#พริ้มเพียงหวา | chanbaek

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 236,043 Views

  • 8,231 Comments

  • 13,653 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    10,773

    Overall
    236,043

ตอนที่ 2 : พริ้มเพียงหวา : ตอนที่ ๑

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 22276
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2034 ครั้ง
    24 ก.พ. 62






ตอนที่ ๑

 


 

 


กระดาษเอสี่พับครึ่งไปสองรอบยื่นมาให้ตรงหน้าร่างสูงที่เพิ่งปาดเหงื่อออก หลังจากที่กระโดดตบลูกวอลเล่ย์ที่เพื่อนสนิทส่งมาให้ กัปตันทีมทำหน้าฉงนใส่โค้ช กระดาษใบนั้นขยับสองสามทีเร่งเร้าให้เขารับไปแทนที่จะมองหน้าโค้ชตัวเอง

 

“ไปจัดการมาด้วย ชอบตัวไหนก็จิ้ม ๆ มา” ยี่หวาเงยหน้าขึ้นสบตาเมื่ออ่านเอกสารใบเดียวที่เรียกว่าหนังสือขอใช้งบจบ

 

เขาค่อนข้างไม่เห็นด้วย ที่จะเอาเงินของทีมไปใช้อะไรที่มันไม่จำเป็น อย่างเช่น การไปเช่า ‘มาสคอต’ เพื่อเอามาเป็นสัญลักษณ์ของทีมคาลันโช…ทีมวอลเล่ย์บอลที่กำลังเป็นที่จับตามอง ถ้าถามว่าอะไรเป็นสัญลักษณ์ที่แท้จริงของทีม ชื่อก็บอกความหมายอยู่แล้วว่าคือ ‘กุหลาบหิน’ จะให้ไปหามาสคอตมาแทนทำไม

 

“รู้ว่าไม่ชอบ แต่ต้องใช้ ตั้งแต่ทีมได้แชมป์ปีที่แล้ว โรงเรียนเราก็มีเด็กใหม่เข้ามาเยอะมาก รวมไปถึงทีมวอลเล่ย์บอลด้วย”

 

โค้ชเบนสายตาไปทางกลุ่มเด็กใหม่ที่กำลังยืดเส้นยืดสาย จำนวนราว ๆ ยี่สิบกว่าคน นับว่าเป็นเรื่องดี แม้บางคนอาจจะหนีไปซะตั้งแต่วันนี้หลังซ้อมเสร็จ ส่วนหนึ่งที่ชมรมป็อปขึ้นก็เพราะมีกัปตันทีมคนเก่ง ดุไปหน่อย แต่ก็เพื่อทีม เจ้าหมอนี่ไม่ค่อยไว้หน้าใคร ไม่ชอบสอนใคร เลยอยู่แต่กับตัวจริงในสนามเสมอ ไม่คลุกคลีกับเด็กใหม่…ที่ไม่รู้ว่าเข้ามาเพราะอยากเล่นหรืออยากมาดูกัปตันทีมกันแน่

 

อ๋อใช่ ชมรมวอลเล่ย์บอลไม่แยกชายหญิง ยกเว้นตัวจริงที่ต้องแยกสนามซ้อม

 

“มีตัวอะไรที่โค้ชอยากได้มั้ย?”

“ไม่มี”

 “ผมก็ไม่มี”

 

โค้ชหัวเราะ เมื่อสีหน้าของยี่หวาไม่มีแม้แต่กล้ามเนื้อขยับ

 

“ฉันฝากนายดูแลมาสคอตด้วยนะ ไม่รู้ว่าคนที่ใส่จะเล่นวอลเล่ย์เป็นหรือเปล่า”

“ต้องเล่นด้วย?”

“ต้องสิ เหมือนพวกเปิดงาน…ต้องโชว์”

“ยุ่งยาก น่ารำคาญชะมัด…”

 

ชายวัยยี่สิบปลาย ๆ ขยี้หัวสีสวยที่แสนแสบตาเล่นอย่างมันเขี้ยว ยี่หวาสะบัดหัวตัวเองออกอย่างไม่สบอารมณ์ เวลาโค้ชรู้ว่าเขาอารมณ์ไม่ดีล่ะชอบแหย่ให้โมโห จัดทรงผมตัวเองลวก ๆ ก่อนจะหันมองรอบ ๆ สนาม พอจะมีใครที่สามารถดูแลและสอนไอ้เจ้ามาสคอตตัวปัญหานี่เล่นแทนเขาได้มั้ย

 

การสอนคนที่ไม่มีพื้นฐานเป็นอะไรที่น่ารำคาญ…

 

“ทำหน้าอย่างเข้ม เป็นเหี้ยไรไอ้หวา”

 

เพื่อนผิวขาวเดินเข้ามาหาด้วยขาที่ยาวเกินครึ่งหนึ่งของความสูงมัน ไอ้ซานตวัดแขนกอดคอเขา มันเป็นตัวตบบอลเร็ว ซ้อมด้วยกันมาตั้งแต่มอต้น ยี่หวาเหล่ตามองใบหน้าเปื้อนยิ้มที่มีอยู่ตลอดของมัน ก่อนจะเบนออกด้วยความหงุดหงิด ปัดแขนที่เปียกเหงื่อออกเบา ๆ แสดงท่าทีรังเกียจอย่างชัดเจน

 

“เรื่องมาสคอต”

“อ๋อ เอาจริงดิ แล้วเอาตัวไรอ่ะ”

“ไม่รู้ โค้ชให้ไปเลือกที่ร้านเอง”

“เจ๋งสัส กูขอเลือกนะ”

 

กัปตันทีมส่งสายตาขู่ มึงมีสิทธิ์อะไรในหน้าที่นี้

 

“โห่ ไม่อยากทำแต่ก็หวง หวงไปหมด…”

“หุบปาก”

 

เสียงปรบมือดังสองที เป็นสัญญาณเรียกรวมเหล่านักกีฬาทั้งตัวจริง ตัวสำรอง และเด็กใหม่ ให้มาเข้าแถว อย่างที่รู้กันดีว่าการเป็นลูกทีมของยี่หวาจะต้องไม่ช้า ไม่อืดอาด ไม่ยืดยาด ต้องเร็วเท่าที่จะทำได้ เร็วให้เหมือนบ้านถูกไฟไหม้แล้วต้องวิ่งไปยกตู้เย็นใหม่ออกมาให้ทัน เพราะแบบนั้นคนที่เรียนรู้ช้าก็เลยมักจะโดนปล่อยทิ้งไว้ บางคนก็หมดกำลังใจจนออกจากชมรมไป บางคนก็แปรเปลี่ยนเป็นพลัง…

 

“วิ่งรอบสนามคนละ 10 รอบก่อนกลับ เทค…มึงนำ”

 

เจ้าของชื่อพยักหน้ารับ ก่อนจะเดินออกมาที่หัวแถว

 

“มึงห้ามพาคนอื่นโกงรอบนะไอ้จอม”

“เลิกแล้วว่ะ”

“เลิกโกงรอบ?” ซานแทรกขึ้นมากลางวง

“เลิกโกงรอบเดียว”

 

จู่ ๆ ลูกวอลเล่ย์ก็ปลิวไปกลางดง ไอ้ตัวแสบสองตัวหลบได้ทัน บอลลูกนั้นเลยปลิวไปโดนน้องใหม่เข้าเต็ม ๆ แต่มีหรือจะสำนึก พวกมันยังขำอัดรุ่นน้องที่ทำได้แค่ลูบหัวไหล่ตัวเองเบา ๆ แล้วขำแห้ง ๆ ไปพร้อมกับพวกมัน ยี่หวาปรบมืออีกครั้ง เรียกสติไอ้พวกตัวจริงที่ชอบพาคนอื่นเล่นอยู่ตลอด

 

“ใครโกง…จะให้มารับลูกตบจากกู”

 

เสียงยี๋เบา ๆ ดังงึมงำจากคนที่เคยลิ้มรส

 

“ทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุด อยากเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งก็จงเป็นส่วนหนึ่งที่มีประโยชน์ เข้าใจมั้ย?”

“เข้าใจครับ!!”

“ไปได้” หัวแถวที่นำโดยเทค มือบล็อกที่โคตรเหนียวยิ่งกว่าตังเม ถ้ามันขึ้นบล็อกได้ โอกาสที่บอลจะข้ามมันมาแทบไม่มี

 

สมาชิกใหม่ของทีมในวันนี้มีถึงยี่สิบคน ไม่นับรวมผู้หญิงที่เข้ามาใหม่เกือบ ๆ สามสิบ ใครต่อใครก็บอกว่าส่วนมากเข้ามาส่องผู้ชาย เพราะอย่างที่บอกไปตอนแรกว่าซ้อมด้วยกัน แต่คนละสนาม ซึ่งไม่ได้ห่างกันมากเท่าไร

 

ยี่หวาวิ่งเหยาะ ๆ รั้งท้ายแถว ตำแหน่งในการวิ่งประจำของเขาจะอยู่ตรงนี้เสมอ ไม่ว่าจะวิ่งวอร์มก่อนเล่นหรือวิ่งคลายเส้นหลังเล่นเสร็จ เขาชอบสังเกตลูกทีมคนใหม่ ยี่สิบคนในนี้อาจจะมีเพชรเม็ดงามซ่อนอยู่ เขาต้องเริ่มปั้นเด็กใหม่ขึ้นมารับช่วงต่อได้แล้ว แต่พวกตัวสำรองก็ยังไม่มีใครเหมาะที่จะเป็นกัปตันทีมต่อจากเขาได้เลย

 

“ไอ้หวา”

 

ซานชะลอฝีเท้าให้ตัวเองไหลลงมาจนมาวิ่งข้าง ๆ กันกับเขา

 

“?”

“มึงจะไปร้านมาสคอตเย็นนี้เลยใช่ปะ”

“อืม”

“ร้านมันอยู่แถวไหนวะ”

“มึงแค่เดินตามมาก็พอ”

 

ทิ้งท้ายไว้ก่อนจะเร่งฝีเท้าหนี ซานรีบวิ่งตามมาให้ทัน พวกเขาสองคนลัดเลาะไปเรื่อย ๆ จนถึงหัวแถวเมื่อรอบนี้เป็นรอบสุดท้าย ก้าวขาข้ามเส้นสีแดงที่เสมือนเส้นชัยเล็ก ๆ ได้ ทุกคนก็พากันแตกแถวไปยังกองสัมภาระโดยมีโค้ชนั่งเล่นโทรศัพท์เฝ้าอยู่ข้าง ๆ

 

“ยี่หวา”

“ว่า?” เจ้าของเรือนผมสีม่วงหันไปหาเสียงเรียกของโค้ชที่ดูงัวเงีย น่าจะแอบหลับแน่ ๆ

“พรุ่งนี้ไปทำความสะอาดห้องอุปกรณ์เก่าด้วยนะ”

“เพื่อ?”

“เดี๋ยวไปคุยกับเจ้าของร้านก็รู้เอง จะไปเลยใช่มั้ยเนี่ย?”

“ครับ”

“ให้ไปส่งมั้ย?”

“ไปเองดีกว่า”

 

โค้ชโบกมือหน่าย ๆ แล้วเดินหายไปในห้องพัก ในมือถือไอแพดที่หน้าจอค้างเกมแนวโมบ้าทิ้งไว้ให้เห็นเต็มตาอีกต่างหาก ร่างสูงหมุนตัวเดินเข้าไปในห้องแต่งตัว เขากะจะอาบน้ำก่อนออกไป ได้ยินเสียงสาดน้ำโครม ๆ กับเสียงหัวเราะเล่นกันดังออกมาจากด้านใน เป็นไอ้พวกตัวแสบนั่นแน่ ๆ

 

“ไอ้มุก! หลังมึง!!”

“ไอ้ชิบหาย! มึงบอกกูช้าไปปะไอ้ผ้า!!”

 

ฟักบัวถูกใช้เป็นอาวุธแม้มันจะไม่ได้แรง ระยะห่างร้อยเมตรยังไม่รู้เลยว่าจะโดนหรือเปล่า เป็นไอ้พวกตัวจริงทั้งเจ็ดคนที่วิ่งวุ่นอยู่ในห้องน้ำรวม เล่นสาดน้ำสนุกสนานเหมือนทุก ๆ วันหลังซ้อมเสร็จ กัปตันทีมเหนื่อยที่จะด่าเลยหันมาเปิดน้ำฟักบัวอาบให้ตัวเองไปเงียบ ๆ

 

แต่ก็ไม่วายโดนลากไปร่วมทีมอยู่ดี

 

“ไอ้เหี้ยเนย!! สบู่เข้าตากู!!”

“โทษ ๆ มือกูไว”

 

กว่าจะอาบน้ำเสร็จก็กินเวลาไปร่วมชั่วโมง เราแยกกันกลับบ้าน โดยเขามีซานกับจอมทัพห้อยติดตัวอย่างนี้ทุกวัน เพราะเรานั่งรถบัสสายเดียวกัน ขายาว ๆ สามคู่เดินสะเปะสะปะออกจากโรงเรียนเมื่อกัปตันทีมพยายามยื้อคอตัวเองให้หลุดออกจากแขนทั้งสองข้างของพวกมัน

 

“กวนตีนอยู่ได้”

“หน้ามึงเครียดดี กูชอบ”

 

ยี่หวาแสกลงกลางหัวของซานจนผมพัง

 

“พรุ่งนี้มึงไปทำความสะอาดที่ห้องอุปกรณ์เก่าด้วย”

“อะไรวะไอ้หวา อย่าทำกับกูแบบนี้ดิวะ”

 

กว่าจะเดินมาถึงร้านมาสคอตเก่า ๆ โทรม ๆ ที่หน้าร้านไม่ได้บ่งบอกความเป็นมาสคอตเลยสักอย่าง เหมือนพวกร้านปล่อยเงินกู้ กระจกก็เป็นฝ้าซะจนมองไม่เห็นด้านใน หรือเขาติดฟิล์มให้มันฝ้า?

 

พวกเขาสามคนเลื่อนประตูฝืด ๆ แล้วแทรกตัวเขามาด้านใน ประตูก็เลื่อนได้ครึ่งเดียวอีกต่างหาก ด้านนอกว่าไม่เห็นใครแล้ว ด้านในก็ไม่ต่างกัน ซานเดินสำรวจดูนู่นนี่ตามนิสัยชอบเสือก ไอ้จอมทิ้งตัวลงนั่งที่โซฟารับรองด้านหลัง เขาเองก็ต้องหาที่นั่งให้ตัวเองด้วย…

 

“มาทำไรไอ้หนู”

“เอ่อ…สวัสดีครับ”

 

หนุ่มน้อยสะดุ้งพร้อมกันเมื่อเจ้าของร้านเดินออกมาพร้อมแก้วใหญ่ ๆ ลายคิตตี้ พวกเขารีบยกมือสวัสดีคุณลุงหัวล้านแต่มีหนวดด้วยความรวดเร็ว หน้าตาลุงดูไม่เหมาะกับกิจการชุดมาสคอต เขานึกว่าจะเป็นคุณลุงที่หน้าตาดูใจดีกว่านี้ แต่กลับตรงข้าม…

 

ยกเว้นแก้วน้ำ

 

“ผมชื่อยี่หวาครับ เป็นกัปตันทีมวอลเล่ย์จากโรงเรียนอซ.”

“อ๋อ… อ๋อ… นั่งก่อนสิ” แกอ๋อสองรอบแล้วผายมือลงที่เก้าอี้หนัง

 

ชายแก่หยิบเอาสมุดจดอะไรสักอย่าง ขนาดใหญ่กว่าเอสี่เห็นจะได้ เปิดมันด้วยน้ำลายที่เอานิ้วชี้แตะ ๆ ปลายลิ้น เปิดได้หน้าหนึ่งก็แตะทีหนึ่ง ทำแบบนั้นอยู่ประมาณสามสี่รอบ ถึงจะหยุดอ่านอะไรอยู่สักพัก

 

“ตอนนี้เหลืออยู่ไม่กี่ตัว เรื่องมากมั้ย?”

“ที่สุดในทีมแล้วครับลุง”

 

ซานตะโกนแทรกมาจากทางด้านหลัง ลุงแกยกยิ้มแล้วมองใบหน้ายี่หวา

 

“เหลืออยู่สามตัว”

“ผมขอดูรูปหน่อยครับ”

 

บนโต๊ะมีอัลบั้มรูปถูกเปิดอยู่สามอัน เป็นตัวประหลาด ๆ ที่น่าจะขายไม่ออกมากที่สุดในร้าน ไม่ก็คงกำลังจะเอาไปทิ้ง เขาเลื่อนอัลบั้มรูปพวกนั้นเข้ามาดูใกล้ ๆ เรียกเพื่อนทั้งสองตัวมาช่วยตัดสินใจ ไอ้สามตัวนี้ไม่มีตัวไหนน่าเอาไปใช้ แต่ยังไงก็ต้องเลือกเพราะสภาสั่งมา

 

โค้ชบอกเขาไว้แล้วว่าต้องเอาชุดที่มาสคอตจะเล่นวอลเล่ย์บอลเปิดงานได้ แต่สองในสามดันเป็นชุดที่ไม่มีมือยื่นออกมา ยกเว้นตัวสุดท้ายที่มีมือ แต่สภาพก็ยากต่อการเล่นอยู่ดี

 

สรุปคือ แย่ ทั้งชุด…ทั้งเจ้าของร้าน

 

“ตัวไรวะ”

“เห็ด? หรือกระปู๋?”

“จรวด!!” เสียงแหบ ๆ ขัดขึ้นเสียงดังที่ไปว่าจรวดของร้านแกเป็นกระปู๋ ไอ้ซานยิ้มแห้ง หลบสายตาดุ ๆ ของลุงแกมาพิจารณาหมายเลขสาม

“ปู?”

“เอาจริงหรอวะ”

 

ยี่หวาไม่ตอบ มือหนายื่นอัลบั้มที่เป็นรูปปู หน้าตาปัญญาอ่อน แถมขาเล็ก ๆ ด้านข้างของมันก็ดูอ่อนเปลี้ย เห็นแล้วรู้สึกไร้เรี่ยวแรงแปลก ๆ ดีที่ตรงกล้ามมันต่อออกมาเป็นช่วงแขนกลางลำตัว ชุดนี้น่าจะอันเดอร์บอลได้ตามที่โค้ชสั่งมา แต่ขาของมันสั้นมาก ตัวก็กว้างมาก ถ้ามันทำให้เขาต้องดูแลอยู่ตลอดล่ะก็…

 

จะไล่มันออกซะ…

 

“ตกลงเอาปู?”

“ครับ”

 

แกจดยิก ๆ ลงสมุดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็ยื่นกระดาษที่มีแต่ตัวอักษรสีดำ ๆ เลอะ ๆ มาให้

 

“อ่านกฎซะ หรือจะให้อ่านให้?”

“เอาที่ลุงสะดวกเลยครับ”

“งั้นไม่ต้องอ่าน”


กระดาษแผ่นนั้นถูกริบไปทันที

 

“กฎคือ… ห้ามให้ใครรู้ว่าคนข้างในเป็นใคร ห้องส่วนตัวจัดไว้หรือยัง?”

“พรุ่งนี้คงเสร็จครับ”

“ดี… อนุญาตให้มีคนรู้ได้ไม่เกินสองคน ถ้าผิดกฎ…ทางโรงเรียนต้องเสียค่าปรับ”

 

เยอะ…

 

ไอ้การใส่ชุดมาสคอตมันเป็นปัญหาระดับโลกเลยหรือไง จำเป็นต้องปิดเป็นความลับระดับหน่วยซีลเลยดิ คิ้วหนาเริ่มขมวดเข้าหากัน ไม่ต่างจากไอ้ซานและจอมทัพที่อ้าปากหวอกับกฎบ้ากฎบอของร้านไปแล้ว

 

“ถามได้มั้ยว่าทำไม”

“ฉีกสัญญาเสียค่าปรับสิบเท่า!

“…ผมก็แค่ถาม”

“คนของเราจะรักษากฎและเข้มงวดกับมันมาก ดังนั้น… ไอ้หนู พวกนายต้องปกปิดให้ได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ จะได้ไม่ต้องเจียดเงินชมรมมาเสียค่าปรับร้านลุง เข้าใจ๊?”

 

กัปตันพยักหน้ารับ นั่นหมายความว่าถ้ามีคนรู้มากกว่าสอง แล้วลุงเรียกค่าปรับกับชมรม ก็ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเป็นฝีมือใคร หยิบเอาปากกามาเซ็นสัญญาดูแลชุดมาสคอตจนกว่าจะจบกิจกรรม ลงชื่อผู้รักษาความลับเป็นเขาเพียงคนเดียวเพราะไอ้สองตัวข้างหลังมันตกลงกันไม่ได้ว่าใครจะมาร่วมด้วย

 

ความรู้สึกตอนเซ็นเสร็จเหมือนตัวเองเซ็นสัญญากู้เงินแปลก ๆ

 

“กะอีแค่มาสคอต มันต้องขนาดนั้นเลยหรอวะ?”

“ก็ดูเป็นงานเป็นการ… ที่ปัญญาอ่อนดี”

“โหไอ้หวา ปากมึงนี่แม่ง…”

“กูเคยร้องไห้เพราะโดนมันด่าด้วย”

 

ซานขึ้นหัวข้อนี้รอบที่…

 

“มึงเคยเล่าแล้ว ตั้งแต่มอสามแล้ว พอไอ้สัส”

 

จอมทัพตีปากเพื่อนผิวขาวของตัวเองเบา ๆ แล้วลากคอยี่หวาที่ชอบเดินรั้งท้ายคนอื่นเสมอให้ขึ้นมาเดินข้างกัน ล้วงเอาช็อคโกแลตห่อสีทอง ราคาแพง ๆ ที่แอบจิ๊กมาจากมันขึ้นมาแกะกิน พอมันเห็นเท่านั้นแหละ…

 

“มึงขโมยขนมกูอีกแล้วหรอไอ้จอม?”

“ลูกเดียวเอง…โอ๊ย!”

 

 

 

 

 

เลยเวลาเลิกเรียนไปประมาณสองชั่วโมง แต่มีเด็กหนุ่มคนหนึ่งยังอยู่ในห้อง เสียงลากโต๊ะและเก้าอี้ดังขึ้นท่ามกลางแสงสีส้มอ่อน ๆ ที่สาดเข้ามาทางหน้าต่างห้องเรียน วิวด้านล่างของห้อง 6/4 เป็นสนามบอล เป็นมุมที่พริ้มจะชอบปรบมือเชียร์คนที่เล่นอยู่ในสนามเงียบ ๆ คนเดียวเสมอ

 

อาทิตย์หนึ่งมีห้าวัน…พริ้มเป็นคนเดียวที่ต้องทำเวรทุกวัน ไล่ตั้งแต่ลบกระดาน กวาดห้อง ถูพื้น ทิ้งขยะ จัดโต๊ะ เป็นแบบนี้ทุกวันจนมันกลายเป็นเรื่องปกติไปเสียแล้ว เวลาหนึ่งชั่วโมงไม่เพียงพอสำหรับการทำคนเดียว โต๊ะสามสิบสามตัวขยับได้แค่ทีละตัว…แล้วต้องทำซ้ำแบบนี้สองครั้ง ครั้งแรกคือขยับเพื่อกวาดและถู ครั้งที่สองคือขยับเข้าที่ให้เป็นระเบียบ

 

และนี่คือเหตุผลหลัก ๆ ที่ทำให้เขากลับบ้านหกโมงเย็นทุกวัน

 

เด็กน้อยกุมไม้กวาดที่มือแน่น เขาได้ยินเสียงเฮอะไรบางอย่างดังมาจากสนามบอล เดินไปหยุดอยู่ที่หลังบานกระจกหนา จดจ้องไปยังสนามหญ้าสีเขียวและทีมใดทีมหนึ่งกำลังส่งเสียงเฮอย่างสนุกสนาน …คงมีใครทำประตูได้

 

มือเล็ก ๆ ปรบมือตาม พลันสายตาก็เหลือบไปเห็นสมาชิกทีมวอลเล่ย์บอลคนหนึ่ง วิ่งกอดคอเพื่อนแล้ววิ่งวนอยู่แบบนั้น แล้วก็นึกออกว่าคนนั้นคือ เทค ผู้ชายตัวสูง ๆ ผิวสีเข้มค่อนไปทางโดนแดด เขาเคยเห็นเทคเดินกับยี่หวา เป็นตัวจริงที่ไปคว้ารางวัลมาเมื่อปีก่อน

 

“ชมรมวอลเล่ย์เลิกเร็วจัง”

 

เขาหันกลับมาสนใจงานที่ค้างคาของตัวเองต่อ นาฬิกาเริ่มเดินไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งเข็มสั้นชี้เลขหก ร่างเล็กรีบหอบเอาถุงดำในถังขยะออกมามัดปาก มันล้นและมีนมสีข้น ๆ ไหลออกมา กลิ่นนมเหม็นจนต้องย่นจมูก แต่ก็ไม่มีเวลามาใส่ใจมากนัก

 

ถ้าไม่รีบตอนนี้…เขาอาจจะถูกขัง

 

เสียงฝีเท้าดังลั่นอาคารตั้งแต่ชั้นห้าจนกระทั่งผ่อนลงที่ชั้นล่างสุด พริ้มก้มหลังลอดประตูบานใหญ่ สบตากับป้าภารโรงที่กำลังเลื่อนปิดมันจากทางด้านบน เด็กหนุ่มยิ้มบาง ๆ ผงกหัวขอโทษขอโพยที่พุ่งพรวดมากะทันหัน

 

“หนัก… ฮึบ!

 

ถุงดำถูกเหวี่ยงลงถังขยะด้วยแรงทั้งหมดที่มี พริ้มแอบหอบนิดหน่อยเพราะถังขยะมันอยู่สูงกว่าตัวเขาหลายเซ็น มือสองข้างเลอะคราบนม รู้สึกเหนียว ๆ และกลิ่นมันก็แรงมากด้วย สองขาก้าวไปที่ก๊อกน้ำข้างสนามบอล ชำระล้างความสกปรกที่คนในห้องจงใจบีบนมที่กินเหลือเล่นในถังขยะ

 

“เฮ้อ…”

 

ถอนหายใจแรง ๆ จนหน้าม้าแยกเป็นสองข้าง

 

!!!

 

พริ้มสะดุ้งโหยงเมื่อหางตาขวาเหลือบไปเห็นใครบางคนที่คุ้นหน้าคุ้นตาเสียเหลือเกิน ก้มหน้าถูมือตัวเองเป็นพัลวันทั้ง ๆ ที่ล้างเสร็จไปตั้งนานแล้ว …ใจเต้นไม่เป็นส่ำ เหมือนมีคนมารัวกลองใหญ่อยู่ข้างใน ลูกตาดำส่ายไปมาอย่างกับคนมีพิรุธ ริมฝีปากเล็กเม้มเข้าหากันช้า ๆ จนเริ่มแน่นขึ้น…

 

“มึงจะเล่นมั้ยไอ้หวา”

“ถ้ามีว่างก็ลง”

 

…และเหมือนก๊อกน้ำเล่นตลก จู่ ๆ หัวก๊อกก็หลุดกระเด็นกระดอนพร้อมกับกระแสน้ำที่พุ่งออกมาอย่างแรง สาดใส่คนที่ร่างกายไม่รู้หน้าที่จนเปียกซ่กไปทั้งตัว เขาไม่เห็นว่าใครเป็นคนวิ่งไปปิดวาล์วน้ำ เพราะได้ยินแต่เสียงหัวเราะดังระงมอยู่โดยรอบ

 

หัวเราะให้กับตุ่นปากเป็ดที่เหมือนโผล่พ้นน้ำขึ้นมา

 

“ไม่รู้หรือไงว่าก๊อกน้ำอันนั้นมันเสีย”

“อย่างมันจะไปรู้อะไร โง่ชิบหาย”

“อ้าว ตรงนั้นฝนตกหรอวะ ฮ่าๆๆ”

“ขำสัส มึงดูหน้ามันดิ”

 

เสียงเยาะเย้ยยังคงดังไล่หลังมาไม่ขาดสาย พริ้มใช้แขนเสื้อตัวเองปาดน้ำบนหน้าเบา ๆ แต่มันไม่ได้ช่วยอะไรเพราะแขนเสื้อเขาก็เปียกเหมือนกัน กระชับสายกระเป๋าด้วยความเคยชินเวลาอยู่ในสถานการณ์ที่น่าอึดอัดใจ

 

…ยี่หวาไม่น่าอยู่ตรงนั้นเลย

 

ถอนหายใจไล่ความผิดหวังที่วันนี้ก็ให้เห็นด้านแย่ ๆ อีกแล้ว ซานกับจอมทัพก็อยู่ ถึงจะเห็นไม่ชัดแต่เดาก็รู้ได้เลยว่าสองคนนั้นคงกำลังหัวเราะเขาอย่างสนุกสนานมากแน่ ๆ แต่เขาไม่ได้สนใจ ขอแค่ยี่หวาไม่ขำก็พอ… เดิมทียี่หวาก็ไม่ได้อะไรกับเขาอยู่แล้ว ไม่ต้องนับจำนวนเลยว่ายี่หวาเคยมองเขากี่ครั้ง…เพราะมันไม่เคยเกิดขึ้น

 

พริ้มไม่เคยอยู่ในสายตาใคร…

 

ครั้งหนึ่งเขาเคยฝัน…ว่าตัวเองมีเพื่อน มีคนที่คอยเล่าเรื่องราวตลก ๆ ให้ฟังทุกวัน แม้แต่เรื่องไร้สาระอย่างกระดาษทิชชู่ทำมาทำไมสองชั้นก็ยังน่าฟัง แล้วหลังจากนั้นเขาก็เป็นฝ่ายเล่า เล่าให้ใครบางคนฟังสารพัดเรื่องราว แล้วคนคนนั้นก็ยิ้ม…ยิ้มรับกับเรื่องที่เขาเล่า

 

เสียดายที่มันเป็นแค่ความฝัน

 

พริ้มพ่นลมหายใจไล่ความจุกที่แผ่นอกออกสองสามรอบ หย่อนตัวลงนั่งที่เก้าอี้พลาสติกถลอก ๆ รอรถบัสที่จะผ่านหน้าโรงเรียนเป็นรอบสุดท้ายด้วยจิตใจที่ห่อเหี่ยว เขาเถียงกับตัวเองอยู่นานว่าควรจะหันหลังไปมองคนที่สนามบอลดีมั้ย ใจหนึ่งก็กลัวว่าจะมีใครมองอยู่ แต่อีกใจก็อยากรู้ว่าถ้ามี…คนคนนั้นจะเป็นใคร

 

แต่สุดท้ายก็ว่างเปล่า…

 

ก็พอจะรู้คำตอบอยู่หรอกว่าคงไม่มีใครมองมา แต่ก็หวังในใจลึก ๆ ว่ามันจะมี เด็กหนุ่มจับปลายผมเปียกชื้นของตัวเองแล้วขยี้มันเบา ๆ ด้วยนิ้วทั้งสองข้าง ไล่สายตามองร่างกายตัวเองตั้งแต่หัวจรดเท้า…แล้วก็ได้รู้ว่าทำไมถึงไม่มีใครมองมา

 

เพราะมันไม่น่ามองเลยน่ะสิ

 

 

#พริ้มเพียงหวา

10/8/18








ถ้าชอบอย่าลืมบอกต่อ//ป้องปากกระซิบ

ขอบคุณทุกเม้นท์ ทุกแท็ก และทุกคนที่กดกำลังใจนะคะ//ทำมือเป็นรูปมินิฮาร์ททึ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.034K ครั้ง

329 ความคิดเห็น

  1. #8185 colmegeegee (@colmegeegee) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 22:29
    สงสารพริ้ม ก็ยังๆม่เข้าใจว่าทำไใถึงไม่มีใครชอบน้อง น้องทำไม ทำอะไรผิด ลูกชั้นโดนบุลรี่
    #8185
    0
  2. #8172 AiJaewa (@AiJaewa) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 02:28
    อ่านแล้วอึดอัดใช้คำว่าทำตัวเองก็ได้นะ จะยอมไรขนาดนั้นถ้ายอมแล้วยังไม่มีเพื่อนกูสู้ไม่ทำไรเลยดีกว่ามั้ย ไงก็ไม่มีเพื่อนเหมือนกัน
    #8172
    1
    • #8172-1 AiJaewa (@AiJaewa) (จากตอนที่ 2)
      8 พฤษภาคม 2562 / 03:52
      *ก็สู้ไม่ทำไร
      #8172-1
  3. #8080 SirinapaJamreonr (@SirinapaJamreonr) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2562 / 06:26
    อยากกอดน้องอ่ะ สงสารร
    #8080
    0
  4. #8054 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2562 / 00:54
    สังคมในรร.น้องแย่มากเลยค่ะ
    #8054
    0
  5. #8030 BamKitsamapron (@BamKitsamapron) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 เมษายน 2562 / 21:26
    ทำไมน้องต้องโดนแกล้ง โดนหัวเราะเยาะตลอดเลย
    #8030
    0
  6. #8013 giibbz_ (@BbNonzK_) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 23:18
    อยากโอ๋น้อง น้องพริ้มของคุณแม่ ㅠㅠㅠㅠㅠㅠㅠ
    #8013
    0
  7. #8001 Maylovechanbaek (@Maylovechanbaek) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 17:38
    น้องน่ารักขนาดนี้ทำไมคนไม่ชอบน้องㅠㅠㅠㅠㅠㅠㅠㅠ
    #8001
    0
  8. #7979 TooinloveToletgo (@TooinloveToletgo) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 00:51
    โถ่ลูกแม่ หัวหอมแรงๆๆ
    #7979
    0
  9. #7969 kiku_zz (@kiku_zz) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 เมษายน 2562 / 17:25
    พริ้มของแม่ สงสารลูก
    #7969
    0
  10. #7937 PINKLAND (@pinkyariss) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 เมษายน 2562 / 08:55
    น้องลูก กอดนะคับบบ
    #7937
    0
  11. #7928 krisdeeta (@tata1234) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 เมษายน 2562 / 15:48
    ทำไมต้องแกล้งพริ้มง่าาา
    #7928
    0
  12. #7924 verynan (@verynan) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 เมษายน 2562 / 01:27
    ทำไมชีวิตพริ้มน่าสงสารแบบนี้ โฮฮฮ
    #7924
    0
  13. #7894 CBforever (@CBforever) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 เมษายน 2562 / 01:32
    น้องพริ้มที่แสนน่ารักของพี่ ฮืออออ
    #7894
    0
  14. #7887 oom3456789 (@oom3456789) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 เมษายน 2562 / 23:03
    น้องงงง น้องไม่น่ามองตรงไหน ทำไมวะะะ ลูกชั้นน่ารักสัมเหมอ
    #7887
    0
  15. #7883 achsaparp (@praew-prapascha) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 เมษายน 2562 / 20:20
    น้องงง ทำไมมีแตคน่ึล้ออะ
    #7883
    0
  16. #7860 Mew (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 เมษายน 2562 / 00:12

    เราเข้าใจความรู้สึกน้องนะ

    #7860
    0
  17. #7844 arysn_ (@arysn_) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 เมษายน 2562 / 15:56
    ร้องไห้อ่ะ จิตใจคนเป็นแม่มันเจ่บปวดแงงงงงงง
    #7844
    0
  18. #7439 poonpk13 (@poonpk13) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 มีนาคม 2562 / 22:30
    สงสารน้องงงงงงง
    #7439
    0
  19. #7437 Sirada43235200 (@Sirada43235200) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 มีนาคม 2562 / 20:39
    น้องงงงงงงT^T
    #7437
    0
  20. #7418 tyty❤ (@Ammara-km) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 มีนาคม 2562 / 18:25
    น้องพริ้มม
    #7418
    0
  21. #7294 nokyung9397 (@nokyung9397) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 มีนาคม 2562 / 14:22
    น้องพริ้มลูกแม่ㅠㅠㅠ
    #7294
    0
  22. #7293 poromo1456 (@poromo1456) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 มีนาคม 2562 / 14:14
    น้องT^T
    #7293
    0
  23. #7165 dtuanq (@cchodongda) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 มีนาคม 2562 / 20:52
    สงสารน้องT_T
    #7165
    0
  24. #7014 feiliomes (@bybam2544) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 มีนาคม 2562 / 01:46
    ฮือออ สงสารน้อง
    #7014
    0
  25. #6996 eyemild (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2562 / 14:51

    พริ้มน่าสงสารมากเลยอ่ะ น้องทำเวรคนเดียว แอบมองยี่หวาเงียบๆคนเดียวอีก มีความสุขเร็วๆนะน้อง

    #6996
    0