Only you เธอเท่านั้น...ที่หัวใจฉันเรียกหา [SNSD+Shinee+etc.]

ตอนที่ 32 : ตอนที่ 32 เรื่องจริง คือ...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 485
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    27 ธ.ค. 53

เรื่องจริง คือ...

 “ใช่ รู้จัก แต่ว่า...ถามทำไมเหรอ เธอเห็นเค้าเหรอ หรือว่ารู้จักมินโฮ  หรือว่าซอเล่าให้ฟังเหรอ? ยุนอายิงคำถามชุดใหญ่ ทำเอาทิฟฟานี่ไม่ทันตั้งตัว

เอ่อ...ฉันรู้จักนะ เป็นเพื่อนเรียนอยู่คณะเดียวกัน พวกเราเจอกันทุกวัน แต่ไม่เคยคุยกับมินโฮหรอกนะ ทิฟฟานี่ตอบ

ว่าไงนะ ไม่คุยงั้นเหรอ แล้วซอล่ะ กับมินโฮเค้าคุยกันรึเปล่า ยุนอาขมวดคิ้ว

ก็ไม่นะ แทบไม่คุยกันเลย แถมดูเหมือนไม่อยากรู้จักกันด้วยซ้ำ

เฮ้ย เป็นไปได้ยังไง เกิดอะไรขึ้น บอกฉันมาหน่อยได้มั้ย ยุนอาตกใจ เพราะเธอคิดว่าถ้าซอฮยอนเจอกับมินโฮอีกครั้ง ทั้งสองคนน่าจะลงเอยกันได้

ยุนอาจ้องทิฟฟานี่เขม็ง ทำเอาทิฟฟานี่กลัว  หันไปหาจินอุน  จินอุนยิ้มแหยๆ เฮ้อออ...หลุดปากออกมาแล้วนี่ คงไม่มีทางเลือก จินอุนบอก

ทิฟฟานี่เล่าให้ยุนอาฟังเกี่ยวกับเรื่องที่ค่าย และเรื่องที่เธอได้ยินมาเกี่ยวกับมินโฮ ทำให้ยุนอาโมโห จนหน้าแดง นี่มินโฮ มันทำขนาดนี้เลยเหรอ

ทิฟฟานี่เพิ่งรู้สึกตัวว่าคิดผิดที่ถามยุนอา ที่ถามไปก็ไม่ได้คำตอบ แต่กลับเล่าเรื่องที่ซอฮยอนคงไม่อยากให้ยุนอารู้ ดูจากท่าทางยุนตอนนี้แล้วดูน่ากลัวจริงๆทิฟฟานี่คิด ซึ่งจินอุนก็มองแบบนั้นเช่นกัน

จินอุน นายรู้รึเปล่าหมอนั่นอยู่ที่ไหนตอนนี้ ยุนอาจ้องเขม็ง

เอ่อ จินอุนทำหน้าเลิ่กลั่ก ก็พอจะรู้นะ ทำไมเหรอ?

นายพาฉันไปหน่อย ยุนอาลุกขึ้น พร้อมกับลากจินอุนไปด้วย ตอนนี้เธอโมโหจนควันออกหู ไม่สนใจว่าใครเป็นใคร

จินอุนทำอะไรไม่ถูก ได้แต่ทำตามคำสั่ง  ดะ เดี๋ยว ทิฟฟานี่เรียกทั้งสอง แต่คงห้ามอะไรยุนอาไม่ได้ ได้แต่มองตามตาละห้อย รู้สึกว่าตัวเองผิดเต็มๆ  “แย่แล้วๆ ทำยังไงดี เผลอหลุดปากเรื่องที่ไม่ควรพูดไปซะแล้ว

จินอุนพายุนอาเดินเข้าไปในมหาลัย 

ค่ะแม่ ซอกลับช้านะคะวันนี้ จะไปเที่ยวกับเพื่อนค่ะ....... แล้วเจอกันค่ะ พอเข้าห้องน้ำเสร็จแม่ของซอฮยอนก็โทรเข้ามา เธอยืนคุยโทรศัพท์กับแม่สักพัก พอวางสาย เธอก็เดินกลับมาที่โต๊ะ

อ้าวทิฟ แล้วยุนกับจินอุนไปไหนเหรอ? ซอฮยอนแปลกใจที่เห็นทิฟฟานี่นั่งอยู่คนเดียว

ทิฟฟานี่ปั้นหน้าไม่ถูก ลังเลว่าจะบอกซอฮยอนดีไหม เอ่อ สองคนนั้น เค้า...

มีอะไรกันเหรอ? ซอฮยอนถาม เพราะเห็นท่าทางแปลกๆของทิฟฟานี่ เหมือนมีอะไรจะบอกแต่ไม่กล้า 

สองคนนั้นเข้าไปในมหาลัย ทิฟฟานี่ไม่กล้าสบตา

ไปนานรึยัง แล้วเข้าไปมหาลัยทำไมเหรอ ซอฮยอนยังไม่ได้นึกถึงเรื่องของมินโฮ

ก็ไปได้ 5 นาทีแล้ว  เข้าไปหา....หามินโฮ พอสิ้นคำตอบนั้น  ซอฮยอนอึ้ง ตัวแข็งทื่อ ซอ ขอโทษนะ พอดีทิฟหลุดปากเรื่องมินโฮไป ทิฟฟานี่ทำหน้าจะร้องไห้ เพราะกลัวซอฮยอนโกรธเธอ  แต่ตอนนี้ซอฮยอนแทบไม่ได้ยินอะไรแล้ว  ไม่นะ ยุน ยุนจะทำอะไรซอฮยอนคิด แล้วก็วิ่งออกไปนอกร้าน มุ่งหน้าเข้าไปในมหาลัย

ทิฟฟานี่ทำหน้างงๆ กุมขมับตัวเอง โอ้ย มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย เธอรีบเรียกพนักงานมาเช็คบิล แล้ววิ่งตามออกไป

ระหว่างที่วิ่งไปซอฮยอนก็นึกขึ้นได้ว่าต้องโทรหายุนอา ให้เธอหยุดคิดที่จะไปคุยกับมินโฮ แต่โทรศัพท์มือถือของเธอ แบ็ตหมดพอดี บ้าจริง ทำไมแบ็ตต้องมาหมดเอาตอนนี้ด้วยนะ 

 

ยุนอากับจินอุนเดินไปถึงสนามฟุตบอล ซึ่งตอนนี้นักฟุตบอลกำลังนั่งพักกันอยู่ในสนาม  พอเห็นมินโฮ เธอก็ตะโกนเรียก มินโฮ!!”  มินหันหลังไปดู ก็เห็นยุนอายืนอยู่ เขาแปลกใจและดีใจที่เห็นเพื่อนเก่า แต่ดูจากสีหน้าแล้ว เธอคงไม่ได้ดีใจที่เจอเขาแน่ๆ  มินโฮลุกขึ้น เดินไปหายุนอา ซึ่งยืนอยู่ริมสนามกับจินอุน 

มินโฮเดินมามองหน้าจินอุนแว่บนึง แล้วก็หันมายิ้มให้ยุนอา 
สวัสดียุน  แล้วจู่ๆ มินโฮก็รู้สึกเหมือนโดนของแข็งกระแทกหน้า หน้าของเขาสะบัดไปตามแรงเหวี่ยงนั้น

ยุนอากำหมัดชกเข้าที่หน้าของมินโฮ  จินอุนตกใจรีบห้าม ดึงแขนยุนอาเอาไว้ 
นายมันเลว มิน นายทำแบบนี้กับซอทำไม  นายมาทำกับเพื่อนฉันเหมือนเป็นของเล่นได้ยังไง...ฮ๊ะ  นายมีแฟนแล้วงั้นเหรอ ทำไมไม่นึกถึงจิตใจของซอบ้าง รู้มั้ยเค้ารอนายมาตลอด  ทำไมถึงทำกับเพื่อนฉันได้ขนาดนี้ ยุนอาน้ำตาไหล เมื่อนึกถึงซอฮยอน ตอนที่เธอเจ็บปวด เธอน่าสงสารมาก ยุนอาก็เจ็บตามไปด้วยที่เห็นซอฮยอนเป็นแบบนั้น ไม่นึกเลยว่าตอนนี้เพื่อนต้องเก็บความเจ็บช้ำไว้คนเดียวโดยที่เธอไม่รู้

เดี๋ยวก่อนยุน ก่อนที่จะตัดสินฉัน เธอต้องฟังฉันก่อน

นายจะพูดอะไร บอกมา นายจะแก้ตัวยังไง ฮ๊ะ ยุนอาโกรธเกรี้ยว จนจินอุนรู้สึกกลัวแทน

ฉันไม่เคยมีแฟน และตอนนี้ฉันก็ไม่ได้เป็นแฟนกับใคร มินโฮทำหน้าจริงจัง จนยุนอาชะงัก

แล้วยัยยูริอะไรนั่น มันเป็นใคร? ยุนอาถามกลับ

เป็นเพื่อนที่มาจากโรงเรียนเดียวกัน แล้วเรื่องแฟนกันมันเป็นแค่ข่าวลือ ไม่ใช่เรื่องจริง

ข่าวลืองั้นเหรอ? ยุนอาทำหน้างง มินโฮจึงอธิบายเกี่ยวกับเรื่องข่าวลือนั่นให้ฟัง

จริงเหรอ? นายไม่ได้โกหกฉันนะ ยุนอาเริ่มสงบลง แต่ก็ไม่กล้าไว้ใจ

จริง ดูหน้าฉันเหมือนคนโกหกงั้นเหรอ? มินโฮชี้หน้าตัวเอง

ก็นาย...เคยโกหกกับซอนี่! จะให้ฉันเชื่อนายได้ยังไง ยุนอาแย้ง

มีแค่เรื่องเดียวที่ฉันโกหก ส่วนเรื่องอื่นฉันไม่เคยโกหกพวกเธอเลยนะ เธอก็น่าจะรู้ดี ว่าที่ฉันทำไป เพื่อให้ได้อยู่ใกล้ซอฮยอน

แล้วที่นาย....เฮ่ยยย จูบซอ นั่นเรื่องจริงเหรอ แล้วนายรู้สึกยังไงกับเพื่อนฉันกันแน่ ยุนอาเคืองที่เขามาล่วงเกินเพื่อนของเธอที่แสนจะบริสุทธิ์คนนี้

เอ่อ ฉันทำแบบนั้นจริง ฉันขอโทษนะที่ทำให้เพื่อนเธอเสียหาย แต่ฉันรักซอจริงๆนะ มินโฮสารภาพ ทำเอายุนตาโต ทั้งตกใจที่เขากล้าทำและดีใจที่รู้ว่าเขาไม่ได้เปลี่ยนใจไปจากซอฮยอน  

ยุนอาขยับตัว แต่รู้สึกว่ามีคนดึงแขนอยู่ จึงหันไปมองจินอุนที่กำลังมองมินโฮอย่างไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง  ยุนอาจึงสะกิด นี่นาย ปล่อยฉันได้ละ คิดจะแต๊ะอั๋งฉันไปถึงเมื่อไหร่ จินอุนได้สติ จึงปล่อยยุนอา อ๊ะ ขอโทษนะ เขายิ้มแก้เก้อ

“ยังรักซองั้นเหรอ แล้วนายบอกเธอรึเปล่าล่ะ ยุนอาถาม

ฉันยังไม่ได้บอกซอ เพราะเธอไม่ให้โอกาสฉันคุยกับเธอเลยสักครั้ง แถมตอนนี้ยังมีรุ่นพี่คอยกันไม่ให้ฉันเข้าใกล้เธอ ตัวฉันเองก็ไม่รู้ว่าซอคิดยังไงกันแน่

แบบนี้นี่เอง... นายน่ะ โง่มาก ที่ไม่คิดจะมาพึ่งคนอย่างฉัน ปล่อยให้โง่ต่อไปดีมั้ย ยุนอายืนกอดอก ยิ้มเยาะมินโฮ ทำท่าเหมือนตอนนี้ตัวเองกำลังได้เปรียบ

ไม่ใช่ว่าฉันไม่อยากให้ช่วยหรอก แต่ฉันอยากลองพยายามด้วยตัวเองก่อน เพราะมันเป็นเรื่องที่ฉันเริ่มมาเองทั้งหมด

เฮ้อ แล้วเป็นไงล่ะ เคลียร์กันไม่ได้ซะที ยุนอาเยาะเย้ย จินอุนได้แต่มองสองคนสลับไปมา เพราะตัวเองแทบไม่รู้เรื่องอะไรเลย

มันก็จริงนะ ฉันคงโง่อย่างที่เธอบอกจริงๆ มินโฮทำหน้าเศร้า

เฮ้ย! อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ ฉันจะบอกอะไรนายให้ก็ได้ ยุนอาเริ่มรู้สึกสงสาร

 มินโฮกลืนน้ำลาย เขาตื่นเต้นและตั้งใจรอฟังเรื่องที่ยุนอากำลังจะบอก

ซอเค้ารักนายนะ  เค้าเองก็ไม่รู้ว่าเริ่มชอบนายตอนไหน แต่ซอรู้ก็ต่อเมื่อนายไม่อยู่ที่นั่นแล้ว รู้มั้ยว่าซอเค้าเจ็บปวดมาก แม้แต่ตอนนี้ฉันก็รู้สึกว่าซอยังรักนายอยู่ ฉันบอกนายได้แค่นี้ ส่วนเรื่องอื่น นายต้องจัดการเอาเองว่าจะทำยังไง"
รอยยิ้มของมินโฮค่อยๆคลี่ออกมา พร้อมๆกับโลกของเขาที่เคยมืดมน มันค่อยๆสว่างสดใสและกำลังจะกลายเป็นสีชมพู
"จริงเหรอยุนอา เธอไม่ได้พูดเล่นใช่มั้ย? นี่ฉันหูฝาดไปรึเปล่า?" มินโฮยิ้มกว้าง พร้อมกับจับแขนยุนอาเขย่า
"โอ้ย! นี่จับแขนฉันแรงไปแล้วนะ พูดจริงสิ ฉันจะเอาเรื่องแบบนี้มาพูดเล่นทำไม"
มินโฮรีบปล่อยแขน "ขอโทษนะ ฉันลืมตัวไปหน่อย ขอบใจเธอมาก ฉันดีใจมากจริงๆ"
ยุนอาลูบแขนของตัวเอง "นายนี่แรงเยอะชะมัดเลย เฮ้อ...ถ้าซอรู้ว่าฉันเอาความลับนี้มาบอกนาย ฉันก็คงโดนซอโกรธแน่...อ๊ะ แย่แล้ว
พอพูดจบประโยค ยุนอาก็นึกขึ้นได้ว่า  ตอนนี้ซอฮยอนคงรู้จากทิฟฟานี่แล้วว่าเธอมาทำอะไรที่นี่

 

ทางด้านซอฮยอน เมื่อวิ่งมาถึงสนามฟุตบอล เธอมองเห็นทั้งสามคนอยู่ไกลๆ เธอก็เดาได้ว่ายุนอาต้องบอกเรื่องของเธอแน่  เธอรู้สึกผิดหวัง และเจ็บใจที่มาห้ามยุนอาไม่ทัน ทำยังไงดีซอฮยอนค่อยๆหันหลังและกำลังจะเดินกลับ แต่แล้วก็ชะงักที่เห็นยูริยืนจ้องมองเธออยู่  ยูริทำหน้าเย็นชา ไม่ยิ้มเหมือนทุกครั้ง “สวัสดี ยูริ” ซอฮยอนยิ้มทักทายอย่างกล้าๆกลัวๆ

ยูริไม่ทักตอบ เดินเข้ามาหาเธอ “ซอ ถ้าเธอรักพี่จองโม ก็อย่ามาหามิน อย่ามาอยู่ใกล้เค้าได้มั้ย เธอควรคิดถึงคนที่เธอรัก อย่าทำเหมือนผู้หญิงสองใจแบบนี้” ยูริพูดกับซอฮยอนแบบไม่เกรงใจ เพราะยูริสังเกตซอฮยอนมาหลายครั้ง เธอไปไหนมาไหนกับจองโม บอกว่าดูใจอยู่กับจองโม  แต่หลายครั้งเธอมองมินโฮเหมือนรักและอาลัยอาวรณ์เขา

 

ซอฮยอนอึ้งกับคำพูดของยูริ  เธอน้ำตาไหล ถึงแม้ยูริไม่ได้ทำอะไรเธอ แต่เธอกลับรู้สึกเหมือนถูกตบหน้าอย่างแรง “ฉันเคยชอบเธอนะซอฮยอน แต่ตอนนี้สิ่งที่เธอทำ ทำให้ฉันรู้สึกแย่กับเธอ ฉันไม่รู้หรอกนะว่าเธอต้องการอะไรกันแน่ ที่ทำเรียบร้อยน่ะ แกล้งทำรึเปล่า อย่าทำให้ผู้ชายต้องมาทะเลาะกันเพราะเธออีกเลย มินโฮน่ะเค้าเป็นคนดี เป็นคนจริงใจ และจริงจังกับทุกๆเรื่อง ถ้าเธอรักพี่จองโม เธอก็อย่ามาให้ความหวังกับเขา เพราะนั่นเท่ากับเป็นการทำร้ายมิน” ยูริมองซอฮยอนอย่างเหยียดๆ และหันหลังให้เธอ พร้อมกับเดินจากไป

ซอฮยอนได้แต่ยืนนิ่ง น้ำตาไหลออกมาเป็นสาย ฉันมันเลวขนาดนั้นเลยเหรอเธอทั้งเสียใจและเจ็บปวด  เธอวิ่งไปที่ห้องชมรม เป็นสถานที่ที่เธอคิดออก ณ ตอนนี้  ประตูห้องชมรมไม่ได้ล็อค เธอเดินเข้าไป ไม่เห็นใครอยู่ที่นั่น เธอค่อยๆทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ น้ำตายังไหลออกมาไม่หยุด ฉันทำทุกคนเดือดร้อนจริงๆซอฮยอนหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาเช็ดน้ำตาตัวเอง
ยูริคงเกลียดฉันมาก ฉันตัดใจจากมินไม่ได้ แต่ก็ยังทำเหมือนชอบกับพี่จองโมอีกเธอรู้สึกผิดและเกลียดตัวเองเหลือเกินที่อ่อนแอ “เฮ้อ ไม่อยากร้องไห้อีกแล้ว ถึงฉันไม่ได้เป็นอย่างที่เธอว่า แต่ฉันก็ทำตัวเหมือนคนแบบนั้นจริงๆ” คำพูดของยูริยังวนเวียนอยู่ในความคิด ฉันควรเลิกมองเค้าซะทีเธอบอกกับตัวเอง ทั้งๆที่รู้ว่ามันยากเหลือเกิน   

'เราไม่ควรอยู่ที่นี่นาน รีบกลับดีกว่า' ซอฮยอนคิดได้ว่าอาจจะมีคนเข้ามาชมรม เพราะปกติประตูห้องชมรมจะปิดล็อคไว้ ถ้าวันไหนไม่มีนัดซ้อมดนตรีกัน
หลังจากที่เธอหยุดร้องไห้แล้ว เธอเดินไปเข้าห้องน้ำ ล้างหน้า  และกำลังเดินกลับไปยังห้องชมรม แต่ก็ต้องชะงักเมื่อเห็นใครคนหนึ่งกำลังเดินออกมาจากห้องชมรม

กาอินเข้ามาเอาของที่ห้องชมรมดนตรี และกำลังปิดล็อคห้อง หันมาเจอซอฮยอนที่ยืนจ้องเธออยู่

“อ้าว สวัสดีจ๊ะซอ วันนี้มาชมรมเหรอ ลืมเหรอจ๊ะว่าวันนี้เค้าไม่ได้นัดซ้อมกัน” กาอินที่ดูแลชมรมดนตรี ยิ้มทักทาย 

“อ่อ..ค่ะ ซอลืมเอง” 

“ถ้างั้นออกไปด้วยกันเลยมั้ย เดี๋ยวพี่กำลังจะขับรถออกไปข้างนอกพอดี” กาอินถาม

ซอฮยอนหยุดคิด ถ้าไปกับพี่เค้า คงไม่มีใครเห็นเราตอนออกไปจากมหาลัย... ก็ดีเหมือนกัน

“ได้ค่ะ เดี๋ยวซอช่วยถือของนะคะ”

“ขอบใจจ๊ะ รถจอดอยู่หน้าตึกนี่เอง ป่ะ” กาอินเดินนำซอฮยอนไปที่รถ

 

หลังจากที่ทั้งสองขึ้นรถ “เออ เดี๋ยวพี่จะไปกินข้าวกับคนอื่นๆในชมรม แล้วก็มีเพื่อนพี่ด้วย ถ้าซอไม่มีธุระที่ไหน ไปด้วยกันนะ พี่จำได้ว่าตั้งแต่ซอเข้าชมรมมาเรายังไม่ได้ไปกินข้าวด้วยกันเลยนะ”

“เอ่อ  ไม่ได้มีธุระหรอกค่ะ แต่...” ซอฮยอนอ้ำอึ้ง

“เอาน่ะ ไปด้วยกันนะ เดี๋ยวพี่เรียกจองโมมาด้วย” กาอินจ้องหน้าเธอ

“ได้ค่ะ” ซอฮยอนตอบตกลงไป เพราะไม่กล้าขัดรุ่นพี่ 

 

ทิฟฟานี่วิ่งกระหืดกระหอบมาหาจินอุนที่ตอนนี้มานั่งคุยกันบริเวณอัฒจันทร์ในสนามฟุตบอล

อ้าว ทิฟทำไมมาคนเดียวล่ะ แล้วซอหายไปไหนจินอุนถาม

เอ๊ะ! ก็ซอวิ่งเข้ามาในมหาลัยนี่นา พอฉันจ่ายเงินเสร็จก็รีบตามมาเลย ซอไม่ได้มาหาพวกนายเหรอ? ทิฟฟานี่ตกใจ ที่ซอฮยอนยังไม่มาถึง

ถ้างั้นซอจะไปที่ไหนล่ะ เดี๋ยวฉันลองโทรหาดู ยุนอารีบหยิบมือถือขึ้นมาโทรหา ลองโทรหลายๆครั้ง แต่ก็โทรไม่ติด

ตายล่ะ ไม่รู้ซอมาเห็นพวกเราที่นี่ แล้ววิ่งกลับไปรึเปล่าก็ไม่รู้ มือถือก็ติดต่อไม่ได้ สงสัยโกรธเราแล้วปิดเครื่องหนีแน่เลย - -” ยุนอากลุ้มใจ

ถ้างั้นเดี๋ยวเราลองหาในมหาลัยก่อนดีมั้ย? ซออาจจะยังอยู่ที่นี่ก็ได้ เพราะถ้าซอเดินออกไป เราก็ต้องเห็นแล้ว ทิฟฟานี่ออกความเห็น

ทั้งสามพยักหน้าเห็นด้วย จึงเดินออกตามหาตามตึกเรียนและหอสมุด ที่คิดว่าซอฮยอนจะไป แต่กลับหาไม่เจอ  จึงกลับมาเจอกันที่สนามฟุตบอล

หาไม่เจอเลย ทำยังไงดี หรือว่าจะกลับไปบ้านแล้ว ยุนอาออกความเห็น  และไม่รอช้า ลองโทรเข้าไปที่บ้านของซอฮยอน  แต่เด็กรับใช้ที่บ้านบอกว่าเธอยังไม่กลับไป

ไปไหนของเค้านะ ยุนอาบ่น และกระวนกระวายใจที่หาซอฮยอนไม่เจอ

เดี๋ยวเราลองโทรหาพี่จองโมดู ทิฟฟานี่นึกขึ้นได้ว่ามีเบอร์จองโมอยู่ คิดว่าซอฮยอนอาจจะอยู่กับจองโม  เธอโทรไปหาจองโม แต่เขาไม่รับสาย

โธ่เอ้ย พี่เค้าไม่ยอมรับสาย ทำยังไงดีล่ะทิฟฟานี่บอกกับทุกคน

งั้น ยุนอาไปกับฉันนะ ฉันจะกลับไปเอารถที่คอนโด แล้วจินอุนกับทิฟช่วยดูแถวๆนี้ว่ามีที่ไหนที่คิดว่าซอจะไปได้บ้าง นี่เบอร์ติดต่อของฉัน ถ้าเจอแล้วรีบโทรบอกนะ มินโฮบอกทุกคน  ทั้งสามพยักหน้าเห็นด้วย
------------------------------------------------------------------------------------------
ช่วงนี้ไรเตอร์ไม่สบายเอามากๆ กลัวว่าจะแต่งนิยายไม่ทันใจคนอ่านจริงๆ
ยังไงถ้าต่อไปจะอัพนิยายช้า ไรเตอร์จะแจ้งก่อนนะคะ  ขอบคุณที่ติดตามค่ะ >.<

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

356 ความคิดเห็น

  1. #346 shinee.2min (@lunayuri) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2555 / 18:20
    น่ารักมากเลยค่าา
    น่าสงสารซอมากเลยนะคะ

    #346
    0
  2. #299 วิโอลันเต้ (@fangjang_s) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 22 มีนาคม 2554 / 15:17
    =^=  ฮึๆ ยูริ ทำงี้ได้ไงอ่ะ
    #299
    0
  3. #280 [P]uppy[B]eary (@puppybeary) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2554 / 21:07
    ตื่นเต้นมากๆเลยค่า มันจะเป็นยังไงต่อไปอ่า

    นึกว่าจะดีกันแล้ว สรุปมักเน่น้อยก็ต้องคิดมากอีกแล้ว

    แล้วจะเป็นยังไงต่อน้า

    ขอบคุณนะคะที่แต่งเรื่องสนุกๆให้อ่านแบบนี้

    เป็นกำลังใจให้นะคะ (^oo^)
    #280
    0
  4. #218 NuiIZiN (@nuiizin) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2553 / 09:27
    1หมัดแลกกะความจิงทุกอย่าง
    มันคุ้มมากเลยใช่มั้ยคะน้องมิน??
    กรี๊ดดดดดดด ><
    ความจิงก้อปรากฏแต่เสียดายตรงที่น้องซอมาเหนซะก่อน
    น้องซอน่าจะเข้าใจอะไรง่ายๆนะคะ
    ไม่น่าทำแบบนี้เลย วิ่งหนี...ก้อได้แค่ตัวอะค่ะ
    แต่หัวใจอะวิ่งยังไงก้อไม่ไปจากเค้าหรอก
    ทำไมต้องทำเรื่องง่ายให้เปนเรื่องยาก?
    แค่ยูริคนเดียว เค้าก้อไม่ได้บอกนิว่าเค้าเปนแฟน
    หงิดน้องซอนิดนึงอะ!!!!
    #218
    0
  5. #217 loveseo (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2553 / 22:35
    แอร๊ยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

    ดีใจจังค่ะ ยุนเหมือนเป็นกามเทพให้มินกับซอดีกัน ^^

    เมื่อไรซอจะเลิกฟังคนอื่นพูดแล้วหันมาหามินซักทีนะ

    ยูรินี่ก้อเริ่มส่อแววนางร้าย

    โอ๊ย จะเป็นยังไงต่อ ลุ้นมากๆ



    ไม่เป็นไรค่ะไรเตอร์ ถึงอัพช้าก็จะรอนะคะ

    ขนาดไรเตอร์ไม่สบาย

    แต่ความสนุกของนิยายไม่ได้ลดลงเลยค่ะ

    หายไวๆนะคะไรเตอร์

    รีดเดอร์ก็จะรอมินซอกับไรเตอร์ค่ะ สู้ๆ ^^
    #217
    0
  6. #216 momo_sone (@maknaesnsd) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2553 / 17:09
    ยุนบอกความจริงกับมินไปแล้ววววว
    ทำไมยูริพูดงี้
    หายเร็วๆนะไรเตอร์
    #216
    0
  7. #215 mjinm (@jeanshinee) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2553 / 10:01
    ไรเตอร์หายไวไวเน้อ ติดตามค่ะ
    #215
    0
  8. #214 m&m (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2553 / 00:22
    ยุนมาช่วยให้มินรู้ความจิงซักที จะแอปปี้แล้วใช่มั้ย

    ซออย่าฟังคนอื่นมาก หันมาฟังเสียงหัวใจตัวเองบ้างนะ

    เป็นกำลังใจให้มินซอต่อไป สู้สู้แม้มีอุปสรรคแค่ไหน

    มียุนมาเป็นกามเทพแผลงศรรักให้ด้วยน่ารักจัง แล้วคีย์จะมามั้ย



    คุณไรเตอร์หายเร็วๆนะคะ เหนื่อยบ้างก็พักบ้าง

    ดูแลสุขภาพด้วยนะคะ มีทุกคนกำลังรอคุณไรเตอร์อยู่

    เกิดเป็นอะไรไป รีดเดอร์ทั้งหลายอดอ่านนิยายกันพอดี



    ป.ล. คนเขียนก็ป่วยคนอ่านก็ป่วย ติดกันผ่านนิยายเรื่องนี้รึป่าว

    ต้องดูแลสุขภาพตัวเองเหมือนกัน สู้สู้นะคะคุณไรเตอร์

    #214
    0
  9. #213 ... (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2553 / 00:11
    แวบมาแวบไป

    สงสารซอตลอด 55555555

    ไรเตอร์หายไวไวค่ะ ^^
    #213
    0