#พริ้มเพียงหวา | chanbaek

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 236,300 Views

  • 8,232 Comments

  • 13,662 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    11,030

    Overall
    236,300

ตอนที่ 3 : พริ้มเพียงหวา : ตอนที่ ๒

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 18402
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1777 ครั้ง
    14 ส.ค. 61






2

 

 

 

นิ้วชี้ขยับจิ้มจึก ๆ อยู่ที่หน้าขา ชะโงกหน้ามองซ้ายมองขวาเมื่อแผ่นหลังของคนด้านหน้าเปลี่ยนไปมาไม่ซ้ำกันราว ๆ สามคนได้ เด็กหนุ่มกัดริมฝีปากล่างระงับความรีบ ขยับเท้าชิดติดกับส้นรองเท้าผู้ชายข้างหน้า กันคนอื่นมาแทรกเป็นรอบที่สี่ เขายืนอยู่ตรงนี้มาประมาณห้านาทีแล้วและยังไม่มีวี่แววว่าจะเข้าใกล้ร้านน้ำได้เสียที

 

เหมือนการเห็นหน้าเขาก็จะเห็นป้าย แทรกเลยจ้าอย่างไงอย่างนั้น

 

พริ้มสั่งน้ำตามที่โดนสั่งมาอีกทีอย่างคล่องแคล่ว รอมาเนิ่นนานในที่สุดก็ได้ซื้อสักที หอบเอาขวดน้ำเจ็ดขวดมาด้วยมือทั้งสองข้าง เดินทุลักทุเลไปยังโต๊ะสาวสวยที่คุ้นหน้าคุ้นตาเพราะอยู่ห้องเดียวกัน พริ้มวางขวดน้ำทั้งหมดลงบนโต๊ะ ระวังไม่ให้ขวดที่อยู่ริมสุดล้มไปโดนใคร พวกเธอเหล่ตามองเบ๊ตัวเล็กนิดหน่อย

 

แต่ก็ไม่มีใครคิดจะยื่นมือเข้ามาช่วยพริ้มเลยสักคน

 

“ทำไมช้า หิวน้ำจะตายอยู่แล้ว!

“ขอโทษ

“จะไปไหนก็ไป”

 

 แคทโบกมือไล่ เธอเป็นหัวหน้าใหญ่คิดว่างั้นนะ แคทไม่ชอบเขามาตั้งแต่ไหนแต่ไร ไม่เคยคิดจะลองชอบด้วย ถึงแคทจะไม่ได้แกล้งหนักเท่าผู้ชาย แต่ก็เป็นจอมใช้งานที่ไม่เคยปล่อยให้เขาว่างเลยสักวัน เวลามีงานกลุ่มทีไร แคทก็จะเอาเขาเข้ากลุ่มด้วยเพื่อให้คนเต็ม อีกอย่างก็จะให้เขาทำงานให้ ส่วนพวกเธอก็รับหน้าที่พรีเซ้นต์แล้วก็ได้คะแนนพิเศษไปคนเดียว ทั้ง ๆ ที่ทั้งเล่มนั้นเขาเป็นคนทำสรุปที่เอาไว้พรีนั่นก็เขาทำเหมือนกัน

 

พริ้มวางเงินทอนที่เป็นเหรียญบาทลงบนโต๊ะ พลันสายตาก็หันไปเห็นใบหน้าของใครบางคนอยู่ทางขวามือ เป็นยี่หวานั่นเอง คนตัวเล็กหันหน้าหลบแทบจะทันที เขาไม่กล้าสบตาแม้ยี่หวาจะไม่ได้มองอยู่ก็ตาม เขาจำโต๊ะนั้นได้ มันเป็นโต๊ะประจำของพวกยี่หวา ส่วนโต๊ะที่แคทนั่งก็เป็นโต๊ะที่สาว ๆ มักจะแย่งกันเพื่อให้ตัวเองได้นั่งใกล้กับกลุ่มนักวอลเล่ย์บอลชายของโรงเรียน

 

ส่วนโต๊ะประจำของเขาคืออีกฟากฟากที่ไม่มีใครอยากนั่ง

 

ฟักทองผัดไข่ราดข้าวเพียงอย่างเดียวบนจานพลาสติกสีชมพูถูกถือผ่านกลุ่มผู้คน ก่อนจะหยุดลงเมื่อถึงจุดที่ร้างคน โต๊ะเก่า ๆ ที่โรงเรียนจะโล้ะทิ้งแต่เสียดายเลยเอามาวางไว้ใช้ที่ตรงนี้ เป็นมุมทึบ ๆ สปกรกเล็กน้อย แต่ก็เหมาะกับคนแบบเขาดี พริ้มวางจานข้าวลงบนโต๊ะ นั่งในฝั่งที่จะมองกลุ่มของแคทเห็น แล้วก้มหน้าก้มตาจัดการอาหารตรงหน้า

 

พริ้มเป็นคนตัวเล็ก ไม่ค่อยมีแรงเพราะแคระแกนมาตั้งแต่เด็ก เพื่อนชอบล้อว่าเขาเป็นคนขี้โรค ทั้ง ๆ ที่เขาไม่เคยเป็นโรคอะไรนอกจากไข้หวัดเห็นแบบนี้แต่ก็มีภูมิต้านทานดีไม่แพ้ใคร แต่เอาเข้าจริงเขาก็มีอยู่โรคหนึ่งที่รักษาไม่ได้คือเขาไม่กล้าขัดใจใคร เพราะแบบนั้นเลยโดนเอาเปรียบอยู่เสมอ ด้วยความที่พอกลัวแล้วจะชอบหดคอหนี เลยกลายเป็นภาพลักษณ์ขี้แพ้ให้คนอื่นเขารังแกได้ง่าย

 

แรก ๆ ก็ลำบากหน่อย แต่ทำไปทำมาก็ชินไปเอง

 

เด็กหนุ่มสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อมีจานข้าวของใครบางคนวางกระแทกลงอย่างแรงที่ฝั่งตรงข้าม เด็กผู้ชายคนนั้นหัวฟัดหัวเหวี่ยงก่อนจะทรุดตัวลงนั่งอย่างแรงใส่เก้าอี้จนขวดน้ำของเขาสั่นไหว ใช้สายตามองผู้มาใหม่ด้วยความงุนงง

 

มีใครสติดีที่ไหนมานั่งกินข้าวกับคนอื่นในมุมนี้กัน

 

“หวัดดี”

 

เด็กคนนั้นเอ่ยทักเขาที่จ้องอยู่

 

“เอ่ออื้อ หวัดดี”

“ขอนั่งด้วยคนนะ เราชื่อ จิ้มลิ้ม เทออ่ะ?”

 

ดวงตาของพริ้มเป็นประกายทันทีที่โดนถามชื่อ เขาน่าจะเผลออ้าปากด้วยความดีใจแต่ช่างมันแล้วกัน พริ้มอึกอัก ไม่เคยเจอสถานการณ์แบบนี้มาก่อน ไม่สิตอนอนุบาลหรือปอสองก็เคยมีเพื่อนถามชื่อเขาเหมือนกัน แต่จำไม่ได้แล้วเนี่ยสิว่าต้องตอบว่ายังไง

 

“ฮาโหลลลลล”

“เอ่อเราพริ้ม ชื่อพริ้ม ทับสี่”

“เราทับแปด”

 

จิ้มลิ้มพูดไว้แค่นั้นแล้วตักข้าวเข้าปาก เคี้ยวหนุบหนับเต็มแก้มทั้งสองข้าง ทิ้งปริศนาหลายร้อยข้อให้พริ้มนั่งแก้ว่าทำไมจิ้มลิ้มถึงมานั่งกับเขาได้ คนตัวเล็กค่อย ๆ ลดสายตาลงและหันกลับมาสนใจจานข้าวตัวเองต่อ กินก่อนแท้ ๆ แต่ของจิ้มลิ้มใกล้จะหมดแล้ว แน่สิเจ้าตัวเอาแต่ตักเข้าปากแบบไม่รอให้ตัวเองเคี้ยวเสร็จก่อน กินคำหนึ่งยังไม่ทันหมด คำที่สองกับสามก็ยัดตามเข้าไปทันที

 

แล้วจู่ ๆ ก็โพล่งขึ้นมา

 

“พวกผู้ชายชอบแกล้ง!

“หื้อ?”

“เห็นเราตัวเล็กก็ชอบแกล้ง นิสัยไม่ดี!

 

พริ้มมองคนพูดมากตรงหน้าด้วยความแปลกใจ พอเห็นว่าพริ้มนั่งฟัง จิ้มลิ้มก็บ่นความในใจยาวเท่าเอสี่แปดหน้ารัว ๆ แบบไม่เว้นช่องไฟ บี้ไข่พะโล้ในจานระบายความหงุดหงิดที่เมื่อกี้ก็เพิ่งโดนมาหยก ๆ พร่ำตั้งแต่ผู้ชายในห้องที่มักจะชอบแกล้ง ชอบแหย่ เพื่อนในกลุ่มของตัวเองที่จะแกล้งให้แต่งหญิง ใส่หูแมว ทาปาก เขียนคิ้ว อะไรต่อมิอะไรที่ทำให้จิ้มลิ้มอารมณ์ไม่ดี แล้วก็จะบอกว่าเขาน่ารักเองทำไม มันใช่เหตุผลที่จะมาแกล้งหรอถามจริง! บ่นปากบิดปากเบี้ยวใส่จานข้าวอย่างออกรส

 

โดยที่คนฟังก็ยิ้มไปน้ำตาคลอไป

 

“เฮียเพลิงบอกให้จดชื่อคนทำแล้วส่งไป ไอ้เราก็ดีใจจะได้แก้แค้น พอเฮียอ่านชื่อเท่านั้นแหละ เฮียบอกไม่รู้จัก! โธ้ะ!! จะให้บอกชื่อไปทำไมก็ไม่รู้ เซ็งเลย!

“ฮ่ะ ๆ จริงหรอ”

“ว่าแต่พริ้มรู้จักเฮียเพลิงมะ หัวแดง ๆ นิสัยไม่ดี ๆ หน่อยอ่ะ”

รู้จัก”

“นั่นล่ะ ลูกพี่เราเอง ฮี่ฮี่”

 

เด็กแสบยิ้มปากกว้างเป็นสี่เหลี่ยมโอ้อวดสรรพนามที่จบไปได้ประมาณสองปีที่แล้ว ตอนเฮียเพลิงอยู่ก็ปลอดภัยไร้แมลงมากวนตีน แต่พอเฮียจบได้แค่ปีแรกเท่านั้นแหละ จิ้มลิ้มโดนเละ โดนทุกวันจนหัวฟู จะแหย่อะไรนักหนาก็ไม่รู้ พวกผู้ชายน่ะน่ารำคาญ!

 

“เรากินหมดและ เราไปก่อนนะ”

จะไปแล้วหรอ”

“ห๊ะ? เมื่อกี้พูดว่าไรนะ?”

“เปล่า บ๊ายบายนะ”

 

เขาโบกมือลาจิ้มลิ้มที่ยกยิ้มร่าแล้วหมุนตัวเดินออกไป แขนข้างนั้นยกค้างเอาไว้เพื่อย้ำว่ามันเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นจริง เขานั่งฟังเพื่อนเล่าเรื่องให้ฟัง เขานั่งฟังจิ้มลิ้มเล่าเรื่องตัวเองให้ฟัง! ใช่มันเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อกี้ ข้าวที่จิ้มลิ้มกินหกยังอยู่ตรงหน้าเขาอยู่เลย

 

มันเกิดขึ้นเร็วมากมากจนนึกว่าเขาฝันไป

 

“จิ้มลิ้มทับแปด”

 

จะได้เจอกันอีกมั้ยนะ

 

 

 

 

 






ซานเดินกลับมาที่โต๊ะหลังจากที่ฝากรุ่นน้องซื้อน้ำโกโก้ให้เพราะไม่อยากต่อแถวเอง ที่โต๊ะมีแต่พวกเพื่อนในชมรมวอลเล่ย์ พวกมันมักจะมานั่งกินข้าวด้วยกันตามประสาผู้ชายที่นั่งกินที่ไหนก็ได้ขอแค่เป็นคนรู้จักก็พอ แต่ส่วนมากก็จะมานั่งกินด้วยกันเป็นประจำทุกวัน

 

หันไปมองกัปตันทีมที่นั่งกินข้าวไม่สนใจใครแล้วก็ไม่คุยกับใครในเวลากิน ยี่หวาอยู่ตำแหน่งตบหัวเสา ลูกหมุนและแม่นยำที่สุดในทีม เป็นตัวแข็งแกร่งที่ต้องมีอยู่ในสนามหากจะเอาชนะภายในระยะเวลาอันสั้น คนที่สูสีกับไอ้หวาก็คือ จอมทัพ อยู่ตำแหน่งเดียวกัน ถึงแม้ลูกจะไม่มีเทคนิคหมุน แต่ลูกของไอ้จอมหนักและแรงมาก ถ้าใช้แขนรับหลาย ๆ ลูกติด ๆ กันมีโอกาสที่แขนจะช้ำเลือดได้ ทีมก่อน ๆ เคยโดนมาแล้ว

 

ซานเป็นตัวตีบอลเร็ว โค้ชมอบตำแหน่งนี้ให้ทันทีที่เริ่มฝึกท่าตบเพราะพรสวรรค์ของมันเฉิดฉาย เช่นเดียวกับไอ้เทค ที่เป็นตัวบล็อกมือฉมังและลูกตบสามเมตรของมันมีจุดตายอยู่ที่เส้นขอบสนาม ตัวสำคัญของทีมที่จะขาดไม่ได้เลยคือ มุก ตัวเซ็ตสุดเทพของทีมคาลันโช เซ็ตหลอกทั้งสนามและทีมตัวเอง ยังดีที่เราเล่นด้วยกันมานานก็เลยรับมือได้

 

ยังมี เนย เป็นตัวตบบอลบี บางทีก็เซ็ตแทนมุก สองคนนี้ฝีมือเซ็ตไม่ต่างกันมาก แต่เนยไม่เคยเล่นตำแหน่งนี้เป็นจริงเป็นจัง สุดท้ายก็คือ ผ้า ผ้าอะไรมันก็ไม่ต่อท้ายมา เรียกผ้าฝ้ายมันก็ด่า ผ้าแพรมันก็ไม่เอา สรุปก็คือผ้า ผ้าเฉย ๆ ไม่ระบุประเภท ไอ้ผ้าเป็นลิบบอโร่ ตัวเตี้ย ๆ หน้าตากวนตีน ปากดี ๆ กัดเจ็บ ๆ แต่พอลงเล่นก็เป็นตัวกวาดบอลทั้งสนาม ไม่ว่าลูกจะลอยไปหน้าบ้านใครก็ตามไปเก็บได้หมด

 

แต่กว่าจะมาได้ขนาดนี้น้ำตาลูกผู้ชายก็หยดไปหลายเม็ดอยู่

 

“เมื่อเช้ากูแวะไปห้องชมรม โค้ชให้มาถามว่าใครจะไปทำความสะอาด”

“ไอ้ซาน”

“ไอ้หวา!! ไม่เอาเว้ย!

 

ซานโวยใส่ยี่หวาทันทีที่โดนแกล้งให้ไปทำความสะอาดห้องอุปกรณ์เก่าคนเดียว เพราะไปแกล้งคุณกัปตันทีมเขาล่ะนะ ก็เลยโดนเล็งอยู่ตลอด ยี่หวาเมินเสียงน่ารำคาญของเพื่อนสนิทตัวเองที่พยายามจะลากคนอื่น ๆ ให้ไปทำด้วยกัน แต่ทุกคนส่ายหัว

 

“ไอ้หวามันก็พูดไปงั้นแหละ ยังไงมันก็ไม่ให้มึงไปทำคนเดียวหรอก”

“ดีมากเลยเพื่อน ถุย!

“สกปรกไอ้สัส มึงจะถุยจริงทำเชี่ยไรเนี่ย”

 

ความวุ่นวายของโต๊ะนี้เกิดขึ้นทุกวันจนเหนื่อยใจจะเตือน จู่ ๆ ไอ้ซานก็ทำเสียงชู่ให้เราเบาเสียงลงท่ามกลางโรงอาหารที่มีแต่คนตะโกนแหกปากทั้งที่ข้าวอยู่เต็มวง มันรั้งคอยี่หวาให้เข้ามาใกล้ ทำเหมือนคนจะซุบซิบกันแต่ยี่หวาสะบัดออก

 

“มึงดู ๆ เป็นเบ๊ไอ้เหี้ยเท็ดหรือเบ๊ใครกันแน่วะ”

 

สายตาทั้งเจ็ดคู่ ค่อย ๆ หันไปตามนิ้วของซานที่ชี้ไปยังเด็กผู้ชายตัวเล็ก ๆ ที่เดินมาเก็บจานให้พวกผู้หญิงที่เขารู้จักผ่าน ๆ จำชื่อเบ๊ไอ้เท็ดไม่ได้ แต่จำได้ว่าวาเลนไทน์ปีที่แล้วมันเอาช็อคโกแลตมาให้ไอ้หวา

 

“กูเห็นมันทำมานานแล้วนะ แต่พวกมึงคงไม่ได้สังเกต”

“มีคนเก็บจานข้าวให้ก็ดีเหมือนกันนะเว้ย ลองมะ?”

 

ยี่หวาเงยหน้าขึ้นจากจานข้าว ลอบมองคนที่เป็นหัวข้อสนทนาของจอมทัพและซานอย่างเงียบ ๆ เด็กคนนั้นกวาดเศษข้าวออกจากจาน แยกช้อน และซ้อนจานไว้อย่างดี อยู่ ๆ ก็ลืมตัวสังเกตพฤติกรรมของคนตรงหน้าซะอย่างนั้น ใบหน้าของคนโดนเอาเปรียบไม่ได้แสดงสีหน้าเสียใจที่โดนใช้งาน แต่กลับเปี่ยมล้นไปด้วยความตั้งใจกับหน้าที่ที่ตัวเองทำอยู่

 

ไม่เข้าใจ

 

“จ้องขนาดนั้นเดี๋ยวมันก็อ้วกแตกหรอก”

 

ยี่หวาหันไปทางไอ้เนยที่พูดแทรกขึ้นมา ขัดเขาให้หลุดออกจากภวังค์

 

“เออ เกร็งแล้วนั่น ตลกว่ะ”

“จะว่าไปก็น่าแกล้งดีเหมือนกัน ไม่แปลกใจทำไมไอ้เหี้ยเท็ดถึงไม่ชอบ”

 

เสียงหัวเราะชอบใจดังขึ้นเมื่อเบ๊คนนั้นเดินจากไป เขาไม่รู้จักแต่จำได้ลาง ๆ ว่าเคยเห็น ไอ้ซานก็ชอบย้ำข้างหูหลายรอบแต่ก็จำไม่ได้เสียทีว่าผู้ชายคนนั้นเป็นใคร ห้องอะไร แล้วทำไมถึงเป็นเบ๊ของคนอื่นได้ แต่เพราะมันไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเขาก็เลยไม่จำเป็นที่จะต้องไปใส่ใจ

 

“มันชอบมึงด้วยนะไอ้หวา สตอล์คเกอร์ไง ตามมึงต้อย ๆ ตอนแข่งโอเบงปีก่อน”

“จริงหรอวะ ไม่ใช่บังเอิญเจอหรือไง แบบเดินมาป๊ะหน้ากันพอดีงี้”

“สองสามรอบเลยเนี่ยนะ สาบานว่าต้องมีตามกันบ้าง”

“อาจจะใช่ แต่กูว่าไอ้หวาจำไม่ได้”

“เออ แม่งไม่ฟังกูอีกแล้วเนี่ย”

 

ซานบ่นยี่หวาที่ก้มหน้าก้มตากินข้าวไม่สนใจเขาเม้าท์แหลกเหมือนทุกที เขาทำใจยอมรับความไร้มนุษย์สัมพันธ์ของมันมานานแล้ว หนักกว่าลูกพี่ลูกน้องมันคือแม่งจำใครไม่ค่อยได้ ถ้าไม่ใช่เพื่อนสนิทจริง ๆ ขนาดเพื่อนร่วมห้องยังถูกมันลืมเลย นิสัยเสียอีกอย่างหนึ่งคือแม่งไม่เอาใคร ไม่เอาในที่นี้คือไม่เอาจริง ๆ แบบไม่สน ไม่แคร์ ไม่พูดถึง ไม่มองด้วย ทุกอย่างคือลมฟ้าอากาศที่มีอยู่จริงแต่ไม่มีค่าให้สนใจ อะไรเทือก ๆ นั้น

 

เมื่อไรที่เขาได้ยินสาว ๆ คุยกันว่ายี่หวาสบตาอย่างนั้นอย่างนี้ เชื่อเถอะว่ามันมองฝุ่น ไม่ก็หน้าของเธอไปบังแมลงวันที่มันกำลังมองอยู่พอดี ไม่มีหรอกที่มนุษย์ไม่ใช่เพื่อนจะอยู่ในสายตามันได้

 

ไม่มีทาง

 

 

 







 

 

ลูกกุญแจเก่า ๆ โทรม ๆ ถูกดึงออกจากรูล็อคที่ไม่ได้แตะมันมานานแรมปี เหล่าคนที่ถูกใช้งานต่างเอามือปัดฝุ่นที่ฟุ้งไปทั่วหลังจากเปิดประตูเข้าไป เสียงไอดังค่อกแค่กไปทั่วห้อง คิด ๆ ดูแล้วก็น่าจะเอาผ้าปิดปากใส่กันก่อนจะเข้ามาทำ ใครจะไปนึกว่ามันจะเลอะเทอะและสกปรกขนาดนี้

 

“เอาตามทฤษฎีของโลกนะมึง กูคิดว่าเขาควรให้เด็กใหม่มาทำแทนพวกตัวจริงที่ควรจะซ้อมกันอยู่ที่สนามปะวะ” ซานบ่นกระปอดกระแปด

“หุบปากแล้วไปหยิบอุปกรณ์มา ไอ้เนยมึงไปเอาน้ำใส่กะละมัง”

“กูคนเดียวเนี่ยนะ”

“หรือจะให้กูไปด้วย?”

“เอาไอ้ผ้าไปแทนได้มะ”

 

ยี่หวาพยักหน้าอนุญาต เนยเดินไปลากแขนผ้าที่กำลังทำหน้าเซ็งโลก ยืนทบทวนอยู่ตรงนี้หลายนาทีว่าโค้ชใช้เกณฑ์อะไรตัดสินให้พวกเขาทั้งเจ็ดคนต้องมาทำความสะอาดอยู่ตรงนี้ แล้วไอ้ยี่หวามันใช้เหตุผลอะไรของแม่งในการตกปากรับคำของโค้ช แล้วลากพวกเขามาเผชิญกับฝุ่นจำนวนมหาศาลนี้

 

ไอ้เพื่อนเวร ไอ้คนไม่รักความสบาย

 

“กะอีแค่มาสคอต ทำไมกูต้องต้อนรับแม่งขนาดนี้”

“มองมันให้เป็นสีสันของทีม อย่างน้อยเรื่องที่ถูกพูดถึงก็ไม่ใช่แค่เบอร์ของพวกมึงที่ติดอยู่บนอก”

“เฉียบ”

“ยังไงก็เลือกที่จะมีมันแล้ว พวกมึงก็ช่วยดูแลให้เหมือนมันเป็นเพื่อนในทีมด้วยแล้วกัน”

“หวาว่าไงเพื่อนว่างั้น แต่อยากรู้ว่ะใครเป็นคนใส่ลึกลับสัส”

 

สองมือทำ ส่วนปากก็พร่ำไปเรื่อย ถึงแม้ทุกคนจะไม่ได้มาจากห้องเดียวกัน แต่ก็สนิทกันเพราะไปแข่งและซ้อมด้วยกันบ่อย ๆ มีบ้างที่วันหยุดจะชวนกันไปเที่ยวนู้นนี่ แข่งต่างจังหวัดทีก็ตัวติดกันเสมอ เป็นแบบนี้มาตั้งแต่มอต้นที่เราทั้งเจ็ดคนเข้าร่วมทีมของโรงเรียน

 

“ไอ้มุก นิ้วมึงหายดีแล้วยัง?”

“ก็โอเคขึ้นอ่ะ ถ้าไม่เซ็ตลูกผิดจังหวะก็ไม่เจ็บ”

“สมหน้าไอ้ควาย เสือกรับลูกตบของไอ้หวาด้วยท่าเซ็ตเฉย”

“ก็กูตกใจปะวะ กูเห็นไอ้ซานขึ้นนึกว่าจะตบมา เสือกเป็นไอ้หวาขึ้นแทน ไอ้เหี้ยพูดละเสียวนิ้ว”

 

หยากไย่กองสุดท้ายหลังล็อกเกอร์เก่าโดนโจมตีด้วยไม้กวาดเป็นอย่างสุดท้าย พร้อมกับเก้าอี้เก่า ๆ ที่ไสออกไปข้างนอกห้องหลังจากกลายเป็นห้องเก็บของอยู่หลายเทอม มุกกับเนยรับหน้าที่ถูพื้น ไอ้เทคกับไอ้จอมเช็ดฝุ่นบนหลังตู้ ไอ้ซานเช็ดกระจกระบายอากาศช่องเล็ก ๆ ในขณะที่ปากก็พล่ามไม่ยอมหยุด

 

“กูลืมของ” ยี่หวาพูดขึ้นในตอนที่มือกำลังใช้ผ้าเช็ดที่โต๊ะและเก้าอี้ เขาเพิ่งนึกขึ้นได้เมื่อไม่กี่วินาทีที่แล้วตอนจินตนาการว่าตัวเองจะต้องไปเปลี่ยนชุด แต่ดันลืมหยิบเอากระเป๋าเสื้อผ้าลงมาจากห้องเรียน

“ลืมไรวะ”

“กระเป๋าเสื้อผ้า เดี๋ยวกูมา ทำกันไปก่อน”

 

ร่างสูงโยนผ้าขี้ริ้วใส่ถังจนน้ำกระเด็นออกมา ไม่ได้สนใจเสียงโวยวายที่ด่าปาว ๆ ตามหลังมาว่าพื้นที่เนยเพิ่งเช็ดเลอะเพราะเขา วิ่งเหยาะ ๆ ไปที่อาคารเรียน ผ่านสนามหญ้าที่มีเหล่าชมรมฟุตบอลเล่นกันอยู่เต็มไปหมด เวลาที่เพิ่งเลิกเรียนเรียกได้ว่าคึกครื้นที่สุด ดังนั้นเลยมีคนอยู่รอบ ๆ โรงเรียนเต็มไปหมด

 

ไม่เว้นแม้แต่บนอาคาร

 

 

 







 

 

เขาบอกว่าท้องฟ้าหน้าตาเหมือนเดิมเสมอกว้างใหญ่และเป็นแผ่นเดียวกัน ยกเว้นก้อนเมฆที่แปรเปลี่ยนไปตามความชื้นและไม่เคยที่จะหยุดเคลื่อนที่ พริ้มคิดว่าตัวเองเหมือนท้องฟ้าเป็นท้องฟ้าที่มีสถานะเดียวไม่ว่าหน้าจะเปลี่ยนไปตามอารมณ์ไหน

 

เป็นสถานะที่อยู่คนเดียวเฉกเช่นตอนนี้

 

รอยยิ้มดีใจผุดขึ้นมากะทันหันทุกครั้งที่นึกถึงเหตุการณ์เมื่อตอนกลางวัน เขานึกถึงคนชื่อ จิ้มลิ้ม นักเรียนในโรงเรียนคนแรกของปีนี้ที่เข้ามาคุยกับเขาเหมือนคนปกติ ในขณะที่เขานั่งพยักหน้าฟังเพื่อนทับแปดบ่นความฝันของคืนวันนั้นก็แวบเข้ามา เหมือนเป็นฝันทำนายอนาคต

 

ว่าไปนั่น

 

ไม้ถูพื้นด้ามเดิมที่น่าจะมีเขาใช้มันอยู่คนเดียวในห้อง ลากไปตามพื้นตั้งแต่หน้าห้องยันหลังห้อง ก่อนจะพาตัวเองมาที่หน้าต่างมุมประจำที่เขามักจะมาเชียร์ชมรมฟุตบอลเล่นอยู่เสมอ เคยโชคดีอยู่ครั้งหนึ่ง ในวันที่ทีมวอลเล่ย์บอลเลิกเร็ว เขากำลังทำเวรอยู่ในห้อง และในวันนั้นเป็นวันที่เขาได้มีโอกาสเชียร์ยี่หวาเตะบอลครั้งแรก เป็นอะไรที่มีความสุขไม่รู้ลืม ยังจำได้เลยว่ายี่หวาใช้เท้าขวาเตะเข้าโกล

 

เท่กว่าใครในสนามเลยล่ะ

 

who lives in a pineapple under the sea~

 

เสียงเล็ก ๆ ร้องเพลงอะไรสักอย่างออกมาในตอนที่กำลังใช้มือบิดผ้าเช็ดพื้น

 

Spongebob! SquarePants!

 

พริ้มหัวเราะกับตัวเองเบา ๆ ตอนตะโกนเนื้อเพลงน่ารัก ๆ ที่เคยดูตอนเช้าตรู่ในช่วงวันหยุดคนเดียวในบ้าน เนื้อเพลงมีคำว่ากัปตันตอนแรกเริ่มด้วย แล้วเวลาร้องทีไรเสียงก็จะอ้อมแอ้มทุกที 


เงยหน้าปาดเหงื่อที่หน้าผากออก ก่อนจะเผลอไปสบสายตาของใครคนหนึ่งเข้าโดยไม่ทันตั้งตัว

 

ยี่หวา!!

 

ร่างสูงมองมาด้วยสายตาเรียบเฉย ทำเอาพริ้มถึงกับไปไม่เป็น ไม่รู้ว่ายี่หวาเห็นเขาตั้งแต่ตอนไหน ถ้าเห็นตั้งแต่ตอนร้องอันเดอร์เดอะซีต้องถูกหาว่าเป็นเด็กปัญญาอ่อนแน่ ๆ คนตัวเล็กเม้มปาก กัดมันไปมาและก้มหน้างุด ได้ยินเสียงรองเท้าเดินผ่านไปแล้ว

 

แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่กล้าเงยหน้ามองอยู่ดี

 

สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น ทั้งที่รู้ว่ามันไม่มีใครอยู่ที่หน้าห้อง แต่ถ้าทุกสิ่งเกี่ยวกับยี่หวามันก็จะกลายเป็นอะไรที่ยากสำหรับเขาไปเสียหมด และเมื่อเขาเงยหน้าขึ้นอีกรอบ ใบหน้าเฉยเมยของยี่หวาก็ปรากฏในสายตาเขาอีกรอบ!

 

นี่เขาเล่นก้มหน้าตั้งแต่ยี่หวาเดินมาจนเดินไปเลยหรอเนี่ย

 

“เอ่อ…!

 

เมื่อหัวใจไม่ฟังสมอง ปากเล็ก ๆ ก็เผลอเปล่งเสียงเรียกคนหน้าห้องที่ส่งสายตาดุมาให้ทันที ร่างสูงเลิกคิ้วเป็นเชิงถามขึ้นเล็กน้อย สีหน้าแบบนั้นทำเอาพริ้มนิ่งงันราวกับปากเป็นอัมพาตไปชั่วขณะ

 

ยี่หวาเปลี่ยนท่ายืนมาเป็นกอดอก มองอีกฝ่ายที่ทำท่าเงอะงะไม่ยอมพูดอะไรสักอย่างออกมาเสียที เมื่อเห็นใบหน้าไม่สบอารมณ์ของร่างสูง พริ้มก็ค่อย ๆ ก้มหน้าจนคางแตะที่คอเหมือนอย่างเก่า ตะโกนขอโทษอยู่ในหัวที่ถือวิสาสะเรียกแต่ไม่มีความกล้าที่จะพูด และพอเงยขึ้นมาอีกรอบ

 

ก็ไม่เห็นใครยืนอยู่ตรงนั้นแล้ว

 

 

#พริ้มเพียงหวา










ขอบคุณทุกฟีดแบคจากทุกช่องทาง จะมาบ่อย ๆ เท่าที่สามารถทำได้เลยค่ะ

ไหนใครจำจิ้มลิ้มได้บ้าง55555555 ก็อยากให้น้องมีเพื่อน แต่ก็ไม่รู้อีกแหละว่าพริ้มจะได้จิ้มลิ้มเป็นเพื่อนมั้ย เพราะน้องแค่มาบ่น ๆ ที่โดนเพื่อนผู้ชายแกล้งเฉย ๆ (โดนคนละแบบกับพริ้มนะ)

ถ้าชอบ อย่าลืมบอกต่อนะ//ธูปมาเขียนบรรยายแทนพี่ที

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.777K ครั้ง

238 ความคิดเห็น

  1. #8221 nashsha (@nashsha) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2562 / 18:06
    จากอึมๆหลุดขำตอนร้องเพลงสปอนเนี่ยแหละ น้องเอ้ยยยยย
    #8221
    0
  2. #8187 colmegeegee (@colmegeegee) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 22:42
    ชั้นสงสารน้อง ขอให้จิ้มลิ้มมาอยู่กันพริ้มเถอะ เด็กอะไรชื่อน่ารักจิงๆ
    #8187
    0
  3. #8173 AiJaewa (@AiJaewa) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 02:38
    ตัวเองยังไม่รัก ทำตัวยังงี้ถ้าไม่คิดได้ ก็ไปเป็นภาระทางใจคนอื่น
    #8173
    0
  4. #8083 om_kanokrat (@kanokrat123) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2562 / 17:40
    เย็นชาขั้นสุดอ่ะ
    #8083
    0
  5. #8081 SirinapaJamreonr (@SirinapaJamreonr) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2562 / 06:43
    ทำไมต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วยเนี่ยน้องง
    #8081
    0
  6. #8055 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2562 / 01:05
    พริ้มน่าสงสารมากลูกกก
    #8055
    0
  7. #8031 BamKitsamapron (@BamKitsamapron) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 เมษายน 2562 / 21:37
    อยากให้จิ้มลิ้มมาคุยกับพริ้มอีก
    #8031
    0
  8. #8002 Maylovechanbaek (@Maylovechanbaek) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 17:51
    จะมีคนมาฉุดน้องออกมาจากพวกเลวๆมั้ย?
    #8002
    0
  9. #7938 PINKLAND (@pinkyariss) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 เมษายน 2562 / 09:16
    จิ้มลิ้ม ฝากพริ้มด้วยนะลูก
    #7938
    0
  10. #7888 oom3456789 (@oom3456789) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 เมษายน 2562 / 23:24
    ชานแบค มีกี่คนแล้วไม่รู้ แต่ที่แน่ๆคืออิมเมจในหัวฉันตีกันไปหมด5555 ถ้าจำไม่ผิดจิ้มลิ้มเมจก็แบคฮยอนป่ะ โลกนี้มีแต่ชานแบคที่แท้ทรู ชิปเปอร์อย่างชั้นก็แฮปปี้
    #7888
    0
  11. #7884 achsaparp (@praew-prapascha) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 เมษายน 2562 / 20:38
    พริ้ม จิ้มลิ้ม ชื่อน่ารักอะ
    #7884
    0
  12. #7496 Ohsehun9494 (@Ohsehun9494) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 เมษายน 2562 / 10:51

    หาอิมเมจไม่เจอเบยย นึกไม่ออกง่ะ ????????????

    #7496
    0
  13. วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 09:15
    ดูจะเป็นความสัมพันธ์ที่พัฒนายากนะเนี่ย
    #7480
    0
  14. #7438 Sirada43235200 (@Sirada43235200) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 มีนาคม 2562 / 20:46
    อยากให้จิ้มลิ้มเป็นเพื่อนกับพริ้มมม น้องจะได้ไม่เหงา เอ็นดูพวกนางมากกก
    #7438
    0
  15. #7427 janxz_ (@janxz_) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 มีนาคม 2562 / 23:30
    ยัยจิ้มลิ้มเอ้ย55555555น่าเอ็นดูที่สุดเลยแง​
    #7427
    0
  16. #7426 janxz_ (@janxz_) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 มีนาคม 2562 / 23:30
    ยัยจิ้มลิ้มเอ้ย55555555น่าเอ็นดูที่สุดเลยแง ไปเรียกเฮียเพลิงมาช่วยเร้ว
    #7426
    0
  17. #7172 dtuanq (@cchodongda) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 มีนาคม 2562 / 21:06
    เป็นกำลังใจให้น้องพริ้มมมมมมมสู้ๆรูกกกกก
    #7172
    0
  18. #6997 eyemild (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2562 / 14:55

    ชอบวลีของสอง หวาว่าไงเพื่อนว่างั้น 5555555555555555555

    #6997
    0
  19. #6988 dewwiizodiac (@dewwiizodiac) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:57
    อยากหาเพื่อนให้น้องพริ้มจังลูก
    #6988
    0
  20. #6581 minnie_binnee (@platinumpinin) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 31 มกราคม 2562 / 01:38
    ก็คืออ่านจบไปหาเพลงฟังเพราะจำไม่ได้แล้ว5555
    #6581
    0
  21. #6271 คุณเลขาแบคกี้ (@talaytwinx98) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 มกราคม 2562 / 21:03
    แง่ว เอ็นดูน้องงงง
    #6271
    0
  22. #6212 เห่ว (@jane6033) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 มกราคม 2562 / 14:14
    สู้ๆนะพริ้ม เดี๋ยวทุกอย่างมันก็จะดีขึ้น แอแงงงง ใจเหลวแล้วสงสารน้อง
    #6212
    0
  23. #6126 :kpdtgv' (@sayaka_000) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 มกราคม 2562 / 00:08
    น้องพริ้มสู้ๆ
    #6126
    0
  24. #5804 PNS_KSHY (@PNS_KSHY) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 มกราคม 2562 / 18:57
    เข้าใจพริ้มเลยแงงง จังหวะนั้นมันพูดยาก
    #5804
    0
  25. #5794 purnploy (@purnploy) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 มกราคม 2562 / 00:16
    น้องพริ้มน่ารักจังเลย ส่วนยี่หวาก็คือนิ่งมาก นิ่งจนเดาใจไม่ออก
    #5794
    0