Only you เธอเท่านั้น...ที่หัวใจฉันเรียกหา [SNSD+Shinee+etc.]

ตอนที่ 33 : ตอนที่ 33 ตกอยู่ในอันตราย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 507
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    30 ธ.ค. 53

ตกอยู่ในอันตราย

 มินโฮพายุนอาขับรถไปตามที่ต่างๆ ในบริเวณใกล้ๆบ้าน รวมถึงโรงเรียนที่คิดว่าซอฮยอนอาจจะไป แต่ก็ไม่มีวี่แววของเธอเลย  เฮ้อ ทำยังไงดีล่ะมิน ตามหาจนทั่วแล้วนะ จินอุนกับทิฟก็ไม่เจอเหมือนกัน พี่จองโมอะไรนั่นก็ไม่ยอมรับสายอีก ยุนอาบ่นประโยคนี้ออกมาหลายครั้ง  มินโฮเองก็ไม่สบายใจนัก กลัวว่าซอฮยอนจะเป็นอะไรไป แต่ก็ไม่อยากแสดงออกให้ยุนอารู้สึกแย่มากขึ้นไปอีก ยังไงก็ต้องเจอน่ะ เราอาจจะยังหาไม่ทั่วก็ได้ มินโฮพูดปลอบยุนอา รวมถึงตัวเองด้วย

 

ทางด้านซอฮยอน  กาอินพาไปที่ร้านอาหารญี่ปุ่น ซึ่งมีพี่ๆในชมรม 2-3 คน รออยู่

อ้าว ซอฮยอนมาด้วยเหรอ ดีเลยๆ เดี๋ยวพี่เลี้ยงเอง ชางมินยิ้มดีใจ

แหม พอซอมาก็ใจป้ำ เลี้ยงเลยนะ  ไม่กลัวจองโมมันเขม่นเอารึไง กาอินแซว

เฮ่ย ไม่ได้คิดอะไร นี่รุ่นน้อง เป็นรุ่นพี่ก็ต้องเลี้ยงสิ ชางมินแย้ง

แล้วนี่ใครโทรหาจองโมรึยัง? กาอินถาม

คุยแล้ว ตอนเรียนเสร็จ บอกว่าจะตามไป ชางมินบอก

อ่อ โอเค งั้นกินข้าวที่นี่ก่อนนะ เดี๋ยวค่อยไปเจอพี่จองโมที่ผับ กาอินหันมาคุยกับซอฮยอน  จะไปเที่ยวกันต่องั้นเหรอ หรือเราจะขอตัวกลับก่อนดีซอฮยอนคิดในใจ

อย่ารีบกลับนะ ไหนๆพรุ่งนี้ก็วันหยุดแล้ว กาอินพูดดักคอไว้ก่อน ทำให้ซอฮยอนไม่กล้าพูด

 

หลังจากที่กินข้าวกันเสร็จแล้ว  ทั้งหมดก็พากันไปผับ ซอฮยอนมองไปรอบๆ อย่างไม่คุ้นเคย เพราะเธอไม่เคยมาสถานที่แบบนี้มาก่อน

ซอเป็นอะไรไปเหรอ? กาอินถาม เพราะดูสีหน้าเธอแล้วเหมือนกำลังกังวล

ไม่เป็นไรหรอกค่ะ พอดีไม่คุ้นเคยสถานที่ ซอไม่เคยมาที่แบบนี้น่ะค่ะ

อ่อ เด็กเอ้ยย ก็วันนี้ลองมาเที่ยวกับพวกพี่นี่ไง ไม่ต้องดื่มแอลกอฮอล์ก็ได้นะ เดี๋ยวพี่สั่งน้ำผลไม้ให้ กาอินยิ้ม

ขอบคุณค่ะ ซอฮยอนค่อยโล่งใจ ที่รุ่นพี่ไม่บังคับเธอดื่มด้วย

สักพักก็มีเพื่อนผู้หญิงของกาอินตามมาสมทบ 2-3 คน แต่ยังไม่เห็นวี่แววของจองโม ทำไมพี่จองโมยังไม่มานะ อยากกลับจะแย่อยู่แล้วซอฮยอนกระวนกระวายใจ

ออกไปเต้นด้วยกันมั้ยซอ รุ่นพี่ชางมินถาม

ไม่เป็นไรค่ะ ซอเต้นไม่เป็น รุ่นพี่ไปเถอะค่ะ ซอฮยอนยิ้มแห้งๆ

เหรอ งั้นเดี๋ยวพวกพี่ไปเต้นก่อนนะ กาอินฝากดูแลด้วยล่ะ

เออ ไปเถอะ กาอินโบกมือไล่ให้ไป

พี่กาอิน ไม่ไปเต้นกับพวกพี่ๆเหรอคะ ซอฮยอนถาม เพราะทุกคนลุกไปหมดยกเว้นเธอกับกาอิน

เดี๋ยวพี่รอได้ จองโมยังไม่มาเลย เดี๋ยวไม่มีใครนั่งเป็นเพื่อน กาอินยิ้ม

ซอนั่งตรงนี้คนเดียวได้ ไม่เป็นไรหรอกค่ะ พี่ไปเถอะ

ไม่เป็นไรหรอก อย่าคะยั้นคะยอพี่เลย กาอินลูบหัวซอฮยอน

ทั้งสองที่นั่งคุยกันอยู่ ไม่ได้สังเกตว่ามีผู้ชายโต๊ะข้างๆ กำลังจ้องมองทั้งสองคนอยู่ สายตาเหมือนหมาจิ้งจอกกำลังรอตะครุบเหยื่อ

พี่กาอิน ห้องน้ำอยู่ที่ไหนเหรอคะ ซอฮยอนถาม

เดี๋ยวพี่พาไปนะ กาอินลุกเดินไปกับซอฮยอน พร้อมทั้งถือกระเป๋าไปด้วย เพราะไม่มีใครอยู่ที่โต๊ะ

หลังจากเข้าห้องน้ำเสร็จ ก็เดินกลับมานั่ง และจิบเครื่องดื่มไปด้วย

อีกครึ่งชั่วโมงจองโมก็คงมาแล้วล่ะ เมื่อกี้พี่อยู่ในห้องน้ำจองโมโทรมา แต่พี่ลืมบอกไปว่าซอมาด้วย กาอินบอก

ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ซอรอได้ ซอฮยอนยิ้ม

ซอ เดี๋ยวพี่ขอไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ สงสัยเพราะดื่มน้ำไปหลายแก้ว กาอินรีบเดินออกไป

ซอนั่งฟังเพลงไปเรื่อยๆ แต่แล้วก็รู้สึกแปลกๆ เอ๊ะ เป็นอะไรไปนะ ทำไมจู่ๆก็เวียนหัว ไปล้างหน้าหน่อยดีกว่าซอฮยอนถือกระเป๋า ลุกเดินไปเข้าห้องน้ำ แต่ระหว่างทางเดินที่ไป เธอกลับรู้สึกแย่ลง เป็นอะไรไปเนี่ย ทำไมรู้สึกเหมือนจะไม่มีแรงซอฮยอนยืนพิงกำแพง รู้สึกตาพร่าเลือน   จากนั้นก็มีผู้ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาประคองเธอ เป็นอะไรรึเปล่าครับ

ไม่รู้เหมือนกันค่ะ....ช่วย... พูดไม่ทันจบประโยค สติของเธอก็เลือนหาย ไม่รู้สึกตัว ผู้ชายคนนั้นยิ้มกริ่ม พร้อมกับประคองเธอออกไป โดยผ่านกลุ่มสาวๆที่กำลังเดินไปเข้าห้องน้ำกัน  มีผู้หญิงคนหนึ่งเหลียวหลังมองตาม เอ๊ะ นั่นซอฮยอนนี่นา แล้วนั่นใครกัน ท่าทางไม่น่าไว้ใจเลยเธอมองตามผู้ชายคนนั้น กับซอฮยอน

นิโคล มัวทำอะไรอยู่ ยืนมองใคร เพื่อนของนิโคลเรียก

เออ เดี๋ยวฉันมานะ เธอเข้าห้องน้ำกันไปก่อน นิโคลบอกเพื่อนๆ พร้อมทั้งเดินตามไป ตอนนี้คนในผับแน่นมาก ทำให้ชายคนนั้นพาซอฮยอนค่อยๆเดินลัดเลาะด้านข้างออกไปจนถึงประตูทางออก โดยที่ไม่มีใครสังเกต 

ทำยังไงดี ฉันจะโทรหาใครดีเนี่ย แล้วเธอก็นึกออก เพื่อนของซอฮยอนที่เธอเจอหลังจากเรียนจบ  นิโคลโทรหามินโฮ มิน.. มินโฮ ฉันมีเรื่องให้ช่วย นิโคลพูดละล่ำละลัก

มีอะไรเหรอ ตอนนี้ฉันกำลังยุ่งนะ มินโฮบอก ตอนนี้เขากับยุนอากำลังรอซอฮยอนอยู่หน้าบ้าน เพราะไม่รู้จะไปตามหาเธอที่ไหนแล้ว

เรื่องด่วนมาก นายช่วยมาดูซอหน่อยสิ ฉันมาที่ผับแล้วเจอซอแต่ไม่รู้ว่าอยู่กับใคร ดูเหมือนซอไม่ได้สติด้วย ฉันกำลังตามดูอยู่ ตอนนี้มันกำลังพาซอออกไปจากผับนิโคลรีบพูด

““ฮ๊ะ ว่าไงนะ!!  เธอเห็นซอเหรอ อยู่ที่ไหน ฉันจะไปเดี๋ยวนี้!!” มินโฮตกใจมาก โดยเฉพาะที่นิโคลบอกว่าซอฮยอนไม่ได้สติ

อืม อืม รู้ละ ว่าอยู่ที่ไหน ช่วยขับรถตามไปก่อนนะ ได้ๆ อย่าวางสายนะ บอกฉันเรื่อยๆว่ามันขับรถไปทางไหน มินโฮบอกนิโคล

มิน ซอเป็นอะไร แล้วอยู่ไหนล่ะ ยุนอาร้อนใจ

ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน เพียงแต่ตอนนี้ดูเหมือนเธอจะไม่ปลอดภัย มินโฮบอกไปตามตรง

และขับรถออกไปอย่างรวดเร็ว

 

กาอินเดินกลับเข้ามาที่โต๊ะ ไม่เห็นซอฮยอน จึงมองไปที่กลุ่มเพื่อนๆ แต่ก็ไม่เห็น  เธอจึงลองไปดูที่ห้องน้ำอีกครั้งก็ไม่มี เอ๊ะ ไปไหนของเค้านะ กระเป๋าก็ไม่อยู่ หรือว่าจองโมมาแล้ว กาอินโทรหาซอฮยอนแต่ไม่มีสัญญาณ จึงลองโทรหาจองโม 

เฮ้ จองโมมาถึงแล้วไม่รอกันเลยนะ แอบไปส่งซอก่อนเหรอ พอจองโมรับสายกาอินก็พูดแซว

อะไรกัน ฉันเพิ่งขับรถมาถึง กำลังหาที่จอดรถอยู่ แล้วซอมาด้วยเหรอ? จองโมถามกลับไปอย่างสงสัย

ใช่ เธอมาด้วย...นายล้อฉันเล่นรึเปล่า ซอไม่ได้อยู่กับนายเหรอ กาอินเริ่มใจคอไม่ดี

กาอิน มีอะไรรึเปล่า ฉันไม่ได้พูดเล่นหรอกนะ ซอหายไปงั้นเหรอ จองโมฟังจากน้ำเสียงของกาอินก็พอจะรู้ว่าเธอกำลังเป็นกังวล

บ้าจริง!! ฉันไม่น่าให้เธอนั่งอยู่คนเดียวเลย

อะไรนะ ให้ซอนั่งอยู่คนเดียวงั้นเหรอ แล้วเธอหายไปนานรึยัง? เมื่อได้ยินว่าซอฮยอนหายไปจองโมก็ตกใจมาก

ถ้ารวมจากที่ฉันเดินไปเข้าห้องน้ำจนถึงตอนนี้ก็ 20 นาทีได้แล้ว

งั้นเธอไปบอกเพื่อนๆให้ช่วยกันหาดูข้างในผับ เดี๋ยวฉันจะลองดูข้างนอกนี่

อืมๆ ได้ๆ

หายไปไหนนะ ขออย่าให้เป็นอะไรเลยนะซอ  เขาพยายามโทรหาเธอ แต่ติดต่อไม่ได้

โธ่เอ้ย!! เกิดอะไรขึ้นกับเธอกันแน่นะจองโมร้อนใจ ขับรถวนบริเวณลานจอด ดูว่ามีรถน่าสงสัยบ้างรึเปล่า แต่ก็ไม่เจอเธอเลย

 

นิโคลขับรถตามมาถึงบริเวณคอนโดแห่งหนึ่ง เธอจอดรออยู่ด้านหน้าทางเข้า มินโฮกับยุนอาก็มาถึงพอดี เขาจอดรถข้างหน้ารถของนิโคล นิโคลออกมาจากรถของตัวเอง ล็อครถและขึ้นมาบนรถของมินโฮ  เขาขับตามเข้าไปในบริเวณลานจอดรถที่อยู่ใต้อาคาร  รถคันนั้นจอด มินโฮจึงหาช่องจอดรถที่อยู่ไม่ไกล  พอเขาจอดรถได้ก็ขยับตัวจะเปิดประตูรถออกไป แต่ยุนอากับนิโคลห้ามไว้ เฮ้ย อย่าเพิ่งออกไป ให้มันเดินออกมาก่อน เดี๋ยวมันเห็นพวกเราอาจจะขับรถหนี นิโคลบอก มินโฮพยักหน้า

 

ผู้ชายคนนั้นนั่งอยู่ในรถ มองหน้าซอ เธอดูน่ารัก ไร้เดียงสาจริงๆ  ได้เห็นเธอครั้งแรกตอนที่เข้ามา เธอดูไม่ประสีประสา ผู้หญิงแบบนี้ฉันชอบมากเลย หึๆๆ เขาหัวเราะเจ้าเล่ห์ ก่อนจะใช้มือลูบไล้ใบหน้าของเธอ  เดี๋ยวฉันจะทำให้เธอได้รู้จักคำว่าสวรรค์เป็นยังไง แล้วเขาก็เปิดประตูรถด้านคนขับ เดินอ้อมไปด้านที่ซอฮยอนนอนอยู่ เปิดประตูรถ กำลังจะสอดมืออุ้มเธอขึ้นมา จู่ๆก็มีคนมากระชากไหล่ พอเขาหันมา ก็ถูกชกหน้าเต็มแรง โดนไปหลายหมัดจนมึนงง ล้มลงไปนอนกองกับพื้น พวกนายเป็นใคร? ผู้ชายคนนั้นสงสัยเพราะเขาจำหน้าคนที่นั่งโต๊ะเดียวกับเธอได้ทุกคน แต่คนที่กำลังรุมล้อมเขาอยู่ตอนนี้ไม่มีสักคนที่อยู่ที่นั่น 

ฉันเป็นเพื่อนของผู้หญิงที่แกลักพาตัวมาไงล่ะ  แกมันชั่วจริงๆ ไม่นึกเลยว่าเพื่อนฉันจะต้องมาเจอพวกเดนสังคมอย่างแก ขอโทษนะแกไม่ได้กินหรอก ยุนอาชี้หน้าด่าไม่พอ เข้าไปเตะซ้ำตรงกล่องดวงใจพอดี 

โอ๊ยยยยยย ฉันรู้แล้ว ฉันขอโทษ ฉันจะไม่ทำอีกแล้ว ผู้ชายคนนั้นนอนร้องครางโอดโอยด้วยความเจ็บปวด 

ฉันจะทำให้แกสูญพันธุ์ไปเลยยุนอากัดฟันกรอด และจะเดินเข้าไปเตะอีก แต่มินโฮห้ามไว้

ไม่ต้องหรอก เดี๋ยวฉันจะแจ้งตำรวจเอง มินโฮพูด

ฉันขอร้อง อย่าแจ้งตำรวจเลยนะ ฉันเพิ่งทำครั้งแรก อย่าเอาเรื่องฉันเลยนะ ฉันไหว้ล่ะ ผู้ชายคนนั้นพูดขอร้อง แต่ก็ยังไม่หายเจ็บปวดจากที่ยุนอาเตะเมื่อกี้ แถมหน้าตอนนี้มีรอยช้ำจากที่โดนต่อย ตรงมุมปากก็มีเลือดออก

ยังจะโกหกอีก เซียนขนาดนี้ยังบอกว่าทำครั้งแรกอีกเหรอ ยุนอาโมโห อยากจะเข้าไปกระทืบซ้ำ แต่มินโฮก็ดึงตัวเอาไว้

เอางี้ เดี๋ยวฉันจัดการเอง นิโคลเดินเข้าไปหาชายคนนั้น ทำเอาเขากลัวลนลาน แต่ก็แทบขยับไม่ได้ เพราะตอนนี้รู้สึกทั้งจุก ทั้งเจ็บ

เฮ้ยๆ ทำอะไร ฉันขอร้องแล้วไง

นิโคลไม่สนใจ ดึงกระเป๋าสตางค์ออกจากกางเกงของผู้ชายคนนั้น  แล้วดึงกล้องออกมาถ่ายรูปบัตรประชาชนเอาไว้ รวมทั้งหน้าตาของเค้าในตอนนี้ ทะเบียนรถ

ฉันจะถ่ายรูปไว้เป็นหลักฐาน นายได้ดังว่อนเน็ตแน่ๆ นิโคลขู่  ทำเอายุนหัวเราะไปด้วย

ไม่นะ ไม่ๆ ฉันขอร้อง ฉันจะไม่ทำอีกแล้ว ฉันสำนึกผิดแล้ว

เมื่อมินโฮเห็นว่ายุนอาหยุดแล้ว จึงรีบเดินไปหาซอฮยอน เขย่าตัวเธอ ซอ ซอเป็นยังไงบ้าง แต่เธอไม่รู้สึกตัวเลย

มินโฮเห็นกระเป๋าของซอฮยอนอยู่หลังรถ จึงหยิบมา ยุนฝากกระเป๋าที ซอไม่รู้สึกตัวเลย ยุนอารับกระเป๋ามา มินโฮค่อยๆสอดมือ อุ้มเธอขึ้นมา แล้วเดินกลับไปที่รถ โดยมียุนอาเดินไปเปิดประตูให้  มินโฮค่อยๆวางเธอลงบนเบาะนั่งด้านหน้า ปรับเอนที่นั่งเพื่อให้เธอนอนสบายมากขึ้น

ส่วนนิโคลยืนคุมผู้ชายคนนั้นที่นอนหมดสภาพอยู่ นายเอายาอะไรให้เพื่อนฉันกิน? เอามาให้ฉันเดี๋ยวนี้  ชายคนนั้นหยิบขวดเล็กๆสีน้ำตาล ยื่นให้นิโคล 

นายมีอีกรึเปล่า เอามาเดี๋ยวนี้

ไม่มีแล้ว มีแค่นี้แหละ ฉันไม่ทำอีกแล้ว อยากได้ก็เอาไปเถอะ

โอเค ขอให้จริงอย่างที่พูดเถอะ ไม่งั้นนายไม่ได้เจอแค่นี้แน่ นิโคลพูดจบ ก็เดินไปขึ้นรถมิน

ทั้งสองสาวเดินไปนั่งด้านหลัง ยุนอาหันมาคุยกับนิโคล ทำไมเธอปล่อยมันง่ายๆแบบนั้นล่ะ หมอนี่มันอาจจะไปทำกับคนอื่นอีกก็ได้นะ

ใครว่าฉันปล่อยมันไว้ล่ะ เดี๋ยวฉันจะเอาบัตรประชาชน ไปให้ญาติที่เป็นสารวัตรของท้องที่นี้ ให้คอยดูพฤติกรรมมันไว้ ถ้ามันทำอะไรแบบนี้อีกให้จับมันได้เลย นิโคลยิ้มกริ่ม

โห เธอนี่ร้ายกาจ ยุนอายกนิ้วให้

ขอบคุณ ที่ชม ฉันชอบคำนี้สุดๆเลย ฮ่าๆๆ นิโคลหัวเราะ 

“แล้วเธอไปเจอซอที่ไหน ทำไมเธอถึงโดนหมอนั่นลากมาได้” ยุนอาถามนิโคล

“ฉันเดินสวนกับซอตอนกำลังเดินไปเข้าห้องน้ำกับเพื่อนๆ ฉันเพิ่งไปถึงก็เลยจะเข้าไปแต่งหน้ากันนิดหน่อย พอฉันเห็นซอเป็นแบบนั้นฉันก็เลยสงสัย อีกอย่างปกติฉันไม่คิดว่าซอจะมาเที่ยวที่แบบนั้น ต้องมีอะไรแปลกๆ ฉันก็แอบตามมันมานี่แหละ ดีนะที่ฉันเห็นก่อน ไม่งั้นแย่แน่ๆ” นิโคลรู้สึกดีใจที่ตัวเองคิดไม่ผิด และช่วยเพื่อนไว้ได้

“ขอบใจนิโคลมากนะที่ช่วย เป็นโชคดีของซอจริงๆที่เธอมาเจอก่อน ฉันขอบคุณมากจริงๆ” ยุนอาจับมือนิโคล

“ไม่เป็นไรหรอก ไม่ต้องทำซึ้งขนาดนั้น ^^เราเป็นเพื่อนกันอยู่แล้ว ยังไงถ้าเห็นเพื่อนเดือดร้อนเราก็ต้องรีบช่วย” นิโคลยิ้ม

“นั่นสินะ แต่ยังไงฉันก็ต้องขอบคุณเธอแหละ  อ๊ะ!! ฉันแปลกใจอยู่อย่างหนึ่ง ทำไมเธอถึงมีเบอร์มินโฮล่ะ” ยุนอาถาม

“อ๋อ! เราเคยเจอกันหลังจากที่เรียนจบ ม.6 ตอนนั้นฉันไปเที่ยวกับเพื่อนแล้วบังเอิญเจอมินโฮ  ก็เลยแลกเบอร์กัน”

“เป็นแบบนี้นี่เอง” ยุนอาหายสงสัย

พอขับมาถึงรถของนิโคลที่จอดไว้  นิโคลก็ขอตัวกลับไปหาเพื่อนที่ผับ และไม่ลืมที่จะให้ยาขวดนั้นกับมินโฮ

ไม่แน่ใจว่ามีอันตรายรึเปล่า? ถ้าไม่อยากพาซอไปหาหมอ ก็ลองเอาไปให้คนที่พอจะรู้เรื่องยา นิโคลแนะนำ ก่อนจะขับรถออกไป 
-----------------------------------------------------------------------------------------

ใกล้จะปีใหม่แล้วนะคะ ขออวยพรให้รีดเดอร์ทุกคนมีความสุข สมหวังกันทุกๆคนนะ
Happy New Year เจอกันใหม่ปีหน้าค่ะ ^^



 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

356 ความคิดเห็น

  1. #347 shinee.2min (@lunayuri) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2555 / 18:23
    อร๊ายชอบคู่นี้ที่สุด
    เราอยากเป็น ซอมากเลย 555
    #347
    0
  2. #300 วิโอลันเต้ (@fangjang_s) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 22 มีนาคม 2554 / 15:27
    นิคเก่งจังเลย ยยย    ^ ^ ''
    #300
    0
  3. #281 [P]uppy[B]eary (@puppybeary) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2554 / 21:17

    ว้าว..เท่ห์กันมากๆเลยค่า

    เท่ห์ทั้งสองสาว และหนึ่งหนุ่ม

    แต่จากที่ไรเตอร์แต่งคิดว่าเหมือนบุคลิกจริงๆของสองสาวเลยนะคะ

    เวลายุนยุนอยู่กับมักเน่น้อย ก็เหมือนคอยปกป้องมักเน่น้อยจาก Fan boy

    นิโคลก็เหมือนกัน เวลาเห็นอยู่ด้วยกันแล้วน่ารักมากๆเลยค่า จะชอบมากอด แล้วก็ยิ้มกันน่ารักมากๆ

    ขอบคุณนะคะ สนุกมากๆเลย จะเป็นกำลังใจให้นะคะ (^oo^)

    #281
    0
  4. #222 NuiIZiN (@nuiizin) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 1 มกราคม 2554 / 10:34
    พระเอกมิน สุภาพบุรุษมากๆ
    น้องซอต้องลองเปิดใจอีกสักนิดแล้วหละ
    ว่าแต่ว่าผู้หญิงเรื่องนี้โหดทุกคนเลยนะคะ
    ทั้งยุนอาทั้งนิโคล 555 เล่นซะหมอบไปเลยอะ เจ๋งๆๆ
    น้องซอตื่นขึ้นมาแล้วอย่าเข้าใจน้องมินผิดหละ
    ต้องขอบคุนเค้ามากๆ รู้มั้ยว่าเค้าเปนห่วงเราแค่ไหน?
    #222
    0
  5. #221 m&m (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2553 / 16:57
    Happy New Year คุณไรเตอร์ค่ะ

    ขอให้มีความสุขมากๆเช่นกัน

    รีดเดอร์คนนี้จะเป็นกำลังใจให้นะคะ

    ขอให้คุณไรเตอร์มีกำลังใจเขียนนิยาย

    สนุกๆอย่างนี้ตลอดไป สู้สู้นะคะ

    เรื่องต่อๆไป ขอให้แต่งมินซออีกนะคะ

    ชอบทั้งสองคนนี้มากๆ

    อยากให้เป็นแฟนกันจริงจริง



    ชอบนิโคลจัง หญิงแกร่งแห่งปี

    #221
    0
  6. #220 loveseo (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2553 / 04:23
    แอร๊ยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

    ขอบคุณมากเลยค่ะไรเตอร์ที่มาอัพอย่างรวดเร็ว

    อ่านแล้วรู้สึกเหมือนได้ของขวัญปีใหม่จากไรเตอร์ 5555555

    happy new year เหมือนกันนะคะไรเตอร์

    ขอบคุณที่คอยแต่งฟิคดีๆสนุกๆให้อ่าน

    รีดเดอร์คนนี้สัญญาว่าจะรอติดตามเรื่องนี้จนจบค่ะ ^^
    #220
    0
  7. #219 ... (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2553 / 22:56
    สวัสดีปีใหม่ค่ะ

    ขอให้ไรเตอร์แต่งฟิคต่อไปเยอะๆ

    แต่งคู่นี้นะ 55555555555555

    ฟิคสนุกมากมากเลย
    #219
    0