[EXO] นางสาวแบคฮยอน | CHANBAEK

  • 99% Rating

  • 12 Vote(s)

  • 113,730 Views

  • 1,457 Comments

  • 9,445 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    868

    Overall
    113,730

ตอนที่ 14 : `ตอนที่ 13 : เรื่อยเปื่อย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7127
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 71 ครั้ง
    18 ก.ค. 58

 

            นี่คิดว่าผมจะได้สุขสำราญบนอ่างอาบน้ำกับคุณพี่แบคฮยอนหรอครับ ถึงพี่แบคฮยอนจะยอมให้กอดให้จูบเพราะเป็นแฟนกัน เจ้าตัวยังบอกว่าเรื่องแบบนี้มันออกจะธรรมด๊า..ธรรมดา แต่การเปลือยต่อหน้าแบบนี้ก็อย่าหวัง

 

หนทางยังอีกยาวไกล...

 

ร่างสูงที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อเดินออกมาจากห้องน้ำ ผมที่เปียกน้ำลู่ไหลไปตามใบหน้าหล่อ มือข้างหนึ่งก็ประคองผ้าเช็ดหัวขยี้ให้น้ำกระเซ็นไปโดนคนตัวเล็กที่นั่งกินขนมอยู่ที่โซฟาในห้องนอน

 

ชานยอลอดใจเต้นไม่ได้ที่จะได้นอนบนเตียงเดียวกัน หลังเรื่องนี้เป็นหัวข้อทะเลาะกันเมื่อหลายนาทีก่อน พี่แบคฮยอนพยายามจะให้ชานยอลไปนอนที่โซฟา แต่ชานยอลดื้อดึงจะนอนบนเตียงเดียวกัน และสุดท้ายก็จบลงที่ชานยอลชนะ อุวะฮ่าฮ่า

 

ร่างสูงเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จก็ตรงไปนั่งที่โซฟาข้างๆคนตัวเล็กที่กำลังหยิบขนมกิน ตาก็มองจอสี่เหลี่ยมอย่างไม่วางตา ปากนุ่มนิ่มเคี้ยวขนมดังกรุ่บกรั่บ จนคนมองอดสงสัยไม่ได้ว่ามันจะอร่อยขนาดไหนกันเชียว

 

แบคฮยอนที่เบนหน้าออกจากทีวีใช้สายตาสำรวจร่างกายชานยอลอย่าถือวิสาสะ ก่อนปากเล็กจะเผยอออกมา

 

“ไม่ให้ใส่เสื้อกล้าม ไปเปลี่ยน”

 

“โห้พี่ ก็ใส่เสื้อกล้ามแล้วมันนอนสบายกว่าอ่ะ”

 

“ไปเปลี่ยน”

 

ชานยอลบ่นอุบอิบที่โดนขัดใจ ยังไงซะถ้าเขาต้องการจะนอนบนเตียงเดียวกันก็ต้องยอมเปลี่ยนอยู่ดี ที่ไม่ให้ใส่เสื้อกล้ามก็เพราะมันเห็นท่อนแขนแน่นๆนั่นน่ะสิ บอกทีว่านี่เด็กอายุ 18

 

“ปกติที่บ้านผมนอนถอดเสื้อด้วยซ้ำนะ นี่เห็นว่ากลัวพี่จะใจเต้นหรอก เลยยอมเปลี่ยน”

 

“บ่นอะไร”

 

“เปล่าซะหน่อย”

 

ชานยอลแกล้งยักคิ้วใส่ ก็เมื่อกี้บ่นเต็มๆ แต่พี่แบคฮยอนคงได้ยินแค่อะไรที่มันงึมงัมๆเลยถามขึ้นเฉยๆ ก่อนตัวเองจะลุกไปอาบน้ำต่อบ้าง

 

 

 

“เออพี่ กระเป๋าผมอยู่ไหนอ่ะ” ชานยอลตะโกนถามเพื่อให้เสียงเล็ดลอดเข้าไปในห้องน้ำให้คนตัวเล็กได้ยิน

 

จำได้ว่าเอากระเป๋าวางไว้ที่ข้างโซฟาห้องนั่งเล่น แต่พอออกไปเอาก็ไม่เห็นจะมี เดินหาทั่วแล้วก็ไม่เจอ สงสัยคนตัวเล็กน่าจะหิ้วไปวางไว้ไหนซักที่

 

“อยู่ข้างหัวเตียง”

 

ชานยอลลุกเดินไปตามตำแหน่งที่เสียงเล็กๆนั่นตะโกนกลับออกมา ร่างสูงเดินมาหยุดอยู่ที่หัวเตียงก็พบกับกระเป๋าหนังสีดำใบใหญ่ของตัวเองวางอยู่ พลันสายตาก็เหลือบไปเห็นกรอบรูปบนหัวเตียง ...

 

เด็กผู้ชายน่าจะอายุราวๆยังไม่ถึงสิบขวบ อวดรอยยิ้มที่มีเมล็ดข้าวโพดสีขาวแซมอยู่บ้างเล็กน้อย มือข้างหนึ่งก็อุ้มเด็กน้อยคาดว่าน่าจะเป็นผู้หญิงเพราะสังเกตจากโบว์สีชมพูหวานที่ติดอยู่บนหัว ...พี่แบคฮยอนกับโซยอนตอนเด็ก น่ารักจริงๆแหะบ้านนี้

 

เสียงกลอนประตูห้องน้ำดังขึ้นเป็นอันให้ร่างสูงที่มองรูปภาพอยู่ต้องละสายตาเอื้อมหยิบกระเป๋ามาวางไว้บนเตียงก่อนจะลงนั่งที่ปลายเตียงเพื่อที่จะได้เอาของออกจากกระเป๋า แบคฮยอนที่ออกมาจากห้องน้ำเดินมานั่งที่ปลายเตียงข้างกันทันที

 

ชานยอลเงยหน้าจากกระเป๋าก่อนจะยกมือทั้งสองข้างขึ้นเช็ดหัวทุยๆที่ชื้นน้ำหน่อยๆให้ คนตัวเล็กหลับตาพริ้มรอรับสัมผัสอ่อนโยนจากแฟนเด็ก ภาพที่เห็นตรงหน้าทำให้ชานยอลแทบสำลักความสุขอยู่รอมร่อ

 

มือเล็กๆเอื้อมไปหยิบสิ่งของที่อยู่ในกระเป๋าหนังใบใหญ่แล้วนึกแปลกใจ สิ่งของที่อยู่ในกระเป๋าล้วนแล้วแต่มีแบรนด์ทั้งสิ้น ทั้งนาฬิกาที่พอมองยี่ห้อก็แทบจะปิดปากร้องโอ้โห้อยู่ในใจ

 

“ถามจริง ที่บ้านแกทำอาชีพอะไร” แบคฮยอนจับมือหนาที่ขยี้หัวเขาเพื่อให้หยุดการกระทำแล้วหันมาสนใจกับคำถาม ชานยอลยิ้ม

 

“แม่ผมเป็นแม่บ้าน ส่วนพ่อผมทำงานรับจ้างอ่ะ” ชานยอลตอบไปด้วย มือก็หยิบเอาเสื้อผ้าออกไปด้วย

 

“แล้วทำไมเสื้อผ้าพวกนี้มันถึง.... ”

 

“ยี่ห้ออ่ะหรอ พี่แน่ใจมากน้อยแค่ไหนว่ามันจริง”

 

สายตาเจ้าเล่ห์กับมุมปากที่หยักยิ้มขึ้นเรียกความไม่พอใจจากใบหน้าหวานมากถึงที่สุด จะบอกว่าของก็อปงั้นหรอ

 

“อย่ามาเล่นลิ้น”

 

“ผมเปล่า ก็ถามเฉยๆป่ะครับ”

 

“เออๆ แต่เดี๋ยว แล้วรถบีเอ็มนั่นอีกละ”

 

“ของเทาครับ ผมยืมมันมา”

 

ชานยอลตัดบท ลุกหยิบตุ๊กตาตัวเหลืองอ๋อยไปวางที่หัวเตียงด้านขวา ที่เลือกนอนตรงนั้นก็ไม่ต้องคิดเยอะหรอก มันเป็นฝั่งใกล้โคมไฟ เจ้าตัวคงอยากจะเป็นคนที่มีหน้าที่ปิดไฟให้ไง ก็เลยเลือกนอนฝั่งนั้น ชานยอลนี่มันชานยอลจริงๆ

 

“แกเอาตุ๊กตาประหลาดนั่นมาทำไม” แบคฮยอนเหล่ตามองตุ๊กตาที่ว่า มันนั่งหน้าสลอนที่หัวเตียงอยู่ 2 ตัว ขนาดพอดีมือ ไม่ได้นึกรังเกียจหรอกที่มันหน้าตาแบบนั้น แต่เพราะมันสีเหลือง ก็เลยพาลให้นึกถึงสิ่งที่อยู่ในตู้เสื้อผ้าของน้องสาวสุดที่รัก นึกแล้วก็อยากจะ ...อ้วก

 

“ประหลาดตรงไหนเนี่ย นี่เพื่อนผมทั้งนั้น” ชานยอลส่งสายตาไร้เดียงสามาให้ ดูก็รู้ว่าแกล้งทำ โตตัวเท่ายักษ์ยังจะพูดว่าเพื่อนอีกหรอเนี่ย

 

“ตลก ตุ๊กตาพวกนี้น่ะนะเพื่อนแก อ้อ ตัวเดียวกับที่ไปได้ในร้านปาลูกโป่งที่สวนสนุกป่ะ” ที่นี้ไม่พูดเปล่า คนตัวเล็กเดินเข้าไปมองมันใกล้ที่หัวเตียงที่มันนั่งอยู่ ก่อนจะหย่อนตัวลงนั่งเหยียดขาบนที่นอนในฝั่งของตัวเอง

 

ชานยอลเองก็นั่งลงที่ข้างเตียงเช่นเดียวกัน แต่มีหรอคนอย่างเขาจะนั่งอย่างเดียว

 

ร่างสูงเอนหลังลงนอนแนบผ้าปูหอม ศีรษะนอนหนุนอยู่ที่ตักนุ่มๆของคนตัวเล็กที่ยกมือทุบไหล่ทันทีที่หัวของเขาสัมผัสกับเนื้อนิ่ม

 

“ย่าห์”

 

“ใช่ ตัวเดียวกัน ที่บ้านผมมีเป็นคอเล็กชั่นเลยนะ ไว้ผมจะพาพี่ไปดู”

 

“สีเหลืองหมดเลยหรือเปล่า”

 

“สีอื่นก็มี ทำไมอ่ะ พี่ไม่ชอบสีเหลืองหรอ”

 

ชานยอลหยิบริลัคคุมะสีน้ำตาลที่มีลายหรือมันใส่เสื้ออยู่ก็ไม่รู้ ลายเสื้อมันเป็นสีเหลืองดำ น่าจะให้มันเหมือนผึ้งหรือเปล่า แบคฮยอนก็ไม่ทราบได้ จะว่ามันเป็นสีเหลืองทั้งหมดก็ไม่ใช่ แต่องค์ประกอบมันมีสีเหลืองด้วยไง แต่ใครจะมาเข้าใจถ้ายังไม่ได้เห็นตู้เสื้อผ้านั่น

 

“ถ้าแกได้เห็นตู้เสื้อผ้าของโซยอนแกจะไม่พูดแบบนี้”

 

ชานยอลหัวเราะร่วนกับสีหน้ายุ่งๆตอนที่พูดถึง ทำไมเขาจะไม่เคยเห็นละ อ้อ ถึงว่าละพี่แบคฮยอนถึงเอียนกับมัน โซยอนชอบสีเหลือง ตอนนั้นที่ไปคอนโดยัยนั่นก็แอบเปิดตู้เสื้อผ้าดูเหมือนกัน เอาตรงๆ พวกผู้ชายเกือบทั้งหมดทั้งมวลถ้าได้เห็นก็อ้วกแทบแตกเหมือนกันหมดนั่นแหละ ....ก็เหลืองซะ

 

“มันมีชื่อหรือเปล่า”

 

“แหม หาว่าผมเด็ก พี่ก็เด็กเหมือนกันแหละ ผมแค่ซื้อมาเฉยๆไม่ได้ตั้งชื่อหรอก โตแล้ว”

 

มือเล็กตะปบลงที่หน้าผากหนึ่งทีเพราะพูดขัดใจ ชานยอลหัวเราะน้อยๆพลางลูบหน้าผากขึ้นสีของตัวเองไปเงียบๆ ก่อนสายตาจะผสานเข้าทันทีกับดวงตาสวย

 

มือเล็กข้างหนึ่งวางอยู่บนอกแกร่งโดยมีมือหนากุมซ้อนเอาไว้ กับอีกมือหนึ่งที่กำลังลูบผมสีน้ำตาลเข้มนั้นอย่างแผ่วเบา ในขณะที่สายตายังมองจดจ่อกันและกัน

 

ก่อนที่จะหักห้ามใจไม่อยู่ ตุ๊กตาริลัคคุมะผู้โชคดีก็ถือวิสาสะลอยขึ้นไปสัมผัสกับริมฝีปากหวานจนมันเอนไปตามแรงส่ง

 

“อย่ามองกันแบบนี้สิครับ”

 

“ทำไมละ”

 

“ผมกลัวใจตัวเอง”

 

“หรอ กลัวตีนฉันด้วยก็ดีนะ”

 

แบคฮยอนผลักหัวชานยอลออกจากตักแล้วค่อยๆไถลตัวลงนอน ชานยอลมองท่าทางการกระทำนั้นด้วยรอยยิ้ม แทบไม่ต้องบรรยายเวลาอยู่ด้วยกัน ขอแค่พี่แบคฮยอนอยู่ข้างๆแบบนี้ตลอดไป เขาก็พร้อมจะยิ้มให้กับโลกทั้งใบแล้ว

 

ร่างสูงลุกขึ้นไปเก็บกระเป๋าที่อยู่ปลายเตียง ก่อนจะเอาเสื้อผ้าไปแขวนไว้ในตู้ร่วมกับเจ้าของห้อง ชานยอลเอาเสื้อผ้าอยู่บ้านมาแค่สามสี่ตัว และเสื้องานกีฬากับกางเกงวอร์มสีดำ มือหนาเปิดตู้เสื้อผ้าโดยไม่คิดขออนุญาต เก็บเสื้อผ้าเข้าตู้ให้เรียบร้อยพลันสายตาก็เหลือบไปเห็นชุดสีชมพูที่อยู่ในถุงสูทอย่างดี เขาจำได้ มันเป็นชุดที่ถือมาจากมือคนตัวเล็กเมื่อวานเย็น

 

ชานยอลมองสำรวจรายละเอียดบนเสื้อผ้าตัวนี้แล้วใจก็กระตุกยิ้มขึ้น ชุดสีหวานแหววตัวนี้หรอที่จะมาอยู่บนตัวพี่แบคฮยอนที่ขาวซะอย่างกับปุยนุ่น

 

แทบอดใจรอให้ถึงวันงานไม่ไหว

 

“ชานยอลปิดไฟหัวเตียงด้วยนะ” เสียงหวานลอยละล่องเหมือนละเมอพูดขึ้นมา ทั้งๆที่ง่วงแทบตายยังจะตื่นขึ้นมาเตือนเขาอีก ยังไงชานยอลก็รู้หน้าที่อยู่แล้วละน่า

 

“บอกให้เรียกชานไง”

 

“...ชาน”

 

คงจะง่วงจริงๆแหะ

 

ร่างสูงเดินไปที่เตียง ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนเป็นจังหวะเดียวกันที่แสงจากโคมไฟดับลง เสียงขยับเตียงยังคงดังอยู่เพราะคนตัวสูงไม่ยอมลดละที่จะดึงตัวคนข้างๆให้เข้ามาในอ้อมกอด

 

ชานยอลส่งมือหนาผ่านเอวเล็กๆนั่นแล้วดึงให้ขยับเข้ามาใกล้จนแผ่นหลังเล็กๆนั่นติดแปะอยู่ที่แผ่นอกกว้าง ทั้งๆที่เป็นผู้ชายเหมือนกันแต่พี่แบคฮยอนดูไม่คล้ายคลึงกับเขาเลยซักนิดเดียว

 

ร่างเล็กปรือตาขึ้นมองร่างเบื้องหลังเล็กน้อย ก่อนดวงตาจะหลับลงอีกครั้ง ชานยอลฝังจมูกลงที่ท้ายทอย คิดดูว่าอากาศหนาวเย็นจากแอร์แบบนี้จะทำให้ใจคนเราเต้นแรงมากแค่ไหน ไหนจะยังรู้สึกอบอุ่นแค่บริเวณที่มีแค่เรานอนอยู่อีก ชานยอลรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นตาแก่เลย

 

ร่างสูงยังคงไม่หลับนอน มือใหญ่เลื่อนกุมมือเล็กๆของแบคฮยอนที่นอนเอามือมาประกบกันอยู่ที่ข้างแก้ม เมื่อมือใหญ่ได้ครอบครองมือเล็ก นิ้วเรียวก็เริ่มเกลี่ยเบาๆเหมือนกับเพลงกล่อมสำหรับค่ำคืนนี้

 

 

.

.

 

 

อากาศเย็นที่ทำให้แบคฮยอนต้องลุกไปหยิบผ้าห่มสำรองที่ตู้มาเพื่อห่มขา หูทั้งสองข้างถูกครอบด้วยหูฟังราคาแพง ก่อนที่จะจัดท่านั่งให้เรียบร้อยแล้วเริ่มละเลงนิ้วมือลงคีย์บอร์ด ราวกับว่าเจ้าแห่งความไวได้กลับมาแล้ว

 

ใช่ เดาไม่ผิดหรอก แบคฮยอนตื่นขึ้นมาเล่นเกมส์กลางดึก

 

เพราะว่าห่างกับมันนานเสียเหลือเกิน พอได้กลับมาเล่น อารมณ์ค้างย่อมเกิด เหมือนเวลาที่ได้ทำอะไรที่ชอบหลายๆครั้ง พอเราห่างจากมันแล้วได้กลับมาทำอีก ก็ทำให้ความรู้สึกเดิมๆเกิดขึ้นอีกจนไม่อยากให้มันหายไป

 

แต่ถึงอย่างนั้น แบคฮยอนก็ต้องระวังไม่ให้คนตัวสูงที่นอนอยู่บนเตียงรู้ตัว ไม่งั้นแย่แน่

 

จริงๆก็ไม่รู้หรอกว่าตัวเองตื่นขึ้นมาตอนไหน รู้ตัวอีกทีก็ตอนมือหนาเลื่อนมาวางที่สะโพก แบคฮยอนก็ลุกออกจากอ้อมกอดอบอุ่นนั่นแทบจะทันที นึกเสียดายอยู่เหมือนกันที่ละจากมัน แต่คอมสุดที่รักอยู่ตรงหน้า ก็ไม่มีเหตุผลที่จะไม่เข้าไปทักทายกับมัน

 

เปิดเครื่องมาก็พบว่ามันจวนจะตีสองอยู่รอมร่อ เหมือนเดจาวูได้กลับมาอีกครั้ง กลัวใจตัวเองที่อาจจะได้เวลนานจนถึงสองทุ่มเหมือนที่ผ่านมาไม่ถึงสิบชั่วโมง

 

ชานยอลที่ขยับตัวนอนอยู่บนเตียงหวังที่จะฝังหน้าเข้าหาความหอมเป็นอันต้องชะงัก เพราะไม่มีแม้แต่สัมผัสจากมือของเขา มือหนาตบที่ข้างเตียงเบาๆ เลื่อนถูไถไปตามแนวทั้งข้างหน้าข้างหลังแต่ก็ไม่พบก้อนนุ่มนิ่มที่ก่อนหน้านั้นได้นอนด้วยกันอยู่บนเตียงนี้

 

ใจก็นึกว่าคนตัวเล็กจะลุกไปเข้าห้องน้ำ ร่างสูงเลยยกตัวเอง ชะโง้กหน้าไปที่ประตูพลางเสยผมที่รกปิดหน้าออก แต่ก็ไม่พบสิ่งที่คิด ก่อนสายตาจะส่ายไปทั่วห้อง ในที่สุดก็พบร่างเล็กที่ตามหานั่งรัวนิ้วอยู่หน้าจอคอม

 

มันน่าไหม

 

แบคฮยอนที่เอาแต่สนใจเกมส์ตรงหน้าหลังจากผ่านดันเจี้ยนไปได้อย่างหวุดหวิด โดยที่ไม่ได้สนใจเสียงที่อยู่นอกเหนือหูฟังราคาแพง ว่าคนที่ตัวเองกำลังระแวงว่าจะตื่น กำลังชักสีหน้าไม่พอใจอย่างแรงจากเบื้องหลัง

 

ชานยอลเอื้อมไปหยิบตุ๊กตาตัวเดิมที่เขาได้เอามันไปจุ้บปากคนตัวเล็กก่อนนอน ปาไปหาคนที่บ้าเกมส์จนมันกระเด็นกระดอนไปติดแปะอยู่ที่หน้าจอคอม เป็นสัญญาณว่าความชิบหายมาหาแบคฮยอนแล้ว

 

ร่างเล็กรีบปิดเครื่อง ถอดหูฟัง แล้วหมุนตัวเดินกลับมาที่เตียงแทบจะทันทีที่ตุ๊กตาประหลาดนั่นค่อยๆไหลลงมานอนแอ้งแม้งที่คีย์บอร์ดของเขา โดยไม่ลืมที่จะหยิบตุ๊กตามาคืนเจ้าของมัน

 

แทบไม่ต้องคิดว่าจะทำอะไรต่อจากนั้น แบคฮยอนก็มุดตัวลงไปหาอ้อมกอดของคนที่ทำหน้าหงิกอย่างไม่ชอบใจ ก่อนจะทิ้งตัวแรงๆให้ร่างสูงจมไปกับเตียงนอน

 

แบคฮยอนชะโงกหน้าขึ้นมามองคนใต้ร่างที่ก็ยังคงทำหน้าไม่พอใจอยู่ ดูเหมือนชานยอลจะไม่พอใจจริงๆแล้วสิ

 

“ไหนผมบอกว่าให้เพลาๆไง”

 

“ก็มันอยากอ่ะ ไม่ได้เล่นนานแล้วมันเสี้ยน”

 

ร่างเล็กฝังหน้าลงที่ไหล่กว้าง ทั้งๆที่ตัวก็ยังนอนทับชานยอลอยู่ ดูก็รู้ว่าคนพี่กำลังง้อ โดยที่คนน้องยังไม่ได้งอนเลยด้วยซ้ำ ฮิฮิ อย่างนี้ก็กำไรอ่ะสิ

 

“มาติดเกมส์ได้ไง ผมนอนอยู่ข้างๆทั้งคน”

 

“ก็มันคิดถึง”

 

“งอนว่ะ ทีผมไม่เคยบอกคิดถึง”

 

มือหนาที่กอดเอวเล็กอยู่ ตีเบาๆเพื่อให้รู้ว่าไม่พอใจ ร่างเล็กหัวเราะอยู่ในลำคอเพียงแค่ให้รู้สึกสั่นที่อกเบาๆ

 

“แกกับเกมส์มันต่างกัน”

 

“หราาาาา อ้างตลอดอ่ะ”

 

แบคฮยอนเลื่อยตัวเองลงมานอนข้างๆดีๆ ก่อนจะสรรหาเหตุผลล้านแปดมาต่อล้อต่อเถียงกับแฟนเด็กตรงหน้า

 

“จริงๆมีคนส่งไลน์มาขอซื้อตัวต่างหาก เลยเข้าไปขายตัวให้เฉยๆ”

 

“หือ? จริงหรอ ไหนขอดูไลน์หน่อย”

 

“ไม่มีให้ดู” พูดจบก็หัวเราะคิกคัก พี่แบคฮยอนจะทำตัวน่ารักไปไหนเนี่ย

 

ชานยอลกดหัวแบคฮยอนลงมาซุกกับอกตัวเองอย่างแรงหวังให้คนโดนหายใจไม่ออก เพราะอยากจะลงโทษที่ลุกขึ้นไปเล่นเกมส์กลางดึก ทั้งยังสร้างเรื่องหลอกเขาอีก

 

“จริงๆแล้วโกหกอ่ะดิ”

 

“รักนะ”

 

“ห้ะ? อะไรนะ?” เวลาโลกเหมือนหยุดเดิน ชานยอลชะงักไปกับคำพูดทีเล่นทีจริงจากคนที่อยู่ในอก

 

“จุ้บๆ”

 

“ไม่ต้องมาเปลี่ยนเรื่องเลย”

 

ปากหนาบุกรุกเข้าโจมตีที่หูน้อยๆของแบคฮยอนทันทีหลังจบคำ ชานยอลกัดหูเล็กๆนั่นอย่างไม่ปรานี ไม่มีแม้แต่คำว่าโรแมนติก เพราะมันเต็มไปด้วยเขี้ยวคมๆทั้งนั้นที่ฝังลงมาที่หูเขา

 

“โอ้ย! ย่าห์ชานยอล!

 

“ถ้าลุกขึ้นไปเล่นเกมส์บ้าๆนั่นอีก ผมจะทำให้พี่ลุกไม่ได้เลย คอยดูสิ”

 

“แกจะทำอะไร”

 

“คิดเอาเองดิ”

 

“ย่าห์...”

 

หลังจากนั่นก็โดนแรงดันจากท้ายทอยให้ใบหน้าหวานนั่นซุกอยู่ที่อกแกร่งอีกครั้ง เหมือนเป็นการลงโทษอยู่กลายๆ จนมือเล็กอดไม่ได้ที่จะลงไม้ลงมือตีที่หลังเป็นการเตือน

 

ว่าตอนนี้ทั้งเขินทั้งเจ็บ ให้ตายสิ ปาร์คชานยอล!!

 

 

 

 

 

“ตกลงพี่รีดผ้าเป็นมั้ยเนี่ย”

 

“เป็นดิ”

 

เป็นเวลาหลายนาทีที่คู่รักต่างอายุถกเถียงกันไปมา เมื่อเช้าชานยอลตื่นขึ้นมาก่อนเพราะต้องรีบอาบน้ำ แล้วมาทำอาหารเช้ารอคนตัวเล็กที่ถูกปลุกทันทีหลังจากที่เขาอาบน้ำเสร็จ

 

ช่วงเวลากินข้าวผ่านไปอย่างไม่เร่งรีบนัก เพราะวันนี้ฟรีตลอดทั้งวัน แต่ก็พึ่งนึกขึ้นได้ว่าเสื้องานกีฬาที่ตัวเองเอามายังไม่ได้รีด รีบจัดกระเป๋ามากก็เลยลืมเอาไปรีด หลังกินข้าวเสร็จก็เลยถามเจ้าของห้องว่ามีเตารีดมั้ย เพราะจะรีดเสื้อ

 

หลังสิ้นเอ่ยคำถาม ร่างเล็กก็เดินไปหยิบที่รีดผ้ามาจากในตู้เก็บของ ที่ดูก็รู้ว่ามันคงไม่ได้ถูกเปิดออกมาใช้งานบ่อยๆ แน่นอนว่าสิ่งที่ต้องการมันต้องออกมาพร้อมกับฝุ่น

 

พอได้สิ่งที่ต้องการ คนตัวเล็กก็ทำหน้าว่าตัวเองรีดได้ ทั้งยังรีดเก่งด้วย ไม่ว่าเสื้อจะยับยู่ยี่แค่ไหน เจ้าตัวก็สามารถเนรมิตให้มันเป็นเหมือนเสื้อตัวใหม่ไร้รอยยับตลอดกาล

 

พูดจะดูเหมือนว่าเว่อร์ แต่พี่แบคฮยอนพูดมันจริงๆ

 

แต่ชานยอลต้องรีบกลับลำทันทีที่คนตัวเล็กระดมฉีดน้ำยารีดผ้าลงบนเสื้อเขาจนชุ่ม ชานยอลแทบจะหันขวับทันที จากนั้นก็หยุดการกระทำตรงมือเล็กที่จะยกเตารีดไปวางบนเสื้อที่ชุ่มน้ำ

 

“ผมว่าพี่รีดไม่เป็นแน่ๆอ่ะ”

 

“ไมอ่ะ ก็กำลังจะรีดอยู่นี่ไง”

 

“ใครเขาจะฉีดน้ำยารีดผ้าซะจนชุ่มน้ำขนาดนี้ครับ”

 

“ก็จะได้หอมๆ พอรีดเสร็จมันก็แห้งเองแหละ”

 

แบคฮยอนสะบัดมือให้หลุดจากมือหนา ก่อนจะวางเตารีดร้อนๆลงไปบนผ้ายืดสีแดงจนขึ้นควันลอยฟุ้งไปทั่ว มือหนายกขึ้นมาปิดตาของคนรีดทันที เพราะควันมันพุ่งสูงเข้าตาร่างเล็ก จนกระทั่งหมดไป

 

แบคฮยอนค่อยๆไถเตารีดผ้าไปเรื่อยๆตามคำบอกเล่าว่ามันจะกลับมาเรียบเหมือนใหม่ เจ้าของเสื้ออย่างชานยอลก็ทำได้แค่นั่งรออยู่ที่พนักพิงโซฟา มองคนตัวเล็กทำงานแม่บ้านต่อไป

 

“ผมอยากเห็นพี่ใส่ชุดแฟนซีอ่ะ”

 

อยู่ๆคนข้างๆก็พูดในสิ่งที่เขากังวลมาโดยตลอด ทั้งๆที่วันนี้ใช้เกมส์ประโลมใจแท้ๆ ไอ้เด็กบ้านี่ก็พูดขึ้นมาซะได้ เสียงวางเตารีดดังสนั่นเพราะอารมณ์ที่ค่อยๆพุ่งขึ้นสูง

 

“อุ้ย... ผมขอโทษ ลืมตัวอ่ะ”

 

“ฉันเครียดนะ”

 

“ยังไงสุดท้ายพี่ก็ต้องแต่งมันอยู่ดีแหละน่า ไม่เห็นต้องเครียดขนาดนั้นเล้ย!

 

“รู้ แต่อดหงุดหงิดไม่ได้”

 

ชานยอลลุกขึ้นมาหยิบเสื้อที่ผ่านการรีดมาใส่ไม้แขวน แอบเห็นแวบๆว่ามันมีรอยยับด้วยที่ปลายเสื้อ ก่อนจะเริ่มลงมือเก็บอุปกรณ์ทั้งหมดที่ถูกขนออกมา

 

ป้าบ!

 

“หยุดอยู่ตรงนั้นแหละ ฉันเก็บเอง”

 

“เก็บด้วยกันก็ได้”

 

“ไม่ต้องเลย ไปล้างจานไป”

 

“โอเคคร้าบบบบบ”

 

ดูเหมือนพี่แบคฮยอนจะไม่ชอบที่ชานยอลทำนู้นทำนี่ให้บ่อยๆ แต่ไหงชานยอลกลับชอบที่จะทำอะไรพวกนี้ให้ละเนี่ย ใครกันนะที่ต้องหนักใจ

 

พี่แบคฮยอน หรือ ชานยอล ...?

 

หึ คิดเอาเองดิ

 

 

 

 

 

 

Talk

เรามีแพลนจะเปิดเรื่องใหม่ .... 55555555555 แต่ขอให้เรื่องนี้ไปได้เกินกว่านี้หน่อย อยากจะลองเขียนภาษาสวยๆดูค่ะ แต่ก็กลัวจะทำได้ไม่ดีนัก จริงๆเขียนคาแรกเตอร์ไว้แล้ว แต่ยังไม่ได้ลงพล็อตเลย เปิดเมื่อไหร่จะมาบอก

ขอบคุณที่ติดตาม ขอบคุณที่คอมเม้นท์ คนละ 1 คอมเม้นท์ก็เพียงพอแล้วสำหรับนักเขียนคนหนึ่ง เม้นเจิมตอนนี้หน่อยค่ะ ไปละ ฟริ้ววววว~

ฟิคนางสาวแบคฮยอน  #นสแบคฮยอน

©
t
h
e
m
y
b
u
t
t
e
r
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 71 ครั้ง

39 ความคิดเห็น

  1. #1338 Jammie-Lee (@Jammie-Lee) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2560 / 13:31
    น่ารักดี ฮ่าๆๆๆๆๆๆ
    #1338
    0
  2. #1298 ㅊㅎㅂ (@tenly0627) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2560 / 19:16
    ถึงกลับตื่นมาเล่นเกมส์โอ้ยยย55555555555 มันน่าจับตีให้ร้อง
    #1298
    0
  3. #1240 ❤ Willis ❤ (@welovesnsdyul) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2560 / 18:28
    มันน่าจับนังแบคมาตีก้นซะให้เข็ดจะติดเกมส์อะไรขนาดนั้น!! ต้องให้ชานยอลจัดการแบบลุกไม่ขึ้นซะแล้ว หึหึ :)
    #1240
    0
  4. #1208 KyuMin_Pumpkin (@minpumpkin) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 26 มกราคม 2560 / 21:24
    คนพี่ล้อคนน้องเหรอคะ.. น่ารักจุงงงง
    #1208
    0
  5. #1180 pim pimmi (@pim35225) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 22 มกราคม 2560 / 20:43
    555555. แบคคคค
    #1180
    0
  6. #1078 phakh (@nu_phakh) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2559 / 10:01
    เอาให้ลุกไม่ขึ้นไปเลย555
    #1078
    0
  7. #1051 Pinkuplatong (@kimozetsu) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2559 / 21:06
    โอยยยย เวลาแบคง้อแต่ละทีแบบ. ตาบอ่ะ ง้อน่ารักเกอน กระโดดทับงี้ จุํบงี้ บอกรักดั้ว
    #1051
    0
  8. #1031 Title Thanatporn (@titlethanatporn) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 25 เมษายน 2559 / 21:54
    ติดเกมอะไรขนาดนั้นแบคคคคค
    #1031
    0
  9. #1007 Kewii_CB (@kewii-bsk) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 เมษายน 2559 / 01:53
    แบคฮยอนนี่มันน่าโดนชานยอลทำโทษจริงๆ ติดเกมส์อะไรเบอร์นั้นนนน
    #1007
    0
  10. #966 KYU_KYU (@tataracm) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 30 มีนาคม 2559 / 16:57
    ข้าวใหม่ปลามันมาก
    #966
    0
  11. #937 KIMSO.ZYX (@fern10exo-l) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 มีนาคม 2559 / 14:43
    น่ารักเกินไปนะฮร้าาาา อิจๆๆ
    #937
    0
  12. #855 BACON_BAEK (@khainoy) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2558 / 20:28
    น่ารักไปไหม อิจมากอ่ะ
    #855
    0
  13. #712 Tanmeeem (@beam_numon) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2558 / 19:30
    น่ารักกกกก
    #712
    0
  14. #656 alittlestar (@jeawnafoxe) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2558 / 22:32
    โอ้ยยยยย ชานยอลนั้ลล้ากกกกกกกกกกก ชานยอลห่วงมากอ่ะดิคนนี้เนี้ย อ่านไปจิกหมอนไปอิจโว้ยยยยย
    #656
    0
  15. #642 QR.Code_Inter'View (@view1410) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2558 / 14:18
    บ้าเกมหนักมากกกกก
    #642
    0
  16. #356 Napatsamon Sukkhajohn (@namnapatsamon) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2558 / 22:14
    งื้อ น่าร๊ากกกกกก
    #356
    0
  17. #347 babemay (@maylovelovekz) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2558 / 21:16
    โอ้ยชอบ แต่ว่านะใครเป็นพี่วะ5555555555555555555 ชานยอลคอยไล่ให้เลิกเล่นเกมตล๊อด ชอบอะคือแบบหวานขึ้นทู๊กวัน น่ารัก
    #347
    0
  18. #306 oKwango (@baby-24) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2558 / 19:48
    ชอบตอนแบคง้ออ้ะ น่ารักมากกกกกกก
    #306
    0
  19. วันที่ 19 กรกฎาคม 2558 / 19:35
    โอ้ยยยๆ ละมุนอ่ะ แต่แบคนี่ติดเกมว่ะ .เราอยากมีโมเม้นนั่งเล่นเกมแบบเด็กผู้ชายไง 555
    #304
    0
  20. #295 Phoenix (@phoenix0069) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2558 / 13:06
    อยากเห็นแบคฮยอนใส่ชุดแฟนซีล้าววว
    #295
    0
  21. #294 phyy♡ (@byunying) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2558 / 09:35
    อยากเห็นแบคใส่ชุดแฟนตาซีแล้ววว
    #294
    0
  22. #293 ❥summer (@kannarinda) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2558 / 09:33
    โอ้ยยยย นังแบคนี่มันแสบ ตื่นมาเล่นเกมส์ตอนดึกได้ไง5555555555 ฉันเ็นชานยอลฉันงอนหนักกว่านี้อีก5555555555 แต่ก็เข้าใจ มันติดอะเนอะ 5555
    #293
    0
  23. #291 ninuttyy (@ninuttyz) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2558 / 09:06
    แง้ อิพี่แบคนี่มันน่าจับตีอะ55555555555555555
    #291
    0
  24. #290 modyimm (@modyimwc) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2558 / 01:22
    รักนะจุ้บๆ เขินอะ5555
    #290
    0
  25. #289 kittychanyeol (@kittychanyeol) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2558 / 23:24
    ชอบตอนพี่แบคอ้อนน้องง น่ารักมากกก ชอบบบบบบ งื้ออออออ
    #289
    0