#พริ้มเพียงหวา | chanbaek

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 176,636 Views

  • 6,970 Comments

  • 12,216 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    16,930

    Overall
    176,636

ตอนที่ 12 : พริ้มเพียงหวา : ตอนที่ ๑๑

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 13091
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1543 ครั้ง
    18 ต.ค. 61





11




กระเป๋าของนายเพียงคุณหายไปไหนไม่รู้…

 

มันหายไปในตอนที่พริ้มเดินกลับขึ้นมาบนห้อง ก่อนหน้าที่จะลงไปทานข้าว เขาพกสมุดสเก็ตช์กับกระเป๋าปากกาลงไปด้วยกันเพื่อที่จะไปวาดหน้าของผ้า รายนั้นเก๊กหล่อใหญ่แล้วก็ติเขาตลอดถ้าตรงไหนที่เจ้าตัวไม่ชอบ พอเดินขึ้นมาหลังจากใช้เวลาพักกลางวันไปอย่างเต็มอิ่ม กระเป๋าที่เคยพาดอยู่บนเก้าอี้ก็ได้อันตรธานหายไปอย่างไร้ร่องรอย เหลือเพียงสิ่งที่เขาพกติดตัวลงไปแค่สองสามอย่างเท่านั้น

 

เดาได้ไม่ยากหรอกว่าฝีมือใคร เอาเวลาไปหากระเป๋าตัวเองก่อนกริ่งดังก็พอ

 

เบ๊ตัวน้อยเดินก้ม ๆ เงย ๆ หากระเป๋าตัวเองรอบห้อง เปิดตู้นู้น ปิดตู้นั้น วุ่นวายอยู่คนเดียวภายในห้องที่ไม่มีใครคิดจะถามพริ้มสักคนว่าหาอะไรอยู่ ทุกคนนั่งคุยเล่นกันปกติ มีเหลือบมองบ้าง บางคนก็หัวเราะออกมาทันทีที่รู้ว่าเขาหาอะไร

 

กริ่งเข้าเรียนดังลั่น พร้อมกับเหล่านักเรียนที่วิ่งทุลักทุเลกันเข้ามาในห้อง เดินชนไหล่คนตัวเล็กที่กำลังเหงื่อตก

 

“ใครไม่ได้ส่งการบ้านออกมาหน้าห้อง”

 

…การบ้านอยู่ในกระเป๋า

 

เสียงในห้องเงียบลงเมื่อพริ้มลุกขึ้นยืน มีแค่เขาคนเดียวที่เดินออกไปหน้าห้อง ความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจแวบเข้ามาทันทีที่ครูผู้สอนเดินไปหยิบไม้เรียวประจำตัว แกไม่พูดพร่ำทำเพลง ฟาดท่อนไม้นั้นลงที่เนื้อบาง ๆ บนฝ่ามือสองทีจนมันขึ้นสี

 

“ทำไมไม่ส่ง? ไม่ได้เอามาหรือไม่ได้ทำ?”

“ทำครับ”

“ทำแล้วทำไมไม่ส่ง?”

“มัน…หายครับ”

“หายไปไหน?”

 

ถ้าเขารู้ก็คงไม่ต้องโดนตีหรอก

 

จู่ ๆ ก็มีเสียงวิ่งตรงทางเดิน พร้อมกับใบหน้าของผ้าที่ดูรีบร้อนกระหือกระหอบวิ่งลงมาจากชั้นหก ทุกคนหันไปมองผ้ากันเป็นตาเดียวแม้กระทั่งคุณครู การขยับตัวของผ้ากลายเป็นจุดสนใจของคนทั้งห้องเพราะเพื่อนลิบอโร่เดินเข้ามาข้างในและยื่นกระเป๋าใบหนึ่งมาให้พริ้ม

 

“โทษทีครับครู ผมเอาของมาให้เพื่อน”

 

พริ้มรับกระเป๋าใบนั้นด้วยมืออีกข้างที่ไม่โดนตี ทำหน้าไม่เข้าใจส่งไปให้ผ้าที่พยักพเยิดให้รับกระเป๋า เขาสำรวจของข้างในที่จำเป็นต่อวิชานี้มากที่สุดก่อนจะหยิบมันออกมา ยื่นสมุดปกแข็งให้กับครูที่ฟาดไม้เรียวลงบนมือเขาสองครั้งจนมือข้างนั้นปวดตุ้บ ๆ และคิดว่าคงจะแดงเถือก

 

มือของพริ้มบางพอ ๆ กับหัวใจ

 

“แล้วทำไมกระเป๋าเพื่อนถึงไปอยู่ที่เธอได้”

“สงสัยมีคนเล่นพิเรนท์เอากระเป๋าเพื่อนไปเทเล่นที่ห้องผมก็ได้มั้งครับ”

“ใคร?”

“ไม่รู้สิครับ อาจจะเป็นคนที่หน้าเหมือนควายมั้งครับ”

 

เพื่อนหัวเราะกันลั่นห้องเมื่อผ้าพูดจบ ครูรับสมุดการบ้านของพริ้มไปแบบอึกอัก รู้สึกผิดที่ตีเด็กคนนี้ก่อนจะถามเหตุผล ลอบมองมือข้างนั้นที่กำไว้แน่นสลับกับถูเข้ากับกางเกงวอร์ม คงจะแสบมากไม่ใช่น้อย…

 

“งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ หมดธุระละ”

“รีบไปเข้าเรียนได้แล้วไป”

“เดี๋ยวกูมารับนะพริ้ม” ประโยคนี้ผ้ากระซิบเพื่อให้เราสองคนเท่านั้นได้ยิน ก่อนจะเดินออกจากห้องไป

 

ห้องสี่กลับมาสงบลงอีกครั้งเมื่อครูเริ่มสอน พริ้มเช็คของอีกครั้งเพราะอยากความแน่ใจว่าทุกอย่างจะอยู่ครบ เห็นผ้าพูดว่า เทเล่น รับรู้ได้เลยว่าเท็ดดี้คงหมั่นไส้เขาไม่ใช่น้อย คิดว่าการแกล้งครั้งนี้คงจะพอใจพี่เบิ้มได้บ้าง เพราะไม่งั้นพริ้มคงโดนอีกยาว

 

พูดยังไม่ทันขาดคำ…

 

เมื่อออดสุดท้ายของการเรียนดังขึ้น เก้าอี้ที่พริ้มนั่งอยู่ก็โดนเตะอย่างแรงจนเกือบล้ม เท็ดดี้ทิ้งตัวลงนั่งที่โต๊ะของเขา ตามมาด้วยแก๊งขาใหญ่คนอื่น ๆ ที่เดินเข้ามาล้อมรอบโต๊ะเขาเอาไว้ สถานการณ์เริ่มไม่สู้ดี คำพูดของผ้าดันไปแทงใจเท็ดดี้เข้าเสียได้ หงุดหงิดตั้งแต่มันเดินหน้าสลอนเข้ามาช่วยไอ้ตุ่นปากเป็ดนี่แล้ว แถมยังยิ้มกวนตีนใส่ก่อนเดินออกจากห้องไปอีก

 

อย่างงี้มันก็ต้องลงกับเพื่อนสุดที่รักมั้ยวะ?

 

“ว่าไงไอ้ก้าง”

“ห…หวัดดีเท็ดดี้”

“หวัดดีเท็ดดี้? เหอะ ใครเขานับมึงเป็นเพื่อนตอนไหนวะ”

 

พริ้มหดคอทันทีที่เท็ดดี้ตบหัว

 

“เดี๋ยวนี้ดูกล้าขึ้นนะมึงอ่ะ มีไอ้เหี้ยผ้าแล้วคิดว่ากูจะทำไรมึงไม่ได้หรอวะ”

“เราขอโทษ”

“เออ พูดขอโทษไปจนกว่ากูจะสั่งให้หยุด”

 

มือใหญ่ของเท็ดดี้ล็อคเข้าที่หลังคอ ขย้ำลงมาอย่างแรงจนต้องหดคอต่อต้าน แต่ยิ่งหนีมันก็ยิ่งบีบแน่นกว่าเดิม วูบหนึ่งที่คำพูดของยี่หวาลอยแทรกเข้ามาในหัว พร้อมกับใบหน้าในตอนนั้นที่พูดออกมาอย่างชัดเจนแม้มองไม่เห็นหน้ากัน

 

ถ้ามันไม่สู้ มันก็จะโดนรุมกัดตาย

 

!!!

 

พริ้มลุกพรวด กระชากตัวเองออกจากวงล้อมของฝูงหมาบ้า ทุกคนตกใจจนทำให้ทั้งห้องเงียบโดยฉับพลัน เท็ดดี้อึ้งกิมกี่ที่มือตัวเองหลุดออกจากท้ายทอยของเบ๊ไร้ทางสู้…แต่ไม่ใช่สำหรับวันนี้ เบ๊คนนั้นดีดตัวออกมา ก่อนจะสับเท้าเพื่อออกไปจากห้อง แต่ไม่ทันที่มือใครสักคนรั้งเอาไว้และดึงกลับมาที่เดิม

 

“กล้าขึ้นจริง ๆ ด้วย…ไอ้เวร!

“ชอบว่ะ ไอ้พวกที่ไม่รู้ว่าตัวเองไม่มีทางชนะ”

“เล่นแบบเจ็บ ๆ มันน่าเบื่อว่ะ กูว่า…”

 

พริ้มโดนต้อนจนหลังชนเข้ากับชั้นวางของติดกำแพง ประตูหลังห้องอยู่เพียงแค่เอื้อม แต่ติดที่เขาฝ่าพวกของเท็ดดี้ออกไปไม่ได้ กระจกบานใหญ่ที่ฉายระเบียงตรงทางเดินไร้ผู้คน คาดว่าน่าจะมีแค่ห้องเขาที่ปล่อยก่อน พริ้มกอดกระเป๋าตัวเองไว้แน่น หลุบตามองต่ำ เผื่อจะหาทางลอดออกไปใต้หว่างขาได้

 

ถ้าไม่โดนเตะเข้าเสียก่อนนะ

 

“อะไรวะไอ้แซค”

“ก็…เล่นอะไรที่มัน น่าอายหน่อยเป็นไง”

 

แซคเอื้อมมือมาจับเข้าที่ไหล่เล็ก ใบหน้านั่นยิ้มกรุ้มกริ่มเหมือนในหนังที่คนร้ายจะข่มขืนหญิงสาว หัวใจเต้นถี่รัวเพราะความกลัวแล่นเข้าสมอง แล้วก็นึกโกรธตัวเองที่ในเวลาแบบนี้ยังคิดถึงยี่หวาอยู่อีก เขาไม่ใจกล้ามากพอที่จะขอหรือเข้าไปใกล้คนคนนั้นอีกแล้ว วันนั้นหลังจากที่กลับมาบ้าน…ก็เล่นเอาซึมทั้งวัน

 

“เฮ้ย! ทำเหี้ยไรกันวะ!!

 

ก้อนดำ ๆ ลอยเข้ามากระแทกเต็มหัวของแซคอย่างแรงจนเซไปพิงเพื่อนอีกคน เป็นผ้านั่นเองที่โยนกระเป๋าเข้ามาในวงจนวงแตกกระจัดกระจายเพราะหนีกระเป๋าลูกนั้น เพื่อนตาโตเดินเข้ามาลากแขนของพริ้มแล้วดันให้คนที่ตัวเล็กกว่าไปอยู่ข้างหลัง จากนั้นก็ก้มลงหยิบกระเป๋าของตัวเองขึ้นมาจากพื้น ปัด ๆ มันสองสามทีด้วยท่าทางสบาย ๆ

 

“ไอ้เหี้ยผ้า!! ขอต่อยหน้าแม่งสักทีดิ๊!!!

“มึงเข้ามาดิวะ! คิดว่าหน้าเหมือนควายแล้วจะรังแกคนอื่นก็ได้หรอ!

“ปากดีนักนะมึง!!

“เหมือนมึงแหละ! เที่ยวปากดีใส่คนอื่น คิดว่าตัวเองเป็นเจ้าป่า แต่ขอโทษเหอะ! ศัตรูมึงคือลูกแมว ภูมิใจมากมั้ยอ่ะ”

 

ผ้ายังคงเป็นผ้าในวันนั้นที่ด่าเท็ดดี้คอโก่งเพื่อพริ้มบนรถบัส …ในตอนนี้ต่างกันอยู่นิดหน่อยที่ผ้าพร้อมจะเล่นงานเท็ดดี้กับคนอื่น ๆ ได้ทุกเมื่อถ้าต้องการ อารมณ์ของผ้ารุนแรงกว่าครั้งนั้น มันดูจริงจังจนพริ้มเริ่มกังวลว่าผ้าอาจจะมีเรื่องได้ ดังนั้นเขาเลยได้แต่เขย่าแขนของผ้าเบา ๆ เพื่อให้อีกฝ่ายเย็นลง แต่ไม่ได้ผลเลย

 

“กูจะบอกมึงไว้นะไอ้ผ้า…ยิ่งมึงปกป้องมันมากเท่าไร พวกกูก็จะเอาคืนมัน…มากเท่านั้น”

“เป็นคำขู่ที่เหมือนหมาลอบกัดชิบหายเลยว่ะ ฟังแล้วกลัวเป็นบ้า”

“แน่นอน คนที่ต้องกลัวไม่ใช่มึง แต่เป็นเพื่อนมึงต่างหาก!

 

พวกเท็ดดี้ยอมถอยทัพทยอยออกจากห้องไปจนหมด คำขู่ของเท็ดดี้ไม่ได้น่ากลัวสำหรับพริ้มอีกต่อไป เพราะมันเกิดขึ้นจริงแน่ ๆ ที่น่ากลัวน่าจะเป็นตรงที่เขาไม่รู้ว่ามันจะเกิดขึ้นเมื่อไร… พริ้มยืนเงียบเพราะผ้ายังโกรธอยู่ อารมณ์ของเขาพุ่งสูงจนเกือบถึงขีดสุด ถ้าถึงก็น่าจะกระโดดต่อยพวกแม่งไปแล้ว

 

เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวที่พริ้มกล้าเรียกเอากระเป๋าสะพายเข้าที่ไหล่ เลื่อนมือตัวเองขึ้นจับมือของพริ้มที่สั่นและเปียกเหงื่อมาตั้งแต่ตอนไหนแล้วก็ไม่รู้ ถอนหายใจไล่ความโมโหออกไปแต่ยังไงก็ไม่หมด หันหน้าไปมองเพื่อนคนอื่น ๆ ที่เอาแต่มองมาทางนี้ด้วยความสนอกสนใจ บางคนก็ยกโทรศัพท์ขึ้นถ่าย แต่ไม่มีใครก้าวออกมาช่วยพริ้มสักคน

 

ผ้าเริ่มจะเข้าใจความรู้สึกของพริ้มทีละนิด ๆ

และมันมากพอที่อยากจะปกป้อง

 

“มองเหี้ยไร ไม่ช่วยก็ไม่ต้องสาระแน”

“ผ้า…” พริ้มเรียกรั้งให้ผ้าเย็นลง เพราะเจ้าตัวเริ่มหันไปอาละวาดใส่เพื่อนในห้องเขาแทนแล้ว

“ดีเนอะเพื่อนห้องมึงเนี่ย เหมือนกันไปหมด…ยกเว้นมึง”

 

เด็กหนุ่มตัวเท่า ๆ กันสองคนเดินจูงมือกันออกมาจากห้องเรียนนรก หลังจากเพิ่งฝ่าสงครามปากเปรตมาได้สำเร็จ และก็ต้องหยุดชะงักเมื่อใบหน้าของคนที่พริ้มเผลอนึกขึ้นในใจตอนเกิดเรื่อง ปรากฏขึ้นเต็มตาตรงหน้าตัวเป็น ๆ

 

“โดดซ้อมได้ปะวะ”

“ไม่ได้”

“รู้ ถามไปงั้นแหละ”

“โมโหอะไรมา”

“มีปากเสียงกับไอ้เช็ดขี้นิดหน่อย”

 

พริ้มซ่อนอยู่หลังของผ้า เขาไม่กล้ามองหน้ายี่หวา คำพูดและใบหน้าหงุดหงิดของคนตัวสูงยังตามหลอกหลอนเขาอยู่ตลอด มันกลายเป็นสิ่งย้ำเตือนว่าพริ้มไม่ควรคิดไปเองหรือถล้ำเข้าไปในพื้นที่ของยี่หวาอีก นั่นเลยทำให้เขาไม่กล้าเผชิญหน้า…แม้แต่พูดคุยก็ไม่กล้า

 

หวาลอบมองคนตัวเล็กที่เอาคนตัวเล็กเหมือนกันเป็นที่กำบัง…ทำอย่างกับเขาจะไม่เห็นอย่างนั้นแหละ อยู่ ๆ ก็อึกอักไปเองจนพาบรรยากาศรอบ ๆ กระอักกระอวนไปด้วย หลังจากวันเสาร์ที่ไอ้หวาสติแตก วันต่อมาไอ้เทคก็สั่งให้ไอ้หวาไปขอโทษพริ้มซะ หวาเองก็รู้สึกผิด เขาเก็บอารมณ์ไม่ค่อยอยู่ไม่ว่าจะเป็นอารมณ์อะไรก็ตาม แต่พอเห็นปฏิกิริยาของอีกฝ่ายแบบนี้ก็ทำเอาเขาไปไม่เป็นเหมือนกัน

 

ผ้าถอนหายใจ แม่งอึดอัดชิบหายกับการเป็นคนกลางเนี่ย

 

“พริ้ม” ผ้ารั้งมือของพริ้มให้เดินออกมาข้างหน้า แต่เพื่อนตัวเล็กก็ยื้อเอาไว้ ดื้อดึงไม่ยอมทำตามที่สั่ง ทั้ง ๆ ที่เป็นคนหัวอ่อนยอมคนเขาตลอดแท้ ๆ แต่พอเป็นเรื่องของไอ้หวาแล้วทำใจกล้าขึ้นมาเชียว

 

การคุยกันผ่านทางสายตาของผ้าและหวาได้เริ่มขึ้นราว ๆ สองนาทีได้ เขาส่งไปว่าจะเอายังไงต่อดี ในเมื่อพริ้มไม่พร้อมที่จะคุย ไอ้หวาก็รีบส่งกลับมาว่าช่างแม่ง ไอ้ห่านี่แม่งจะติดนิสัยไม่เอาใครไปถึงไหน เรื่องนี้มึงผิดเต็ม ๆ ง้อยากนิด ๆ หน่อย ๆ มันก็ต้องยอมกันมั้ยวะ พริ้มไม่ได้เล่นตัว แต่แค่ไม่กล้าเข้าใกล้ก็เท่านั้น

 

“ไปโรงยิมกัน” พริ้มกระซิบเบา ๆ ที่ไหล่ของผ้า

“เออ ๆ งั้น…ไปเจอกันที่โรงยิม” ตอบรับคนด้านหลังก่อนจะสลับหันไปคุยกับกัปตันทีม

“อย่าดึงเรา”

“ดึงนิดดึงหน่อยทำเป็นบ่น”

 

 

















หน้าที่ทำความสะอาดเพียงหนึ่งเดียวที่ไม่มีใครคิดจะใส่ชื่อลงไปตกเป็นของพริ้มที่กำลังยืนกลับเสื้ออยู่หน้าเครื่องซักผ้า เขาหนีเข้ามาในห้องนี้หลังจากที่โค้ชปล่อยให้ซ้อมเอาเองได้สามสิบนาทีจนเขาหมดแรง คู่ซ้อมของเขายังเป็นขมคนเดิมที่ใจดีแล้วก็ยิ้มเป็นกำลังใจให้พริ้มบ่อย ๆ เวลาเสิร์ฟได้ก็กล่าวเชยชม เวลารับลูกไม่ได้ก็บอกว่าลองใหม่อีกครั้ง

 

พริ้มคิดว่าการมีคู่เล่นอะไรสักอย่างเป็นเรื่องที่ดี

 

พ่นลมหายใจเหนื่อยอ่อนออกมาเบา ๆ เมื่อรู้สึกอึดอัดที่หน้าอก ยามที่ได้เห็นใบหน้ายี่หวา มันก็จะมีภาพในวันนั้นที่อีกคนตะคอกใส่…ผลักเขาออกจากห้อง…ลอยทับขึ้นมาอยู่ตลอด การที่ยี่หวาเมินไม่ได้ทำให้พริ้มเจ็บปวดเท่ากับยี่หวาทำแบบนั้นใส่ และเขาไม่ชอบที่ตัวเองเจ็บปวดอยู่แบบนี้ เพราะมันหมายความว่าพริ้มไม่มีทางเลิกชอบคนคนนี้ได้เลย

 

เสื้อตัวสุดท้ายที่ถูกกลับด้านหล่นลงไปในเครื่อง ทับกับตัวอื่น ๆ และมันเป็นชื่อของหวา เขาเขินที่ได้จับเสื้อตัวนั้น มันให้ความรู้สึกเหมือนจับตัวหวาอยู่ยังไงชอบกล ยิ่งคิด…หน้ายิ่งแดง ตบ ๆ กล่องความคิดบ้าบอออกไปก่อนจะปิดฝาเครื่อง

 

แกร๊ก

 

เสียงเปิดประตูดังขึ้นพร้อมกับเสียงของเครื่องที่เริ่มทำงานเลยทำให้พริ้มไม่ได้ยิน พอหันไปเจอว่าใครที่เดินเข้ามาก็แทบลมจับ ยี่หวาเข้ามาทำอะไรตอนนี้!

 

แถมยัง…ไม่ใส่เสื้ออีกด้วย

 

พริ้มเดินถอยให้อีกฝ่ายเอาเสื้อหย่อนลงในตะกร้าด้านข้างเพราะพริ้มปั่นผ้าไปเรียบร้อยแล้ว กล้ามเนื้อของยี่หวาไล่เป็นเส้นชัดเจนแม้ในนี้จะมีแสงไม่เพียงพอก็ตาม…แตกต่างจากพริ้มโดยสิ้นเชิงเลย เขาหนีออกจากประตูบานเดียวในห้องนี้ไม่ได้เพราะหวายืนบังอยู่ ร่างสูงหยิบเอาเสื้อที่แขวนไว้ในล็อคของใครของมันออกมาใส่ และหันหน้ามาทางพริ้ม

 

รู้สึกตัวเองตัวเล็กลงทุกทีเวลาโดนสายตาคู่นั้นจ้อง

 

“ขอโทษเรื่องในวันนั้นด้วย”

“…!

“ฉันหงุดหงิด ไม่ได้ตั้งใจ”

 

ห้องซักผ้าเงียบลงอีกครั้งเมื่อหวาพูดจบ พริ้มมีอะไรหลายอย่างจะพูดออกไป อย่างเช่น บอกว่าไม่เป็นไร หรือถามว่านิ้วที่เจ็บดีขึ้นมาบ้างหรือยัง แต่กลับพูดไม่ออกเลยสักคำ…

 

“หลายครั้งฉันมักจะควบคุมอารมณ์ไม่ได้ ถ้าอยู่ในสถานการณ์ที่ตัวเองอ่อนแอ”

“…”

“…”

“…หวาแค่เจ็บ เดี๋ยวก็หาย”

 

ร่างสูงแอบขัดใจที่คนตัวเล็กตรงหน้าก้มหน้างุดจนมองไม่ออกว่าตอนนี้ทำสีหน้าอะไรอยู่ ริมฝีปากหนายกยิ้มบางเบาเมื่อรู้สึกถูกใจกับประโยคเมื่อกี้ เขาขยับเท้าเข้าไปใกล้…และแน่นอนว่าอีกฝ่ายถอยออก เขาลองก้าวอีกครั้ง…และมันก็เป็นเหมือนเดิม

 

“เงยหน้า”

“…”

“ฉันไม่เดินเข้าไปใกล้แล้ว …เงยหน้า”

 

ใบหน้าหวานเงยขึ้นช้า ๆ ฉายแววตาที่ดูอึดอัดน้อยกว่าตอนที่เราเจอกันก่อนจะมาโรงยิม พริ้มหลบตาเป็นพัลวัน มือที่กุมเอาไว้ตรงหน้าท้องก็เกี่ยวกันไปมาราวกับคนคิดหนัก แต่ยี่หวารู้ว่ามันมีอะไรมากกว่านั้น… สิ่งหนึ่งที่สืบทอดกันมาของตระกูลคือการอ่านคนออก แล้วยิ่งเป็นคนแบบนี้…แทบไม่ต้องเดาเลย

 

“วันพฤหัสกับวันศุกร์ มีนัดซ้อมพิธีเปิดกับมาสคอต”

“อ่า…โอเค”

 

ไม่ได้ใส่ชุดนั้นมานานแค่ไหนแล้วนะ… ลุงกุนก็ไม่รู้ด้วยว่าตลอดระยะเวลาที่รับงานชุดปูส้ม เขาแทบไม่ได้ใส่มันเลย

 

“แล้วก็…”

 

เสียงของยี่หวาเบาลง ร่างสูงไม่พูดออกมาทันที ท่าทางดูเหมือนคนกำลังคิดว่าจะพูดมันออกไปดีหรือเปล่า พริ้มยืนมองคนตรงหน้าตาแป๋ว รอฟังอะไรบางอย่างที่หวาอาจจะพูดออกมา โดยที่ไม่รู้เลยว่าตัวเองในตอนนี้คล้ายกับคุณกะรัต…ในตอนเด็ก

 

“…แซนวิช”

“…?”

“อร่อยดี”

 

เคยมั้ย?

แค่คำพูดสั้น ๆ ของคนที่เราชอบก็เปลี่ยนโลกทั้งใบของเราได้



#พริ้มเพียงหวา











หายไปนานเว่อ ก็เพราะว่าปีสามนั่นเอง5555555555 ถ้าคนที่ผ่านปีสามหรือกำลังอยู่ปีสามจะรู้ดีที่สุด

ใช่ๆ เราจะพูดถึงเรื่องนี้หลายรอบแล้วแต่ก็ลืมทุกทีเลย เรื่องของคาแรกเตอร์ตัวละคร คือเราไม่ได้ฟิกว่าต้องเป็นคนนั้นคนนี้ มีบ้างที่บางตัวก็ฟิก แต่บางตัวก็คิดชื่อมมาเฉยๆ ไหนๆ ก็ดูจะเป็นการกวนใจของคนอ่าน งั้นเราจะบอกตรงนี้เลย จะได้ไม่งงนะคะ

ตัวหลักก็แน่นอนอยู่แล้ว ชานแบค-ยี่หวาและพริ้ม มุก-พี่หมิน เนย-พี่จุน ผ้า-ดีโอ ขม-จงแด เทค-เทา จอมทัพ-จงอิน ซาน-เซฮุน ที่เหลือไม่มีใบหน้าของใครค่ะ เอาที่ในหัวของทุกคนเห็นภาพละกันเนอะ

ขอบคุณที่อ่านนะคะ <3 อยู่ในจุดที่ขอให้ตัวเองพาเด็กๆไปจนถึงรางวัลโอเบงก็เพียงพอแล้ว

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.543K ครั้ง

266 ความคิดเห็น

  1. #6662 MONAHT_ADUS (@darat5708) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2562 / 01:44
    เกือบแล้ว เกือบเปลี่ยนทีมเป็นผ้าพริ้มแล้ว ดีที่มีแซนวิซมาฉุดไว้
    #6662
    0
  2. #6270 bemysunshine (@DBK1802) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 มกราคม 2562 / 03:53
    ขอบใจผ้ามากเลยนะที่มาช่วย ขอบใจยี่หวาที่เข้ามาเปลี่ยนโลกของพริ้มทีละเล็กทีละน้อย ทำให้พริ้มกล้าที่จะสู้บ้างก็ดี ถึงแม้ว่าเท็ดดี้จะเล่นแรงไปอีก ฮื่อออ ขอให้เพื่อนๆ ทรีตน้องดีดีกันน้า
    #6270
    0
  3. #6226 เห่ว (@jane6033) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 22 มกราคม 2562 / 18:39
    ทำกันแบบนี้ไง พี่หวาไม่อ่อนโยนเลย
    #6226
    0
  4. #6186 Far_juneeee (@Far_juneeee) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 มกราคม 2562 / 17:55
    โอ้ยเขินนน
    #6186
    0
  5. #6163 Firn Snowy (@firnpink) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 มกราคม 2562 / 22:48

    อย่าว่าแต่พริ้มใจอ่อน เลาก็ใจอ่อนค่ะหวาา
    #6163
    0
  6. #6133 :kpdtgv' (@sayaka_000) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 มกราคม 2562 / 01:25
    ใจอ่อนแล้วลูกฉัน
    #6133
    0
  7. #5772 Me_onyourmind (@Me_onyourmind) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 มกราคม 2562 / 23:43
    มันไม่แฟร์ป้ะที่เราจะหายโกรธหวาเพราะเรื่องแค่เนี้ย แต่หายโกรธไปแล้วววววว โอ้ยยย ใจยวบไปหมด
    #5772
    0
  8. #5749 fernarc (@fernarc) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 มกราคม 2562 / 17:48
    'แซนวิชอร่อยดี' อมกกกก นอกจากขอโทษแล้วยังชมด้วย ฮือ น้องพริ้มมีกำลังใจขึ้นรึยังลูก สู้ๆนะ
    #5749
    0
  9. #5284 mamypoko_c (@mamypoko_c) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 17:00
    กรี้ดๆๆๆ เขิงงงงง รักห้องซักผ้า5555555 แล้วก็รักผ้ามั่กๆๆ ช่วยพริ้มด้วยนะ งื้อๆๆๆ
    #5284
    0
  10. #5240 nabbiebs_ (@nabbiebs) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 14:01
    ชั้นชอบผ้า ผ้าคือฮีโร่ >///<
    #5240
    0
  11. #5187 HunAunSun (@Som_KNK) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2561 / 22:50

    ไหนบอกไม่กินไงคะ คิคิ
    #5187
    0
  12. #5177 EsllfaFa (@EsllfaFa) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2561 / 18:27
    ผ้า ใจดีเนอะ
    #5177
    0
  13. #4844 Greenteass (@greentea000) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2561 / 23:19
    เกลียดแก๊งค์เท็ดดี้จังอ่ะ ไอพวกนี้แบบ ไม่มีความคิดเว่อ ปกติเราจะไม่ชอบตัวละครงี้นะ สำหรับบางเรื่องที่การกระทำไร้เหตุผลเกินไป จริงๆแคทกับเท็ดก็ไร้เหตุผล แต่เป็นความไร้เหตุผลที่มีอยู่จริงในชีวิตทั่วไปก็เลยเออ อิน เอาใจช่วยน้อง ถ้าน้องสู้แบบสุดๆก็คงจะหลุดพ้นได้ นี่สู้แบบกั๊กๆ แววหวาดกลัวยังอยู่พวกนั้นเลยยังกล้าแกล้ง ลองถ้าแววตาเปลี่ยนเป็นกล้าหาญดูคนพวกนั้นก็น่าจะไม่กล้าแล้ว แงงง รู้กแม่
    #4844
    0
  14. #4823 RealThxnB (@RealThxnB) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2561 / 12:40
    แงงงง ถึงจะไม่ชอบที่น้องหวั่นไหวกับหวา แต่เข้าใจอารมณ์น้องจริงๆนะ แบบ..เขาคือข้อยกเว้น
    #4823
    0
  15. #4394 ๋J__N__T___ (@jigsaw2048) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2561 / 19:41
    ไม่ให้อภัย!! เราอยากยกพริ้มให้ผ้าจัง
    #4394
    0
  16. #4383 heykiki (@kmxiioxe_) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2561 / 16:03
    อ่านละอึดอัดเหมือนเป็นพริ้มเลยนะ บรรยายน้องน่าสงสารมาก
    #4383
    0
  17. #4382 heykiki (@kmxiioxe_) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2561 / 16:03
    จะต้องงงงงงงอะหวา ตอนนี้ชอบผ้าพริ้มมาก โคตรน่ารักเลย ผ้าโคตรเทคแคร์ดูแลดี แง ;-: เดาถูกหมดยกเว้นเนยกับมุก นึกตั้งนาน โถ่ 5555555555
    #4382
    0
  18. #4310 Yok Patsaya (@yok-patsaya123) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2561 / 22:59
    นี่ไม่ติ่ง อ่านแล้วยังเขิน แง ชอบใจ สู้ๆนะคะ &#9825;
    #4310
    0
  19. #4253 889461 (@pppploy__) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2561 / 18:19
    กี้ดดดดดด กินแซนวิชของเจ้าพริ้มดั้ววๆๆๆๆๆ >_<
    #4253
    0
  20. #3502 KMCYPKJ (@KMCYPKJ) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2561 / 16:15
    กำลังจะชิปผ้าพริ้มพอดี แต่ยี่หวาบอกแซนวิชอร่อยงั้นหวาพริ้มเหมือนเดิมก็ด้ะ...5555555
    #3502
    0
  21. #3497 Fahfy Fifa (@095723siripat) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2561 / 19:47
    ผ้าคนดีๆๆๆๆ
    #3497
    0
  22. #3395 ajidozz (@mew7788) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2561 / 23:56
    รอไรท์เสมอ
    #3395
    0
  23. #3248 Pw_prickwan (@Prickwan21_6104) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2561 / 18:28
    อ่านตอนนี้ละจุก แบบ มันอึดอัดอ่ะ ไรท์บรรยายในส่วนของพริ้มออกมาได้ดีมากจริงๆ ที่จริงก็ดีทุกส่วน555 ตอนต้นๆแอบเชียร์ผ้าเลยนะ แหม ปกป้องกันขนาดนี้แล้ว แต่มาตกม้าตายเพราะ ยี่หวาพูดว่าแซนวิชอร่อยดี แงงงงงงงง้ แล้วจะหลุดจากบ่วงนี้ไปได้อย่างไรรรร~
    #3248
    0
  24. #3246 junielp12 (@taejurap12) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2561 / 16:07
    เข้าใจเว่อร์ๆว่าปีสามหนักแค่ไหน สู้ๆน้าาาาเบีย รอนุ้งพริ้มอยู่นะ
    #3246
    0
  25. #3245 mymyomknpb (@mymyomknpb) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2561 / 21:10
    ไรท์จ๋าาา คิดถึงแล้วจ่ะะะะ รีบมานะ&#128525;&#128158;
    #3245
    0