Only you เธอเท่านั้น...ที่หัวใจฉันเรียกหา [SNSD+Shinee+etc.]

ตอนที่ 8 : ตอนที่ 8 ที่คาดผมสีขาว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 553
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    2 ต.ค. 53

ที่คาดผมสีขาว

 หลังจากนั้นก็มีรถเมล์มาจอดป้ายพอดี ทั้งสี่ จึงขึ้นรถไปที่ย่านเมียงดง 

เมื่อเข้าไปในร้าน ทั้งสี่เดินเข้าไปนั่งโต๊ะ เป็นโต๊ะสำหรับนั่งสี่คน มีเตาย่างตรงกลาง ยุนนั่งข้างซอ และคีย์มินนั่งฝั่งตรงข้าม และมินนั่งตรงข้ามกับซอ

หนุ่มๆคอยย่างและตัดเนื้อให้สาวๆ ซอเอาตะเกียบคีบเนื้อหยิบใส่จานให้มิน เพราะเขากำลังยุ่งกับการย่างเนื้อ “ชิมสิ ร้านนี้อร่อยมากเลยนะ” ซอยิ้มหวาน
มินยิ้มตอบและลองชิมเนื้อที่เธอวางไว้ในจานให้ “อืม อร่อยจริงๆด้วย” คีย์และยุนจ้องทั้งสองคน

ซอหันมามองคีย์และยุน “มีอะไรเหรอ?”

คีย์และยุนพูดพร้อมกัน “ไม่มีอะไร..” ยุนทำหน้าเหรอหรา ส่วนคีย์ก็ก้มหน้าก้มตากิน  มินเองก็พอจะรู้ว่าสองคนนั้นกำลังสังเกตเขาและซอ แต่ก็ทำไม่สนใจ และกินต่อไป  หลังจากกินเสร็จแล้ว

“เดินไปดูของกันนะ”ยุนชวนพวกเขาไปเดิน ซึ่งในย่านนี้มีของขายมากมาย ทั้งเสื้อผ้า ของกิฟช็อป เครื่องประดับ รองเท้า

ยุนจูงมือซอ เดินนำทั้งสองหนุ่ม ยุนเพลินกับการเดินดูเสื้อผ้า ส่วนซอดูจะไม่ค่อยสนใจมากนัก  ยุนเดินไปดูร้านเสื้อผ้า ส่วนซอกำลังหยุดดูแผงที่ขายกิ๊บ ที่คาดผม และยางรัดผมสีต่างๆ คีย์ดันมินให้เดินเข้าไปหาเธอ ส่วนคีย์ก็เดินตามยุนไป  

มินเดินมายืนข้างๆซอ “นี่สวยรึเปล่า?” ซอหยิบกิ๊บเป็นรูปดอกไม้มาทาบกับผมเธอให้มินดู 
“ก็สวยดีนะ” เขายิ้มให้เธอ
เธอติดอะไรก็ดูน่ารักจริงๆเขาคิดในใจ  แล้วมินก็ดูที่คาดผมบนราว เขาหยิบที่คาดผมสีขาวลงมา

“ลองนี่ดู ท่าทางจะเหมาะกับเธอนะ”

เขาสวมให้เธอ ซอจัดให้เข้าที่ และดูกระจก  “ดูดีจริงๆด้วย” ซอยิ้มกับกระจก เธอไม่ได้คาดผมแบบนี้นานแล้ว และที่คาดผมก็ดูเรียบๆ แต่ดูเหมาะกับเธออย่างที่มินบอกจริงๆ

ซอหันมายิ้มให้มิน มินเองก็ยิ้มเขินๆ เพราะเธอดูน่ารักมาก

“แฟนของเธอ ใส่ที่คาดผมแล้วน่ารักจริงๆ ซื้อให้เธอเลยสิ” แม่ค้าพูดเชียร์

ซอโบกมือ “อ๊ะ ไม่ใช่ค่ะ เราเป็นเพื่อน...”

“โอเคครับ ผมซื้ออันนี้” มินจ่ายเงินให้แม่ค้า พร้อมกับอมยิ้ม เขาชอบใจที่มีคนบอกว่าเขากับเธอเป็นแฟนกัน  โดยที่ซอไม่ทันพูดอะไรต่อ เขาจูงมือเธอออกมา

“ไปเถอะ เดี๋ยวสองคนนั่นรอ” มินบอกกับซอ  ซอนึกขึ้นได้ว่ายุนกับคีย์คงกำลังรออยู่ จึงไม่พูดอะไรต่อและเดินตามเขาไปง่ายๆ

 “สองคนนั่นหายไปไหนนะ” ยุนร้อนใจ “เดี๋ยวก็ตามมาเองแหละ อ๊ะ นั่นไงมาแล้ว” คีย์เห็นมินกับซอเดินมาพอดี

“ขอโทษนะ พอดีหยุดตรงร้านขายของตรงนั้นนิดหน่อยน่ะ” ซอพูดกับยุน

แต่ตอนนี้ยุนและคีย์กำลังจ้องอยู่ที่มือของทั้งสอง มินจึงรีบปล่อยมือ

“เอ่อ กลับกันเถอะ นี่ก็เย็นมากแล้ว” คีย์ทำเป็นไม่สนใจและชวนเพื่อนกลับ

ตอนที่ทั้งสี่ขึ้นรถเมล์ ช่วงนี้เป็นเวลาเลิกงาน ทำให้ไม่มีที่นั่งว่างบนรถเมล์ ทั้งหมดจึงยืนบนรถ

 ซอแวะซื้อที่คาดผมมาเหรอ? น่ารักดีนะ ยุนชม อื้ม อันนี้มินเลือกให้น่ะ ซอว่าก็น่ารักจริงๆแหละ เธอยิ้มภูมิใจ แต่ยุนกลับแปลกใจ ที่ดูเหมือนซอจะชอบใจกับที่คาดผมอันนี้มากเป็นพิเศษ  มินที่คอยสังเกตยิ้มปลื้มใจ ที่เธอชอบ 

ระหว่างที่คุยกันอยู่นั้น ตอนแรกทั้งหมดก็ยืนอยู่ตรงกลางรถ พอถึงป้ายที่อยู่ในโซนออฟฟิศก็มีคนขึ้นรถเยอะมาก จู่ๆซอก็ถูกเบียดไปด้านหลัง และถูกผู้ชายท่าทางโรคจิตคนหนึ่งเบียดอยู่ แล้วทำไม่รู้ไม่ชี้  ซอทำหน้าเสีย ไม่รู้จะทำยังไงดี
เฮ้ย!! ซอไปไหนแล้ว ยุนมองหาซอ แต่เห็นมินเดินเบียดคนอื่นๆ เพื่อรีบไปให้ถึงตัวซอ  ยุนและคีย์เองมองตามอย่างเป็นห่วง 

“โอ๊ย..ระวังหน่อยสิ” หลายคนหันมาหงุดหงิดใส่ที่โดนมินเบียด ซึ่งตอนนี้เขาแทบไม่สนใจเลยว่าจะไปเหยียบเท้าใครบ้าง

“ขอโทษครับ ขอทางหน่อย” มินพยายามเดินไปหาซอเร็วที่สุด

ผู้ชายที่เบียดซออยู่ เขาแกล้งมองไปทางอื่น ทั้งๆที่ไม่มีคนเบียดข้างหลัง แต่เค้ากลับยืนชิดเธอ จนเธอรู้สึกกลัว หลับตา เกาะราวไว้แน่น

“นี่คุณ!! ถอยไปหน่อย” มินพูดกับผู้ชายคนที่กำลังเบียดซออยู่ และดึงมือซอที่จับราวอยู่ ดึงตัวเธอมากอด อีกมือหนึ่งก็ยึดราวเอาไว้ แล้วจ้องไปที่ผู้ชายคนนั้นเขม็ง เขาตกใจกลัวรีบหลบหน้าเดินขยับไปยืนกลางรถแทน และลงจากรถในป้ายถัดไป

ซอตัวสั่น เธอกลัวเพราะไม่เคยเจอแบบนี้มาก่อน
“ซอไม่เป็นไรแล้วนะ” มินกระซิบบอกเธอ
ซอเงยหน้าขึ้นมองเขา
ขอบคุณนะ
มินปล่อยมือออกจากตัวเธอ ซอตั้งใจจะจับราวเอาไว้ แต่ตอนนี้คนแน่นจนแทบไม่มีที่ให้จับ
ไม่ต้องจับราวหรอก ซอจับแขนฉันไว้นะ รับรองไม่ล้มแน่นอน มินบอกให้ซอมั่นใจ มือทั้งสองข้างของซอจับแขนมินเอาไว้ 
ตอนนี้เธอรู้สึกอบอุ่นที่เขายืนอยู่ข้างๆ คอยดูแลและปกป้องเธอ 

เมื่อถึงป้าย ทั้งสี่ก็เดินลง

“ซอเป็นยังไงบ้าง?” ยุนลูบหัวซอ

“ไม่เป็นไรแล้วล่ะ ไม่ต้องห่วง ขอบคุณมินมากๆนะ” ซอหันมายิ้มให้มิน มินพยักหน้ารับ และหันหน้าไปทางอื่น เพื่อไม่ให้ซอเห็นว่าเขากำลังยิ้มเขิน

“ดีแล้ว ฉันขอบใจนายด้วยนะที่รีบเดินไปช่วย คีย์นายไม่ได้เรื่องเลย”

ยุนหันไปขอบคุณมิน แต่ยังพูดแขวะเพื่อนตัวเอง

“อ่าว ก็มินเค้าตัวสูงกว่าฉันนี่ แข็งแรงกว่าด้วย มินไปน่ะถูกแล้ว” คีย์หันมาตอบโต้

“ฉันรู้แล้ว พูดแกล้งไปงั้นแหละ แบร่” ยุนแกล้งแลบลิ้นใส่คีย์

แล้วก็เดินคุยกับซอต่อ  ทั้งสองหนุ่มเดินตามหลัง

เมื่อเดินถึงบ้าน ทั้งสี่ก็แยกย้ายกัน

 

ก่อนที่มินจะเข้านอน เขาหยิบโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเป้ขึ้นมาดู  ก็เห็น miss call ชื่อของซอฮยอนโทรหาเขาหลายครั้ง 
แย่จริง ไม่ได้เปิดเสียงเอาไว้ คงโทรมาตอนที่เราออกมาจากโรงเรียนสินะ เขาเดินไปที่ระเบียงห้อง มองเห็นเธอกำลังนั่งอ่านอะไรอยู่ จึงตัดสินใจว่าจะลองโทรหาเธอ ก่อนที่เค้าจะกดโทรออก ก็เห็นว่าเธอกำลังรับโทรศัพท์จากใครคนหนึ่ง  เขาเห็นเธอยิ้มสดใสและดูมีความสุขกับคนที่โทรหาเธอ  
เฮ่อ...ตอนนี้ฉันเป็นยังไง คงไม่สำคัญสำหรับเธอแล้ว เขาถอนหายใจ และเดินกลับเข้าห้อง

 “สวัสดีค่ะ” ซอฮยอนรับโทรศัพท์

“สวัสดีครับ พี่เองนะ โทรมากวนรึเปล่าเอ่ย”

“ไม่หรอกค่ะ สักพักถึงจะนอน พี่ยงฮวาโทรหาซอมีอะไรรึเปล่าคะ?”

“พี่ได้ยินว่าซอจะได้แสดงเปียโนใช่มั้ยครับ?”

“อ่อ ใช่ค่ะ ถ้ามีเวลาอย่าลืมไปให้กำลังใจซอด้วยนะคะ”

“แน่นอนครับ ซอเองต้องไปให้กำลังใจพี่ด้วยนะครับ”

“ค่ะ ซอจะไป  พี่ยงฮวาเองอย่าซ้อมหนักนะคะ ดูแลตัวเองด้วย”

“ครับ ขอบคุณนะ ได้ยินเสียงซอแบบนี้พี่ก็มีกำลังใจขึ้นมากแล้ว...พี่โทรมาแค่นี้แหละครับ ไม่อยากกวนซอนาน พักผ่อนนะครับ นอนหลับฝันดี”

“ค่ะ นอนหลับฝันดีเช่นกันนะคะ” ซอยิ้มเขิน

“พี่คิดถึงซอนะ  ซอก็อย่าลืมคิดถึงพี่ด้วยนะครับ บาย” ยงฮวาส่งความหวานทิ้งท้าย ก่อนจะวางไป

ซอก็ยิ้มเขินกับตัวเอง เฮ้อ พี่เค้าต้องทำให้เราหน้าแดงได้ทุกครั้งเลยสิน่ะ  แล้วเธอก็หันไปมองที่คาดผมสีขาว ซึ่งเธอตั้งไว้ตรงโต๊ะเครื่องแป้ง  ขอบคุณนะ สำหรับวันนี้เธอพูดและยิ้มกับที่คาดผม

 

หลังจากผ่านไปสองสัปดาห์ก็ถึงวันงาน

มินกับคีย์มาโรงเรียนก่อนสาวๆ เนื่องจากยุนต้องช่วยดูแลซอก่อนจะแสดง

ทั้งสองยืนต้อนรับผู้คนที่เดินเข้ามาภายในโรงละครตรงประตูทางเข้า

ยินดีต้อนรับครับ นี่ครับกำหนดการ ทั้งสองและเพื่อนๆแจกโบว์ชัวร์กำหนดการต่างๆบนเวทีการแสดง รวมทั้งมีแผนที่กิจกรรมต่างๆในงาน

ตื่นเต้นจัง เฮ้อ!!” คีย์กระวนกระวาย  ตอนนี้ทั้งมินและคีย์ นั่งอยู่ด้านหน้าสุดของเวที

ตื่นเต้นทำไม นายไม่ได้แสดงนี่นา มินมองคีย์ขำๆ

ก็ฉันตื่นเต้นแทนซอน่ะสิ ดูวันนี้คนเยอะซะด้วย เป็นครั้งแรกเลยนะที่โรงเรียนเรามีแสดงเปียโนในงานนี้

สวัสดีจ๊ะ คีย์ มินโฮ พ่อและแม่ของซอฮยอนเดินเข้ามาทักทายทั้งสอง

สวัสดีครับ เชิญข้างในเลยครับ จวนใกล้เวลาแล้ว ^^” คีย์และมินยิ้มต้อนรับ  

 ฉันฝากด้วยนะ คีย์บอกเพื่อนที่ยืนอยู่หน้าทางเข้า ป่ะมิน เข้าไปเหอะ เดี๋ยวก็จะแสดงแล้ว

มินและคีย์เดินไปตรงที่นั่งหน้าเวที ซึ่งมีรุ่นน้องนั่งอยู่ ฉันมาแล้ว ขอบใจมาก คีย์พูดกับรุ่นน้อง ทั้งสามคนลุกจากที่นั่ง คีย์และมินนั่งแทนที่  ฉลาดจริงๆ ฉันนึกว่าเราจะยืนข้างเวทีกันซะอีก มินทึ่งกับความคิดของคีย์

ได้ยังไงล่ะ เพื่อนฉันแสดงทั้งที ต้องให้กำลังใจ อีกที่นึงก็จองไว้ให้ยุนอ๊ะ มาแล้ว 

หวัดดีคีย์ มิน ยุนรีบเดินมานั่งที่ของตัวเอง  ม่านเวทีการแสดงเปิด 
อาจารย์พูดต้อนรับ และกำหนดการต่างๆบนเวที
ก่อนจะเริ่มการแสดงละคร เรามีการแสดงเดี่ยวเปียโนของนักเรียนหญิงชั้น ม.5 ซอ จู ฮยอน ปรบมือให้เธอด้วยค่ะ ทั้งหมดปรบมือ
-----------------------------------------------------------------------------------------

สัปดาห์นี้ลงให้อีก 1 ตอนนะคะ ขอบคุณทุกคนที่ติดตามค่ะ ถ้าเป็นไปได้ขอเม้นท์สักนิดนึงนะคะ เรื่องนี้ขอบ่อยเหลือเกิน ก็เพราะพอเราอ่านเม้นท์แล้วเรามีกำลังใจนะคะ
แล้วก็ขอบคุณสุดๆ สำหรับรีดเดอร์ที่มาเม้นท์ให้นะคะ ^____^ 
เห็นมีคนบอกชอบคู่นี้แต่หาอ่านยาก ใช่ค่ะ ไรเตอร์อ่านน้องซอแทบทุกเรื่อง แต่มินซอก็น้อยมาก เลยเป็นจุดที่ทำให้แต่งเรื่องนี้ขึ้นมา เป็นมือใหม่ค่ะ ภาษาคงไม่ได้ดีมาก หรือเนื้อเรื่องอาจจะยังไม่ดีนัก  ต้องขออภัยด้วยนะคะ....


356 ความคิดเห็น

  1. #353 Mawin Phanuwat (@mawinphanuwat1) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 เมษายน 2557 / 19:36
    สนุก มากๆๆ
    #353
    0
  2. #70 NuiIZiN (@nuiizin) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2553 / 01:08
    สถานการณ์สร้างพระเอกเสมอ!!!
    น้องมินโฮนี่ทำบุญมาดีจิงๆ
    เริ่ดมากๆค่ะ สวรรค์มีตาเปนใจให้จิงๆ 55
    แต่ว่าน้องซอก้อยังคงไม่รู้ใจตัวเอง
    ว่าจะเอายังไงกันแน่?
    แต่ก้อนะรักครั้งแรกใครจะลืมได้ง่ายๆ
    #70
    0
  3. #26 momo_sone (@maknaesnsd) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2553 / 17:31
    น่ารักอะ สนุกดี
    มาต่อไวๆนะคะ
    #26
    0
  4. #24 kyuseo (@dewr) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2553 / 21:26
    ไรเตอร์ สู้สู้นะค่ะ

    รออ่านอยู่น้าาาา
    #24
    0