangkwa Maneewan (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:47
    เออนี่ก็คิดว่าชานน่สจะรู้
    #1,446
    0
  2. #1434 sirinthipYY (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2561 / 20:00
    นี่ว่าชานยอลรู้อ่ะ5555555
    #1,434
    0
  3. #1433 GeeMonsterrrr (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2561 / 20:15
    ขีดสวดยอดมั้ก
    #1,433
    0
  4. #1412 Justsmile (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2561 / 21:31

    ชานยอลน่าจารู้>~<มั้ง555

    #1,412
    0
  5. #1397 GXB-7127 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2561 / 00:35
    โหหหห ขีดจนไม่รู้เลยอ่ะว่าใคร สุดยอดมากกก5555
    #1,397
    0
  6. #1388 Cimon_me (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 มกราคม 2561 / 18:32
    ขก5555
    #1,388
    0
  7. #1381 imfade (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 มกราคม 2561 / 17:09
    ชานยอลสินะ เหมือนสังเกตุตลอดเวลา
    #1,381
    0
  8. #1374 11507416p (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2560 / 15:12
    อ่านเรื่องนี้เบาสมองดี ชอบๆ
    #1,374
    0
  9. #1367 Emim Kmy (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2560 / 01:26
    ขีดแบบนี้ไม่ต้องขีดก็ได้อ่ะแบค 55555 โหวว จ้องไม่วางตาเรยนะคะพ่อคูณณ ให้ท้องเลยมั้ยย 5555
    #1,367
    0
  10. #1327 Jammie-Lee (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2560 / 00:14
    ใครกันนะที่มองจับผิดอยู่ตลอด ชาน(?)
    #1,327
    0
  11. #1319 Yoyo.Yehet (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2560 / 20:12
    555555555555555
    #1,319
    0
  12. #1313 จุ๋มช่วยน้องด้วยนะคะ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2560 / 21:19
    อีคยองซู ถ้าจะขีดแค่นั้นอะนะ แค่ตายังไม่มิดเลย น่ารักอะชอบ ฮามาก
    #1,313
    0
  13. #1287 ㅊㅎㅂ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2560 / 03:25
    ชานยอลต้องรู้แน่เลย
    #1,287
    0
  14. #1261 Chompoo Kanokwan (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 มีนาคม 2560 / 23:36
    ชอบบบบบบ
    #1,261
    0
  15. #1229 ❤ Willis ❤ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2560 / 15:01
    คยองโคตรฮาอ่ะ 55555555555 แต่ชานยอลเริ่มจะสงสัยโซยอน(ตัวปลอม)แล้วใช่ไหม
    #1,229
    0
  16. #1222 Nittha_Jibjib (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 มกราคม 2560 / 21:21
    ถ้าจะเซนเซอร์แบบนี้..ไม่ต้องก็ได้นะ เราไม่ว่าาา55555 //ฮาคยองซูมากอ่ะโอ้ยยยย55 
    #1,222
    0
  17. #1169 pim pimmi (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 มกราคม 2560 / 15:39
    ฮาเกินไปแล้ววว55555
    #1,169
    0
  18. #1151 qqxr_ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 มกราคม 2560 / 12:35
    หรรษากันไปหมด 555555555555555555555555555555555555555555
    #1,151
    0
  19. #1145 5207hh (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 มกราคม 2560 / 12:45
    คยองซูเป็นเพื่อนที่ฮามาก แบคฮยอนช่างน่าสงสาร 55555555555
    #1,145
    0
  20. #1139 ริปไทด์ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 มกราคม 2560 / 10:24
    ชานยอลรู้แล้วใช่ม่ะ
    #1,139
    0
  21. #1122 riddle_girl (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2559 / 11:58
    ไม่ได้กลัวที่ชานจะจับได้นะ แต่กลัวชานชอบโซยอนอะ
    #1,122
    0
  22. #1080 nichidaa (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2559 / 16:37
    น่ารัก5555
    #1,080
    0
  23. #1067 phakh (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2559 / 02:53
    เซนเซอร์ได้ดีมาก5555
    #1,067
    0
  24. #1061 TheMoush (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2559 / 11:20
    เคสนั้นน้องไม่ได้อยากได้ใช่มั้ย 555555
    #1,061
    0
  25. #1045 Pinkuplatong (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2559 / 15:46
    เราว่าชานรุชานเหน มันน่าสงสัย
    #1,045
    0