[OS] DMHP & SMASP

ตอนที่ 8 : [ SMASP ] Cuddles

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 94
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    4 ม.ค. 64

Song : นิโคติน - Mirrr

Note : Au - Nomagic 

แนะนำให้เปิดเพลงฟังไปด้วย จะไปฟังเวอร์ออริหรือเคฟก็ได้

Original : https://youtu.be/G4dyN9yZgOE

Cover (ที่เราชอบ) : https://youtu.be/0ov7DfZ5GH0

--------------------------------------------------------------------------------------------

 

sds

 

 

 

อยู่ในทุกช่วงเวลา

อยู่ในทุกคราที่เธอเหงาใจ

ได้อยู่เป็นเพื่อนคอยปลอบ

ทุกยามเมื่อเธอหวั่นไหว

ไม่เคยจะไปไหนไกลเกินเอื้อมมือ

 

 

กลิ่นของบุหรี่เคล้ากับกลิ่นของเทียนหอมที่ถูกจุดเอาไว้ มันดูไม่เข้ากันเลยสักนิดแต่มันกลับลงตัวอย่างประหลาด ชายหนุ่มผมสีเข้มซบอกคนผมบลอนด์ร้องไห้ออกมาเบาๆ เจ้าของอกนั้นทำได้เพียงแค่ลูบกลุ่มผมสีเข้มนั้นเบาๆ เขาเป็นเพียงแค่คนที่แอบชอบเพื่อน แต่กำของการเป็นเพื่อนคือการห้ามชอบ ห้ามรู้สึกดีด้วย สกอร์เปียส มัลฟอย รู้ตัวดีว่าตนเองแหกกฎมากี่ครั้งแล้ว เขาไม่เคยได้เลื่อนสถานะเลย เป็นได้แค่เพียงคนปลอบใจ ในครั้งที่อัลบัสโดนแฟนหนุ่มทิ้งมา แน่นอนมาคนที่ไปรับไปส่งคือเขาและคนปลอบโยนก็คือเขา

 

 

 

 

อยู่ในทุกวันเดิมเดิม

ไม่เคยได้เพิ่มเติมอะไรไปกว่านี้

แค่ได้อยู่คอยมอบความรู้สึกดี

คอยมอบความรู้สึกดี

ได้เท่านี้

แต่ไม่เป็นไร

 

 

วันนี้อัลบัสถูกแฟนหนุ่มทิ้งอีกแล้ว สกอร์เปียสกดปิดหน้าจอโทรศัพท์อย่างเจ็บปวดเขาข่มความเจ็บปวดนั้นเอาไว้ที่ก้นลึกของหัวใจ เก็บซ่อนมันเอาไว้ เขาหยิบกระเป๋าเงินและโทรศัพท์ลงในกระเป๋าอย่างลวกๆ ก่อนที่จะหยิบกุญแจรถเพื่อขับไปรับคนโดนทิ้งมาปลอบโยนดังเคย 

 

เป็นดังเช่นทุกครั้งยังคงมีกลิ่นของบุหรี่เคล้ากับกลิ่นเทียนหอมคลุ้งทั่วระเบียงคอนโดสุดหรูของสกอร์เปียส ชายผมสีเข้มยืนพิงระเบียงอัดนิโคตินเข้าเต็มปลอดแล้วพ่นไอสีขาวออกมา ริมฝีปากได้รูปหน้าจูบนั้นระบายความงี่เง่าของแฟนหนุ่มนั้นออกมา สกอร์เปียสทำเพียงรับฟัง ดึงอีกคนเข้ามากอดปลอบโยนแอบจูบไปที่กลุ่มผมนั้นเบาๆ เพียงแค่มอบความรู้สึกดีๆ ให้อีกฝ่ายก็เพียงพอต่อหัวใจขอสกอร์เปียสแล้ว

 

 

 

 

 

 

 

เมื่อไหร่ที่เธอผิดหวัง

ฉันจะปลอบโยนหัวใจ

จะกี่แผลที่เธอเจอ

ฉันจะเยียวยาให้หาย

แม้จะรู้ในตอนสุดท้ายเธอจะทิ้งกัน

 

 

ระหว่างที่สกอร์เปียสกำลังเดินลงมาจากตึกคณะแพทย์ก็มีเพื่อนสาวร่วมคณะอย่างโรสวิ่งมาลากแขนของเขา พูดด้วยน้ำเสียงร้อนรนให้ไปช่วยอัลบัส และแน่นอนเมื่อเขาได้ยินชื่อของคนที่เขาแอบชอบก็รีบวิ่งตามเพื่อนสาวไปทันที นัยต์ตาสีเทาอมฟ้านั้นเบิกกว้างเมื่อเห็นอัลบัสลไปนั่งกับพื้นใบหน้ามีรอยโดนทำร้าย เขามองขึ้นไปเห็นคนที่ทำร้ายคนคนนั้นไม่ใช่ใครที่ไหน แฟนหนุ่มของอัลบัสนั้นเอง เขาจึงรีบวิ่งไปประคองร่างนั้นมาแนบชิดตัว ดูเหมือนว่าแฟนหนุ่มของอัลบัสจะไม่พอใจรีบเดินเข้ามาเพื่อเอาหมัดหนักๆ นั้นใส่หน้า แต่อานิจจาความโชคดีเข้าข้างเขามีอาจารย์เดินไปเห็นก่อนแน่นอนว่าอีกฝ่ายโดนสั่งพักการเรียนไป

 

 

วันนี้อัลบัสอัดนิโคตินมากกว่าปกติ สกอร์เปียสรู้ดีว่าสารนิโคตินช่วยเพื่อนคนนี้ได้แต่นี่มันมากเกินไป เขาเดินไปคีบบุหรี่ม้วนนั้นออกจากปากของอัลบัส ทิ้งมันลงพื้นแล้วใช้รองเท้าหนังอย่างดีขยี้มัน แน่นอนว่าคนที่เพิ่งโดนแย่งไม่พอใจ กริ๊ดร้องโว้ยวาย เขาที่ทำเพียงดึงอีกคนให้เข้ามาอยู่ในอ้อมกอดอุ่น ทำได้เพียงกอด แม้ว่าอยากจูบมากแค่ไหนก็ตาม

 

 

เช้าวันต่อมาเขาตื่นมาพบกับข้อความในมือถือว่าอัลบัสคืนดีกับแฟนหนุ่มตัวโตนั้นแล้ว เขายังคงเป็นที่ปลอบใจคอยปลอบโยน แม้รู้ดีว่าตอนสุดท้ายอีกฝ้ายจะทิ้งเขาไว้ที่คอนโดหรูนี่

 

 

 

 

 

แค่ได้ดูแลตอนเธอเหงา

ซบลงตรงนี้ข้างข้างฉัน

และเธอไม่ต้องฝืนอีกต่อไป

ถ้าเธอเองยืนไม่ไหว

หลับลงตรงนี้ฉันจะไม่จากไปไหนไกล

ขอแค่เธอหายดี

 

 

มันทิ้งเอาอัลบัสอีกแล้ว สกอร์เปียสสบถในใจ เขาได้รับโทรศัพท์มาจากอาแฮร์รี่ เพื่อนของพ่อเขา ให้ไปรับอัลบัสที่ร้านอาหาร ชายหนุ่มหยิบร่มหลังรถของตนเองแล้วเดินไปรับอีกคนที่ยืนตากสายฝนอยู่ เขาดึงร่างนั้นเข้ามากอดดังเดิม กอดแล้วโยกเบาๆ ราวกับปลอบโยนเด็กน้อย เด็กน้อยในอ้อมกอดของเขาบอกว่าอยากกลับห้องของตนเองมิใช่คอนโดนส่วนตัวของเขา

 

"แต่ไม่มีเทียนหอมกลิ่นที่นายชอบนะ"

"ฉันรู้นายมีมันติดรถสกอร์ป"

 

 

สุดท้ายเขาก็พ่ายให้แกดวงตาสีเขียวมรกตคู่นั้น ยอมขับรถไปที่พักของอัลบัส 

 

 

 

แม้ว่าเธอไม่สนใจและแม้เธอไม่เคยเห็น

แม้ว่าฉันจะเป็นแค่เพียงคนเดียวที่เธอนั้นมองผ่าน

แต่ขอให้เธอได้รับรู้แม้จะอีกนานแสนนานสักเท่าไหร่

โปรดจงให้ฉันเข้าไป

แค่เธอเชื่อใจ

 

 

สุดท้ายแล้วอัลบัสมีแฟนใหม่ อัลบัสมองผ่านเขาไปอีกแล้วหรือ ตอนนี้สกอร์เปียสแหกกฎของการเป็นเพื่อนรอบที่ร้อย เขามองดูรูปที่อัลบัสโพสต์ในไอจี ริมฝีปากนั้นเผยยิ้มออกอย่างมีความสุข นัยต์สีเขียวมรกตนั้นเป็นประกาย น้ำตาไหลออกมาจากดวงตาสีเทาอมฟ้า สกอร์เปียสปิดหน้าจอโทรศัพท์ คว่ำมันลงบนโต๊ะข้างตัว ปล่อยให้น้ำตาแห่งความเศร้าไหลลงมายังกรอบหน้าคม 

ขอเพียงแค่อัลบัสมีความสุข เขาก็พอใจ...

 

 

 

 

 

 

เมื่อไหร่ที่เธอผิดหวัง

ฉันจะปลอบโยนหัวใจ

จะกี่แผลที่เธอเจอ

ฉันจะเยียวยาให้หาย

แม้จะรู้ในตอนสุดท้ายเธอจะทิ้งกัน

 

 

อัลบัสโดนทิ้งอีกแล้ว ทุกคนที่ผ่านเข้ามาหวังเพียงชื่อเสียงของพ่ออัลบัส หวังจะเกาะกินผลประโยชน์ของตระกูลดังและร่ำรวยติดอันดับเกาะอังกฤษ ครานี้อยู่ในหอของอัลบัส บุหรี่ม้วนแล้วม้วนเล่าถูกจุดขึ้นมา กลิ่นของบุหรี่ยังคงเคล้ากับกลิ่นเทียนหอม ในครานี้สกอร์เปียสไม่ห้าม ทำเพียงช่วยจุดม้วนนิโคตินนั้นแล้วลองอัดมันเข้าปอดบ้าง คนตัวเล็กทำหน้าแปลกใจ เขาจึงทำเพียงแต่พูดประโยคสั้นๆ ว่า

 

"อยากลองบ้าง"

 

 

 

ราวกับว่ากลิ่นของนิโคตินสามารถทำให้คนเมาได้ อัลบัสนั่งค้อมอยู่บนตักของสกอร์เปียส บดเบียดลำตัวแนบลำตัวอีกคน สกอร์เปียสเผลอประคองใบหน้านั้นแล้วมอบจูบให้ กลิ่นขมของบุหรี่ปนกับกลิ่นน้ำหวานในปาก อ่อนหวาน อ่อนโยน แต่มันกลับช่างหนักแน่น รสจูบของอัลบัสพิเศษกว่าคนอื่นไหนๆ ใช่ว่าสกอร์เปียสจะไม่เคยจูบสำหรับสกอร์เปียสแล้ว อัลบัสพิเศษกว่าคนอื่นๆ เสมอ

 

 

ตอนนี้เขาได้แหกกฎของการเป็นเพื่อนอย่างรุนแรง เขามองคนในอ้อมกอดจูบไปที่ริมฝีปากนั้นครั้งสุดท้าย เขียนโน้ตแปะกับตู้เย็นเอาไว้ เขาไม่สามารถเป็นเพื่อนกับอัลบัสได้แล้ว เขาตอบตกลงกับการไปศึกษาต่อที่ต่างประเทศกับผู้เป็นพ่อไปแล้ว

 

ต่อจากนี้เขาคงไม่ใช่นิโคตินของอัลบัสต่อไป ใช้เพื่อเสพให้หายทุกข์ เมื่อหายทุกข์ก็โยนนิโคตินนั้นลงพื้นกลายเป็นของไร้ค่า

 

 

 

 

 

 

 

แค่ได้ดูแลตอนเธอเหงา

ซบลงตรงนี้ข้างข้างฉัน

และเธอไม่ต้องฝืนอีกต่อไป

ถ้าเธอเองยืนไม่ไหว

หลับลงตรงนี้ฉันจะไม่จากไปไหนไกล

ขอแค่เธอหายดี

(แค่ได้ดูแลตอนเธอเหงา

ซบลงตรงนี้ข้างข้างฉัน

และเธอไม่ต้องฝืนอีกต่อไป

ถ้าเธอเองยืนไม่ไหว

หลับลงตรงนี้ฉันจะไม่จากไปไหนไกล

ขอแค่เธอหายดี)

 

อัลบัสตื่นขึ้นมาท่ามกลางความเย็นเฉียบของเครื่องปรับอากาศ เขายันตัวลุกขึ้นแปลกใจที่ตนเองไม่ได้อยู่ในอ้อมกอดอุ่นของสกอร์เปียส อัลบัสเดินไปที่ตู้เย็นเพื่อเปิดหาน้ำดื่มดินเพราะตอนนี้ลำคอเขาแห้งไปหมดแล้ว เขาเห็นโน้ตที่แปะหน้าตู้เย็นแล้วใจหายวูบ สกอร์เปียสทิ้งเขาไปแล้ว ไม่มีอีกแล้วอ้อมกอดอุ่นนั้น เขายังคงจำสัมผัสที่ริมฝีปากนั้นได้ พยายามกดโทรหาเพื่อนผมบลอนด์ เพิ่งรู้ว่าเพื่อนผมบลอนด์ชอบเขาก็วันนี้ เขากดเข้าไปในไอจีดูรูปของคนผมบลอนด์ที่ยืนท่ามกลางญาติ พร้อมเขียนแคปชั่นว่า

 

ลาก่อนอังกฤษแล้วเจอกันอเมริกา

 

 

 

 

 

 

 

 

มือบางยกขึ้นมาจับริมฝีปากนึกโหยสัมผัสนั้น อยากโดนโอบกอดนั้นอีกสักครั้ง สักครั้งก็ยังดี เดินขึ้นเตียงไปหวังให้กลิ่นของคนคนนั้นยังอยู่ ร้องไห้ออกมาอย่างไม่นึกอายใคร ถ้าหากเขารู้ตัวเร็วกว่านี้ ...

 

 

 

 

 

 

 

 

เขาคงไม่ต้องสูญเสียอ้อมกอดอุ่นนี้ไป

 

 

 

 

--------------------------------------------

 

Talk

//วิ่งหลบรองเท้าคนอ่าน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

19 ความคิดเห็น

  1. #12 Arayakamol (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2563 / 17:09
    ขอเลข บช. น้องอัล ด่วน แม่จะโอนค่าเครื่องบินไปมะกันให้เองลูกกกก //ปาดน้ำตา 😭😭😭😭😭😭
    #12
    1
    • #12-1 Nimayu(จากตอนที่ 8)
      17 สิงหาคม 2563 / 21:44
      โอนเข้าบัญชีไรท์ดีกว่าคะ สมหวังแน่นอนแค่กๆ //ล้อเล่นนะ55555
      #12-1
  2. #11 Arayakamol (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2563 / 17:09
    กรี้ดดดด ม่ายยยยยยยย กรีดร้องงงง ว้ากกกกกกกก ม่ายยยยยยยยยย ฟหกด่าสว÷%&÷$£|○♤`•《=",×(#×$!!!!!!!!!!!!
    #11
    1
    • #11-1 Nimayu(จากตอนที่ 8)
      17 สิงหาคม 2563 / 21:43
      เอ่อใจเย็นๆนะหายใจเข้าออก
      #11-1