#พริ้มเพียงหวา | chanbaek

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 235,997 Views

  • 8,231 Comments

  • 13,653 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    10,727

    Overall
    235,997

ตอนที่ 5 : พริ้มเพียงหวา : ตอนที่ ๔

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 17513
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1930 ครั้ง
    22 ส.ค. 61






4



 

อาจารย์รุ่นราวคราวลุงยืนสอนอยู่หน้ากระดานปาว ๆ แต่ก็ไม่ได้ทำให้เด็กหนุ่มหลังห้องริมหน้าต่างละความสนใจกับแผ่นกระดาษเอสี่ที่ตัวเองก้มหน้าก้มตาเขียนตั้งแต่เมื่อกี้นี้แล้ว ยี่หวา ซาน และจอมทัพอยู่ห้องเดียวกันมาตั้งแต่มอต้น กอดคอกันเข้าชมรมวอลเล่ย์และเล่นให้ทีมโรงเรียนนับแต่นั้นเป็นต้นมา เทคอยู่ทับหก มุก เนย และผ้าอยู่ทับแปดเป็นแก๊งเขย่งหาอากาศ ซานกับจอมทัพชอบล้อพวกมันบ่อย ๆ

 

ซานเอี้ยวตัวหาเพื่อนสนิทที่กำลังยุ่งอยู่กับ ตารางซ้อมของมาสคอตเป็นหัวข้อขนาดใหญ่ที่ไม่ต้องพยายามอ่านก็รู้เรื่อง มองตากันกับจอมทัพที่ก็เอี้ยวตัวหันมามองกัปตันทีมของตัวเองเช่นเดียวกัน มาสคอตเอาฮาแบบนั้น จะให้ซ้อมเป็นจริงเป็นจังทำไมก็ไม่รู้

 

“ทำไรวะ”

“เอาแค่พออันเดอร์ได้ก็พอปะ ไม่ต้องถึงขนาดเขียนตารางซ้อมให้หรอก”

 

ยี่หวาเงยหน้าพลางเลิกคิ้วเป็นเชิงถาม

 

“เออ ยังไงก็ต้องซ้อมกับชุดมาสคอต คงวิ่งรอบสนามทั้งที่ใส่ชุดอบเนื้อแบบนั้นไม่ได้หรอกปะ”

“ไอ้ซานพูดถูก” จอมทัพพยักหน้าเห็นด้วย

“แล้วดูมึงเขียนดิ ม้วนตัวอันเดอร์บอลร้อยครั้ง แล้วนี่อะไรอีก เซ็ต! มึงบ้าปะไอ้หวา”

“เขียนอะไรไม่ได้ดูสภาพชุดมันเลยนะมึงอ่ะ”

 

คนจริงจังก้มมองตารางที่ตัวเองตั้งใจเขียนอีกครั้งแล้วพบว่ามันไม่น่าใช่ตารางซ้อมของมาสคอต แต่มันกำลังจะกลายเป็นตารางซ้อมของเด็กใหม่ไปเสียแล้ว ซานกับจอมทัพหัวเราะล้อเลียนกล้ามปูโต ๆ กับชุดบาน ๆ ที่ไม่มีทางม้วนหน้าหรืออันเดอร์บอลให้เกินสองลูกได้อย่างแน่นอน และเหมือนมันจะรู้ตัว ถึงได้ขย้ำกระดาษแผ่นนั้นทิ้ง

 

“ดีเพื่อน ทิ้งไปซะ”

“กูเห็นแล้วสงสารไอ้ปูส้มนั่นชิบหาย ถ้าไม่เบรกมัน มีหวังเอาไปใช้จริงแน่นอน”

“พูดมาก” ยี่หวาดุเสียงเข้ม

“ว่าแต่ เสื้อแข่งสายเสร็จยังอ่ะ”

 

ซานถามถึงเสื้อทีมที่จะใช้สำหรับแข่งสายในงานกิจกรรม ‘OBEN-G’ หรือ โอเบงที่จะถึงนี้ เป็นกิจกรรมใหญ่ของทุก ๆ ปี ทั้งทางด้านกีฬา วิชาการ และวัฒนธรรม งานโอเบงเป็นงานเปิดและงานใหญ่เพียงหนึ่งเดียวที่อนุญาตให้คนภายนอกเข้าร่วมได้ ครั้งก่อนถูกจัดขึ้นที่โรงเรียน ชน. ลูกพี่ลูกน้องเขาก็ไปแข่งวิชาการมา และในครั้งนี้จะจัดที่โรงเรียน อซ.

 

ซึ่งโรงเรียนใดที่เป็นเจ้าภาพ สถานที่แข่งขันรอบชิงจะถูกจัดที่นั่นโดยปริยาย แต่การแข่งก่อนหน้านั้นที่เรียกว่า การแข่งสายเพื่อคัดเลือกคู่ชิงจะสุ่มจัดขึ้นที่โรงเรียนอื่นตามรายชื่อเข้าร่วมในงานโอเบง โค้ชยังไม่ได้บอกว่าเราจะต้องไปแข่งที่โรงเรียนไหน แต่แจงเรื่องการเก็บตัวเพื่อซ้อมแข่งไว้เรียบร้อยแล้ว เพราะหลังจากผ่านอาทิตย์หน้าไปได้ ก็จะเข้าสู่การแข่งสายและยาวไปจนถึงวันงานที่จะมีปลายเดือนหน้า

 

“เสร็จแล้ว แต่เขายังไม่เอามาส่ง”

“สีไรวะ”

“แข่งสายสีเทา แข่งชิงสีม่วงเข้ม”

“เชี่ย ยังไม่ทันแข่ง แต่มึงวางแพลนไกลไปถึงรอบชิงเลยหรอวะ”

 

ยี่หวายักคิ้วใส่

 

ของมันแน่อยู่แล้วว่าต้องไปไกลถึงแท่นรับรางวัล ตั้งแต่ยี่หวาเข้าทีมคาลันโชมา สถิติต่าง ๆ ก็เริ่มดีขึ้น ๆ จนกระทั่งพวกรุ่นพี่ออกไปจนหมดและยี่หวาขึ้นสู่มอปลาย เขาก็ได้เป็นกัปตันทีมของชมรม พาพวกพ้องไปไกลถึงฝั่งฝันการเป็นที่หนึ่งของภาคเรื่อยมาจนถึงตอนนี้

 

ปีสุดท้ายที่เขาเดิมพันทุกอย่างเพื่อจะได้มา และงานโอเบงคือใบเบิกทาง

 

“ต้องคิดโชว์ด้วยนี่หว่าปีนี้”

ใช่ แต่กูไม่ทำ”

“อ้าว กัปตันทีมโบกมือลาตั้งแต่ตอนนี้แล้วใครจะทำล่ะครับท่าน”

“มึงไง ถนัดไม่ใช่หรอเรื่องแบบนี้”

“มึงเชื่อใจกูกูก็ทำให้มึงได้อ่ะหวา”

“กูเชื่อใจมึง”

 

ยี่หวาตอบแบบขอไปทีเพราะไม่ได้อยากทำมาตั้งแต่แรกอยู่แล้ว ซานตื่นเต้นยกใหญ่ นานทีสิบปีหนไอ้หวาถึงจะมอบหมายหน้าที่ให้เขาทำ ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่ยี่หวาจะเอางานให้คนอื่นทำแม้มันจะไม่อยากทำก็ตาม  ซานทำท่าทางพร้อมร้องเยสแบบไร้เสียงสองสามรอบแล้วหันไปจุ๊บแก้มจอมทัพ แต่ยังไม่ทันจะโดน เพื่อนตัวโตก็ฟาดฝ่ามือลงบนแก้มตอบอย่างแรงจนทั้งห้องหันมามองพวกเขากันเป็นตาเดียว

 

เวรจริง ๆ

 

“พวกเธอทำอะไรกันน่ะ”

“เปล่าครับจารย์”

“พวกเขาหอมแก้มกันค่ะอาจารย์!!

 

เสือกมีคนเห็นเหตุการณ์อีก ให้ตายสิ จอมทัพชี้หน้าคาดโทษเพื่อนตัวขาวที่ไม่ได้รู้ร้อนรู้หนาวอะไรสักอย่าง เวลามันดีใจ มันจะชอบเล่นอะไรแพลง ๆ แบบนี้ ไม่ใช่แค่กับเขา ทั้งทีมวอลเล่ย์มันก็ไล่หอมไปทั่ว มันบอกว่า มันจะมันเขี้ยวเวลายี่หวาตามใจ แต่จะให้หอมยี่หวาก็คงจะไม่จบลงที่ชี้หน้าแบบเขาแน่ ๆ

 

“หหรอ ถ้าจะแสดงความรักก็ให้ครูสอนจบก่อนสิ”

“ไม่ใช่อย่างนั้นครับจารย์! ไอ้เหี้ยซาน!!

“พวกเธออย่าไปมอง เพื่อนเขินใหญ่แล้วเห็นมั้ย”

 

เดี๋ยวอาจารย์จะได้โดนชี้หน้าอีกคนถ้ายังไม่หยุดล้อ

 

เสียงหัวเราะของคนทั้งห้องดังลั่นแม้กระทั่งห้องข้าง ๆ ก็ยังได้ยินชัดเจน

 

หญิงสาวหน้าตาโฉบเฉี่ยวที่ใครต่อใครในห้องก็ไม่กล้าหือลุกเดินออกจากห้องพร้อมกับพรรคพวกของเธอ แต่ก็วกกลับมาใหม่ในตอนที่เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าลืมอะไรไปสักอย่าง

 

“พริ้ม”

“ว่าไง”

 

คนตัวเล็กโดนเรียกจากหลังห้องในตอนที่กำลังลบกระดานอยู่คนเดียว เพื่อน ๆ ต่างก็ทยอยออกจากห้องไปจนหมด เหลือเพียงสามสี่คนที่ยังนั่งคุยเล่นกันอยู่ แคทถุยหมากฝรั่งลงบนพื้นแทนที่จะเป็นถังขยะ แล้วเอื้อนเอ่ยด้วยรอยยิ้มอาบยาพิษที่มักจะมีให้กับพริ้มอยู่เสมอ

 

“อย่าลืมทำเวรนะจ๊ะ”

“เอ่อแคท เรามีธุระ”

“ไปนะ”

“คงอยู่ทำให้ไม่ได้”

 

เหมือนอย่างเคยเธอไม่ได้ฟังเขาพูดจนจบ

 

แคทเดินออกไปแล้ว พริ้มได้แต่ถอนหายใจ เขามักรู้สึกกังวลจนบางครั้งก็จะพูดติดขัดอยู่เสมอเวลาคุยกับแคท เธอเป็นเหมือนนางพญาของห้อง ขนาดหัวหน้าห้องก็ไม่กล้ามีปากเสียงด้วย แล้วตัวเขาล่ะตัวเขาที่เล็กจนแทบจะมองไม่เห็นจะไปสู้อะไรเธอได้ ขนาดวันนี้เขามีความกล้าที่จะพูดสิ่งที่ตัวเองคิดออกมา แต่สุดท้ายก็จะลงเอยด้วยความน่าสมเพชอยู่ดี

 

ไม่มีใครฟังเสียงของเขาไม่มีเลยสักคน

 

ความหนักใจล้นขึ้นมาถึงลิ้นปรี่ บีบระบายกับแปรงลบกระดานพลางคิดว่าจะเอายังไงกับเวรห้องวันนี้ดี ใจหนึ่งก็ไม่กล้าที่จะหนี แต่ใจหนึ่งก็ไม่อยากให้ที่บ้านรอ ใช่ วันนี้พ่อเขาจะกลับมาบ้าน พริ้มคิดถึงพ่อมาก แม่เองก็เช่นกัน เป็นความรู้สึกเหงา ๆ ที่รู้ว่าเรามีแต่กลับว่างเปล่า แม่ไปทำงานเช้าตรู่เช้ากว่าเขาไปโรงเรียนและกลับดึกมากมากจนไม่มีโอกาสรอเจอ นาน ๆ ทีเราจะอยู่กันอย่างพร้อมหน้า ถึงไม่มีพี่สาวที่ติดเรียนก็ไม่เป็นไร

 

เขาจัดการกวาดห้องอย่างรวดเร็วและมันไม่ได้สะอาดมากเท่าไร หอบเอาขยะลงไปทิ้งเป็นอย่างสุดท้ายก่อนจะรีบวิ่งออกจากโรงเรียนไป รอยยิ้มน้อย ๆ ผุดขึ้นเมื่อยืนอยู่ตรงหน้าซุปเปอร์มาร์เก็ต เขาฝากกระเป๋าของตัวเองไว้ที่ประชาสัมพันธ์ จากนั้นก็ไสรถเข็นเล่นอย่างสบายใจ

 

หยิบเอาวัตถุดิบทั้งหลายแหล่ใส่ลงในรถเข็น พ่อไม่ได้กลับไทยมานานมาก ๆ แล้ว เขาคิดว่าท่านคงคิดถึงอาหารไทยพอตัว แต่เขาก็ไม่ได้เป็นคนเก่งอะไร แค่ลักจำมาจากแม่บ้านในยูทูปนิดหน่อย เรื่องรสชาติคงรับประกันให้ใครไม่ได้

 

เป็นวันแรกที่พริ้มกลับบ้านก่อนหกโมงเย็น เขาจัดเตรียมอาหารทันทีที่วางกระเป๋าสะพายลงบนโซฟา ในบ้านเงียบสนิทเหมือนอย่างทุกวัน ไม่ว่าพริ้มจะรู้สึกอะไรบ้านก็ไม่เคยมีเสียงปลอบโยนใดใดให้กับเขาเลย อาหารหน้าตาหลากหลายวางเป็นจาน ๆ อยู่บนโต๊ะ พริ้มปาดเหงื่อพลางยิ้มพอใจที่รสชาติไม่ได้แย่เท่าที่จินตนาการไว้ เหลือก็แค่รอให้พวกเขากลับมา

 


.



.



.


 

เสียงเปิดประตูลูกกลอนดังขึ้นในช่วงเวลาห้าทุ่ม ภายในบ้านมืดสนิท ยกเว้นที่ห้องครัว ใครคนหนึ่งเดินย่องเข้ามายังจุดที่มีไฟเปิดอยู่ ปรากฏเป็นภาพที่แสนจะบีบหัวใจคือเห็นลูกชายหัวแก้วหัวแหวนเพียงคนเดียวนอนพับเข้ากับโต๊ะอาหาร

 

ท่ามกลางกับข้าวหลายจานที่มีแมลงวันตอม

 

น้ำตาคลอแทบจะทันทีเมื่อเด็กน้อยคนนั้นเงยหน้าขึ้นจากแขนซูบผอมด้วยท่าทางสะลึมสะลือ ดวงตาเล็กกลมสวยกะพริบถี่ ๆ ไล่ความง่วงให้ออกไปหลังจากงีบหลับไปนานเท่าไรแล้วก็ไม่รู้ สักพักถึงได้รู้ตัวว่ามีคนยืนมองเจ้าตัวอยู่เงียบ ๆ

 

แม่”

 

และน้ำตาของผู้ถูกเรียกก็ไม่สามารถอดกลั้นได้อีกต่อไป

 

“พริ้ม รอนานมั้ยลูก”

“ไม่เท่าไรฮะ” เด็กน้อยของเธอพูดพลางมองนาฬิกาเรือนใหญ่ แล้วก็ต้องตอบเธอใหม่อีกครั้งเพราะเข็มสั้นไม่ได้ชี้ที่เลขเจ็ดอีกต่อไป “อ่าจะเที่ยงคืนแล้วหรอฮะเนี่ย”

“วันนี้หนูคงเหนื่อยมากเลยใช่มั้ย ขึ้นไปนอนบนเตียงนุ่ม ๆ ดีกว่ามั้ยจ๊ะ?”

“ปีนี้พ่อก็ไม่กลับมา

 

เธอดึงลูกชายสุดที่รักเข้ามากอดแน่น กัดปากกลั้นเสียงสะอื้นไม่ต่างจากเด็กน้อยที่ทำเหมือนเข้มแข็ง ทั้ง ๆ ที่ตาทั้งสองข้างแดงเถือกไปหมด เธอหวังให้ลูกลืมวันนี้ไปบ้างเสียก็ดี พริ้มไม่ควรมีความทรงจำที่โหดร้ายแบบนี้ เธอรู้ว่าลูกชายคนเล็กของเธอนั้นมีภาพวาดของพ่อตัวเองสดใสมากแค่ไหน และเพราะเป็นเด็กมองโลกในแง่ดี ข้อนี้แหละที่ทำให้พริ้มไม่เจ็บปวดกับความจริงที่ว่า พ่อไม่มีวันกลับมา

 

ผู้ชายคนนั้นมีครอบครัวใหม่แล้ว เขาหลอกพริ้มว่าไปทำงานอยู่ที่ต่างประเทศ แต่แท้จริงแล้วไปที่นั่นเพื่อสร้างครอบครัวแล้วทิ้งพริ้มไว้ที่นี่ต่างหาก คำสัญญาที่ให้ไว้กับพริ้มว่าจะกลับมาทุก ๆ วันเกิดของพ่อตัวเองนั้นไม่เคยมีอยู่จริงตั้งแต่พริ้มอายุสิบขวบ แต่เด็กคนนั้นก็ยังหวังหวังว่าวันเกิดปีนี้พ่อจะกลับมา

 

แล้วก็ต้องผิดหวังอยู่แบบนี้วนลูปมาจนเข้าสู่ปีที่ 8

 

รุ่งสางที่ผู้เป็นแม่แทบไม่ได้นอนเลยทั้งคืน รอยยิ้มแรกที่เงยหน้ามองเธอนั้นสร้างความเจ็บปวดให้กับหัวใจเป็นอย่างมากรอยยิ้มดีใจที่คาดหวังว่าเธอจะเป็นพ่อที่เด็กชายตัวน้อยเฝ้ารอคอยมาเนิ่นนาน เธอรู้สึกผิดที่ประคองอะไรไม่ได้เลยสักอย่าง และรู้สึกโกรธผู้ชายคนนั้นที่ไม่ช่วยเธอด้วยเช่นกัน หญิงสาววัยสี่สิบเดินมาที่ห้องเด็กชาย เพียงคุณลูกชายที่แสนอ่อนโยนของเธอ

 

“พริ้ม

ฮะ

“แม่รักหนูนะ”

พริ้มก็ด้วย”

 

ร่างเล็กโอบกอดเอวของคุณแม่ที่แอบปาดน้ำตายามที่ได้เห็นคิ้วเล็ก ๆ ของพริ้มขยับด้วยความสบายใจ เธอเป็นห่วงเหลือเกินว่าอาหารหน้าตาสวยงามบนโต๊ะจะสร้างรอยแผลให้กับเจ้าตัวมากน้อยแค่ไหน เพราะนี่ก็เป็นครั้งที่ 8 แล้ว หญิงสาวก้มตัวลงจุ๊บแก้มยุ้ยหลาย ๆ ทีให้หายคิดถึง แม้จะรบกวนเวลานอนของลูกชายแต่เธอก็เลือกที่จะทำเพื่อความสบายใจของตัวเธอเอง

 

“ปีหน้าไม่ต้องทำแล้วนะ ไม่สิเลิกทำไปเลย”

“ทำไมล่ะฮะ ถ้าพ่อกลับมาล่ะ?”

“ไม่หรอก นอนต่อเถอะนะคนเก่ง แม่จะไปทำงานแล้ว”

“ครับ ผมจะตั้งใจเรียนให้เหมือนกับที่แม่ตั้งใจทำงาน”

“เก่งมากเลยลูกแม่”

 

แม่จูบลาพริ้มเบา ๆ ก่อนจะเดินออกจากห้องไป

 

 








 

ถึงแม้จะมีคนที่เยียวยาเราได้มันก็จะมีคนที่ทำร้ายเราได้เช่นกัน

 

พริ้มก้าวถอยหลังช้า ๆ เมื่อด้านหน้าถูกต้อนด้วยแคท คนตัวเล็กกอดกระเป๋าใบเดิมของตัวเองแน่น อย่างน้อยก็ช่วยระบายความกลัวกับสิ่งที่ตัวเองกำลังจะเจอถัดต่อจากนี้ได้ แคทดูอารมณ์ไม่ดีตั้งแต่เช้า เขาเองก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นเหมือนกัน

 

พริ้มก้มหน้ามองรองเท้าผ้าใบราคาแพงของพวกเธอทีละคน และพบว่ามีจำนวนครบเจ็ดคนตามแก๊งของเธอ หนึ่งในนั้นพูดอะไรสักอย่าง ประมาณว่าให้แคทลงมือเสียทีก่อนที่เธอจะเป็นคนทำแทน แต่แคทก็ได้แต่จ้องมองท่าทีของเขาอยู่นานสองนาน

 

เกร็งไปหมด

 

“เดี๋ยวนี้กล้าขึ้นเยอะนะ ได้ใครช่วยไว้ล่ะเท็ดดี้?”

“อะอะไรหรอ”

“ไม่มีทาง งั้นใครกัน? หรือว่าจะเป็นยี่หวา?”

 

พวกเธอหัวเราะ

 

“คือเราไม่เข้าใจ”

“เมื่อวานแกลืมอะไรหรือเปล่า?”

“เรื่องเวรใช่มั้ย?”

“ใช่! ที่ปรึกษาเรียกพวกฉันไปด่าเพราะห้องเละเทะ!! แล้วแกมัวทำอะไร ห๊ะ? มันหน้าที่แกไม่ใช่หรือไง!!” เล็บยาว ๆ จิ้มแรง ๆ ที่หน้าผาก ดันมันสองสามทีและในครั้งสุดท้ายก็แรงซะจนหน้าแทบหงาย

“เราบอกแคทแล้ว ว่าเรามีธุระจริง ๆ”

“ธุระแกไม่สำคัญเท่าคำสั่งของฉัน ใช่มั้ยล่ะพริ้ม?”

“เราทำไปนิดหน่อย มันก็สะอาดอยู่นะ”

 

แคทพ่นลมหายใจด้วยความหงุดหงิด บีบคางเล็กอย่างแรงแล้วตบเข้าที่แก้มซ้าย ย้ำ ๆ หลายทีจนรู้สึกเจ็บ พริ้มอ้อนวอนด้วยสายตา กวาดมองไปทั่วห้องเพื่อขอความช่วยเหลือจากใครสักคนแต่คงไม่มี ห้องที่ออดเลิกเรียนดังแล้วก็ไม่ต่างจากสุสานร้างผู้คน

 

“เถียงเก่งนะ”

 

เพี๊ยะ!

เพี๊ยะ!

เพี๊ยะ!

 

“เราเจ็บ

“แล้วไง?”

“เราขอโทษ เรามีธุระจริ…!!!

 

ปัง!

 

บานหน้าต่างที่กำแพงทางเดินถูกเปิดกระแทกกันจนเกิดเสียงดังลั่น เราทุกคนสะดุ้งกับการมาของใครคนหนึ่งที่พริ้มมองเห็นได้ไม่ชัดเพราะน้ำตาคลออยู่เต็มดวง แคทสะบัดมือออกจากใบหน้าและเมื่อพริ้มปาดน้ำตาก็ได้เห็นใบหน้าของผู้มาใหม่อย่างชัดเจน

 

เทคกับยี่หวา?

 

“เล่นอะไรกันน่ะ ดูท่าทางสนุกเนอะ ว่ามั้ยไอ้หวา?”

 

แคททำอะไรไม่ถูกเมื่อเจอคนที่แอบชอบยืนประจันหน้าในสถานการณ์แบบนี้ ไม่ต่างอะไรกับพริ้มที่ก้มเก็บกระเป๋าสะพายและของนานาชนิดใส่ในกระเป๋าอย่างลวก ๆ เทคพาดขาข้ามขอบหน้าต่าง ก่อนจะนั่งลงแล้วมองมายังกลุ่มคนตรงเขาด้วยรอยยิ้มน่ากลัว

 

“เอ่อหวัดดีเทค ยะยี่หวา ขึ้นมาทำอะไรกันหรอ?”

“พอดีไอ้หวามันลืมของอีกแล้ว ก็เลยแวะขึ้นมาเอา”

“งั้นหรอ ฮ่ะ ๆ แล้วได้ไปเอาหรือยังล่ะ”

“เรียบร้อย แต่พอดีเห็นพวกเธอเล่นกันน่าสนุกก็เลยแวะมาเล่นด้วยก่อนจะไปซ้อมน่ะ”

“คือ มันไม่ใช่อย่างนั้น

 

เขาไม่เคยเห็นแคททำตัวไม่ถูกแบบนั้นเป็นครั้งแรก ใคร ๆ ก็รู้ว่าแคทชอบยี่หวา เพื่อนคนอื่น ๆ ของเธอก็ชอบยี่หวาเหมือนกัน พริ้มลอบมองทุกคนอยู่ด้านหลัง เห็นคนอื่น ๆ เริ่มเลิกลักเพราะสายตาของยี่หวาเยือกเย็นกว่าปกติ ถ้าแค่เทคคนเดียวก็ยังพอรับมือไหว แต่ถ้าเป็นยี่หวาที่ใช้สายตาจัดการกับทุกสิ่งบอกเลยว่าพวกเธอไม่เคยวางแผนที่จะรับมือมันมาก่อน

 

เทคเดินฝ่าวงล้อมเข้ามาด้านในและหยุดอยู่ตรงหน้าเขา วางมือลงบนท้ายทอยของคนตัวเล็กที่แก้มช้ำเลือด จากนั้นก็ออกแรงลากให้เดินตามไปด้วยกัน ผ่านพวกเธอที่มองเขาด้วยความรู้สึกหลากหลาย และพามาหยุดลงตรงบานประตูหลังห้อง

 

“หน้าก็น่าแกล้งอยู่หรอก แต่พวกเธอเล่นมากไปหน่อยมั้ง”

 

เทคทิ้งทวนไว้แค่นั้นก่อนจะเปิดประตูออกไป เผชิญหน้ากับยี่หวาที่ทำให้พริ้มเผลอถอยหลังหนีด้วยความลืมตัว คิ้วหนาเลิกขึ้นเล็กน้อยแต่ก็เหมือนจะไม่มีอะไรถ้าไม่ได้สังเกต มือของหวายื่นมาข้างหน้า รอคอยอะไรบางอย่างอยู่นานเพราะพริ้มยืนนิ่งงันไม่ไหวติง ร่างสูงตัดบทด้วยการคว้ากระเป๋าที่เป็นจุดประสงค์แรกมาถือไว้และเป็นฝ่ายเดินนำ

 

ยี่หวาถือกระเป๋าให้เขางั้นหรอ?

 

ตาเล็กล่อกแล่ก หัวสมองกำลังประมวลสถานการณ์ที่น่าจะเรียกได้ว่าฉุกเฉินมากที่สุดแล้วในชีวิตของเขา พริ้มไม่เข้าใจการกระทำของเทคและยี่หวา การยื่นมือเข้ามาช่วยเขาเป็นเรื่องที่พริ้มถอดใจไปแล้ว เท็ดดี้ถือว่าเป็นคนที่ใครต่อใครก็รู้จัก ถ้าเท็ดดี้ออกปากว่าไม่ ทุกคนก็จะไม่เพราะไม่อยากมีเรื่อง ดังนั้นการที่ไม่มีใครมาช่วยเขาก็ไม่ใช่เรื่องแปลก เพราะการมีเรื่องกับเท็ดดี้ไม่ต่างจากการมีเรื่องกับพี่เพลิง ถึงแม้เท็ดดี้จะน้อยกว่ามาก

 

แต่สำหรับพริ้มแค่นี้ก็เรียกว่าหนักแล้ว

 

“อะไรของนายเนี่ย ยอมให้ตัวเองโดนตบอยู่ได้ เป็นซาดิสต์หรือไง?”

“เอ่อขอบคุณนะเทค”

“อะไรนะ เมื่อกี้เรียกชื่อปะ”

“เอ่อ

 

เทคโน้มตัวลงมาฟังใกล้ ๆ เพราะเบ๊ตัวเล็กนี่พูดเบาเกินไป เหมือนคนไม่มั่นใจ พริ้มอึกอักเข้าไปใหญ่เมื่อเทคยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนยี่หวาต้องรั้งไหล่ให้เทคเอาหน้าออกไป คนตัวเล็กก้มหน้านิ่ง เขาอยากจะพูดขอบคุณยี่หวาด้วยเหมือนกันแต่ความขี้ขลาดมีเยอะเกินไป

 

กระเป๋าลูกนั้นถูกยื่นมาให้แทนพื้นอิฐที่พริ้มใช้เป็นที่ล็อคสายตา

 

ร่างเล็กค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นช้า ๆ เขาอยากสบตากับยี่หวาแต่ก็ทำได้แค่วินาทีเดียวเท่านั้น รับกระเป๋าของตัวเองกลับมากอดไว้แน่น ตำหนิในหัวเสียงดังว่าในสถานการณ์แบบนี้ไม่ควรเลยไม่ควรจะดีใจที่ได้สบตาเลย

 

ดวงตาของยี่หวาสวยจัง

 

“ขอบคุณมาก ๆ เลยนะที่ช่วยเรา”

“ไม่จำเป็น”

 

พริ้มสะดุ้งเมื่อยี่หวาขยับตัว คำพูดเย็นชาจากคนตรงหน้าเป็นระเบิดแห่งความกดดันชั้นดีจนเขากลายเป็นใบ้ พริ้มกระชับกอดที่กระเป๋าแน่น วันนี้ก็เป็นได้แค่ภาพแย่ ๆ ที่ถูกเห็นอีกแล้ว พริ้มจะสร้างความทรงจำที่ดีให้คนที่ตัวเองชอบได้บ้างมั้ย หรือเขาจะเป็นแบบนี้ต่อไปจนกระทั่งเรียนจบเลยหรือเปล่า

 

แม้จะรู้ตัวดีว่าไม่มีทางอยู่ในสายตา

 

“เพราะฉันไม่ได้ทำอะไร”

“ขอตัว”

 

แต่ขอแค่ได้เห็นแผ่นหลังกว้างของยี่หวาในทุก ๆ วันก็พอ



#พริ้มเพียงหวา










ฝากน้องพริ้มด้วยนะคะ 

นายเพียงคุณ ชื่อของพริ้มก็คือที่มาของ พริ้มเพียงหวา (หวา = คุณ) โรแมนติกจัง...

ไม่รู้จะทอร์คอะไรอ่ะ คิดไม่ออก แต่รักคนอ่านมาก ๆ ขอบคุณอยู่เสมอเลยค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.93K ครั้ง

318 ความคิดเห็น

  1. #8194 colmegeegee (@colmegeegee) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2562 / 07:22
    ทำไมถึงมาช่วยกันนะ แปลก แต่มาก็ดีแล้ว สงสารพริ้ม คงพยายามสู้แล้ว แต่สู้ไม่ได้ก็คือไม่ได้ ทุกคนไม่ได้เข้มแข็งเหมือนกันหมด อย่าว่าน้องเลย
    #8194
    0
  2. #8181 วันละวาน (@naphatnn) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 19:24
    โมโหๆๆๆยัยแคท!!
    #8181
    0
  3. #8085 om_kanokrat (@kanokrat123) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2562 / 18:06
    ทำร้ายร่างกายเลยนะเว้ยยเกินไปจริงๆอ่ะ
    #8085
    0
  4. #8057 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2562 / 01:27
    แกกกกกกแบบนี้มันเกินปายยยย โอ้ยยยยชีวิต
    #8057
    0
  5. #8004 Maylovechanbaek (@Maylovechanbaek) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 18:18
    ทำไมไม่มีใครทำอะไรสักอย่าง นี่ไม่เรียกว่าแกล้งแล้ว แคทเกินไปจริงๆ
    #8004
    0
  6. #7988 kkmaew (@kkmaew) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 02:35
    สงสารพริ้มมาก ลูกเอ๊ยโดนอยู่คนเดียวเลย
    #7988
    0
  7. #7983 TooinloveToletgo (@TooinloveToletgo) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 01:37
    อีแคทททท อยากตบว่ะ!!!!
    #7983
    0
  8. #7940 PINKLAND (@pinkyariss) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 เมษายน 2562 / 11:00
    นังแคท เธอทำลูกชั้นนน!! เทคกับยี่หวาฝากดูน้องด้วย ;-; ชอบชื่อน้องมาก เพียงคุณ
    #7940
    0
  9. #7929 krisdeeta (@tata1234) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 เมษายน 2562 / 16:19
    พรื้มลูกต้องสู้ววววว
    #7929
    0
  10. #7927 kosssy (@kosssy) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 เมษายน 2562 / 15:38
    โหหหหห แรงมสกแม่
    #7927
    0
  11. #7898 CBforever (@CBforever) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 เมษายน 2562 / 02:30
    อยากจะเข้าไปกระชากนังแคทมาตบ!!! กล้าดียังไงมาตบน้องพริ้ม ห๊ะ!!!!! ยี่หวาเย็นชาจังเลย ฮืออออ
    #7898
    0
  12. #7891 oom3456789 (@oom3456789) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 เมษายน 2562 / 00:00
    สู ฉันร้องไห้ ฉันเศร้า อุแง้งงงง หนูพริ้มมมม ทำไมทุกคนใจร้ายกับหนูแบบนี้ แงงง
    #7891
    0
  13. #7498 Ohsehun9494 (@Ohsehun9494) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 เมษายน 2562 / 12:11

    นนังแคททท นังทัวเด เดี๋ยวหล่อนจะได้นอนหยอดน้ำข้าวต้มนะ จะแกล้งลูกชั้นมากไปละ

    #7498
    0
  14. #7443 poonpk13 (@poonpk13) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 มีนาคม 2562 / 23:32
    นังแคททนังตัวร้ายยย สงสารน้องงง
    #7443
    0
  15. #7355 nokyung9397 (@nokyung9397) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 มีนาคม 2562 / 00:06
    ชอบที่มาของชื่อพริ้มเพียงหวาจังเลยค่ะ น่ารักมาก
    #7355
    0
  16. #7192 dtuanq (@cchodongda) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 มีนาคม 2562 / 21:54
    ยี่หวาอ่อนโยนหน่อยๆค่า อิอิอิอิอิ
    #7192
    0
  17. #6999 eyemild (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:46

    ยี่หวามาช่วย!! แม้จะเป็นเทคออกหน้าเยอะกว่าก็ตาม ทำไมวันนี้พี่หวาก็ลืมกระเป๋าอีกแล้ว ลืมจริงๆหรืออยากขึ้นมาดูอะไรหรอ

    #6999
    0
  18. #6990 dewwiizodiac (@dewwiizodiac) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:18
    อยากหอมหัวปลอบใจหนูจังเลยลูก
    #6990
    0
  19. #6655 MONAHT_ADUS (@darat5708) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:17
    นึกว่าจะต้องเห็นน้องช้ำเลือดกลับบ้านซะแล้ว ทีแรกก็นึกว่าพ่อไปทำงานจริงๆ ก็คิดว่าน้องก็ลูกคนมีเงินนี่นา พอรู้ความจริงเท่านั้นแหละ เห้ออ น้องทำไมชีวิตเคราะห์เยอะงี้ละลูก
    #6655
    0
  20. #6272 คุณเลขาแบคกี้ (@talaytwinx98) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 มกราคม 2562 / 21:30
    ชื่อน่ารักมากเลยแง้งงงง
    #6272
    0
  21. #6262 Dyo.Milan (@a_anna) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 มกราคม 2562 / 14:41
    แทบวิ่งไปกรี๊ดตอนยี่หวาถือกระเป๋าให้ ฮ่วยยยยยย
    #6262
    0
  22. #6234 faaah92 (@fxol61) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 มกราคม 2562 / 22:07
    ตอนนี้ร้องไห้อ่ะ ฮื่อออ อินจัดม๊าก สงสารน้องอ่ะะะTT พี่หวาหล่อจัง
    #6234
    0
  23. #6214 เห่ว (@jane6033) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 มกราคม 2562 / 14:48
    น้องพริ้มลูกกกกกก อ่านไปก็สาปแคทไป โมโหมาก หึ้ย
    #6214
    0
  24. #6198 HOLICISM (@beladonna) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 มกราคม 2562 / 00:59
    ถ้าอ่านทุกคตัวอักษรก็ไม่น่าจะงงนะคะ55555
    #6198
    0
  25. #6166 kabodkt (@kabodkt) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 มกราคม 2562 / 00:28
    น้องพริ้มลูกแม่แงงง
    #6166
    0